GERÇEK  DOSTLUKLAR ÜZERİNE

   İnsanın hayatı dört mevsim gibidir.Sevinçlerimizle,mutlu anlarımızla adeta bir ilkbahar mevsimini yaşarız.Her şeyin yolunda gittiğinde,mutluluğumuzun tavan yaptığında ise doğanın bize sunduğu bütün nimetlerin bollaştığında,kemiklerimizi ısıtan güneşin cömert ışınlarından faydalandığımız yaz mevsimini yaşar gibi oluyoruz.Bazen,parçalı bulutlu bir hava gibi hüzünlü,kederli anlarımız olur.Bu durum artık gazele dönüşmüş ağaç yapraklarının sağa sola savrulduğu,göçmen kuşların  yavaş yavaş sıcak memleketlere göç etmeleriyle yazın bittiğini,hüzün ve kasvet kokan  güz döneminin başladığının işareti olarak algılarız.Ardından hiç beklenmedik zamanlarda  aklının ucundan bile geçirmediğimiz,kolay beri işin içinden çıkamadığımız olaylar başımıza gelebilir.Aynı kronik bir astım hastası gibi   bir türlü düzelemediğimiz,günlerce dışarıya çıkamadığımız için bir dostun sohbetine hasret kaldığımız, yani normal hayatımızı yaşayamadığımız anları ise kış mevsimine benzetiriz.Bu dönemde  sıkıntılarımız,kederlerimiz daha da katmerleşir.İşte o anda   hatalarınla,noksanlarınla seni anlayacak,ama fakat demeden yanında olacak,derdine çözüm bulacak insanları görmek istersiniz değil mi?Bu insanlar evladın olabilir,kardeşin olabilir veya dostların olabilir.

   Zaman gelir çıkar ilişkilerinden evladın da kardeşin de sana sırt çevirebilir.Dostluk,yüreğin hiç üşümediği tek mevsim gibidir.Gerçek dostluk ise seninle aynı fikirde olmasa bile senin yanında olandır.Masada yemek yerken değil,başın dertteyken yanına gelendir.Gerçek dostluk,aradaki menfaat bitse bile bitmeyen dostluktur.İşte o an seni her halukarda destekleyen gerçek dostlara gereksinme hissedebilirsiniz.Bu illaki maddi anlamda bir dayanışma olmayabilir.Parayı bir şekilde halledebilirsin fakat moral,manevi destek her şeyden üstündür.Hayat,dostlarla paylaşılan kahkahalar ve silinen gözyaşları arasında geçen zamandır aynı zamanda.İşte,çaresiz kaldığımız anlarda bir dostun”Nasılsın,iyimisin?diye arayıp sorması dünyalara bedeldir.İnsanız,hepimizin başına her şey gelebilir.Her şeyin bittiğini zannettiğimiz o anlarda kulağımız telefonda birinin aramasını bekleriz.Ama bunu ilk önce kendimiz yapmalıyız.Arada bir akrabalarımızı,çevremizde tanıdığımız yaşlıları,hastaları ve tabii ki dostlarımızı arayıp hal hatır sormayı ihmal etmemeliyiz.Çok mu zamanımızı alacak?..Hayır!O kadar çok zamanımızı layloylomla boşa geçireceğimize bize ihtiyacı olan insanları niye aramıyoruz?Bela, illaki kapımızı çaldıktan sonra mı kendimize geleceğiz.

   Bir yerde okumuştum.”Dostluk,bir ağaç gibidir.Sulandıkça büyür,ilgilenmedikçe kurur.Hayatın en büyük hediyesi seni her halinle kabul eden bir dosttur.Gerçek bir dost ise,senin yüzündeki gülümsemenin ardındaki acıyı görendir.”

   Sevgili okurlar,insanlar maddi anlamda çok varlıklı olabilir.Mallarının,mülklerinin hesabını bilmeyebilirler ama o kişi darda kaldığında telefonunu açacak,halini hatırını soracak bir dost edinmemişse  o insan dünyanın en talihsiz,en yalnız insanıdır. Yaşadığımız toplumda herkesin yaptıklarıyla ,sosyal ilişkileriyle,kişiliğiyle alakalı bir karşılığı vardır.Bulunduğunuz çevrede  iyi bir intibah bırakmışsanız, bir  köy kahvesinde veya mahalle kahvesinde sizi masasına davet ederek sıcak bir çay söyleyecek,sizin de onlara çay söylemenize fırsat verecek;bunun yanında üç beş muhabbetin belini kıracak bir dostunuz mutlaka olacaktır.İşte toplumun size olan bu ilgisi dünyanın bütün servetlerine  bedeldir.Aksi takdirde  siz o toplumun dışına itilmiş,varsıllığınızla başbaşa kalmış zavallı bir kişisiniz demektir.Temennim hiç kimsenin o durumlara düşmemesi tabii ki.Bunun için de arada bir  eşimizi dostumuzu,akrabalarımızı arayıp hal hatır sormayı ihmal etmeyelim.Manevi anlamda da olsa darda kalan dostlarımızı arayıp onlara desteğimizi esirgemeyelim.Bu dünya etme bulma dünyasıdır.Bugün bana ise yarın da sana..

Sağlıcakla kalın.