Devrimci Olmalı İnsan

Gece vardiyalarında, karanlık kaldırımlarda, kimsesiz evlerde, evsiz hayatlarda,

hastaların ilaç saatlerinde, tarlalardaki yaralı ellerde, gri soğuk okul merdivenlerinde, karakollarda gözaltılarda, cezaevinde işkencede, 

Dertte, kederde, yorgunlukta ve yalnızlıkta,  kendine sarılmalı insan, kendini avutmalı.

Fakir olduğu için değil, aşkı bildiği için devrimci olmalı insan. 

Sevgilinin saçlarını örmeli, onunla hayaller kurmalı, bilmediği kentlere gitmeli, sokaklarda kaybolmalı.

Yaşı kaç olursa olsun, başını annesinin dizine koyup uykuya dalmalı, salıncağa binmeli, körebe oynamalı, gazozuna çift kale maç yapmalı, kazanırsa ağız dolusu sevinmeli, yenilirse oturup kaldırma üzülmeli. 

Kızmışsa, ağız dolusu sövmeli, sevmişse, ölümüne kadar sevmeli.
Burnun dikine yaşamalı,ruhu bedeninden sonra yaşlanmalı.

Anlaşılmamıştır, kandırılmıştır, ağlatılmış ve incitilmiştir. 
Yine de inancını yeşetmeli, bahardan vazgeçmemeli.

Evde tuzu, şekeri, çayı kalmamışsa, koşup komşusunun kapısını çalmalı. Gelen tabakları boş göndermemeli. 

Hapishane görünümlü siteler, güvenlik görevlileri, kameralar ve demir kapılar, merdivenlerde karşılaşılan solgun ve gergin yüzler...

İnsandan umudu kesmemeli.
Çoluk çocuk, genç yaşlı demenden, hal hatır sormalı, yüreğe giden köprüden ilk o geçmeli.

Fakir olduğu için değil, aşkı bildiği için devrimci olmalı insan. 

Gün olur, sigarası biter.
Gün olur, peyniri, zeytini, ekmeği biter.
Cebinde parası, dolapta yemeği, yürekte dermanı biter. 
Birası, rakısı, sevinci, sözü biter. 

Yine de umudunu bitirmemeli, çoğaltmalı düşleri.

Çocuktur, mahalleden arkadaşları gider. 
İşçidir, çektiği eziyet, gördüğü yokluk, işttiği azar zoruna gider.
Ayrılık günüdür, annesi, babası, kardeşleri gider. 
Tutar, bir vefasıza gönül verir, deliler gibi sever. Bakmaz gözünün yaşına, bir geceyarısı sevdiği gider.

Dua eder tanrıya, tanrısı gider. 
Öldürürler yoldaşını, canının yarısı gider.
Yaslamıştır başını bir omuza. Omuz gider.
Liman olmuştur nice gemiye. Gemiler gider.
Harfsiz hayatlara kelime olmuştur. Cümleyi bulan çeker gider.

Olsun.
Giden gider. 
Kendinden gitmemeli insan. 

Kapısını çalan kalmaz, yarasını saran olmaz, derdini soran olmaz.

Kalkıp, kendi kapısını çalmalı. Sonra kapıyı açıp, kendine sıkı sıkı sarılmalı, "hoşgeldin" demeli.

Yarasını kendi sarmalı, derdini kendi sormalı.

Fakir olduğu için değil, aşkı bildiği için devrimci olmalı insan. 

Çekmecelerde ödenmemiş faturalar, masanın üstünde dağiılmış kağotlar, kitaplar. 
Cevaplanmamış sorular, sorulmamış cevaplar.

imza bekleyen banka memuru, sinirli apartman yöneticisi, uykusuz otobüs şöförü, mutsuz insanlar...

Beklenti içinde bütün dost, kardeş, hısım akraba, konu komşu.

Kimilk kontrolleri, fişlenen hayatı…

Acılara çiçekler açtırmalı insan. toprağa yağmur, yağmura bulut olmalı.

Gün olur saldıranı da olur, sırtından vuranı da olur.
İftaraya uğrar, linç edilir, adına kumpaslar kurulur.
Anlatamaz derdini, anlatsana duyanı olmaz.
Tekbaşınadır.

Olsun.
Cehaletin kalabalığında azalacağına, kendi tekbaşınalığında çoğalmalı.

Fakir olduğu için değil, aşkı bildiği için devrimci olmalı insan. 

Don inene kadar değil ölene kadar sevmeli "sevdim" dediğini. 
Gül vermeli, yoksa gülü gülüvermeli. Güldürebilmeli. 

Feryadı, derdi, acısı, hüznü olana el uzatmalı. 
Bir şarkısı olmalı ve bir de şiiri. 

İlle de güzel bakmalı, güzel görmeli, güzel sevmeli.

Direnişte tetiğe dokunmasını bilen eli, yârin göğüs ucuna dokunmasını da bilmeli. 

Hani, zaferlere giden yol yenilgilerden geçer ya, o da yenilgilerden doğmayı, hep doğmayı bilmeli. 

Güneşin batışını seyretmeli, açan tomurcuğa bakmalı, yanında şemsiyesi olsa da, yağmurda ıslanmalı. 

Kitaplarını koklamalı. tembellik yapmalı. 
Kendine hediyeler almalı, kendini korumalı, herkesten çok o kendini sevmeli.

Fakir olduğu için değil, aşkı bildiği için devrimci olmalı insan. 

Yoksa hayat devrimcileri neden ayakta alkışlar sanıyorsunuz. 

İşte bu yüzden.
Bu yüzden işte.