CHP'de mutlak butlan yönetiminin Merkez Yönetim Kurulu (MYK), Kemal Kılıçdaroğlu başkanlığında Genel Merkez’de toplandı.Toplantı sonrası mutlak yönetiminin parti sözcüsü Müslim Sarı açıklamalarda bulundu. Sarı; CHP'de 8 il başkanının, yönetimleri ve disiplin kurulları ile beraber görevden alındığını açıkladı. Merkez ilçesiyle birlikte görevden alınan iller arasında; Edirne, Isparta, Kastamonu, Konya, Tokat, Zonguldak, Yalova ve Rize yer aldı.
Marmara bölgesinde tüm iller görevden alınırken, neredeyse mutlaka alırlar diye baktığımız CHP  Kırklareli il Başkan ve yönetimi butlan yönetimi tarafından görevden alınmayan tek il kaldı.Bunu nasıl yorumlamak lazım bilemem ama CHP yönetimi tarafından göreve getirilmesi beklenen bir görev bekleyen birilerinden aldığımız kulis bilgilerine göre Kırklareli il yönetiminin alınmaması noktasında Kılıçdaroğlu'na baskı yapıldığı yönünde.
Aldığımız kulis bilgilerine göre Kırklareli İl yönetimi ve tabanı yüzde 90 oranında Özgür Özel tarafından kurulacak partiye geçiş yapacaklarını ve görevden alarak onların kahraman yapılmaması yönünde görüş bildirdikleri noktasında.Nasılsa partide kimse kalmayacak kalanlarla yeniden yapılanarak il-ilçe örgütlerinin kurulması noktasında hazırlık yaptıkları yönünde.
Kırklareli Özgür Özel'in kuracağı partiye hazır.CHP tabanında yüzde 90'lara varan bir destekle Genel Merkezden işaret bekliyor.Saflarda zaten netleşti artık.Dünde Kırklareli Merkez İlçeye bağlı Kavaklı Belediye Başkanı Ufuk İn ve Üsküp Belediye Başkanı Halil Çallı'nın Belediye meclis üyeleri ile birlikte CHP den istifa ettiler.
Her iki Başkanda yaptıkları açıklamada butlan yönetimine tepkileri ortaya koyarak seçilmiş Belediye Başkanları olarak Özgür Özel'e destek verdikleri Kırklareli kamuoyuna yaptıkları ortak açıklama ile tavırlarını ortaya koydukları kamuoyunun bilgisindedir.Her iki Başkan ve Meclis üyelerinin görevlerine bağımsız olarak devam edeceğiz ve ardımdan da Özgür Özel'in kuracağı partiye geçmeleri beklenmektedir.

KIRKLARELİ ÖZGÜR ÖZEL'İN PARTİSİNİ BEKLİYOR

Türkiye'de baş döndürücü bir şekilde değişken siyaset ve CHP giderek artan baskılar karşısında Özgür Özel ve ekibi yaptıkları saha çalışmaları ile gönüllerde her geçen gün artan sevgi ve destek ile iktidar hedefinden sapmadan oy oranlarını parti kurulmadan yüzde 40 lar seviyesine çıkarabilmiştir.Özgür Özel ve ekibinin yaptıkları bu çalışmalar Kırklareli tabanında da yakından takip edilmektedir.Lüleburgaz mitinginde  Özel'e gösterilen yoğun ilgi giderek artmıştır.Butlan kararının açıklanmasının ardından da ülke genelinde olduğu gibi Kırklareli'nde de CHP gücünü giderek eritmiştir.Kırklareli'nde de kamuoyu baskılarından çekinen, ve ben butlancıyım ve Kılıçdaroğlu ekibine destek veriyorum diyen bir CHP li duymadık, görmedik yada gözden kaçırdık.Zaten Kırklareli'nde il ilçe yönetimlerinin  oluşturulamasının bir nedeni budur.Bir il ve ilçe yöneticilerini oluşturacak eleman bulunamaması ve kamuoyu baskından çekinenlerin kimliklerini  açıklayamamasından olsa gerek Kırklareli CHP il örgütünü görevden alamadılar ve Butlancı bir aday bulup atayamadılar ve ili de görevden alamadılar.Nokta.Kırklareli'nde hergün CHP den istifalar ile Özgür Özel'in kuracağı partiye destek ateşi yakılmış ve bu ateşin 20 Temmuz sonrası CHP de bir yangında dönüşmesi kaçınılmaz olacaktır.Çünkü CHP tabanı Kırklareli'nde Özgür Özel'in kuracağı partiye geçmek gün saymaktadır.Bu ülke genelinde Cumhuriyet kurmuş bir partinin AKP yargısı ile seçilmişlere yapılan darbeye karşı yürüttükleri bir savaştır.
Bu savaş, AKP nin umudu haline gelen ve partiyi iktidara taşıyacak Özgür Özel ve ekibi ile muhtemelen Cumhur ittifakında yer alacak olan Kılıçdaroğlu'nun genel Başkanlığında bir CHP ye karşı yürütülen bir demokrasi savaşıdır.
Bu savaş, seçilmişlere karşı darbe yapanlar ile gücünü üyeden, delegeden ve örgütten alanlar arasında yapılan bir savaştır.
Bu savaş PM üyelerini istifaları ile aldığı kararları,üyenin imzaladığı ve Olağanüstü kurultay talebinin yok hükmünde sayarak hukuku ve parti tüzüğünü uygulamayan keyfi butlan yönetim anlayışı ile örgütten aldığı güç ile kendilerine darbe yapan butlan yönetimi arasındaki hukuki mücadeledir.
Bu savaş, benim koltuk derdim yok  ama koltuk uğruna CHP ye AKP nin bile yapmadığı anti demokratik uygulamalar ile CHP yi bölen örgütleri görevlerinden alarak kamuoyu nezdinde itibarsızlaştıran Kılıçdaroğlu ekibinin koltuk ve çıkar savaşlarına karşı demokrasilerde geçerli olan ama kültürünün meşruluğu yerine örgütün ve seçilmişlerin gücününün üstün olduğu bir mücadelenin adıdır.
Bu savaş işsizin, emeklinin, işçinin, başta atanamayan öğretmenler olmak üzere tüm ataması yapılmamış insanların,üzerlerinde her geçen gün artan baskılar ile mücadele eden sendikalar kamu çalışanları, STK lar v.b kuruluşlar ile AKP ve tek adam rejimine karşı demokrasiyi korumak ve kollamak, üstünlerin hukukunu değil, hukukun üstünlüğünü savunanalar arasında geçen bir süreçtir.
Nazım usta ne der biliyorsunuz, 
Eğer; Hak Haksızlıktan Yüce, Sevgi Nefretten Üstün, 
Aydınlık Karanlıktan Güçlüyse;
Çaresi Yok Usta,
Biz Kazanacağız.

Şimdi Gözler Atamayı Kabul Edecek İsim Kim Olabilir.?

CHP Kılıçdaroğlu ve Butlan yönetimi "mutlak butlan" üzerinden Kırklareli il yönetimini görevden alarak yerine Kılıçdaroğlu'na yakın birinin İl  Başkanlığına  yapılacağı öne sürülen atama girişimi CHP Kırklareli parti tabanında butlan ekibi tarafından beklenen destek olarak karşılığı bulamadı.
Kılıçdaroğlu'nun CHP nin başına mahkeme kararı ile üstelik polisin biber gazı ve plastik mermilerle Genel Merkezine CHP tarihinde darbe dönemleri dahil görmediği kapıların kırılarak, demirlerin kesilerek Genel Merkezin işgal edilmesini sert tepki göstermiş ve bu öfkede de bazılarının yatışır demesinin ve böyle düşünmesinin aksine her geçen gün dahada Kılıçdaroğlu ve ekibine giderek artan bir şekilde CHP tabanının tepkisini "HAİN!" diyecek şekilde her geçen gün tepkisini göstermeye devam ediyor.
CHP örgütü Kırklareli'nde Kılıçdaroğlu ekibine karşı kenetlenerek "Seçilmiş genel Başkan Özgür Özel'in arkasındayız"  açıklamasının yapılamasının  ardından Örgüt üyelerinden yükselen tepkilerin ve sosyal medya üzerinden yapılan açıklamalar karşısında Kılıçdaroğlu ekibinin İl Başkan adayı bulamama sıkıntısının ardından destek arayışlarının da sonuçsuz kaldığı konuşuluyor.
Kırklareli CHP tabanında ve kulislerde konuşulan atama için birkaç ismin adı geçerken o kişilerde sosyal medya üzerinden yaptıkları açıklamalar ile görev kabul etmeyi düşünmediklerini ifade etmelerinin ardından Kılıçdaroğlu ekibi yeni arayışlar içine girmek zorunda kaldı.
Kulislerde birkaç ismin öne çıktığı iddia edilirken, asıl merak edilen soru 'Örgütün iradesine rağmen bu görevi kim kabul edecek? ve " bu görevi kim kabul edecek"....
CHP Geleneksel Çarşamba toplantılarında Merkez İlçe Başkanı ve il Başkanı,Parti üyeleri, "Sandıkta kaybeden Kılıçdaroğlu'nun delegenin oyu ile seçilmiş mazbatalı Genel Başkan Özgür Özel'in yerine gelen Kılıçdaroğlu'nu atamayla Genel Başkan olarak partiye kazandırmaya çalışmak örgüt iradesine saygısızlıktır." görüşünü dile getirirken, olası bir atamayı kabul edecek ismin siyasi tepkileri de üstlenmek zorunda kalacağını savunuyor.
CHP Merkez İlçede bu gelişmeler yaşanırken partinin yine en büyük İlçesi Lüleburgaz ilçesi başta olmak üzere tüm ilçelerin yaptıkları haftalık olağan Halk toplantılarda çıkan hakim görüş " Seçilmiş Başkan Özgür Özel'in Genel Başkan olduğu görüşünde Kırklareli tek vücut olmuş durumda.Ve bu durum Kırklareli'nde il ve ilçelerde ortak bir tavır olarak belirlenmiş durumda.
O yüzdendir ki Kırklareli'nde  artık tartışılan konu Kırklareli'nde CHP il Başkanlığına yapılacak atamanın yapılıp yapılmayacağı değil, örgütün iradesine rağmen o koltuğa oturmayı kim ve kimlerin oturmayı göze alacağı konusunda. CHP Kılıçdaroğlu ve ekinin görevden aldığı 41 il içinde Kırklareli için henüz bir görevden alınma kararı olmasada alınmasıda sürpriz olmaz.Atanacak aday bulunursa Kırklareli il yönetimini görevden almaması büyük bir süpriz olur ama olurda görevden alınan il yönetimi ile ilgili resmî bir görevden alma kararı bulunmazken, gözler kulislerde CHP nin Kırklareli'ne İl Başkanı olarak kim atanır gözler ona çevrilmiş durumda.

Kırklareli'nde CHP nin ve ve tabanın söyledikleri "Kılıçdaroğlu Kırklareli'ne bir kişiyi atayabilir".( O da bulursa tabi ki).Atamayı bir kişi kabul etmişte olabilir ona CHP lilerin tavrı çok sert olur o kişi yada kişilere verilecek selamımız bile olmayacak ama onu kabul eden kişinin yönetimine kimler girecek, partiye kimler ihanet edecek bekleyip göreceğiz. Kimler gerçekten partili, kimler koltuk sevdalısı hepsi ortaya çıkacak' diyerek sert bir şekilde tepkilerini gösterdiler. 
Bizier parti içi dengeleri ve CHP tabanını bilen ve iyi tanıyan biri olarak gözlemiz odur ki Kırklareli tüm örgütü ile ilçe ve seçilmişleri ile Parti üyeleri kesin ve net bir tavırla parti üyelerimizin ve delegelerimizin oylarıyla seçilen İl Başkanımız Av.Bora Terzi'dir. Yapılacak "butlan atamasını kesinlikle kabul etmiyoruz" diyerek tepkilerini açık dille ifade ettiler.CHP Kırklareli tabanının genel görüşünün bu yönde olduğunu biliyor ve gözlemliyorum.Şimdilik hava bu ama ya yarın.
CHP MYK toplantısı yapılacak ve ne gibi kararlar alınacak kimler ihraç edilecek hangi iller görevden alınır yada alınmaz göreceğiz.

CHP de neler olacak, kimler gidecek, kimler kalacak göreceğiz.

    Edebiyat,insan ruhunun derinliklerine inen ve duygusal yönleriyle etkileyici bir sanat dalıdır.İster roman,hikaye,şiir olsun veya  edebiyatın başka dalları olsun,hatta gazetede bir haber bile olsa  okuyucu onda kendinden bir şeyler arar.O iletişim kanalında  yazılanlarla kendi dünyası arasında bir bağ oluşturmaya çalışır.Zaten o bağı kurduktan sonra arkası gelir.Bu bağ sadece edebiyatta değil hayatın her alanında da böyledir.En önemlisi yazılanların,anlatılanların kişinin kendisini alakadar etmesi gerekir ki yoksa  o kişi mevzudan uzak kalır.Biz buna  “okuyucuya dokunmak” deriz.Yani kitap fuarlarında veya buna benzer etkinliklerde   stanta  gelen bir okuyucunun yazarın   eseriyle yakından  ilgilenmesine karşılık, yazarın da  onunla diyalog kurmasını böyle nitelendiriyoruz.

   Serin bir Mayıs günü memleketim olan Uzunköprü Belediyesi ile   Trakyaşad derneğinin ortaklaşa organize ettikleri 1.Kitap Fuarı iş merkezlerinin de olduğu Belediye İş Hanının salonunda standımızı kurmuş tanıdık,tanımadık eş dostu,okuyucularımızı standımıza gelmesini bekliyoruz.U şeklindeki salon kalabalık bir yazar-şair dostların stantlarıyla dolu.Belediyenin bizlere olan ilgisi,hizmeti olağanüstü.Karnımızı doyurdular.Bunun yanında çay,kahve hizmeti de sınırsız.Sağ olsun bizimle yakında ilgilenen kadın görevli  bir dediğimizi ikiletmedi fakat her nedense etkinliğe gelen hiç yok gibiydi.Esnaf tabiriyle adeta sinek avlıyorduk.Bir ara gayet kibar,oldukça konuksever  bir kişi olan  Belediye Başkanı ekibiyle birlikte bütün stantları dolaşarak bizlerle tanıştı,sohbet etti.Beni de sadece bir yakın arkadaşım ziyarete gelip uzun uzun sohbet ettik,o kadar.Hal böyle olunca “Körler sağırlar birbiriniz ağırlar”misali yazarlar bu kez kendi aralarında birbirlerinin kitaplarını imzalamaya başladılar.Üstümde kalın bir mont olmasına rağmen serin salonun serin betonunda yazlık ayakkabılarımla iliklerime kadar üşümeme rağmen başkaları gibi işim var deyip oradan ayrılmak aklıma bile gelmedi.Ben de yanıma gelen birkaç yazar arkadaşla fotoğraf çekilip birbirimize kitaplarımızı imzalayıp hediye ettik.Ben ayaklarımdan üşüyünce sık sık tuvalete çıkmaya başlamıştım.Saat 16.00’ya doğru standıma ellili yaşlarda genç sayılabilecek başı bağlı bir kadın geldi.Benim hemen arkamdaki tanıtım afişinde “Ötekiler,Taşeron İşçiler “kitabımın kapağındaki üstü açık bir kamyonetin kasasında yolculuk yapan mavi elbiseli işçileri olduğu afişi göstererek:

“Hocam,kaç kez oldu afişinizin önünde geçerken bana kendimi   o kamyonetin üzerinde hissettirdiniz ”dedi.Ben çok şaşırdım kaldım tabii ki.”Buyrun yanıma gelin”diyerek onu yanımdaki boş sandalyeye buyur ettim.Genç kadın yanıma oturdu ama gözü hala afişteydi.Buğulanmış dostane bakışlarla derin bir hiç çekerek:

“Hocam,bu resmi kitabınızın kapağına nasıl buldunuz?”diye merakla sordu.Ben de  ”Bu resimden niye bu kadar etkilendiniz?”dedim.”Deşme yaramı”diyorcasına genç kadın okuyucumla derin bir sohbete daldık.Fatsa’lıymış.Bir zamanlar Karadeniz’in çekim merkezi  olan Fatsa’nın efsanevi Devrimci Belediye Başkanı Terzi Fikri Sönmez’in memleketlisi. Ablası da yazar olup Uzunköprü’ye çok yakın  bir köyden biriyle evliymiş.Kitaplarını karşı stantda sergilemişti.Salona ilk girdiğimde yazar ablasıyla tanışmıştım ama onu hiç fark etmemiştim doğrusu.İstanbul’da yirmi yedi yaşında bir oğluyla birlikte yaşıyorlarmış.Eşi Diyarbakırlı olup,işin enteresan tarafı eşinin siyasi yapısı bizim gelenekten olup yakın zamanda vefat etmiş.Gam yüklü olduğu her halinden belli kadın okurum eşim Diyarbakırlı deyince ben de Ahmet Kaya’nın o ünlü şarkısından  esinlenerek “Adı Bahtiyar mı?”dedim.Güldü,”Hayır”dedi.Çok sevdiği eşinin ismini bana söyledi.Ayrıca,”Kendi kızlık soyadımı kullanmayıp sadece eşimin soyadını taşımaktan onur duyuyorun.”dedi.İstanbulda merdiven altı dedikleri bir tekstil atölyesinde çalışarak hayatlarını idame ettiriyorlarmış.

  “Ben de taşeron işcisiyim”dedi hüzünlü bakışlarıyla.Çalıştığı tekstil atölyesinin bir hayvanı bağlasanız durmaz hijyenik olmayan   yemekhanesinden,ihtiyaçlarını gidermek için erkeklerle ortak kullanmak zorunda oldukları tuvaletlerden ve daha birçok şeylerden bahsetti.Sonra kitaplarımı tek tek incelemeye başlayarak niye yazma gereği duyduğumu sordu.Ben de  her bir kitabımın yazılış hikayesini dilim döndüğünce anlatmaya çalıştım.O dramatik hayat hikayesini anlatınca  haliyle ben de hüzünlendim.Ona,  çok beğendiği “Ötekiler Taşeron İşçiler”kitabımı  hediye etmeye kalktım.

  “Hayır! dedi benim param var.Siz de emek harcıyorsunuz,olmaz öyle şey”deyip benim de yönlendirmemle toplumsal içerikli üç kitabımı imzalatarak ücretini ödedi.Sohbetimiz uzayınca ablası da yanımıza gelerek o da bize katıldı.Çay servisi yapan kadının bıraktığı sıcak enfes çaylarla içimiz ısınmıştı.Hazır yakalamışken onlara Fikri Sönmez’in belediye başkanlığı dönemini sordum.O yıllarda yaşları küçük olduğu için başkalarından duydukları çok güzel  şeyler aktardılar.Ben de çeşitli vesilelerle  Fatsa’dan tanıdığım Fikri Sönmez’in oğlu Naci Sönmez  ve daha birkaç kişiden bahsettim.Ablasının stantına ziyaretçiler gelince benimle  fotoğraf çektirip  vedalaşarak yanımdan ayrıldılar.Saat 19.00’a doğru gece sazlı sözlü,şiirli programa  kalacakların haricinde olan yazarlar yavaş yavaş satantlarını toplamaya başlamışlardı.Ben de toplanıp  salonu terk ederken  onlar da stantlarını topluyorlardı.Özellikle “Ötekiler,Taşeron İşçiler”kitabıma  böylesine ilgi gösteren kadın okurumun  yaklaşımı bende şöyle bir duygu oluşturdu.Kitap fuarlarında okuyucular  stantlardaki kitapların görsellerinde kendinle özdeşleştirdiği objeler  üzerinde yoğunlaşıyorlar.Ondan sonra kitaplarını eline alarak içine sinerse o kitabı alıyorlar.Yazar da stantına gelen ziyaretçisine  bir müşteri gibi değil  de  bir kitap dostu gibi görürse ancak o zaman okuruna dokunmuş olur.Başka türlüsü yakışık almaz zaten.Ve böylece her şey amacına ulaşmış olur.Kalın sağlıcakla.

Türkiye’de öyle bir vergi sistemi var ki, sanırım dünyanın en adil olmayan uygulamalarından biriyle karşı karşıyayız. Çıkarılan yasalarla hepimiz birer vergi mükellefiyiz ve gelir elde etsek de etmesek de çeşitli kalemler altında vergi ödemeye devam ediyoruz.

Vergi dairesine gittiğinizde duvarlarda sıkça karşılaştığınız bir söz vardır: “Vergilendirilmiş kazanç kutsaldır.” Bu ifade ile hem verginin devlet düzeni için önemi hem de vatandaşın vergi ödeme sorumluluğu vurgulanır. Elbette çağdaş devletlerde vergi vermek bir vatandaşlık görevidir. Ancak burada asıl sorulması gereken soru şudur: Vergi sistemi gerçekten adil mi?

Bugün Türkiye’de birçok vatandaşın hissettiği temel sorun, vergi yükünün gelir düzeyine göre dengeli dağılmamasıdır. Dar gelirli vatandaş, küçük esnaf, ücretli çalışan ve emekli her alışverişte, her faturada, her işlemde vergi öderken; büyük sermaye gruplarına sağlanan çeşitli teşvikler, istisnalar ve muafiyetler kamuoyunda sık sık tartışma konusu olmaktadır. Bu nedenle toplumun önemli bir kesiminde “Az kazanandan çok, çok kazanandan az vergi alınıyor” algısı giderek güçlenmektedir.

Kendi yaşadığım örnekten hareketle bunu daha net ifade edebilirim. Kırklareli’nde yaklaşık 14 yıldır faaliyet gösteren, sadece 15 metrekarelik küçük bir iş yerim var. 2026 yılının ilk beş ayında ödediğim vergi miktarı 20 bin lirayı buldu. Üstelik yılın geri kalan yedi ayında ne kadar daha vergi ödeyeceğimi de bilmiyorum.

Vergi yatırmak için vergi dairesine gittiğimde doğal olarak şu soruyu sordum: “Bu ödediğim vergi tam olarak neyin vergisi?”

Karşıma peşin vergi, stopaj, KDV, damga vergisi ve çeşitli kalemlerden oluşan uzun bir liste çıktı. Bir süre dinledikten sonra aklıma gelen asıl soruyu yönelttim:

“Peki siz benim bu kadar kazandığımı sordunuz mu?”

Aldığım cevap oldukça düşündürücüydü:

“Orası bizi ilgilendirmez.”

İşte tam da burada vergi adaleti tartışmasının özü yatıyor. Çünkü sistem, birçok durumda ne kadar kazandığınıza değil, yükümlü olduğunuz kalemlere odaklanıyor. Kazanıp kazanmadığınız, işlerin iyi gidip gitmediği, ekonomik koşulların sizi nasıl etkilediği çoğu zaman ikinci planda kalıyor. Devlet vergisini peşin tahsil ediyor, gerisini ise mükellefin mücadelesine bırakıyor.

Oysa verginin temel mantığı, kişinin ekonomik gücü oranında kamu hizmetlerine katkı sunmasıdır. Kazanandan vergi alınması doğaldır. Ancak kazanmayanın, ayakta kalmaya çalışan küçük esnafın, gelir elde etmekte zorlanan işletmelerin aynı yükün altında ezilmesi adalet duygusunu zedelemektedir.

Vergi vermeye karşı değilim. Hiçbir vatandaş da kamu hizmetlerinin sürdürülebilmesi için vergi alınmasına karşı çıkmaz. Ancak vatandaş ödediği verginin karşılığını görmek ister. Ödediği verginin eğitim, sağlık, ulaşım, altyapı ve sosyal hizmet olarak kendisine geri dönmesini bekler. Eğer insanlar ödediği verginin nereye harcandığını göremez, yaşam kalitesinde bunun karşılığını hissedemezse, vergiye olan güven de zamanla azalır.

Bugün birçok vatandaşın sorguladığı konu da budur. Sorun verginin varlığı değil, verginin adaletli dağıtılıp dağıtılmadığı ve toplanan kaynakların ne kadar şeffaf kullanıldığıdır.

Bu nedenle “Vergilendirilmiş kazanç kutsaldır” sözünün gerçekten anlam kazanabilmesi için önce vergilendirmenin adil olması gerekir. Çünkü adalet duygusunun olmadığı yerde ne vatandaşın devlete güveni güçlenir ne de vergiye gönüllü uyum sağlanabilir.

Sonuç olarak, vergi vermek vatandaşlık görevidir. Ancak devletin de vatandaşına karşı görevi, vergiyi adaletli toplamak ve toplanan vergilerin hesabını şeffaf bir şekilde verebilmektir. Asıl tartışılması gereken konu da budur: Türkiye’de vergi var, peki vergide adalet var mı? Bu sorunun cevabını toplumun vicdanına bırakıyorum..

Erdem;vicdan,(iç muhakeme)merhamet adalet,sevgi,dayanışma, dostluk,yalan söylememek rezil olmamak, sömürüye, zulme ve haksızlığa karşı çıkma, insana ve doğaya saygı … demektir.1776 Amerikan,1789 Fransız devrimcileri ve 1923 Türk (Cumhuriyet) Devrimi’nin mimarı   Atatürk “Cumhuriyeti” bir erdem olarak nitelemiştir.
 Erdemden bağımsız bir ahlak anlayışı söz konusu olamaz.Öte yandan ahlak ne cinselliğe özelikle de kadın cinselliğine (Bunu ancak ahlaktan yoksun erkekler yapabilir) ne de dini ritüellere indirgenebilir. Bunlar ahlakla ilgisi olmayan konulardır, gerçek ahlakı gizlemektedir. Yaşamın anlamı  insanın erdemli bir yaşam sürmesinde saklı. Etik ise sınır demek, insanın potansiyel olarak yapabileceğinden kaçınması demek…  Cumhuriyetin de içinde yer aldığı tüm erdemlerden arınmış  bir ahlak (!) anlayışına sahip olanların etiği (sınır) aşarak yapamayacakları hiçbir şey yoktur… 
 İnsanlık tarihi bunun sayısız örnekleri ile doludur. Kökleri Kurtuluş Savaşı’na kadar giden, Atatürk’ün önderliğinde Modern Türkiye’yi 1923 Türk (Cumhuriyet) Devrimi ile kuran CHP’de ki “Mutlak Butlan” ve sonrası yaşanan süreci erdem,ahlak ve etik açıdan okumakta yarar var.  Erdem, ahlak ve etik değerlere sahip kadrolarca (Bu kadroların bir kısmı zindanlarda yatarak , bir kısmı da meydanlarda demokrasi mücadelesi verenlerle  birlikte mücadele veriyor.) yönetilen bir  CHP;  Sarayın bir uzantısı olmayacağı  bir tarafa, Türkiye’nin  teokratik niteliği ağır basan totaliter bir İslam Cumhuriyeti’ne dönüşmesine asla izin vermez! 
 Devlet aklı (sanki Saray’dan bağımsız bir akıl varmış!)   retoriği  gizemine başvuran sarayın en büyük umudu CHP’de ki kaos! CHP’de ki kaosa hizmet eden herkes niyetinden ve amaçından bağımsızdır.Bazıları da niyetini açık açık belli edip hukuksuz mahkeme kararlarına sığınarak siyaset yapmaya çaşılıyor.Yani etik açıdan bu sureyi değerlendirirsek partililer giderek iki ayrı yola ayrılmış durumundadır..Birinci yoldakiler erdemlerini hatırlayarak Türkiye'nin kurucu partisi olduğunu bilerek demokrasi için meydanlara çıkmışlardır.İkinci yola gidenler geçmişini unutup arkadaşlarını polis zoruyla  parti binalarından atma cüretini göstermişlerdir.
Cumhuriyetin kazanımlarını ve geçmişini bilenler kazanacak, mutlak butlancılar yenilecektir.
 

Arka planında rönesans,reform ve aklı inançtan, bilimi, felsefeyi sanatı dinden  bağımsızlaştıran  aydınlanma felsefesi vardır!     1923 Türk (Cumhuriyet) Devrimi;3000 yıldır kul kültürünün sürdüğü topraklarda (Hitit,Bizans,Osmanlı) gerçekleşti. Arkasında 200 yıllık Osmanlı-Türk Modernleşmesi’nin birikim vardır ve İslam dünyasında bir ilktir. Bugün Batı,Amerika başta olmak üzere dünyanın (“Vatikan” dışında) hiç bir Hristiyan ülkesinde teokratik monarşi yoktur!((İngiltere,İspanya, Danimarka… gibi ülkelerdeki monarşiler semboliktir ve tüm yetkiler parlementodadır! ) Bu ülkelerdeki modernite devrimlerin kazanımları tartışma dışındır! İslam dünyasınında Türkiye dışında laik olan ve demokrasi ile yönetilen başka bir ülke yok, o da uçurumun eşiğinde! Kökleri 200 yıllık modernleşme karşıtlığına kadar giden Siyasal İslam,aslında emperyalizmin, 1946’da başlayan “soğuk savaş” döneminin “yeşil kuşak” politikalarının bir imalatıdır.! 2002’de iktidara gelen siyasal islamcı AKP, çeyrek yüzyıllık iktidarlarında, 1923 Devrimci Cumhuriyet’in tüm kazanımlarını tasfiye etti. Yerine henüz teokratik-totaliter (monarşik) bir İslam Cumhuriyeti’de kurabilmiş değiller. Çeyrek yüzyıllık iktidarları sonucu siyasal islamcı AKP tüm toplumsal desteğini ve meşrûtiyetini yitirdi!  Tüm bu koşullarda sahneye ABD Başkanı Trump ve Ankara Büyük Elçisi Tom Barrack sahneye çıktı. Trump, Erdoğan’a “Meşruiyet” vereceğini söylerken, Tom Barrack ise İslam ülkelerinde “Demokrasinin” gerçekleşmediğini  söyleyerek Türkiye’ye , en iyi sistem olarak  “Osmanlıcılık” ve “Merhametli(Hayırlı) Monarşi”(Tarihte hiç görünmeyen) öneriyordu. (Tabii ki monarşiden kastedilen İngiltere’ki Meşruti Monarşi değil!) Bu siyasal islamcıların inşa ettikleri  “Tek Adam Sistemi’nin” yerni bir aşamaya evrilmesi demektir. O da Erdoğan’ın ilelebet (Belki de ailesinin) iktidarda kalacağı teokratik niteliği ağır basan totaliter bir  İslam Cumhuriyeti! Bu ayni zamanda Türkiye’de yaşayan yurttaşların bu kimliğini yitirerek Erdoğan’ın tebaasına,kullarına dönüşmesi anlamına da   geliyor. Kökleri  Kurtuluş savaşı’na kadar giden, Atatürk’ün önderliğinde 1923 Türk(Cumhuriyet) Devrimi ile Modern Türkiye’yi kuran,1946’da Çok Partili Sisteme geçiren ve 1950 yılında iktidarı barışçıl bir şekilde “Demokrat” Parti’ye devreden  CHP’ye dönük saldırılarının arka planında  bu gerçek var!  Mutlak Mutlak Butlan sadece CHP’ye değil, yurttaşın seçme-seçilme hakkına müdahale ve seçimsizleştirme anlamına da geliyor. Amaç kontrollü bir muhalefet! CHP’yi parçalamadan ve yok etmeden Erdoğan rejiminin yeni bir aşamaya evrilmesi yani “Merhametli (Hayırlı) Monarşi(!)” kurulması mümkün değil.                      

  Trump’ın, Tom Barrack’ın ve Erdoğan’ının unuttuğu bir gerçek var. O da Türkiye’nin  sıradan bir İslam ülkesi olmadığı gerçeği,ardında 200 yıllık Osmanlı-Türk Modernleşmesi’nin bir birikimi var! Bu birikimin 1908,1923 Devrimleri’ni  ve 1950’de  Çok Partili Sistemi getirdi. Bu birikim tebaadan, kulluktan, yurttaşlığa geçişide içerir. Bu birikim Türkiye’nin teokratik niteliği ağır basan totaliter bir İslam Cumhuriyeti’ne  (Merhametli(Hayırlı) Monarşi” ye )dönüşmesine izin vermeyecektir…  Ezcümle; Türkiye’de ki yurttaşlar  ne Erdoğan’ın yeni bir monark olmasını ne de onun bir tebaası, bir kulu olmayı  asla kabul etmeyeceklerdir…!

   İnsan yaşamında öyle enteresan kişilerle  karşılaşıyor ki  aradan uzun yıllar  geçse bile o  kişiyi kolay beri  hafızasından silemiyor.Eğer bu kişi  sizin yaşamınızda kalıcı bir iz bırakmışsa kesinlikle onun söylediklerini,sosyal hayatta yaptıklarını kesinlikle unutamazsınız.Liseyi 1977 yılında bitirdikten hemen ertesinde işçilik hayatına başladığım  Çerkezköy’de emek ve  demokrasi mücadelesi sürecinde çok değerli bir kişiyle tanışmıştım.Eşi benzeri olmayan  bu değerli abimin  ismi Metin Karaca’ydı.Pancar Bölge şefliğinde çalışıyordu.O yıllar benim yaşım 18-19 civarında.O da otuzlu yaşlarda olsun.Bir vesileyle onunla tanışma olanağı bulmuştum.Seksen öncesinin o mücadele dolu günlerinde sol sosyalist hareketin altmış küsur parçaya bölündüğü bir ortamda farklı fraksiyonlarda olsak da o bunu sorun etmez, bizim gibi devrim için kendini adayan gençlerle her konuda dayanışma içinde olurdu.İşsiz kaldığımızda bize şirketinde hamallık da olsa iş ayarlar,aç kaldığımızda evinde bizim karnımızı doyuracak  kadar vefalı,cefakar bir insandı.Sadece biz gençlerin işine koşmaz,mahallede herkesin işini yapmaya çalışırdı.Metin abi lafta değil yaptıklarında da  sapına kadar sosyalist birisiydi.Zaten çevresinde onu çoğu “Komünist Metin”olarak adlandırıyorlardı.Kötü anlamda değil tabii ki.Eşitlikçi,toplumcu,koletif davranışları sebebiyle ona bu lakabı uygun görmüşlerdi.Metin abinin elleri öpülesi, en az onun kadar cefakar bir eşi ve yaşları benden küçük iki kızı vardı.Onun,  gecekondusu olan ve yeni kooperatif dairesine  taşınmadan önce uzun yıllar oturduğu  eski mahalledeki  arsasına bir meyva bahçesi yaptığını,içinde evvahi meyvalar yetiştirdiği ve hiç kimsenin bahçeye zarar vermediğini duymuştum.Bunu kendisine sorduğum,”Niye zarar versinler İbocuğum?”dedi.Yaptığı şeye bakın.Meyvalar olgunlaştıktan  sonra mahalleliyi toplar,birlikte topladıkları meyvaleri aralarında eşit bir şekilde dağıtıktan sonra geri kalanını alıp evine götürürmüş.”Gerçek komünislik bu olsa gerek”dedim kendi kendime.Paylaşımcılık...Sorun da  bu zaten.Her şeyin eşit paylaşılmadığı,kimisinin deveyi hamuduyla götürürken milyonların açlık sınırının altında yaşamaya mecbur bırakılması durumu... Ondan dolayı onun bu davranışını bilen mahalle sakinleri meyva bahçesini kendi malı gibi koruyorlarmış.Tabii biz 12 Eylül askeri darbesinde tutuklandık.Şans eseri darbe Metin abiye teğet geçti.İlk tutuklandığımızda Çerkezköy cezaevinde kalırken darbecilerin dışarıda selam verenleri bize selam gönderenleri bile gözaltına almaya yeltendiği o kaotik günlerde dahi bizimle ilişkisini koparmayıp yardımlarını esirgememişti.12 Eylül askeri darbesi Türkiye solunda çok büyük  kırılmalara ve dağılmalara neden olmuştu.Mücadele biçimlerinde,kutsal saydığımız sol değerlerde büyük değişimler yaşanmıştı.Emek ve Demokrasi mücadelesi alanında kendisinden çok şey öğrendiğim Metin Karaca abi de haliyle çok değişmişti.Onun çok enteresan siyasi tespitleri vardı.Darbenin sol üzerindeki ölü toprağı kalkıp biraz rahatladıktan sonra yeniden bir araya gelen sol,sosyalist yapılar yeni parti çalışmalar yaparken Metin abi hemen hemen çoğunda yer almıştır.Fakat o da eskisi gibi değildir artık.Her şeye  temkinli yaklaşır,gördüğü,duyduğu bir şeyde en ufak bir şüphe hissederse ona göre tavır koyardı.Onun kafasına yatmayan bir  mevzuda takındığı tavır,”Bu bir emperyalist proje,çok dikkatli olmak gerekir”diyordu.

  Yakın zamanda, yolsulluk çeken iktidar değişikliği bekleyen milyonlarca vatandaşın bir umut kapısı,bir can suyu olacak CHP’ye  yapılan o utanç verici saldırıları  rahmetli görseydi kesin olarak,”Bu olay bir emperyalist projedir.Bunun arka planında dönen çok önemli şeyler var”diye yakın dostlarını uyarırdı.Bir de buna çanak tutanların başını çeken;bir zamanlar benim  dahi herkesin güvenini,sempatisini kazanan partinin eski genel başkanı ve ona yakın siyasi figürler olunca yapılanların insanın havsalı almıyor.En son olarak ütün dünyanın gözü önünde başkent Ankara’nın göbeğinde CHP genel merkezinde yaşananları görünce hemen Metin abinin o ünlü nitelendirmesi aklıma geldi.Emperyalist proje...Metin abinin ülkemizde ve dünyada olan siyasi gelişmelere ait çok doğru tespitleri,değerlendirmeleri vardı.Bazen yanılsa da çoğunlukla söylediklerinde haklı çıkıyordu.Keşke rahmetli bu kez de yanılsaydı da bu çirkinliklere şahit olmasaydık. ”Ötekiler,Taşeron İşçiler”kitabımda da kendisine geniş yer verdiğim,bu dünyadan ebediyete intikal edene kadar söyledikleriyle yaşamı arasında tutarlılık olan;cenazesini tıp öğrencilere kadavra olsun diye vasiyet eden Metin Karaca abimi burada saygıyla,özlemle anıyorum.Işıklar içinde uyusun.

CHP İL Başkanı Kayan mı Oluyor?
Kırklareli İl Başkanının görevden alınacak olması fazla süpriz olmayacağı ve Kılıçdaroğlu'nun da ilk görevden alacağı iller arasında Kırklareli'nin de olacağı siyasi kulislere yansıyan bilgiler arasında yer alıyor.
Kırklareli CHP tabanıNIN merak ettiği  Kırklareli'nde CHP il yönetiminin görevden alınmasından çok kimin Kırklareli'ne CHP il Başkanlığına atanacağı yönünde.
CHP kaynaklarından alınan bilgilere göre bu konuda bir çok adayın ismi geçmesine rağmen en kuvvetli adayında Kurultaya imza vermeyen  önceki dönem vekillerinden Turabi Kayan'ın adı öne çıkıyor.Kayan . mutlak butlan kararının duyulmasının ardından CHP il ve Lüleburgaz İlçe örgütlerinin hiçbir eylem ve söylemelerine katılmayarak ve Babaeski önceki dönem vefat eden Kurultay delegesi Erol Mutlu'dan sonta Kırklareli'nin kurultayda 5 delege ile temsil edeicek olması ile birlikte 4 Kırklareli delegesinin Kurultaya imza verdiği   Turabi Kayan'ın ve Vecdi Gündoğdu'nun imza vermediği biliniyor..O yüzden de Kayan'ın  CHP Kırklareli İl Başkanlığına atanacak en güçlü aday olduğu kulis bilgilerine yansımaktadır.
Kayan Kırklareli'nde ön seçimde rekor oyla seçilmiş ancak son dönemde ise  Genel Merkez tarafından aday gösteilmemişti.Genel Merkez tarafından Vecdi Gündoğdu Fahri Özkan atanmasına Kayan  büyük tepki göstermişti.

Kayan  Kılıçdaroğlu aleyhine siyasi çalışmalar yaparken Lüleburgaz ilçesinde Belediye Başkanlığında  ön seçim yapılmaması nedeniyle de mevcut Başkan Bora Terzi'ye karşı ittifaklar yaparak il Başkanlığı seçimlerinde taraf olmuş ve Kırmızı liste ile seçime giren Bora Terzi ve ekibine yenilmişti.Şimdi yeniden güç gösterisine giren ve üyeden bulamadığı karşılığı Genel Merkez tarafından iL Başkanlığına atanarak çalışmalar yaptığı yönünde  kamuoyuna yansıyan bilgiler arasında olduğu için bizce de İl Başkanlığına atanması sürpriz olmaz.
Şimdi gözler kimin CHP Kırklareli İl Başkanlığına adaylığına atanacağına çevrilmişken il Başkanlığına atanacak kişinin de Kırklareli Milletveili Vecdi Gündoğdu ve önceki sönem vekillerinden Turabi Kayn dışında Kılıçdaroğlu'da destek veren kişilerin  olmaması bu iki eski ve yeni iki vekil dışında tüm Belediye Başkanları Merkez ilçe dahil 8 ilçe Başkanı il Genel Meclis Başkanı ve İl Genel Meclis üyeleri  ile Belediye Meclis grup Başkan vekili ve Kırklareli Belediye Meclis üyelerinin tamamı, İl-ilçe Kadın Kolları Başkan ve yönetimleri eski  vekil ,le İl başkanlarının tamamına yakını Özgür Özel'e destek verirken kimlerle ve ne şekide çalışacağı yönünde.
Atanacak CHP İl Başkanı il ve ilçe yönetimlerini oluşturabilecek mi? yada kimlerden oluşturacak?.Kırklareli siyasi kulislerde merak konusu oldu.

CHP; Kurtuluş Savaşı’nın kazanılması sonucu Atatürk’ün önderliğinde 1923 Türk(Cumhuriyet) ile Modern Türkiye’yi kuran bir partidir. Öte yandan CHP Türkiye’yi 1946’da Çok Partili Sisteme taşıyan ve 1950’de de iktidarı seçimle barışçıl bir şekilde “Demokrat Parti”ye devreden bir partidir! 103 yaşında olan CHP, dünyanın en eski 3 partisinden biridir. Emperyalizmin “soğuk savaş” döneminin bir imalatı olan siyasal islamcı AKP ve Erdoğan 2002’de iktidara geldi. AKP ve Erdoğan, çeyrek yüzyıllık iktidarlarında 1923 Cumhuriyet Devrimi’nin tüm kazanımlarını tasfiye ettiler. Tasfiye ettikleri Laik Cumhuriyet yerine teokratik-totaliter bir İslam Cumhuriyeti kurabilmiş değiller.(Bu yolda epey bir mesafe aldıkları da bir gerçek) Bunun önünde tek engel  İmamoğlu-Özel liderliğindeki CHP!  Siyasal islamcılar “Mutlak Butlan” ve Kılıçdaroğlu aparatı ile CHP engelini aşmak istiyorlar. Bunu gerçekleştirdikleri zaman teokratik-totaliter bir İslam Cumhuriyet’i kurmalarının ve Erdoğan’ın ilelebet iktidarda kalmasının önünde herhangi bir engel kalmayacak.

Bu Türkiye için “yeni bir Ortaçağ” demek. Umarım CHP Milletvekilleri başta olmak üzere herkes bu gerçeği idrak etmiştir..!

Cumhuriyet Halk Partisi’nin (CHP)  yargılanan 38. Olağan Genel Kurultayı hakkında mahkemeden çıkan “mutlak butlan” kararı, Türk siyasetinde eşi benzeri görülmemiş yeni bir tartışmanın fitilini ateşledi.
Açıklanan mahkeme kararıyla birlikte Genel Başkan Özgür Özel ve yönetiminin görevden alınmasına, eski Genel Başkan Kemal Kılıçdaroğlu’nun yeniden göreve dönmesine hükmedildi.

Kararın açıklanmasının ardından yalnızca CHP içerisinde değil, siyasi partilerden sivil toplum kuruluşlarına, hukuk çevrelerinden sosyal medyaya kadar toplumun geniş kesimlerinden sert tepkiler yükseldi. Özellikle CHP tabanında kararın siyasi olduğu yönündeki değerlendirmeler dikkat çekti.

Kırklareli’nde ise süreç çok daha farklı bir boyuta taşındı. CHP Kırklareli İl Örgütü, alınan mahkeme kararını tanımadığını ilan ederek “örgütsel direniş” kararı aldı. İl örgütü, “Baba ocağı CHP’dir, terk etmeyeceğiz” diyerek il ve ilçe binalarında nöbet başlattı.

Başta Kırklareli İl Başkanlığı olmak üzere 7 ilçede partililer parti binalarına sahip çıktı.İl ve ilçe binalarında ışıklar sabahlara kadar sönmedi "Direniş Nöbeti" başladı. İl ve ilçe örgütleri tarafından yapılan basın açıklamalarında, “Seçilmiş iradeye müdahale kabul edilemez” mesajı verildi. Kırklareli merkezde düzenlenen yürüyüşlerde ise yüzlerce partili sloganlarla ve alkışlarla karara tepki gösterdi.Vatandaşlardan da yürüüyüşetekilere  çok büyük destek geldi.

Süreç boyunca CHP Kırklareli İl Başkanı’nın çağrısıyla belediye başkanları, ilçe başkanları, il genel meclisi üyeleri, belediye meclisi üyeleri ve kadın kolları temsilcileri ayrı ayrı toplantılar düzenledi. Yapılan ortak açıklamalarda, “Seçilmiş Genel Başkan Özgür Özel’in ve yönetiminin yanındayız” mesajı verildi.

Ancak tüm bu açıklamalarda dikkat çeken bazı eksiklikler de kamuoyunda tartışma yarattı.

Yapılan yürüyüş ve açıklamalarda CHP Kırklareli Milletvekili Vecdi Gündoğdu, Fahri Özkan ve önceki dönem milletvekillerinden Turabi Kayan’ın yer almaması dikkat çekti. Yine Lüleburgaz Belediye Başkanı’nın süreç boyunca net bir tavır ortaya koymaması, yürüyüşlere katılmaması ve kamuoyuna açık güçlü bir destek açıklaması yapmaması çeşitli soru işaretlerini beraberinde getirdi. Buna karşın daha sonra il binasında gerçekleştirilen belediye başkanları toplantısına katılarak Gerenli'nin hazırlanan  ortak metne  imza vermesi dikkatlerden kaçmadı.

Gözlemimize göre İl Başkanlığı tarafından hazırlanan görseller kamuoyuyla paylaşılırken, toplantılara kaç belediye başkanının katıldığı, kaçının imza verdiği; ilçe başkanlarından kimlerin toplantıda yer aldığı ve kimlerin destek açıklamasına imza koyduğu net olarak açıklanmadı.

Aynı durum il genel meclisi üyeleri, belediye meclisi üyeleri ve kadın kolları açıklamalarında da yaşandı. Kamuoyuna yalnızca ortak görseller servis edildi ancak destek verenlerin isim listeleri yada imza metinleri kamuoyu ile  paylaşılmadı.

Oysa keşke yapılan toplantılarda açık basın açıklamaları düzenlenseydi, kamuoyu da bu birlik mesajlarına doğrudan şahit olabilseydi.İl Başkanlığı tarafından düzenlenen toplantılarda  keşke ortak metinler imzaya açılsaydı ve kimlerin imza attığı, kimlerin imza atmaktan kaçındığı şeffaf biçimde ortaya konulsaydı diyorum.

Çünkü bugün CHP tabanının en çok merak ettiği konulardan biri budur:

Kimler Özgür Özel’in yanında?
Kim sessiz?
Kimler bekle-gör politikası yürütüyor?
Kim gizli biçimde Kemal Kılıçdaroğlu’nu destekliyor?.Tüm kamuoyunun merak ettiği ve bilmesini istediği konuların başında geliyor.Kim yada kimler neyi tercih ediyor?

Bu bir tercih meselesidir çünkü.

Ya halkın oylarıyla seçilmiş, CHP’yi 47 yıl sonra Türkiye’nin birinci partisi haline getiren ve partiyi iktidar yürüyüşüne taşıyan Özgür Özel’den yana tavır alırsınız…

Ya da girdiği 13 seçimde kazanamamış sıdır çekmiş, yerel genel Cumhurbaşkanlığı seçimlerinin hiç birini  kazanamayan, siyasette yaptığı stratejik hatalar yıllardır tartışılan Kemal Kılıçdaroğlu çizgisini desteklersiniz.Halkın umudu yerine AKP'nin umudu olmuş ve CHP yi bölme görevi verilmiş birinide tercihte edebilirsiniz.

Elbette herkesin siyasi tercihi kendisinedir. Ancak siyaset aynı zamanda açıklık ve cesaret işidir. Gizli destekler, perde arkası hesaplar ve bekleme politikaları tabanda güven oluşturmaz.

CHP sıradan bir siyasi parti değildir. Cumhuriyeti kuran partidir. Dünyada kuruluşunun üzerinden bir asır geçmesine rağmen varlığını sürdüren ender siyasi yapılardan biridir.

Bu parti darbeler gördü.
12 Eylül’ü gördü.
Muhtıralar gördü.
Kapatılma süreçleri yaşadı.
Ama her defasında küllerinden yeniden doğmayı başardı.

İsmet İnönü’nün yıllar önce söylediği o tarihi söz bugün yeniden hafızalara geliyor:“Hiçbir ülke yoktur ki, kendi içinden bizim kadar hain yetiştirebilsin.”

Bugün yaşanan süreçte de tarih herkesi not etmektedir.

Mutlak butlan kararının ardından sokaklarda direnenleri…
Yağmur altında nöbet tutanları…
TOMA’nın karşısında duranları…
Biber gazına, plastik mermilere rağmen geri adım atmayanları…
“Hak, hukuk, adalet” diye meydanları dolduranları…

Ve aynı zamanda sessiz kalanları da…

Başta seçilmiş Genel Başkan Özgür Özel ve ekibi olmak üzere, demokrasi mücadelesinin her alanında yer alan tüm CHP üyelerine ve demokrasiye sahip çıkan vatandaşlara,"Sokaklarda, meydanlarda Kurtuluş yok tek başına, Ya hep beraber ya hiç birimiz diyen demokrasi sevdalılarına  selam olsun.Unutmayalım ki;

Çünkü tarih, direnenleri de yazacaktır…
Sessiz kalanları da…
İhanet edenleri de…

Cumhuriyet Halk Partisi içinde yaşanan gelişmelerin ardından Ankara kulislerinde yeni bir siyasi oluşum iddiaları gündeme gelmeye başladı. 
Parti genel merkezinde yaşanan gerginlikler, güvenlik güçlerinin Cumhuriyet tarihinde görülmemiş şeklinde  müdahaleleri ve “mutlak butlan” tartışmaları sonrası siyaset sahnesinde dikkat çeken senaryolar konuşuluyor.

Parti yönetimine yönelik yargı süreci ve sonrasında yaşanan gelişmelerin ardından gözler yeniden parti içindeki güç mücadelesine çevrilirken, taraflardan gelen açıklamalar da kulislerdeki hareketliliği artırdı.

Genel Başkan Özgür Özel’in, partinin yeniden olağanüstü kurultaya gitmesi gerektiğini savunduğu ve 45 gün içerisinde bir kurultay çağrısı yapılmasını beklediklerini ifade etti. Ancak eski Genel Başkan Kemal Kılıçdaroğlu’na yakın isimlerin ise mevcut delege yapısında Özel’in yeniden seçilme ihtimalinin yüksek olduğunu düşündükleri ve bu nedenle “kurultay olsun ancak hemen değil, zamanında yapılsın” görüşünü savundukları iddia ediliyor.

“Yeni Yapılanma” İddiaları

Ankara kulislerinden yansıyan iddialara göre, parti içerisinde yeni bir yapılanma sürecinin planlandığı ileri sürülüyor. Bazı kaynaklar, mahalle delegelerinden başlayarak ilçe ve il kongrelerine uzanan yeni bir örgütsel sürecin işletilebileceğini, bu sürecin sonunda ise yeni bir delege yapısının oluşabileceğini öne sürüyor. Siyasi kulislerde konuşulan senaryolara göre bu sürecin 6 ila 7 ay sürebileceği değerlendiriliyor.

Öte yandan, Özgür Özel cephesinin olası bir erken seçim ihtimaline karşı hazırlık yaptığı ve yeni bir siyasi parti seçeneğinin masada olduğu yönündeki iddialar da gündemdeki yerini koruyor.

Parti İsmi Tartışmaları

Kamuoyuna sızdığı ileri sürülen bazı kulis bilgilerine göre kurulması düşünülen yeni siyasi oluşum için farklı isimler gündeme geliyor. Bazı çevreler partinin adının “İstiklal” olabileceğini öne sürerken, bazı kaynaklar ise “Ekim” ismi üzerinde durulduğunu iddia ediyor.

“Ekim” isminin özellikle kamuoyunda daha fazla karşılık bulabileceği değerlendirilirken, EKİM isminin seçilmesindeki gerekçe bunun Ekrem İmamoğlu ismiyle kurulan çağrışım nedeniyle tercih edilebileceği yönünde yorumlar yapılıyor.

Siyasi gözlemciler, yaşanan gelişmelerin Türk siyasetinde yeni bir kırılma yaratabileceğini belirtirken, parti içerisindeki mücadele ve olası yeni oluşum tartışmalarının önümüzdeki günlerde daha da netleşmesi bekleniyor.

Şimdilik tüm bu gelişmeler Ankara kulislerinde konuşulan iddialar ve siyasi değerlendirmelerden ibaret. Gözler ise önümüzdeki süreçte yapılacak resmi açıklamalara çevrilmiş durumda.

Bekleyip göreceğiz.

Liseyi bitirdikten hemen ertesinde işçilik hayatına başladığım  Çerkezköy’de emek ve  demokrasi mücadelesi sürecinde çok değerli bir kişiyle tanışmıştım, ismi Metin Karaca.Pancar Bölge şefliğinde çalışıyordu.Derler ya sapına kadar sosyalist birisiydi.Zaten çevresinde onu çoğu “Komünist Metin”olarak adlandırıyorlardı,kötü anlamda değil tabii ki.Onun eşitlikçi,toplumcu,koletif davranışları sebebiyle ona bu lakabı uygun görmüşlerdi.Emek ve Demokrasi mücadelesi alanında kendisinden çok şey öğrendiğim bu değerli sosyalist abimin çok enteresan siyasi tespitleri vardı.Hiç bir siyasi oluşumlardan geri kalmaz,bugüne kadar kurulan bütün sol, sosyalist partilerde ya kurucular arasında yer almıştır yada partinin yönetim kademelerinde görev yapmıştır.O her şeye  temkinli yaklaşır,gördüğü,duyduğu bir şeyde en ufak bir şüphe hissederse ona “Bu bir emperyalist proje”derdi.Dün CHP Genel Merkezine yapılan o utanç verici saldırıyı görseydi rahmetli,”Bu olay bir emperyalist bir projedir.Bunun arka planında dönen çok önemli şeyler var”diye yakın dostlarını uyarırdı.Dün bütün dünyanın gözü önünde başkent Ankara’nın göbeğinde yaşananları görünce hemen Metin abinin o ünlü nitelendirmesi aklıma geldi.Bir de buna sebep olan, bir zamanlar milyonlarca insanın  umudu olmuş,arkasından yürümüş,hatta benim bile sempatimi kazanmış bu şahsın halkına  reva gördüğü en büyük kötülüğü   düşündükçe insanın havsalı almıyor.Metin abinin ülkemizde ve dünyada olan siyasi gelişmelere ait çok doğru tespitleri,değerlendirmeleri vardı.Bazen yanılsa da çoğunlukla söylediklerinde haklı çıkıyordu.Keşke Rahmetli bu kez de yanılsaydı da bu çirkinlere şahit olmasaydık. ”Ötekiler,Taşeron İşçiler”kitabımda da kendisine geniş yer verdiğim,bu dünyadan ebediyete intikal edene kadar söyledikleriyle yaşamı arasında tutarlılık olan;cenazesini tıp öğrencilere kadavra olsun diye vasiyet eden Metin Karaca abimi burada saygıyla,özlemle anıyorum.

Işıklar içinde uyusun.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 36. Hukuk Dairesi’nin, CHP Genel Başkanı Özgür Özel ve parti yönetiminin tedbiren görevden uzaklaştırılması, eski Genel Başkan Kemal Kılıçdaroğlu yönetiminin görevi devralmasına yönelik kararının ardından, CHP örgütlerinde hareketli saatler yaşandı. Kararın duyulmasının hemen ardından çok sayıda partili CHP Kırklareli İl Başkanlığı binasına akın ederek kararı protesto etti.

Parti binası önünde toplanan partililer, “Bu kararı tanımıyoruz” sloganları atarken, gece boyunca süren nöbette demokrasi ve parti iradesine sahip çıkılması yönünde mesajlar verildi.

Parti Örgütü İl Binasında Toplandı

CHP Kırklareli İl Başkanı Bora Terzi, il yöneticileri, belediye başkanları, ilçe başkanları, belediye meclis üyeleri ve çok sayıda partili gece boyunca il binasında bir araya geldi. Partililer, Genel Başkan Özgür Özel’e destek mesajları vererek alınan kararın “yok hükmünde” olduğunu savundu.

Gece boyunca parti binasında dikkat çeken isimler arasında eski il Başkanlarından, milletvekili Turgut Dibek, eski belediye başkanlarından Cavit Çağlayan ile merkez ve ilçe örgütlerinden çok sayıda yönetici yer aldı. Lüleburgaz, Pınarhisar, Babaeski ve Kofçaz ilçe başkanlarının yanı sıra Ahmetbey, Kavaklı, Alpullu, Kaynarca ve Büyükkarıştıran belediye başkanlarının da gece boyunca parti binasında olduğu gözlendi.

Partililer yaptıkları açıklamalarda, “Bizim için Genel Başkanımız Özgür Özel’dir. Atanmış değil, seçilmiş iradenin yanındayız” ifadelerini kullandı.

“Hak, Hukuk, Adalet” Sloganları Geceye Damga Vurdu

İl Başkanlığı önünde yapılan açıklamalar sırasında sık sık “Hak, Hukuk, Adalet” ve “Faşizme Karşı Omuz Omuza” sloganları atıldı. Partililer alınan kararın siyasi olduğunu savunurken, yaşanan süreci “hukuk katliamı” ve “sivil darbe girişimi” olarak değerlendirdi.

Gece boyunca nöbet tutan partililer, “Mücadele edeceğiz. Bir kez daha Tayyip Erdoğan’ı iktidarda tutacak girişimlere izin vermeyeceğiz” diyerek tepkilerini dile getirdi.

Bora Terzi: “Bu Karar Hukuki Değil, Siyasidir”

CHP Kırklareli İl Başkanı Bora Terzi yaptığı konuşmada, örgütün kararlı duruşuna vurgu yaptı. Terzi, şunları söyledi:

“Cumhuriyete ve demokrasiye sahip çıktığınız için her birinize teşekkür ediyorum. Alınan bu karar hukuki değil, siyasidir. Biz bu kararı kabul etmiyoruz. Baba ocağımızda ışıklar sönmeyecek. Direniş nöbetimizi sürdüreceğiz.”

Terzi ayrıca, CHP örgütünün Genel Başkan Özgür Özel’in yanında olduğunu ifade ederek parti tabanının demokrasi mücadelesini sürdüreceğini söyledi.

Gözler Katılmayan İsimlerdeydi

Öte yandan gece boyunca parti binasında bulunmayan bazı isimler de kulislerde konuşuldu. CHP Kırklareli Milletvekili Vecdi Gündoğdu ile bazı eski il başkanları( Ünal Başkur,Gürcan Saatçı, Tayfun Okan Çobancık, Alaaddin Güncer) önceki dönem Merkez İlçe Başkanları Özgür Uygul, Neslişah Erseçkin),  ve önceki dönem yöneticilerinin geceye katılmaması dikkat çekti.

Parti tabanında, karar öncesinde “mutlak butlan” beklentisi içerisinde olduğu öne sürülen bazı isimlerin süreç karşısındaki sessizliği de tartışma konusu oldu.

Sabaha Kadar Nöbet Tutuldu

CHP Kırklareli İl Başkanlığı’nda başlayan nöbet sabahın ilk ışıklarına kadar sürdü. Partililer gece boyunca il binasında kalarak partiye ve seçilmiş yönetime sahip çıkacaklarını ifade etti.

Sabaha karşı saat 04.30’a kadar süren nöbette partililer, “Baba ocağında ışıklar sönmeyecek” mesajı verdi.

Burası bizim evimizdir.
Burası bizim baba ocağımızdır.
Burası, Mustafa Kemal Atatürk'ün emaneti olan Cumhuriyet Halk Partisi'dir.

Bu partinin yönünü korkuyla değiştirebileceğini sananlar büyük bir yanılgının içindedir.

Çünkü bu evi kimin yöneteceğine saraylar değil, halk karar verir.
Bu ocakta kimin oturacağına kulisler değil, örgüt karar verir.

Seçilmiş Genel Başkanımız Özgür Özel'in yanındayız.

Bugün "mutlak butlan" adı altında yürütülen tartışmaların neyi hedeflediğini gayet iyi biliyoruz. Mesele hukuk değildir. Mesele, büyüyen halk iradesini durdurma telaşıdır.

Ama unuttukları bir şey var:

Biz zalimin karşısında susmayı değil, direnerek ayakta kalmayı öğrendik.

CHP teslim alınacak bir parti değildir.
CHP, baskıyla susmayanların, tehdit karşısında geri çekilmeyenlerin partisidir.

Biz mücadeleden kaçan değil, bedel ödeyerek yürüyen bir geleneğin çocuklarıyız.

Dün boyun eğmedik.
Bugün de eğmeyeceğiz.

   Sağlıklı, mutlu ve huzurlu yaşamak güzel ama hastalıklar,elemler,ayrılıklar,ölümler de  hayatımızın katı bir gerçeğidir.Nasıl dikensiz bir gül bahçesi bulmak olanaksızsa sorunsuz ve mükemmel bir hayat yaşamak da neredeyse imkansız.Yaşam merdivenleri inişli çıkışlıdır.Hayatımızın akışı içinde sevinçlerin,mutlulukların yanında birçok sorunla,zorlukla da karşılaşabiliriz.Normalde hepsini gayet makul karşılamamız gerekiyor ama biz kendimizi öyle şartlandırmışız ki  hayatın hep iyi yanını düşünüyoruz.Hiç hastalanmayacakmış,hiç ölmeyecekmiş gibi bir halet-i ruhiye içinde sağlığımıza gereği kadar dikkat etmeyerek yaşamaya çalışıyoruz.Ama gelin görün ki insan sağlığının kıymetini ancak onu kaybettikten sonra anlayabiliyormuş.Hikayemizin kahramanı Numan Bey,bunun böyle olduğu ancak başımdan geçen o unutulmaz buhranlı dönemi yaşadıktan sonra anlar.

   Uzun yıllar çeşitli sektörlerde beden işçisi olarak çalışmış,erken yaşlarda başladığı sigortalı yaşamı, kırk dört gibi genç sayılacak bir yaşta emekliliği hak kazanarak aktif çalışma hayatımı sonlandırmıştı.En son çalıştığı işyerinde ilişkisini kesmek için gittiği  İnsan Kaynakları departmanında onu gören akranı şef:

  “Olmaz böyle şey!bunda bir yanlışlık olmalı,sen daha çok gençsin”demesi onu hayli gururlandırmıştı.Bir de emekliliğinin ilk günlerinde bir yakınının oğlunu  iş başvurusu için fabrikanın birisine götürdüğünde,çocuk iş talep  formunu doldururken bekçinin ona,”Sen niye form doldurmuyorsun?Çalışmaya niyetin yok mu yoksa?”diye uyarması da çok hoşuna gider.Numan Bey’in dışardan bakıldığında kaporta iyi gözüküyor ama motorda arıza bitmiyordu.Çok sağlıklı görünse de  emekliliğine  az bir süre kala son zamanlarda hayli ciddi sağlık problemleriyle boğuşur olmuştu.Aslında çok düzenli bir yaşam tarzı vardı.İşyerinde çalışırken koruyucu sağlık kurallarına harfiyen uyuyor;sigara alkol gibi  sağlığımızı için için  harap eden bütün kötü alışkanlıklardan da uzak kalıyordu.İnsan,çalışırken sağlığına ne kadar dikkat etse de maruz kaldığı tehlikeli ortamlardan mutlaka zarar görebiliyor,hastalığa yakalanma riski kaçınılmaz oluyordu.Onun da  en son uzun yıllar çalıştığı ağır sanayi kategorisine  giren fabrikada zorlu çalışma   koşulları;maruz kaldığı kimyasal gazlar,tozlar,yüksek desibelli gürültülü ortamlar sağlığını iyice bozmuştu.Daha işyerinde çalışırken yakalandığı kronik sağlık problemleri yüzünden sık sık işyeri hekimine çıkıyordu.Bu sıklıklar o kadar artmıştı ki  kendisine her zaman iyi davranan işyeri hekimi, hakkında olumsuz bir düşünceye kapılmasın diye hasta olmasına rağmen karşısına çıkmaya  sıkıldığı için  tedavisini SGK hastanesinde  devam ettiriyordu.

     Genç yaşta emekliliği ona, kendini dinleme ve bozulan sağlığını tedavi ettirmek  için büyük bir fırsat yaratmıştı.Çalışırken tedavisini yaptıramadığı yarım kalmış rahatsızlıklardan kurtulmak için hemen hemen her gün hastane kapılarını aşındırıyordu.Hastaneye gide gele bu kez hastanedeki hekimlerle ahbap olmuştu.Hatta,bir keresinde iyi görüştüğü dahiliye hekimi ona,”Hiç bir şeyin yok, evham yapıyorsun,git kendine bir meşgale bul!”diye tatlı sert uyarmasına  rağmen sağlığı düzeleceğine daha da kötüye gidiyordu.Sonunda, uzun bir depresyonlu hayatının başlangıcı olan  beklenen o an ortaya hasıl olur.Büyük bir acı ve sancıyla kendini zor attığı tuvalette idrar yollarından gelen koyu simsiyah kan deryası onu yeyip bitirir.Çektiği öyle bir acıdır ki canından can alırcasına adeta ömrünün yarısını alıp götürür.Kanama sonucu tıkanan idrar yollarının açılması için hastane aciline  gittiğinde tahlil sonuçlarının anormalliğini gören doktor,”Gördüm de bu kadarını görmedim”diyerek hayretini  gizleyemiyordu.Zaten ne olduysa ondan sonra oluyor.

   O yıllarda kamu kurumu hastanelerinde çalışan doktorların dışarda muayene açma hakları vardı.Doktorlar tedaviyi hastanede başlatıp geri kalanını özel muayenelerinde devam ediyorlardı.Ona bakan üroloji hekimi kibarca,”Senin tahlil değerlerinde bir anormallik gördüm.Bu kadar yüksek olmaması gerekir.Yarın istersen  bana bir uğra”diyerek onu kendi muayenesine çağırıyor.Doktor bu çağrıyı çok ciddi,umutsuz bir vaka ile karşılaşmış bir yüz ifadesiyle yapınca bizim Numan Bey’in kuyruk titremeye başlıyor.Panikten ne yapacağını şaşırır,eli ayağına dolaşır.Acil’den çıktığı gibi soluğu doğru evde alıyor.İçeri girer girmez hemen bilgisayarını açıp daha önce hiç yaptırmadığı,adını bile duymadığı tahlilin ne menem bir şey olduğu öğrenince başından kaynar sular dökülüyor.Eğer doktorun şüphelendiği şey doğruysa bu değerler onun  yüzde yüz prostat kanserine   yakalanmış olması demekti.Hem de, bundan geri dönüşü ve kurtuluşu olmayan kanserin son evresinde...Çünkü değerler sınır sayılan rakamın tam on yedi katı kadarını gösteriyordu.Biçare Numan Bey belki bu işte bir yanlışlık vardır,internet de yanılabilir umuduyla konuyla ilgili onlarca sağlık sitesine girer.Hepsinde de aynı bilgiler olunca,mevcut tahlil sonuçlarına  göre  kendisi artık kanserdir.Büyük bir hayal kırıklığı ve moral bozukluğuyla bilgisayarını kapatır.Doktoru  ona daha kesin sonucu söylemeden bu kendinin  kanser olduğuna  inanmaya başlamıştır bile.Zaten bundan  sonra, aylar sürecek bitmek tükenmek bilmeyen o  depresyonlu günleri  başlıyor.Belki bir umut olabilir düşüncesiyle ertesi günü üroloji hekiminin özel muayenesinin kapısını çalar.Burada da yapılan tahlil ve tetkikler sonucu değiştirmiyor,değerleri yine çok yüksektir.Üroloji doktoru  onu meslekdaşı, intaniye doktorunun özel muayenesine yönlendiriyor.Kapana kısılmış bir kaplan gibi çaresiz alan Numan Bey derdine çare bulmak için  üroloji ve intaniye uzmanı iki doktorun özel muayenesi arasında uzun bir süre mekik dokuyor.Doktorların her ikisi de elde ettikleri sonuçlara göre kendisine “Ne kansersin,ne değilsin”diye kesin bir şey söylemeyip onu oyalayıp duruyorlar.O süreçte hastamızın ruh hali hiç de iyi değildir.Başta ailesi olmak üzre yavaş yavaş herkesten  uzaklaşmaya başlamış,kendini iyice yalnızlığa vurmuştur.Zaman ilkbaharın ilk aylarıdır..Doğa, uzun ve kasvetli  kış günlerinin etkisini  üzerinden yavaş yavaş atmaya başlamış,kendini hızla yenileme telaşındadır.Ağaçlar yeni yeni uyanmaya;çiçeğini açmak için  sabırsızlanan badem ve erik ağaçları, gelinlik kızlar gibi  pembeler, beyazlara bürünmüşlerdi.Bu arada, aylarca gözükmeyen göçmen kuşlar birer birer yuvalarına dönmeye başlamış,sıcağı gören karıncalar dayanamayıp hücum edercesine toprağın altından kendilerini dışarıya atmaya çabalıyorlardı.Dışarda bunlar olurken can telaşına düşmüş Numan Bey,ne yapacağını şaşırmış vaziyette kara kara düşünmektedir.”Acaba daha ne kadar ömrüm kaldı?”Nişanlı olup,birkaç ay sonra evlenecek kızı için derin kaygı duyuyor,”Kızımın düğününü görecek miyim?...Onun mutluluğunu gördükten sonra ölürsem öleyim...”gibi nevrotik düşüncelerle yalnız başına boğuşup duruyordu.Üzülmesinler diye ailesine bile hastalığıyla ilgili bir şey söyleyemiyordu.Bazen kendini tek başına  kırlara vuruyor,kafasındaki ölümü çağrıştıran o olumsuz düşüncelerden kurtulmaya çalışıyordu.

    Bu arada doktorunun  verdiği ağrı kesici,iltihap giderici ilaçları kullansa da  kan değerlerinde çok fazla bir değişiklik olmuyordu.Hastalık  sebebiyle  kandaki hormonal denge bozulmuş,yediklerini çıkardığı için hızla bir kilo kaybı da yaşıyordu.Onun  bu zayıflamış,beti benzi solmuş  depresif halini  gören dostları hayretler içinde kalıyor,söyleyecek bir şey bulamıyorlardı.O ise dostlarının bakışlarından en ufak bir umut belirtisi bulmaya çalışıyor,onların söyleyeceği bir çift  güzel   söze bile gereksinme duyuyordu.”Dertli insan içi duman dolu oda gibidir derler,onu dinlemek, odaya bir pencere açmak demektir.”İnsanlar dertleriyle baş edemedikleri zaman en yakınlarından manevi destek görsün isterler.Çok şükür ki Numan Bey’in de  gerçek dostları vardır elbette.Arkadaşlarının bir mum misali günden güne erimesine;canlı cenaze gibi ortalıkta avere avere dolaşmasına daha fazla müsaade etmezler.Onun uzun bir süreden beri tedavi gördüğü doktora,”O bizim vazgeçemeyeceğimiz gözbebeğimiz,onu oyalayıp durma.Ya iyileştir ya da başka bir yere sevk et”diye baskı oluştururlar.Onun aynı branşta daha donanımlı bir başka uzman hekime daha görünmesini sağlarlar.İşte o doktorun işi sıkı tutup kesin sonucu öğrenmesi için onu acil olarak bir üniversite araştırma hastanesine yönlendirir.Fakülte hastanesinde kesin teşhisin konulması için biyopsi yapılması gerekiyor fakat Numan Bey’in bunu kaldıracak ne mecali kalmıştı ne de cesareti...Biyopsi raporu ya  olumsuz çıkarsa buna nasıl dayanacaktı?..Kafasında yeniden bir sürü nevrotik  senaryolar dolaşmaya başlamış, artık kronikleşmiş  depresyon moduna tekrar girer.

  Kendini günden güne ölüme hazır etmeye çabalıyordu ama geride bırakacağı sevdiklerini üzeceğine çok üzülüyordu.Onun için gerçekten zor bir durumdu.”Ne yapalım ömrümüz bu kadarmış,ölümden kaçış olmaz.Nasılsa bir gün öleceğim,ha bir gün önce ölmüşüm,ha bir gün sonra ne fark eder”diye kendisine teselli vermesine rağmen bu dünyadan zamansız gitmeyi de  hiç istemiyordu.Yaşam gibi güzel bir şey varken,ölümü kim isterdi ki?..Hastaneden gelecek biyopsi sonuçlarını beklerken aklından geçen bunlardı.Eğer sonuç  kötü çıkarsa bunu nasıl karşılayacağını düşünmek bile istemiyordu.Ortada daha fol yok,yumurta yokken bu nasıl can vereceğinin derdine düşmüştü.Kafasında oluşturduğu en kötü ihtimali gözünün  önüne getirip aynı hastalığa yakalanmış hemşerisinin dayanılmaz acılar içinde ölmesini kendine uyarlayıp”Ben böyle acı çekeceğine intihar ederim daha iyi”diye olmayacak saçma sapan düşünceler içindeydi.Aklından geçirdiği şey,”Kanser olduğumu öğrendiğimde önce bütün kardeşlerimi,dostlarımı tek tek ziyaret eder birer akşam misafir kalırım.Hiç uyamadan, onlarla sabaha  kadar doyasıya muhabbet ederim.Sonra, onlara hiç bir şey söylemeden ortalıktan kaybolur,beni bulamayacakları bir yerde hayatıma son veririm.Öldüğümü bilmesinler,benim için üzülmesinler, o bana yeter.”

     Ölümün soğuk nefesini her an ensesinde hisseden;ölümden başka hiç bir şey düşünmeyen  Numan Bey’in  girdiği çok ağır depresyonu, biyopsi sonucunun almasına kadar sürer.Bir ay gibi süren bekleme sürecinde her gün,her dakika ölüp ölüp dirilir.Bu depresyon sürecinde ne ailesine bir şey anlatıyor ne de bir Psikiyatri hekiminden psikolojik destek almayı akıl erdiremiyor.Belki alsaydı,süreci bu kadar ağır bir depresyonla geçirmeyebilirdi.Bitmek bilmeyen o kaotik günler nihayete erip  hastaneden biyopsi raporunun çıktığını bildiren telefonu alır.İdama mahkum olmuş bir mahkumun geçireceği kamus dolu son gecesi gibi o akşam sabaha kadar gözüne uyku girmiyor.Yanıbaşında hiçbir şey olmamış gibi gayet rahat, mışıl mışıl uyuyan karısına  bakıp,kendi yalnızlığa sığınarak sabahı zor yapıyor.Sabah erkenden kalkıp uykusu ağır olan eşine bile haber vermeden fakülte hastanesinin yolunu tutar.Hastaneye vardığında biyopsi raporunu alacağı patoloji bölümüne gidene kadar ecel terleri döker.Kapıyı çalıp içeri girdiğinde ona uzatılan raporu alırken korkudan bayılacak gibi oluyor.Son bir gayret edip  kendini dışarı atar.Zarfı açarken kalbi yerinden fırlayacakmış gibi atarken o titreyen elleriyle tuttuğu raporu okumaya başlar.Rapordaki tıbbi terimlerin çoğunu anlamasa da en azından  kanser olmadığını belirten  açıklamayı okuduktan sonra fakülte hastanesinin ilaç ve kasvet konan ıssız koridorun bir köşesine çömelip sevinçten göz yaşlarına boğulur.İlk yaptığı şey,hastalık sürecinde kendisine hiç destek olmasa da  çocuklarının annesi, eşini arayarak,”Kanser değilmişim,ölmeyeceğim!”deyip sevincini onunla paylaşır.

   Tabii ki insanca,sağlıklı,mutlu ve umutlu yaşamaktır aslolan.Fakat, her şeye  yine de “yaşamak”çok güzel bir şeydir.

Atatürk’ün önderliğinde 1.Kurtuluş Savaşı’nı kazanan CHP,ardından, yine Atatürk’ün önderliğinde, feodal monarşik Osmanlı İmparatorluğu’un yerine, bir Modernite devrimi olan 1923 Türk (Cumhuriyet) Devrimi ile modern Türkiye’yi kurmuş ve 1950 yılında ise ülkeyi çok partili sisteme taşımıştı.
31 Mart 2024 yerel seçimlerden, 47 yıl sonra birinci parti çıkan, bunu bugünde sürdüren CHP, 19 Mart 2025 tarihinden beri, çeyrek yüzyıllık iktidarı sonucu parti devletine dönüşen, emperyalizmin “soğuk savaş” döneminin “yeşil kuşak” politikalarının  bir imalatı olan,siyasal islamcı AKP ve yönetimi sonu gelmez hukuk dışı saldırıları altında! AKP çeyrek yüzyıllık iktidarında Laik Cumhuriyet’in  tüm kazanımlarını tasfiye etme gayreti ve yağma ve talana dayanan politikaları ile Türkiye’yi ekonomik iflasa sürükledi. Küçük bir oligarşik azınlık dışında toplumun kahir ekseriyeti aç ve yoksul.Cumhuriyet’in kazanımlarına ve Türkiye’nin yağmalanmasına,talan edilmesine ve de iflasa süreklenmesine halk 31 Mart 2024 yerel seçimlerinde büyük tepki gösterdi. 
 İmamoğu-Özel liderliğinde yenilenen CHP’yi 47 yıl sonra  bugünde süren 1.parti yaptı. Halka artık anlatacak bir hikayesi kalmayan AKP veyönetimi, çareyi 19 Mart 2025 tarihinden itibaren CHP’ye hukuk yoluyla saldırılarda bulundu. CHP’nin Cumhurbaşkanı adayı İmamoğlu ve CHP li Belediye Başkanları zindana atıldı. CHP’nin başka bir potansiyel Cumhurbaşkanı adayı Yavaş’a operasyon  ise an meselesi. CHP’li belediyeler yolsuzluk iddiaları nedeniyle nerdeyse  her gün yeni  saldırılara maruz kalıyor, fakat halk bir türlü ikna edilemiyor. Halk;CHP’li belediyelerde   iddia edilen(!) yolsuzlukların, bin mislinin AKP’nin merkezi ve yerel  iktidarında  gerçekleştiği kendi gözlemlerinden biliyor! CHP, siyasal İslamcı AKP'nin  bu saldırılarına karşı sokakta direniyor! Öte yandan AKP CHP içersinde  belki de hiç bir zaman CHP’nin ideolojisini içselleştirmemiş,kripto AKP ‘li  belediye başkanlarını (!) transfer ediyor, AK-Matik ile paklıyor! CHP’li belediyelere yeni operasyonlar ve yeni transferler gündemden hiç eksik olmuyor. Transfer edemedikleri belediyelere “kayyum” atıyorlar. Yerel seçimlerde kazanamadıkları başta CHP’li belediyeler  olmak üzere muhalefetin elindeki tüm belediyelere hukuku araçsallaştırarak el koyuyorlar. Fakat ne yapsalar  halk  gene de bir türlü ikna olmuyor. İnşa ettikleri %90’lık medya aparatı bir işe yaramıyor. Bundan dolayı Cumhuriyeti kuran CHP üzerinde “Mutlak Butlan” kılıcını CHP nin başında saldırıyorlar.
Mutlak Butlan2ın çıkarılması demek 75 yıldır süren Çok Partili Sistem’in sona ermesi demektir. Siyasal İslamcı AKP erken ya da zamanında yapılacak bir seçimde kazanamayacağını çok iyi biliyor! Seçimlere muhalefetin adaylarınıda kendisinin belirlediği bir şekilde  giderek, seçimleri formalite haline getirmek istiyor. Bütün bunların arka planında siyasal islamcı AKP'nin fiilen gerçekleştirdiği  rejimi,   Türkiye’yi politik bir İslam emirliğine dönüştürerek tamamlamak  ve başarabilirse ilelebet iktidarda kalmak istiyor…  Monarşi söylemlerinin tedavüle sokulması tesadüf değil! CHP, ortadan kaldırılmadan bütün bunların  yapılması  asla mümkün değil… CHP; Özel’in  liderliğinde  halkla ve zindanlarla yatanlarla beraber bu sürece direniyor. Son günlerde CHP lideri Özel’in itibarsızlaştırılarak yok edilmek istenmesinin ardında bu var! CHP Cumhuriyeti kuran bir partidir. 1923’de kurulan Laik Cumhuriyet’in fiilen yıkıldığı, yerine teokratik-totaliter bir rejimin kurulmak ve kalıcı hale getirilmek istendiği koşullarda CHP’yi “İkinci Cumhuriyet Kurtuluş Sınavı” bekliyor!   Bu savaşın nüvelerin CHP’nin örgütlediği direniş eylemlerinde görülüyor. Çünkü bu nüveler sadece CHP’lilerden oluşmuyor. Türkiye tarihsel kavşakta; ya teokratik-totaliter bir Cumhuriyeti ya da Laik Cumhuriyet!   CHP; “İkinci Cumhuriyet Savaşı” sınavını 200 yıllık Osmanlı-Türk Modernleşmesi birikimine (Bu birikim 1908,1923 Türk(Cumhuriyet) Devrimleri’ni ve 75 Çok Partili Sistemi getirdi) sahip toplumsal kesimleri kendi önderliğinde birleştirip, aktifleştirerek  vermeye çalışıyor.. Bu yolda da epey mesafe de aldı!
 CHP’nin bu “İkinci Kurtuluş Sınavı” nı kazanması Türkiye için yaşamsaldır. Yıkılan Laik Cumhuriyet’in yerine, 1923 Cumhuriyet’in kazanımlarınıda içeren laik, demokratik,sosyal ve ekolojik yeni bir Cumhuriyet  ancak , CHP’nin  “İkinci Kurtuluş Sınavı”nı  sınavını sandıkta  başarması   sonucu kurulabilir…!!!

Ankara’da oturuyorsun. Her sabah aynı adliyeye gidiyor, on altı yıldır aynı koridorlarda haber kovalıyorsun.

Sonra bir gün Silivri’desin.

İnsan bazı haberleri okur geçer. Bazılarıysa eve girer, masaya oturur. Sessizleşir herkes. Çünkü bu kez haberlerde gördüğünüz gazeteci Alican Uludağ, benim kuzenim.

Bir anda evin içindeki cümleler değişiyor. Telefonlar kısa konuşuluyor. Eşi dimdik durmaya çalışıyor ama insan bazı yüklerin omuzda değil, gözlerde taşındığını anlıyor. Çocuklar babalarının ne zaman döneceğini bilmiyor.

Bugün Silivri’deydim. Alican Uludağ’ın eşi, çocukları ve ailesiyle birlikte görüş günündeydik. O uzun bekleyişin tam ortasında onların yanındaydım. Doruk’la Güneş’in babalarını görecekleri anı beklerken yaşadıkları heyecana tanık oldum.

İnsan o an anlıyor; bazı çocuklar yaşından önce büyüyor.

Cezaevi kapısının önünde bazen yalnızca insanlar beklemiyor; özlem bekliyor, hasret bekliyor, yarım kalmış bir ev bekliyor.

Çocukların baba hasretini insanın gözünün içine baka baka yaşaması kolay unutulmuyor.

Bazı cümleler işte tam burada bitiyor.

Silivri, Ankara’ya 550 kilometre uzak. Ama bazı mesafeler kilometreyle ölçülmüyor.

Ankara’dan alındı. İstanbul’a götürüldü. Silivri’ye konuldu. Dosyası Ankara’ya gönderildi; kendisi gönderilmedi.

On altı yıldır haber yaptığı adliyede yüz yüze savunma yapmak istedi. Ekran karşısına çıkarılması uygun görüldü.

Gerekçe: “Kaçma şüphesi.”

Oysa onu tanıyan herkes bilir. Kaçacağı tek yer yine Ankara Adliyesi’nin basın odası olurdu.

Bir mahkeme kararını haber yaptı. Yalnızca bunu yaptı. Üstelik ortada yalanlanan bir haber de yoktu.

Ama Doruk ve Güneş yine de babalarını bekliyordu.

Bazen birkaç rakam uzun uzun anlatır her şeyi:

On altı yıl gazetecilik.
On üç paylaşım.
Bir tutuklama.
Cevapsız bekleyiş.

Silivri’de gün nasıl geçiyor bilmiyorum. Ama insan bazen en ağır şeyin demir kapılar değil, belirsizlik olduğunu anlıyor.

Çünkü dışarıda çocuklar babalarının ne zaman geleceğini bilmiyorsa, orada zaman yalnızca içeride akmıyor.

Ankara’da oturuyorsun. Sonra bir gün Silivri yolunda buluyorsun kendini.

Gelmesi ayrı dert, gitmesi ayrı dert.

İnsan içeride yatmasa bile, dışarıda başka türlü tükeniyor.

Çünkü mesele artık sadece dört duvar meselesi değil. Mesele; insanların bir gün yazdığı bir haberden, kurduğu bir cümleden, sorduğu bir sorudan korkmaya başlaması.

Ve insanlar ihtimalden korkmaya başladığında önce kelimeler değişiyor.

Sonra cümleler.

Sonra sessizlik normalleşiyor.

Kimse yüksek sesle söylemiyor belki.

Ama herkes hissediyor.

Alican geri adım atmadı. Susmadı.

Biz de susmayacağız.

Çünkü bazı dönemlerde sessizlik yalnızca sessizlik değildir.

Tarih bunu hep yazdı.

Bugünü de yazacak.

Bir tarafa bahar geliyor. Bir tarafa ise yıkım projeleri geliyor.

Mutlu dere Bulgaristan Türkiye sınırını çizer. Sınırı çizerken bir tarafı Mutlu olsa bile bir tarafı  ızdırap içinde  

Derenin olmadığı yerde ise sınır taşı var. Bir taraf taş devrini, diğer taraf ise baharı karşılamak için gayda ve davul sesleri ile eğleniyor.

Bizim tarafta ise ağır iş makinaları, dinamit sesleri ve RES lerin uğultusu var.

Yaban hayatı ve sosyal yaşam be yapacağını nereye gideceğini şaşırmış durumda.

Istrancaların 1/3 Bulgaristan’da. 2/3 Türkiye’de.

Istrancalar sadece Kırklareli için ve Ergene havzası için önemli değil. Ülke nüfusunun %20-25 nin yaşadığı İstanbul için de çok önemli. İstanbul’un nefes borusu ve içme suyu kaynağıdır.

Bölgede yapılan bilimsel araştırmalarda 2117 bitki türü ve 2062 hayvan türü olmak üzere toplam 4179 tür canlı tespit edilmiştir. Şüphesiz Istrancalar  konumu itibarıyla iki kıta arasında bir köprü vazifesi görmesi, geçmiş buzul dönemlerinde buzul geçirmediği için türlere sığınak görevi görmesi, farklı iklimsel koşullara ve farklı ekosistemlere sahip olması Istrancalar biyoçeşitlilik zenginliğinin başlıca nedenleridir.

Kısacası Avrupa kıtasının önemli doğal ormanlardan olup, doğal yaşamın devam ettiği Avrupa’da mutlak koruma altında bulunan Istrancalar ve Ülkemizde ise Enerji ve maden alanı olarak kullanılmaktadır.

İki ülkenin Istrancalara nasıl baktığı, nasıl koruduğu ise Siyah-Beyaz kadar farklıdır.

Bulgaristan tarafı  her yıl yaptıkları etkinliklerle, 24 Ocak 1995 te korumaya alınmasının 31. Yılını kutladı.  Istrancaların her iki tarafını da  doğasıyla, kültürüyle sosyal ve doğal yaşamıyla korunması gelecek nesillere bırakılacak en değerli mirastır.

Herkesin gündeminde olan sürdürülebilirlik, Istrancalar   için ne yazık ki geçerli değil.

Bulgaristan Istarnca Park  Bulgaristan 'ın en büyük korunan  bölgesi, aynı zamanda ülke topraklarının % 1' unu kapsayan en büyük Bulgaristan Doğal Parkıdır. Biyosfer rezerv alanıdır. Alan 1161 kilometre karedir.  Toplam 21 yerleşim yeri sınırları içinde bulunuyor.   Bulgaristan Istarnca Park  Alan 1161 kilometre karedir . Biyosfer rezerv alanıdır

Türkiye Istrancaları  1970 Km2 dir  Bu alanın yaklaşık %65 i Maden ve Enerji alanıdır.  

Bulgaristan tarafı Istranca Doğa Parkı, insan ve doğanın, korunmuş çevrenin, korunmuş geleneklerin ve kültürel ve tarihi anıtların başarılı bir şekilde bir arada yaşamasına bir örnek olması nedeniyle,   Bulgar biyosfer parkı olma konusunda en büyük potansiyele sahip olup, sosyal yapısı, kültürü, inançları kapsamında asırlardır gelenek ve göreneklerini yaşatmak için yerel ve merkezi yönetimler büyük destek vermektedir.

   Bunu  da  yaparken 7 den 70 e DAĞ'IN YAŞAYAN HAZİNESİNİ KORUMAK İÇİN yapıyorlar.

Ülkemizdeki Istrancaların durumu ise tam bir yıkım. BG de dikkat “DİKKAT HAYVAN ÇIKAR” yazarken, Türkiye tarafında ise “DİKKAT KAMYON ÇIKAR “ yazıyor.

Aynı ormanın bir tarafında HAYVAN, bir tarafında KAMYON çıkar yazıyor.

Bir tarafta  festivaller var. İnsanların eğlenirken duydukları Balkan ezgileri, gayda ve davul sesi, Bizim tarafta ise dinamit sesleri, kamyon ve iş makineleri sesleri. Deyim yerindeyse TAŞ DEVRİ ni yaşıyoruz.

Bir an önce TAŞ DEVRİ ni bırakıp, Komşumuz gibi Baykuşu, Ağacı, Kaplumbağları, Kurt, Karaca, Karınca, Çalıları,  kısacası Istrancalarda yaşayan tüm canlıları bir bütün olarak koruma için acilen adım atılmalı.

Türkiye topraklarında ki Istranca Ormanları acilen BİYOSFER REZERVİ ilan edilmelidir.

Bununla ilgili tüm plan ve projeler zaten hazır. 2010 yılında AB projesi kapsamında tamamlanan biyosfer rezerv alan çalışması UNESCO ya sunulmak üzere 16 yıldır bekliyor. Neden beklediğine gelince. Bilgi edinme yasası gereği verilen cevapta “Bizim yasalarımız korumak için yeterli yetkinliğe sahiptir” deniliyor. O zaman sormak gerekmez mi. AB Projesi için yerli ve yabancı  onlarca uzman neden 2 yıl dağda çalıştı..?

Dağın bugün ve gelecek için bir hazine olduğu bir an önce anlamalıyız. İstanbul için hangi planı yaparsanız yapın, Istrancalar yok edilmeye devam ederse, İstanbul için plan yapmaya gerek kalmayacak. Çünkü havası ve suyu kalmayacak. 

Avrupa’nın en önemli alanından biri olan Istrancalar’ın daha fazla tahrip edilmeden, yaban hayatı yok olmadan,  doğal varlıkların gelecek nesillerin yaşam kaynağı  olarak kayıtsız şartsız koruma alanı ilan edilmesi, geleceğe yapılacak en önemli yatırım ve bırakılacak en değerli mirastır. 

İkizköy’deki Esra Işık da onlardan biri.

Akbelen Ormanı çevresindeki tarım arazilerine yönelik acele kamulaştırma sürecini protesto ederken gözaltına alındı. Ertesi gün tutuklandı. Savunmasında suç kastı olmadığını ifade etti, “Araç keşif heyeti olduğunu bilmiyordum, şirket yetkilileri sandım” dedi. İlk duruşmasına kelepçeli getirildi ve mahkeme tutukluluğunun devamına karar verdi. Esra Işık, tutuklu olarak yargılanmaya devam ediyor. Hukukun üstünlüğüne olan inancımız, bu sürecin adil bir şekilde sonuçlanacağını umut etmemizi sağlıyor.

Onun hikâyesi yalnızca ona ait değil.
Çünkü toprağını koruyan her insan, aynı soruyla yüz yüze geliyor:
Biz neyi öncelik olarak koyuyoruz?
Bu soru Akbelen’de soruldu.
Karadeniz kıyılarında soruldu.
Zeytinliklerin önünde soruldu.
Ve her seferinde verilen cevap, neye inandığımızı da gösterdi.

Geri dönelim o cümleye.
“Kalırsa bana ver” diyordu.
Mesele sadece ağaç değil, sadece toprak değil.
Mesele, o ilk cümlede saklı olan ölçüyü koruyup koruyamadığımızdır.
Çünkü onlar kaybederse-
hepimiz kaybederiz.
Sadece bir yeri değil,
inandığımız o ölçüyü de!!!

Bugün ülke olarak yaşadığımız birçok olayın ardından aynı soruyu tekrar tekrar soruyoruz: “Neden bu hale geldik?” Oysa bu sorunun cevabı çoğu zaman dışarıda değil, en yakınımızda, ailemizin içinde, büyüdüğümüz evlerin duvarlarında saklı.

Toplumda kadına, çocuğa, hayvana ve doğaya yönelen şiddeti yalnızca bireysel öfke patlamalarıyla açıklamak eksik kalır. Bu şiddetin kökleri, nesilden nesile aktarılan görünmeyen bir mirasa dayanır. Bastırılmış duygular, ifade edilemeyen ihtiyaçlar ve öğrenilmiş çaresizlikler.

“Bu çocukları anneler yetiştirir” diyoruz. Ancak bu cümle çoğu zaman eksik bir gerçeği taşır. Çünkü o çocukları yetiştiren kadın, toplum baskısı, eş baskısı, aile içi roller, ekonomik zorluklar ve çoğu zaman görünmeyen duygusal yüklerin altında ezilmektedir. Kendine alan açamayan, kendi duygularını tanımaya fırsat bulamayan bir kadının, çocuğuna sağlıklı bir duygusal zemin sunması pek mümkün değildir.

Burada suçlu aramak değil, döngüyü anlayarak çözebilmeye çalışmaktır.

Kendi ihtiyaçlarını sürekli erteleyen, değerini dış onayda arayan, sevgi vermeyi görev bilirken kendine sevgiyi çok gören bireyler yetiştiriyoruz. Sonra bu bireyler büyüyor, ilişkilerinde kontrol etmeye, bastırmaya, öfke ile var olmaya çalışıyor. Ve biz bu tabloya bakıp yalnızca sonucu konuşuyoruz.

Oysa konuşmamız gereken konu sorunun özüne ulaşmaktır.

Kadının toplumdaki yeri sadece “anne” rolüyle sınırlandırıldığında, onun bir birey olarak varlığı göz ardı edilir. Kendini gerçekleştiremeyen, duyulmamış, görülmemiş bir kadın, zamanla ya susmayı öğrenir ya da içindeki yükü bağırarak, öfkesini çocuğuna şiddet uygulayarak yaşadıklarını farklı biçimlerde dışarıya yansıtır. Bu yalnızca kadın meselesi de değildir. Erkekler de benzer şekilde duygularını bastırarak büyür, güçlü görünmek adına kırılganlıklarını inkâr eder. Sonuçta ortaya, birbirine temas edemeyen, anlayamayan ve giderek sertleşen bireyler çıkar.

“Kadın kadının yurdu olmalıdır” deriz. Ancak bugün çoğu zaman kadın kadının yükünü artıran bir noktaya gelmişizdir. Aynı şekilde erkekler de birbirleriyle sürekli bir rekabet ve çatışma halindedir. Bu durum, bireysel değil, kolektif bir öğrenmenin sonucudur.

Ama bu hikâye burada bitmek zorunda değil. Her öğrenilmiş davranış, kendi gelişimimize emek vererek yeniden öğrenilebilir.

Değişim, büyük söylemlerle değil, küçük farkındalıklarla başlar. Kendi düşüncelerimizi gözlemlemek, duygularımızı fark etmek ve onları bastırmak yerine anlamaya çalışmak… Belki de en büyük dönüşüm burada saklıdır. Çünkü duygularımız, hayatımızın görünmeyen pusulasıdır. Onları tanımadan yönümüzü bulamayız.

Bugün geldiğimiz noktada yaşananlar; sadece bireysel hataların değil, uzun yılların birikmiş ihmallerinin sonucudur. Bu tabloyu “çürüme” olarak tanımlamak kolaydır. Asıl konu bu çürümeyi fark edip sorumluluk alabilmektir.

Toplum, bireyin aynasıdır. Ve her birey, bu aynada gördüğünü değiştirme gücüne sahiptir.

Belki de şimdi sormamız gereken soru şudur.

“Ben, bu döngünün neresindeyim ve onu dönüştürmek için ne yapıyorum?”

   Oysa onunla ilk  tanışdığımızda  ülkemiz için,geleceğimiz için öyle güzel ideallerimiz vardı ki...Hayatımızın baharında  hızla  dallanan budaklanan  taze birer fidanlar gibiydik.Herkesin insanca yaşayabileceği bir yaşamı olsun,temel insan hakkı olan eğitimi,sağlığı,barınması devlet tarafından karşılansın,kimse işsiz, aç sefil kalmasın.Herkese eşit haklar sağlansın,sınıf farkı kalmasın.Bir arada barış ve huzur içinde savaşsız,sömürüsüz,korkusuz bir dünya kuralım istedik.Çok şey mi istemişiz?..

    Aslında çok naif,sessiz,uyumlu vefakar bir yoldaşımdı.Yanında bir de hemşerisi vardı tanıştığımızda.O da kişilik bakımından onun adeta bir kopyasıydı.Fazla konuşmazlar,yapılması gereken ne varsa tereddüt etmeden  büyük bir sorumluluk bilinci içinde en iyi şekilde yerine getirmeye çalışırlardı.Ayrı fabrikalarda çalışıyorduk.Hafta sonraları veya akşamları işten çıktıktan sonra  işçileri birleştirmek amacıyla kurduğumuz  dernekte buluşurduk.Gerek ekonomik mücadele dediğimiz sendikal örgütlenme;gerek siyasi,politik mücadele dediğimiz  iktidar mücadelesi için gece gündüz demez,hiç yorulmadan ellerimizde bildiriler,afişler mahalle mahalle, kahve kahve dolaşırdık.Gittiğimiz yerlerde bizi tanıyan,amacımızın ne olduğunu bilen  tanıdıklara rastladığımızda onların yüzlerindeki  memnuniyeti,bize olan güvenleri,sempatileri her şeye değerdi.Onların sorunlarını  kendi meselemiz  sayar,dertlerine derman olmak için yapamayacağımız fedakarlık yoktu.

   Bazen grevlerde,işçi direnişlerinde,mitinglerde,gecekondu eylemlerinde hep ön sıraları kapmak için aynı cenahtan diğer siyasi yapılarla birbirimizle kıyasıya bir yarışa giriştiğimiz anlar da oluyordu.Şimdiki aklıma göre  çocukça  bulduğum bu  siyasi rekabetin  anlamı şuydu: “Ülkemizde  bir devrim olacaksa  onu ancak biz yaparız,kitlelere biz önderlik ederiz” diyecek kadar bir özgüvene sahiptik.Bütün bunları yaparken ülkemizi gerek siyasi,gerek ekonomik olarak tam bağımsız kılmak için başta  ABD  olmak üzre tüm uluslararası  emperyalist  güçlerin sömürü planlarına karşı da mücadelemizi yürütüyorduk.Sözün özü, bu yola gönül vermiş, baş koymuş her devrimci genç gibi biz de hiçbir karşılık beklemeksizin  kendimizi  halkımızın kurtuluşuna yani devrime adamıştık.Ne yazık ki inanarak,ölümü göze alarak girdiğimiz bu  mücadelemiz  ütopik bir rüydan ibaretmiş  meğerse.Biz bu rüyadan ancak soğuk savaş döneminin baş aktörlerinden olan;çıkarları için dünyayı kana bulamaktan çekinmeyen  büyük ağabey ABD’nin  desteklediği 12 Eylül 1980  askeri darbesinde caddelerin,sokakların  asfaltını  tuz buz ederek geçen  tankların palet seslerini duyduğumuzda uyanmıştık.

    Bize göre yaptığımız mücadele, emperyalizme ve oligarşiye karşı halkların kurtuluş mücadelesiydi.İktidarı elinde tutan güçlere göre ise biz kökü dışarda yabancı ideolojilerin peşinde koşan,ülkeyi bölüp parçalamak isteyen  teröristler olarak lanse  ediliyorduk.Düşlediğimiz özgürlükçü demokratik düzenin yerine daha baskıcı,emeği,emekçiyi yok sayan,1963’te kazanılmış anayasal hakları rafa kaldıran,tek fikrin hakim olduğu bir düzene layık  görülmüştük.Yıllarca bitirilmeyen  terör ve anarşi nedense bir düdük sesiyle  bıçak gibi birden kesilmişti.Geleceğe ait hayallerimiz,umutlarımız büyük bir yıkıma uğramıştı.Darbenin üzerimizde  yarattığı  ağır tahribat yüzünden her birimiz  pamuk ipliğine dizilmiş tespih taneleri  gibi dört bir tarafa   dağılmıştık.Yeniden toparlanmamız,ayağa kalkmamız için aradan uzun yıllar geçmesi gerekiyordu.Kimimiz  zindanlara düşürek ağır bedeller ödedi.Sağ kalanlar dışarda  büyük sıkıntılar yaşadılar.Kimi  ise paçayı kurtarmak için hiç olmadık mecralara saptılar.İnsana koyan  en acı şeyse geçmişte aynı davaya baş koyan yol arkadaşlarının vefasızlığı oldu.Halbuki bu kutsal mücadeleye girerken bizi kimse zorlamamıştı.Her şeyi kendi öz irademizle yapmıştık.Eleştirilerimiz olsa da onu geçmişte ilişki  kurduğumuz siyasi yapıya yöneltiyorduk.Çünkü bu şahsi  değil toplumsal bir meseleydi.Ama gel gör ki bazılarımız  hiç böyle düşünmüyordu.Başına gelen  bütün olumsuzluklarda  en yakın arkadaşlarını   sorumlu tutabiliyordu.

    Ne tesadüftür ki yıllar sonra bu kadim yol arkadaşımda yollarımız yeniden kesişmişti.Bu en son karşılaşmamızdan   otuz küsur sene önce   onun liseyi okuduğu kasaba parkında yine böyle tesadüf karşılaşmıştık.Askerden yeni gelmiş  fellik fellik iş arıyordu.Boynu kamburlaşmış,avurtları içene çökmüş,gözlerin etrafı kömür karası olmuştu.Morali hiç iyi değildi.Çok sigara içiyordu.Biri bitmeden diğerini yakıyordu.Dostumun o yürek parçalayıcı hali içimi acıtmıştı.Darbeden sonra  onu niye arayıp sormadım  diye bana epey sitem etmişti.Nasıl sorardım ki?..Hepimiz aynı akıbete uğramış,herkes kendi derdine düşmüştü.Bu son karşılaşmamız  ise eşimin doğup büyüdüğü şehirde olmuştu.Kayınpeder,eşimin akrabaları ve ablam o şehirde ikamet ediyorlardı.Ilık bir ilkbahara denk gelen bir bayram günüydü. Hısım akrabayla olan bayramlaşma faslı bittikten  sonra  o şehre her gittiğimde  zaman zaman  uğradığım  mahalle kahvehanesine gitmiştim.Zaten  kahvehane  sahibiyle de öteden beri  bir hukukumuz vardı.Eşimin uzaktan akrabası sayılan  Cihan abi  bana  bazen “damat”bazen de “enişte”diye hitap ediyordu.Kahveye girdiğimde  müşterilere çay servisi yapan  Cihan abiyle bayramlaştıktan sonra şehrin en işlek caddesi olan önünde minibüs yolu geçen  kahvenin önüne oturdum.Kendime bir çay söyleyip,  bayram telaşıyla caddenin  kaldırımlarında bir aşağı bir  yukarı  gelip geçeni insanları seyre daldım.Az sonra kahveye  kılık ve kıyafeti gayet düzgün,ihtişamı  yerinde  biri geldi.Bana gayri ihtiyari  bakıp başıyla kerhen selam verip   az ötedeki  küçük masaya yöneldi.Ona “Hocam” diye  hitap eden  kahve millletiyle bayramlaştıktan sonra aralarında samimi bir  sohbete  başladılar.İlk baştan hiç dikkatimi çekmemişti.Sonradan gayet ağırbaşlı,sessiz,ketum duruşu,tane tane  konuşması ve sigara yakışı bende  birtakım çağrışımlar  yaptı.Sesi de hiç yabancı gelmiyordu.İnsanlar ne kadar yaşlanırsa yaşlansın yetişkin bir insanın ses tonu kolay beri değişmiyormuş.Bizim Hoca, etrafını saran  kahve milletine  çay söylerken  çok yakın olduğum için   bana da söyledi.O böyle jest yapınca ben de sandalyemi onlara daha da yakınlatırıp sohbetlerine ortak olmak istedim.İlk çayları içtikten sonra ben de  masaya birer çay söyledim.İlk baştan o da beni tanıyamadı zannedersem.Onların masaya yanaştığımda işin rengi değişir gibi oldu.Çaylar gelip giderken Hoca sigara yakışlarını hızlandırmıştı.Sanki bir sıkıntısı vardı.Az önceki neşesinden eser kalmamıştı.Arada bir yere bakıyor,sonra bana bakıyor,başını yana çeviriyordu.Gelen kaynar kaynar sıcak çayları iki fırtta bitiriyordu.O an için benim onu tanıyamadığımdan iyice  emindi ama sonrası için garanti veremiyor bir haldeydi.O günlerde gözlerimde yeni bir rahatsızlık peyda olmuştu.Doktor göz tansiyonu yani glokom demişti .Bu rahatsızlık benim görmemi,cisimleri ilk bakışta algılamada sorun yaratıyordu.Kısacası insanları ilk gördüğümde  tanımakta zorlanıyordum.Ne söyleyeyim,gerçekten onu tanıyamamıştım.En son gördüğüm halinden eser yoktu çünkü.Karşımda bambaşka birini bulmuştum.Çok sağlıklı görünüyordu. Benim de huyumdur,yeni  tanıştığım birisine karşı  yakınlık duyup kanım ısındığında   onunla mutlaka  daha samimi bir mutlak  bağ kurar onun seceresini çözmeye çalışırım..Hele bu kişi bende geçmişe ait bir şeyleri anımsatıyorsa hiç şansı yok,onda kendimle ilgili mutlaka bir ortak nokta ararım.Bulduğumda da tanışıklığımızı dostluğa dönüştürmekten hiç çekinmem.Hoca’nın  bu  naif,sessiz hali beni ona daha da yakınlaştırmıştı.İkinci çay faslı bittikten sonra  fırsattan istifade ben  Hoca’ya:

    “Hocam,nerede görev yapıyorsunuz?”diye sordum.Hoca yüzüme “Sen ne söylüyorsun be adam?”der gibi şöyle bir anlamlı anlamlı baktı,tam bir şeyler söyleyecekti ki  yanındaki ondan önce davranıp çalıştığı yüksek okul yönünü işaret etti.

 “Tebe ya bizim Hoca  te orda,yüksek mektepte  üretmen”dedi.Hoca da  başıyla kerhen onaylarmış gibi yaptı.

  “Branşınız nedir Hocam?”dedim.Bu kez, az önce yanıt verenin yanındaki kişi lafa girdi.

   “Abe branşı naapcan,çalışıyi işte,gül gibi işi de var.”dedi.Fakat Hoca’nın ağzında  hala tek kelime alamıyorum.Az  önce kahve milletiyle  gülüş cümbüş muhabbeti koyulaştıran  Hoca’dan şimdi tık yoktu.Sanki dili damağı tutulmuştu.Benim ardı ardına sorduğum sorularımdan  rahatsız olmalı ki  epey gerilmişti.Bir şeylerden çekiniyor gibiydi.Onun bu tedirgin,serçe gibi ürkek halini gören masadakiler  çayları içtikten sonra”Görüşürüz Hocam”deyip  yanımızdan  birer birer ayrıldılar.Kahvenin  önünde Hoca’yla tek başına kaldık.İlkbahar güneşinin insanın içine ferah veren sıcaklığıyla  samimiyeti daha da pekiştirmek için onun memleketini sormaya kalkınca Hoca birden ayaklanıp:

   “Kendini hiç zorlama Emin,orda kal !”dedi küstahça.İçilen çay paralarını ödeyip “Hoşça Kal”bile demeden çekip gitti.Bana ismimle hitap ederek  bu saygısızlığı bana revan gören  bu şahıs kimdi?Niçin  birden panikleyerek hızlıca masayı terk etti?Şok olmuştum doğrusu.O masayı terk ederken:

  “Özür dilerim Hocam, bir yanlışımız mı oldu acaba ?”dedim şaşkın bir şekilde ama Hoca,”Bak işine!”der gibi bir el hareketi yaparak telaşla  yanımdan  uzaklaşmıştı.O anda dışarda boş bardakları toplayan  Cihan abi:

  “Damat,Hoca  neye kızdı da “hoşça kal”bile demeden çekip gitti.Halbuki hiç böyle yapmazdı”dedi ve yanıma oturdu.

  “Valla,ben de anlayamadın.Nereli  olduğunu sorunca,her halde ondan rahatsız oldu galiba”dedim.”Sen biraz bekle,ben masaları dolaştıktan sonra  gelirim”diyerek içerdeki müşterilerin çay siparişlerini yerine getirdikten sonra birer çay da bize ayırıp yanıma oturdu.Uzun zamandan beri kahvenin  müşterisi olan Hoca’nın ismini,memleketini,yüksek okulda çalışan bir memur olduğunu tek tek anlattı.İsmini söyleyince bende jeton ancak o zaman düşmüştü.Kahve milleti tarafında hayli saygınlığı olan  Hoca’nın  bizim eski yoldaşlardan  biri  olduğunu öğrendiğimde vurgun yemişe dönmüştüm.Reyhan Ağabey kadim dostumla aramızda bir şeyler geçtiğini sezmiş olmalı:

   “Hayrola damat,bizim Hoca’yla  daha önceden tanışıyor muydunuz yoksa? diye sordu.Ben kadim dostumun bu beklenmedik tavrı karşısında  derin bir yürek sızısı hissetmiştim.Kafam allak bullak olmuştu.Benden hala bir yanıt bekleyen  kahveciye:

  “Boşveerr abi, önemli değil.Eski bir tanıdık diyelim”dedim.O da:

   “Eskiyse at gitsin,üzerinde fazla durma damat!”diye bana salık verdi.

    Kadim dostumun bana reva gördüğü o davranışının  özü şuydu.Geçmişteki muhalif  fikirlerinden ve zikirlerinden  dolayı  sistem  tarafından ağır yaptırımlara uğramış;onun  paslı çarkları arasında kaybolmaya yüz tutmuşken birden  şansı dönüp  devlet kademesinde iyi bir iş bularak hayata yeniden tutunmaya çalışan bu insanın  benim onu tanıyıp  yanındakilere deşifre edeceğimden korktuğu içindi yaptığı.Kendine yepyeni bir hayat kurmuş,çervesinden çok saygı görüyordu.Benim onun bu mutlu düzenine çomak sokacağımı mı düşünmüştü acaba?O bana  hayatım boyunca utamadığım bu saygısızlığı layık görmesine rağmen halbuki ben onun bu duruma gelmesine çok sevinmiştim.Biz  tüm ezilen insanların mutlu bir gelecek kurması  için hayatımızı ortaya atmışken bir dostumun hayata yeniden tutulmasına niye engel  olayım ki?..”Kurt kışı geçirir ama yediği ayazı unutmaz”derler.Kadim yoldaşım bende  kolay kolay silinemeyecek  bir yürek sızısı bıraksa da ben onu çoktan affettim ama unutmadım.

20 Şubat’tan beri Silivri’de bir gazeteci var. Evine dönemiyor, çocukları ve eşi  hasretle onu bekliyor.
Alican Uludağ 18 yıldır yargı muhabiriydi. Kimin nasıl yargılandığını, hangi kararların arkasında ne olduğunu herkesten iyi biliyordu. Şimdi o bilginin ona hiçbir faydası yok. Çünkü artık öte tarafta, haber yapan değil haber olan…
Tutuklandığı gün meslektaşlarına bir mesaj gönderdi: “Dik durun. 
Alican Uludağ susmadı, susmayacak.” Bunu onu tanıyan biri olarak okuduğumda boş bir slogan gibi gelmiyor. O cümleyi kuran adamı biliyorum. Ağırlığını da biliyorum.
Bir yargı süreci işliyor, iddianame hazır. Hukuk işlemeli, buna kimsenin itirazı yok. Ama şunu da gördük: Aylık tutukluluk incelemesi için ekrana bağlandı, günlerce savunma hazırladı. Söz hakkı verilmeden karar açıklandı. O gün şunu sordu: “Siz önce infaz ediyorsunuz, sonra savunmanızı verin diyorsunuz.” Yıllarca aynı koridorlarda aynı sahneleri haber yapmıştı. Bu sefer sahnenin içindeydi.
Avukatları Anayasa Mahkemesi’ne bireysel başvuruda bulundu. Süreç devam ediyor. Hukuk kendi yolunda yürüyor. Biz de bekliyoruz.
Bir ülkede gazeteciler sustuğunda, gerçek de yavaş yavaş görünmez olur. Bunu soyut bir cümle olarak okumayın. Bir gazeteci sustuğunda, onun yerine geçen sessizliği de kimse duymuyor.
Yanındayız Alican Uludağ, bu ülkede sabah kalktığında gerçeği okumak isteyen herkes adına yanındayız. 
Çünkü adalet ertelenebilir. Ama er geç yerini bulur, unutulmamalıdırki 
Devletin dini Adalettir

  1-Laiklik;aklın inançtan, bilimin,felsefenin ve sanatın dinden bağımsızlaşmasıdır.   
  2-Laiklik;kulluktan,, tebaalıktan  yurttaşlığa geçiştir.                                  
  3-Laiklik; egemenliğin kaynağının yeryüzündeki halkın olmasıdır.                   
  4-Laiklik; herhangi bir dinin ya da inancın devlete ve kamusal yaşama egemen olmamasıdır.           
  5-Laiklik; devletin,eğitimin ve hukukun dinden arındırılmasıdır.          
  6-Laiklik; demokrasinin ön koşuludur.                     
  7-Laiklik;teokrasinin panzehiridir.                    
  8-Laiklik;yasalarının referans kaynağının “İnsan Hakları” olmasıdır.             
  9-Laiklik;din ve vicdan özgürlüğünün güvencesi olduğu gibi dinin siyasi amaçlar için araçsallaştırılmasına karşı  en büyük güvencedir.         .                       10-laikliğin;önüne sıfat (özgürlükçü,inançlara saygılı, otoriter, Kemalist …) eklemek anlamsız,gereksiz ve laiklik karşıtlarının istismarına, içeriğinin boşaltılmasına hizmet etmektedir.                         
 11-Laiklik; demokrasinin olduğu gibi,özgürlüğün  ve eşitlikçi,sömürüsüz bir uygarlığının da ön koşuludur.            
 12-Laiklik;modernite devrimlerinin (1688 İngiliz,1776 Amerikan,1923 Türk … Devrimleri ) ve sömürüsüz uygarlık yaratma devrimlerinin(1917 Ekim Devrimi başta olmak üzere tüm sosyalist devrimler) de temelidir.                           
 13-Laikliğin içeriğini, toplumsal ve sınıf mücadeleleri belirlemektedir.             
 14-Laiklik; ne dini silmek ne de din karşıtlığıdır.             
 15-Laiklik; insanlık tarihinin en büyük kazanımlarından birisidir.
 16-Laiklik; farklı inançve kültürlerin bir arada yaşamasının teminatıdır.

  İnek Şaban, büyük göçün başladığında köyden şehre yeni gelen, alçakgönüllü, gecekondu mahallelerinde oturan, başını döndüren şehir karşısında köy saflığını taşıyan, ezik ve etrafa şaşkın şaşkın bakan bir tipti.
 Şehrin katakullilerini bilmez ve akıl erdiremezdi. Yüksek binalara  hayran hayran bakarken şapkası düşerdi! Karşısına çıkan kızlara bakarken de ne yapacağını bilemezdi. Şaban, zamanla şehre alıştı gecekondunun yerine kaçak bir bina dikti. Altına da bir dükkan açtı.Akrabalarıyla birlikte bir partinin yandaşları arasına girdiği için himaye edildi. Zamanla kaçak binalara tapu tahsis belgesi verildi. Süreç içersinde kaçak  binalar kat karşılığı müteahhitlere verildi. Şaban’ın eline  para geçtiğinden artık kentlilere çekinerek bakmıyordu. Kentli kızları aşağılıyor,sokakta karşısına çıkana, adap öğretiyor, amaçsızca bağırıyor ve bundan mutlu oluyordu.  Yüzündeki o gülümsemenin yerini,insanı aşağılayan ve hakaret eden bir nefret anlatımı almıştı. Kentin yeni efendisi, kentin eski efendilerini aşağılıyordu. Yani İnek Şaban kendini aşıyor ve Recep İvedik’e dönüşüyordu! Türk toplumu artık kendi yüzünü Şaban’da değil,bu yeni Recep’de görüyordu. Bu kültürün değişimidir. Yani toplumun kültürü değişti,başkalaştı. Otuz yılı aşkın sürede medya başta olmak üzere bir çok kurum Recep’leşmeyi, (lümpenleşmeyi) destekledi. Şaban’lar Recep İvedikleşti. Yılmaz Güney çizgisi yoksul halktan gelip,bilincini sosyalizme tahkim etti ve kendi devrimi yaptı. Bununla da yetinmedi “devrimi” kendi dışına da yaymaya çalıştı. Yılmaz Güney, devrimci inancı ve düşüncesini sanatsal eylemle pratiğe dönüştürdü. Bu onu halk kahramanı yaptı. Yoksulluktan gelmenin ve ezilmesinin öfkesini sisteme (oligarşiye) yönelten bir devrimci iradeyi temsil ediyordu, Yılmaz Güney!  12 Eylül Askeri Darbesi; “tehlikeli ve politikleşmiş halk kahramanı “ imgesini kıyarak ya da sürgüne yollayarak yok ederken,boşalan tahta “İbrahim Tatlıses” yerleşti. İnşaatlarda sigortasız, güvencesiz ve sendikasız amele olarak çalışırken “İbo” bir türkü çığırdı ve kaderi değişti. Ezilenin kaderciliğini, mağduriyetini ve bireysel yükselişinin (yırtma-sınıf atlama) hırsını temsil eden,yeni imge oldu. Sistemle barışık bu yeni lümpen figür, doğal olarak darbecilerin pek hoşuna gitti. Halk kendini Yılmaz Güney’le özdeşleştirerek onda kendi onurunu ve direnişini buluyordu. Tatlıses ise halka “ bir başarı hikayesi” sundu.”Ayağımda kundura” ile başlayan süreç bireysel bir sınıf atlamaya dönüştü.  “Çirkin Kral” Yılmaz Güney’de devrimci kimliği  çerçevesinde sömürgecilik karşıtı ve sınıfsal bir bilinci ifade ederken, Tatlıses’de ise bir “folklara”,”şiveye” ve “acılı lahmacun-viski kültürüne” indirgenen, siyasi içeriği boşaltılmış, sisteme entegre edilmiş , devletini seven mağdur “İmparator” imgesi alıyordu. Egemen sınıflar, 12 Eylül ile Yılmaz Güney’in temsil ettiği “umut”u Tatlıses’in temsil ettiği “kader”e dönüştürdü! Yılmaz Güney “başkaldırı”, Tatlıses ise “teslimiyet” ti. 

Ezcümle;İnek Şaban, Recep İvedik ve Tatlıses çizgisinin Türkiye’yi getirdiği yer çıkmaz bir sokaktır!   Çıkmaz sokaktan “Kurtuluş” ise “Çirkin Kral” Yılmaz Güney’in çizgisinde saklıdır!!!

   Savaş veya harp,ülkeler,hükümetler ya da ülke içerisindeki toplumlar,gruplar arasında gerçekleşen silahlı çatışma”diye tanımlıyor ansiklopedik bilgi.Savaşların nedenleri arasında dini,milli,siyasi ve ekonomik nedenler sayılsa da gerçek nedeni,gücü ve parayı eline geçiren muktedirlerin gerek ülke çapında olsun gerek uluslararası düzeyde olsun eline geçirdikleri iktidarlarını rahat sürdürebilmek;hükümranlıklarını başkalarına karşı  silah zoruyla,zorbalıkla kabul ettirmek için başvurdukları bir yöntemdir.

    Savaş,daha sade bir anlatımla;kendi egosu ve çıkarlarından başka bir şey düşünmeyen zorbaların, herkese yetenek kadar olan dünya nimetlerini başkalarıyla paylaşmak ismedikleri için  çıkardıkları bir yıkım,bir trajedi ve toptan bir yok oluş demektir.Tarihte savaşı çıkaran liderlerin en çok savundukları gerekçeli yalanları,”Biz savaş istemedik ama karşı taraf bizi buna mecbur etti.”Acaba gerçekten öyle mi?..

    2.5 milyon yıl önce insanın ilk ortaya çıkışından sonra yaşanan  Paleotik dönem de denilen Eski Taş Çağ ile   Neolitik dönem de denilen ve  M.Ö  8000-5500 arasında hüküm süren Cilalı Taş Devri’ne  kadar insan toplulukları arasında yaşadığımız çağda olduğu gibi savaşlar,çatışmalar,birbirini boğazlamalar olmuyormuş.Toplumbilimciler bu döneme “İlkel Komünal Toplum” adını koymuşlar.Çünkü bu toplumda özel mülkiyet,sınıf veya zümre ayrımı hiç olmuyor,toplulukta herkesin yapacağı iş,görev belli olup elde edilen nimetler eşit bir şekilde paylaşıldığından aralarında hiç bir anlaşmazlıklar söz konusu olmazmış.Ne zaman insanlar avcı toplayıcı yaşamdan yerleşik düzene  geçip yeni  aletler icad etmeye başladıktan sonra tarımcılık,balıkçılık gibi yeni yeni meslekler öğrenirler.İşte bundan sonra aralarındaki koletif üretim ve eşitçe,hakça paylaşım bozulur.Çünkü kazançlarında farklılaşmalar başlayınca çok kazananlar elde ettikleri geliri diğerleriyle paşlaşmak istemezler.Bu dönemden sonra özel mülkiyet ve sınıflar ortaya çıkar ve toplum biçimleri hızla değişime uğramaya başlar.İnsanoğlu İlkel Komünal Toplum’dan sonra sırasıyla Köleci Toplum,Feodal Toplum,Kapitalist Toplum  dönemlerini yaşayarak görür.Marksist kuramcıların geliştirdikleri ve pratikte uygulamaya soktukları sınıfsız,sömürüsüz bir toplum düzeni olan Sosyalist veya Komünist toplum sistemi ne yazık ki  pek de başarılı olmayıp büyük bir hüsranla sonuçlandı.Bunun niye böyle olduğunu burada anlatacak halimiz yok ama  Berlin Duvarı’nın son kalıntıları yıkılırken sınıfsız,sömürüsüz, savaşsız  bir dünya  özlemi çeken milyonlarca insanın umutları  bir nebze de olsun yıkıma uğradı.

    Siyasi  literatürde “devlet” kavramı her ne kadar:”Belirli bir toprak parçası üzerinde yaşayan insan topluluğunu bağımsız ve sürekli bir eğemenlik altında birleştiren kamu düzenini sağlamakla görevli siyasi ve hukuki yapı”olarak tanımlasa da sınıflı topluma geçtikten sonra erki eline geçiren sınıf veya zümreler devlet aygıtını  ve kendine hizmet eden baskı aracı olarak kullanmaktan geri durmamışlardır.Ondan dolayı sınıflı toplumu ortaya çıkışından günümüze kadar insanlar arasında savaşlar,çatışmalar hiç eksik olmamıştır.

   Savaş hakkında birçok düşünür,filozof ,bilim insanı,edebiyatçı çok anlamlı yorumlarda bulunmuşlar.M.Ö. 427-347 yılları arasında yaşamış diğer ismi de Eflatun olan ünlü Yunan filozofu  Platon:“Savaşı sonunu sadece ölüler görür”demiş.Yaşam felsefesini  savaş karşıtlığı ve insan haklarıyla oluşturan ünlü Fransız yazar,felsefeci,insan hakları savunucusu Jean Paul Sartre,“Savaşı zenginler çıkarır,yoksullar ölür”demiş.Krezus,”Barışta oğullar babalarını gömer,savaşta babalar oğullarını gömez.Albert Einstein,”İnsan inanmadığı bir şey için acı çekeceğine,barış gibi bir dava uğruna ölse daha iyi değil mi?”diyor.George Herbert,”Savaş hırsızlar yaratır,barış da o hırsızları asar”Nazım Hikmet,“Savaş,korku ve sefaletten başka bir şey veremez.Yakar,yıkar,öldürür,yok eder.Bertrand Russel,”Savaş kimin haklılığına değil,kimin güçlü olduğuna karar verir”diye belirtmiş.Savaş hakkında en anlamlı sözü ünlü Diyarbakır’lı Ermeni müzisyen Aram Tigran söylemiş.

  “Dünyaya bir daha gelsem;ne kadar tank,tüfek ve silah varsa hepsini eritir saz,cümbüş ve zurna yaparım”demiş.Savaş konusunda en son ünlü Amerikalı mucit,yazar,filozof,bilim insanı Benjamin Franklin’in sözüne kulak verelim.

 “İyi bir savaş,kötü bir barış hiç olmamıştır.”

 Sınıflı toplumların ortaya çıktığı antik çağdan günümüze  kadar  savaş hakkında   çok anlamlı yorumlar yapmış,sözler söylemiş,adları  tarihe geçmiş   filozofun,bilim insanının,edebiyatçının,siyasetçinin üzerine basa basa söyledikleri kulağa küpe olacak nitelikteki özlü sözlerine  rağmen günümüzde dünyayı babalarının çiftliği gibi gören sözde modern,gelişmiş, uygulamada eşkiya devletler ABD ve İsrail’in adeta kudurmuş bir it gibi sağa sola saldırmaları neticesinde çok yakınımızda kanlı,haksız bir savaşa daha tanık oluyoruz.Vicdan,acıma ve merhamet duygusundan yoksun,uluslararası hak,hukuk tanımaz dünyanın iki  faşist lideri Trump ve Netanyahu,  emperyalizmin gölgesi altında yaşayan  yoksul Ortadoğu halklarına hiç hak etmedikleri  o kaotik günleri yeniden yaşatıyorlar.Onların  amaçları sadece gözüne kestirdikleri ülkelerin ekonomilerine çökmek değil o ülkelerin halklarını  iyice yoksullaştırıp   Afrika’nın Çad,Zambiya,Nijer gibi  ülkelerde  olduğu gibi kamplarda bir avuç una,temiz bir bardak suya muhtaç bırakmaktır.Açlığa mahkum insanların olduğu ülkeleri yönetmek onların işine daha iyi geliyor. ABD’nin  İran işgalinde kullandıkları bir tomahawk füzesinin  maliyetinin 1- 4 milyon dolar arası dolayı olduğu söyleniyor.Bu füzeden binlercesini   molla rejiminin baskıları altında inim inim inleyen  fakirleşmiş İran halklarının üzerine attılar.Halbuki bir füzeye harcanan parayla insanlık için neler neler yapılmaz ki..?

    Savaşın ne kadar korkunç bir şey olduğunu,niye çıkarıldığını bunu ancak yaşayanlar bilir.Aslında savaş, bir amacı gerçekleştirmek için başvurulam bir araçtır.İşte bu bilince varmış  savaş karşıtı,barıştan yana olan dünya halkları için savaşsız,sömürüsüz bir dünya  mümkün müdür?Sosyalistlerin çok sık kullandığı jargonla sorulursa,”Sınıfsız,sömürüsüz,savaşsız bir dünya olası mı?..” Evet mümkündür,ama nasıl?..

 -Yeryüzündeki doğal kaynaklar korunmalı ve adil eşit bir şekilde paylaşılmalı

-Yeşil enerjiye geçiş ve çevre dostu politikların benimsenmesi hem dünya barışını koruyacak hem de gelecek nesiller için yaşanabilir bir dünya bırakacaktır.

-Dünyada silahsizlanma seferberliği ilan edilmeli

-Silaha ve savaşa ayrılan ödeneklerin insanların insanca yaşamları için eğitime,sağlığa,beslenmeye ve barınmaya ayrılmalı

-Barış isteyenlerin örgütlü gücü dünyaya hakim olmalı,sesleri savaş çığırtkanlarından daha fazla çıkmalı

-Yazarlar,şairler,sanatçılar,bilim insanları savaş aleyhinde toplumu etkileyici eserler yazmalı

-Nato gibi savaş örgütleri ortadan kaldırılmalı

Savaşsız,sömürüsüz bir  dünya mümkün,eğer insanlık isterse...

Barış,demokrasi ve “İç Cephenin  Güçlendirilmesi” ancak laik-seküler güçlerin iktidarında gerçekleşebilir…

 Türk Devrimi İslam dünyasının ilk Aydınlanma ve Modernite Devrimi’dir! Gecikmiş bir burjuva devrimidir.  Tarihsel anlamda hiç şüphesiz ilericidir. Türk Devrimi’nin kökleri 200 yüzyıl önce başlayan Osmanlı-Türk Modernleşmesi’ne kadar gitmektedir! 1923’de ilan edilen Cumhuriyet modernleşme sürecin zirvesi ve elbette kurucu eşiğidir. Türk Devrimi ,1908 2. Meşrûtiyet’ten,31 Mart 1909 vakası’na Kurtuluş Savaşı’n dan ve 1923Cumhuriyet Devrimi’ne uzanan uzun bir tarihsel yürüyüştür. 1908 2. Meşrûtiyet,Abdülhamid otokrasisine karşı, anayasal yönetimin yeniden kurulması ile sonuçlanan bir başkaldırı eylemiydi.2.Meşrutiyet, (1908) Türk Devrimi’nin ilk büyük sıçramasıdır. Devlet hanedanın değil,siyasal topluluğun ortak iradesinin örgütlenişidir.Her devrim karşı-devrimide doğurur. 31 Mart Vakası(31 Mart 1325 eski takvim/ 13 Nisan 1909 yeni takvim)tam bu yüzden Türk siyasi tarihinin dönüm noktalarından biridir. 2.Meşrutiyet’in hemen ardından İstanbul’da patlayan bu ayaklanma, Meşrutiyet, karşıtı dini- gerici bir kalkışmaydı.  Selanik’ten İstanbul’a gelen Harekat Ordusu tarafından bastırılmıştır. 1908 Meşrutiyet ise 31 Mart o Meşrutiyet’in geri alınmak istenmesinin eylemidir. 1908,anayasal bir devrimse, 31 Mart  (1909) ona “karşı-devrimci”  bir yanıttır. (Meşrutiyet’i  yıkıp, istibdatı geri getirme kalkışması) 1908’de başlayan süreç, İmparatorluğun batması ve savaşlar nedeniyle kesintiye uğradı ama kopmadı. Tam tersine Milli Mücadele, egemenliğin, hanedandan millete doğru kaydığı sürecin yeni aşaması oldu. Osmanlı düzeni çökerken Ankara’da kurulan yeni siyasal merkez Meşrutiyet’ini  saraydan değil milletten almaya başladı! Aslında  “Kurtuluş” ile “Kuruluş” iç içedir!Saltanatın tasfiyesi ardından 1923 Cumhuriyet’in ilanı, 3Mart 1924’de hilafetin kaldırılması, bu tarihsel hattın rejim düzeyinde büyük sonuçlarıdır. Kurtuluş savaşı sadece bir bağımsızlık savaşı değildir. O savaş kim adına ve hangi siyasal ilkeye dayanılarak  yönetileceğin yanıtıdır.  Bu nedenle 1919-1923 dönemi, Türk Devrimi’nin ikinci büyük atılımıdır. Mesele anayasal monarşiyi ve teokrasiyi aşmış, onu tasfiye etmiş, ulusal egemenliğe dayalı yeni bir devlet kurma düzeyine sıçramıştır.  29 Ekim 1923’de Cumhuriyet ilan edildi ve yeni bir devlet kuruldu. Rejim değişikliğinden sonra sıra toplumu dönüştürmeye gelmişti. Hilafetin tasfiyesi,medeni kanun yani hukuk devrimi,eğitimim birleştirilmesi, harf devrimi,laiklik yönünde düzenlemeler,kadınların kamusal yaşama katılması,3 bin yıldır bu topraklarda süren kulluktan (Hitit, Bizans,Selçuklular, Osmanlı)yurttaşlığa  geçişin araçlarıydı. Türk Devrimi, güçlü bir sanayi burjuva sınıfın yokluğundan dolayı (Devrim’e sivil-asker aydınlar ve eşraf yani Küçük Burjuvazi’nin radikal kanadı önderlik etti) 1688 İngiliz,1776 Amerikan ve 1789 Fransız Devrimi kadar radikal olamadı. Feodalizm tam anlamıyla tasfiye edilemedi, devrim tamamlanamadı ve yarım kaldı. Türk Devrimi’ni tepeden inmecilikle ve diktatörlükle suçlamak tarihsel  gerçeklerle bağdaşmaz. Kaldı  ki, öyle olsa bile egemenliğin halka geçmesini sağlayan “Demokratik bir Diktatörlüktür” onların ki! Türk Devrimi’nin ilerici atılımları ,1946 yılında başlayan “soğuk savaş” döneminde uygulanan  “yeşil kuşak politikalar” ile durduruldu. Köy Enstitüleri’nin kapatılması, Toprak Reformu’nun durdurması ve erken Cumhuriyet döneminde yeraltına çekilen tarikat ve cemaatların tekrar yeryüzüne çıkması,İmam-Hatip Okulları’nın açılması ve dinin siyasallaştırılması “karşı-devrimci” sürecin başladığının ve Türk Devrimi’nin kesintiye uğradığının göstergeleridir. Siyasal İslam’ın  temelleri  bu dönemde atıldı. Siyasal İslam, emperyalizmin “soğuk savaş” döneminin bir imalatıdır! (Siyasal İslam’ın Cumhuriyet’e yaklaşımları onun reddiyesi üzerindir.) Bu karşı-devrimci süreç 12 Mart  Muhtırası(1971) ile 27 Mayıs Anayasası’nın (1961) özgürlükçü yönlerini budamasına ve 12 Eylül 12 Askeri Darbesi ile de tamamen yok edilmesine doğru  evrildi!  Öte yanadan, 12 Mart Muhtırası ve 12 Eylül Askeri Cuntası tam anlamıyla bir “Solkırım” dı.  12Eylül 1982 Anayası ile devletin resmi ideolojisi “Türk -İslam Sentezi “ oldu.  Emperyalizm, temellerini “soğuk savaş” döneminde attığı siyasal islamcılar bu dönemde palazlandılar ve güçlendiler. 2002’nin   3 Kasım’ında da “karşı-devrimci” siyasal islamcılar iktidar oldular. Çeyrek yüzyıla yaklaşan iktidarları döneminde siyasal islamcılar başta laiklik olmak üzere 1923 laik Cumhuriyet’nin tüm kazanımlarını tasfiye ettiler.  Teokratik, totaliter bir Cumhuriyet kurma yolunda epey mesafe aldılar. Devrim saltanatın, hilafetin kaldırılması ve Cumhuriyet’in  kurulması ile  tarihsel olarak bitmedi! Bugün devrim, yitirdiği kazanımlarını yeniden tesis edene ve halk egemenliğinin gerçek anlamda yerleşinceye , laikliğin sadece hukuki değil toplumsal olarak kökleşinceye, hukukun üstünlüğünün istisnasız olarak işleyinceye, yurttaşın korkmadığı kamusal bir alanın kuruluncaya ve eşitliğin gündelik hayatta somutlaşması sağlanana kadar  sürecektir. Türk Devrimi 1908’de Meşruiyet’le başladı. 31 Mart 1909’da karşı-devrimle yüzleşti. Milli Mücadele’de siyasal öznesini yeniden kurdu.1923’de devlet biçimine kavuştu. Türk Devimi;son çeyrek yüzyılda, siyasal islamcıların iktidarın da tüm kazanımlarını  kaybetti.  Yarım kalan ve tamamlanamayan Türk Devrimi’ni tamamlanması, Türkiye’nin teokratik-totaliter bir Cumhuriyet’e dönüşmemesi için; laik,sosyal, demokratik ve ekolojik yeni bir Cumhuriyet inşa etmek  için,  Türk Devrimi tüm handikaplara rağmen sürüyor, sürecek!Türk Devrimlerinin  amacı eşit, özgür,laik yurttaş ve Çağdaş  bir toplum  yaratmaktır.
 İşte bu sbepten dolayı kuruluş amaç ve felfesini unutmadan Cumhuriyete aykırı olan akımlarla mücadele etmek esastır.
 

Kuşku birşeyin doğruluğundan ya da gerçekliğinden tam emin olamama durumudur. Zihin, "acaba doğru mu?" diye sorar. Kuşku doğru kullanıldığında oldukça yararlıdır. Doğruyu bulmayı sağlar. Kuşku sayesinde hemen inanmak yerine araştırılır ve daha doğru sonuçlara ulaşılır.

Kuşku insanı hatalardan korur çünkü körü körüne güvenmek hatalı sonuçlar doğurur. Kuşku sayesinde eleştirel düşünce gelişir ve daha iyi karar verilir. Fakat kuşku eğer fazlaysa zarar da doğurabilir çünkü birey gereksiz yere kaygı yapar ve bu da strese neden olur. Karar vermek zorlaşır ve insan ilişkileri zedelenebilir. Bu yüzden herşeye inanmak yerine, araştırıp, sorgulayıp, yapıcı olarak eleştirmek daha iyidir. Bu yüzden dengeli kuşku çok önemlidir.

Güvensizlik ise daha kalıcı ve güçlüdür. Bu durumda kanıt olsa bile birey yine de ikna olmayabilir. O yüzden kuşku geçici, güvensizlik ise kalıcıdır. Kuşku insanı araştırmaya götürürken güvensizlik ise uzaklaştırır. Kuşku değişebilir ama güvensizlik çok zor değişir. 

Bir insan gerçekle ilgili sorular sorup, cevaplarını bulduğunda rahatlar ve kuşkular böylece buharlaşmaya başlar. Artık kuşkulara yer kalmaz. Birey kendini bedenle özdeşleştirmediğinde, ebedi varlık olduğunu anladığında değişim yolunda yürümeye başlar. 

Değişim dolu hayat bireyi coşturur, mutlu eder çünkü artık bireye hiçbir şey dayatılmaz. Birey kendi deneyimleri sayesinde gerçek yaşama adım atar. Birey kuşkuların neden olduğu soruları sormaya başlayınca doyurucu yanıtlar bulur ve değişim yoluna adım atar.

Birşeye inanan kişi gerçeği aradığında, buldukları sadece inandıklarının bir yansımasıdır. Birey bir şeye inanarak aradığında gerçek dışı şeyler bulur ve o zaman tüm çabalar boş kalır. Dünya Değişim Akademisi’nde "Kuşkuları Giderme Sanatı" Değişim programı sayesinde birey nihai gerçeğe giden yolda yürümeye başlar. Doğru sorular sorulur, tatmin edici yanıtlar bulunur;  birey gitgide inançlardan özgürleşir.

Birey kuşkulandıkça ve sorular sordukça arınmaya başlar. Zeka uyanır ve zihin aşılarak zihnin  ötesine geçilir. Böylece birey saflaşır ve masumlaşır. Cesaret sayesinde farkındalık artar ve artık birey,( gerçeği kendi çabalarıyla görür. İnançlar ve dayatmalar son bulur; koşullanmalar ortadan kalkar. 

Kuşku kapıları açıldığında birey insanüstü olmaya adım atar ve dayatmalar yüzünden oluşmuş koşullanmalar ortadan kalkar. Birey artık hipnozdan çıkar ve bir robot gibi mekanik davranmaz. Tepkileri, davranışları doğal ve içten olur. Soru sormak, düşünmek, sorgulamak, araştırma yapmak ortaya çıktığında öğretiler son bulur. Gerçek dışı saçmalıklara inanmak ortadan kalkar.

Neval Kütük
Değişim Uzmanı
Dünya Değişim Akademisi
www.dunyadegisimakademisi.com.tr
nevalkutuk77@gmail.com

İnsan sadece etten ve kemikten ibaret değildir.
Bir odaya girdiğimizde hissettiğimiz o “hava” bir insanın yanındayken içimizi kaplayan huzur ya da sebepsiz bir sıkışma hissi. Tüm bunlar bize görünmeyen ama hissedilen bir alanı işaret eder. Bu enerji bedendir.

Enerji beden düşüncelerimizin, duygularımızın ve inanç sistemimizin titreşim alanıdır. Nasıl ki fiziksel bedenimiz beslenmeye, uykuya ve harekete ihtiyaç duyuyorsa; enerji bedenimiz de farkındalığa, dengeye ve temiz duygulara ihtiyaç duyar.

Duygularımızın da enerjisi vardır. Olumlu, olumsuz ne düşünüyorsak beden dilimize yansımasını enerji bedenimizde görülür. Korku duyuyorsak bu bizim kalbimizi sıkıştırdığı gibi enerji bedenimiz daraltır. Öfkeli, kızgın, kırgın isek bu da bizi sıkıştırarak yorar.  

 Bununla birlikte sevgi, şükran, minnettarlık, keyifli, neşeli isek içimizden gelen saf sevgi ile enerji bedenimizin yani auromuz pırıl pırıl parlar. Bazı kişileri daha gördüğümüzde çekiliriz. Onlarda bizi çeken güzel enerjileri olur. Oturur sohbet ederiz sanki senelerdir tanışıyormuş gibi oluruz, öyle değil mi? Bu temiz enerjili kişiler kendilerine emek verip, kendi değerini bilenlerdir. Bununla beraber insana hayvana yaratılmış her canlıya sahip çıkan koruyup kollayandır. Bütünün hayrına emek verenlerdir. Onların kendi çıkarları yoktur. Egolarını dengeye almışlardır. Makam, mevki, rütbe, tanınmışlık önemini yitirmiştir.

Etrafımızda egosuna yenik düşen kişileri gözlemlediğimizde ne büyük kayıptalar değil mi?

Bazen bir ortamdayken ya da ayrılırken oranın kasveti bize ağır gelir. Her mekanın da bir enerjisi vardır. Aslında daralan sadece göğsümüz değil enerji alanımızdır. Bastırılmış duygular, ifade edilmeyen kırgınlıklar, söylenmeyen sözler enerji bedeninde birikir. Zamanla bu birikim yorgunluk, isteksizlik ve motivasyon kaybı olarak kendini gösterebilir.

Enerji bedenimiz sürekli eleştiri ortamında kalmak, değersizlik hissi, yoğun stres, suçluluk yaşadığımız korkulardır, enerji alanımızı zayıflatan. Tıpkı açık bir pencere gibi, dış etkilerden daha kolay etkilenir hâle geliriz.

Enerji bedenimizi farkında olmadan zayıflatırız. Yaptığımız yorumlar, yargılamalar, kınamalar bizim enerji bedenimize olumsuz etkiler yapar. O zaman ne yapacağız? Onu yapma bunu yapma, konuşma, konuşmadan mı? duracağız dediğinizi duyar gibiyim. Karşıdaki kişi her ne yaşıyorsa o onun yolculuğu.  Onun ne yaşadığını ve neler hissettiğini bilmeden yorumlar havada uçuşur. Her kişinin hayat deneyimi ve tecrübesi farklı yollardan geçebilir. Tabii ki bu ahlak kurallarını kapsamıyor.

Peki enerji bedenimizi nasıl temizleyebiliriz? Ve nasıl güçlendirilebilir, dengelenebilir?

Doğada yürümek, derin nefes çalışmaları yapmak. Meditasyon ve dua. Şükür listesi oluşturma. Tütsü yakmak, zikir çekmek, Kuran-ı Kerim dinlemek sana ne iyi geliyorsa artık. Alanımıza saygı göstermesini henüz bilmeyenlere karşı sınır koyabilmek. Geçmişte kalbimizi kıranlardan özgürleşebilmek adına onları affedebilmek.

En önemlisi ise kendimizi suçlamayı bırakmak. Çünkü enerji bedenin en güçlü ilacı öz-şefkattir. Bir insanla konuştuğunuzda konuşma bitse bile içinizde bir his kalıyorsa, orada enerji alışverişi vardır. Bu yüzden bazı insanlar bizi güçlendirir, bazıları ise yorar.

Burada kendimize sormamız gereken soru “Ben hangi enerjiyi yayıyorum?” Enerji beden yalnızca aldığımız değil, verdiğimiz titreşimle de şekillenir.

Enerji bedenimizi beslemek çok kıymetlidir. 

Son zamanlarda hangi duyguyu daha çok taşıyorum?

Beni aşağı çeken düşüncelerim neler?

Kendimi hafif hissettiğim anlar ne zaman?

Lütfen hatırlayalım. Işığımız zaten var. Sadece üzerini örten duyguları fark edip sevgiyle araladığımızda, enerji bedenimiz yeniden parlamaya başlayacaktır.

Sevgiyle.

  Bütün çocuklar annelerine çok güçlü bir bağlanma arzusuyla doğarlar.Hamileliğin  dördüncü ayından itibaren çocuk,annesi tarafından istenip istenilmediğini,sevilip sevilmediğini sinirler yoluyla hissedebiliyormış.Anne tarafından istenen ve sevilen embriyon fiziksel,duygusal ve  ruhsal yönden sağlıklı bir gelişme gösteriyorlarmış.Annesinin kendini nasıl hissettiğini,babasının annesine nasıl davrandığını sezebiliyormuş.

     Çocuklar  yaşama bağlanmaları  için ilk önce onu dünyaya getiren annesi tarafından sevilip okşanmasını,şevkat ve ilgi göstermesini;onu dış tehlikelerden koruyup  kollamasını istiyor.Bunlar olmadan çocuğun sağlıklı büyümesi ve hayata tutunması çok zor oluyor.Kimi çocukların bahtı güzel olur,Ebeveynlerin şevkati ve koruması altında sağlıklı beslenip büyütülür.İyi bir eğitim,öğretim aldıktan sonra yaşamlarını  mutlu ve huzurlu bir şekilde sürdürüyorlar.Kimileri ise daha ana rahmindeyken kötü kaderinin bedelini ödemeye başlarlar.Açlık,yokluk,zorunlu göçler,savaşlar,çatışmalar,doğal afetlerdir onların kaderidir artık.Eğer anasından doğar doğmaz  hastanede terk edilmez,bir cami havlusuna veya bir apartmanın kapı önüne bırakılmazsa...Hatta  bir çöp konteynerine atıldıktan sonra sağ kalırsa onların hayattan çekecekleri çilelerin haddi hesabı  bilinmez.

   Çocukların sevgisiz, şevkatsiz sosyalleşmeden ne bir dil öğrendikleri ne de  yaşama şansları kalmadığına  dair tarihte iki korkunç çocuk deneyinden bahsediliyor.Birincisini MÖ.664-610 yılları arasında yaşamış Mısır Fravunu 1.Psamtik iki bebekle;ikincisini 1200 yılında Kutsal Roma İmparatoru 2.Frederich de 50’ye yakın bebekle yapıyor.Bebeklere hiçbir sevgi şevkat göstermeden sadece beslenip bakılıyorlar.Her ikisinin de  amacı, bebekler hiç kimseyle ilişkiye geçmeden kendi kendilerine hangi dili konuşacaklarını ortaya çıkarmak.Bu korkunç deneylerin ikisi de maalesef sonuçlanmıyor,çünkü bir müddet sonra bebeklerin hepsi  ölüyorlar.Yani, sevgiden ve şevkatten yoksun ebeveynsiz büyüyen  bebeklerin beynin salgıladığı mutluluk ve hayata bağlanma hormonları çalışmadığı için  yaşamaları da imkansızlaşıyor.

   İstenmeyen ilişkilerden,istenmeyen hamilelikten dünyaya gelen çocukların  ilk karşılaştıkları tehlike, annesinin veya ailesinin onu sahiplenmemesi,onu bir hastane köşesinde veya bir cami havlusunda kundağıyla birlikte terketmesidir.Doğada en vahşi hayvanlar  dahi doğurdukları yavrularına sevgilerini şevkatlerini gösterip  sahiplenirken bazı ebeveynlerin  çocuklarını  her türlü tehlikelerin olduğu ortamlara  terk etmelerinin hiç bir izahı yoktur.Onlar bir kedi,bir köpek kadar bile olamazlar.Ondan sonra,çeşitli nedenlerden dolayı boşanan eşlerin çocuklarının durumunu göz önüne getirelim.Kendi çıkarlarını her şeyin üstünde tutan;bu ayrılığın çocuklarının o küçücük  dünyalarında nice fırtınalar koparacağını,nice travmalara yol açacağını hiç hesaba katıyorlar mı?Katmıyorlar tabii ki,zaten katmış olsalar eften püften sebeplerden dolayı boşanmadan önce şaplarını önüne koyup defalarca düşünmek zorunda kalmaları gerekir.O yetmezmiş gibi çocuklarını, boşanan eşine karşı koz kullanan eşler de yok değil.Hatta boşandığı eşinden istediklerini elde etmek için çocuğunu şantaj malzemesi gibi kullanan ebeveynlerin de  olduğunu çevremizde görüyoruz,duyuyoruz.Büyüklerin hatalarının,kibirlerinin,kaprislerinin bedelini niye hep çocuklar ödüyor?..Onlara yazık değil mi?O çocuklar büyüdüklerinde çocukluklarında   yaşadıklarını unuturlar mı dersiniz?Hayır! kesinlikle unutmazlar.O kötü anlar,anılar küllenmiş korlar gibi bütün yaşamları boyunca  onlarla birlikte yaşayacaklardır.Töre cinayetlerinde,kan davalarında yaşları küçük olduğu için az ceza alırlar diye hep çocuklar kullanılmıyor mu?..Kahrolası önyargılarla bezenmiş, namus ve intikam için işlenmiş cinayetlerin ağır faturalarını hapishane köşelerinde çürüyerek ödeyen  yine o gencecik bedenler değil mi?...Maalesef,toplumun cürümüş,küflemiş,köhneniş anlayışların bedellerini hep o genç fidanlara ödetiyoruz.

   Dünya nimetlerini sadece kendi çıkarları doğrultusunda kullanmak isteyen,bunun için her türlü vahşeti yapmaya çekinmeyen emperyalist devletlerin körüklediği bölgesel çatışmalarda,savaşlarda daha çocuk yaşta eline silah vererek insan öldürmeleri istenen çocuk savaşçılara ne denmeli..?Bir karıncıyı bile ezemeyecek,bir kuşun kanadını bile incitmeyecek kadar yufka yürekli  bu çocukları daha o yaşlarda birer canavara nasıl dönüştürürler insanın hafsalı  almıyor.Bir çocuktan bir katil veya bir ölüm makinesi  yaratmak onlara göre ne kadar kolay değil mi!Kendi çocukları olsa onları  o bu pis işleri hiç  bulaştırırlar mıdı acaba..?

   Bunun yanısıra,dünyayı babalarının çiftliği gibi yönetmek isteyen;krizi girdiklerinde ekonomilerini   insanların  ölmesi için  silah üretimine çevirip bu silahları deneyip satmak için çeşitli gerekçelerle bağımsız  ülkeleri  işgal ermekten çekinmeyen emperyalist devletlerin o ülkelerde öldürdüğü  küçüçük  masum bedenlerin hesabını kim,nasıl ödeyecek?..Şehirlerin üzerlerine yağmur gibi bombalar yağarken,acı acı sirenler çalarken o emri veren o aşağılık savaş baronları korkularından ödü kopan  o minicik yavruların yaşadıkları kabusları  acaba hiç gözlerinin önüne getirirler mi?..Getirmezler.Zaten getirseler,onlarda biraz acıma,merhamet duygusu olsa  savaşa karşı çıkarlardı.Aynı bombalar kendi şehirlerinin parklarında oyun oynarken,okullarında  ders yaparken veya sıcacık evlerinde televizyon izlerken kendi çocuklarının üstüne düşse  ne yaparlardı acaba?..

   Irak’ta,Suriye’de,Filistin’de,İran’da ve dünyanın daha birçok yerinde dünya rantını paylaşım savaşlarında ölen yüzlerce masumun kanına giren başta ABD olmak üzre etrafındaki bütün komşu devletlerine kudurmuş bir it gibi saldıran, adeta bir savaş makinesine dönmüş siyonist İsrail’in Orta Doğu coğrafyasında öldürdüğü yüzlerce canın yarısından çoğu çocuktu.1991 yılında kimyasal silahları var gerekçesiyle  ABD önderliğinde koalisyon güçlerinin  Irak’a saldırdığı o kanlı savaş öncesi bir Iraklı çocuk annesine:

  “Anne,daha ben küçüğüm.Acaba beni küçük bombalarla mı   öldürecekler?” diyen  o çocuğun ne acılar çektiğini  kim bilebilir ki..?

   Sözün özü,bu dünyanın nimetleri herkese yetecek kadar  vardır.Yeter ki bunları adil ve eşit bir şekilde paylaşmasını bilelim.Ancak,insanların  iflah olmaz açgözlülükleri,egoları,bencillikleri ve önlenemez hırsları yüzünden dünyayı kana bulamaktan;hayatı yeni yeni tanımaya  çalışan geleceğimizin teminatı dediğimiz küçücük canları  hunlarca katletmekten geri durmamaktadırlar.Batsın sizin dünyaya  demokrasi götürme yalanlarınız!Yetti artık yoksul dünya halklarına çektirdiğimiz zulümler,acılar!Çocuklara kıymayın efendiler!

  Satırlarımı Nazım’ın “Çocuklara Kıymayın Efendiler” şiiri ile noktalamak istiyorum.

Kapıları çalan benim;kapıları birer birer

Gözünüze görünemem;göze görünmez ölüler.

Son verin savaşlara;çocuklar üzülmesin

Vazgeçin hırsınızdan;soyunuz tükenmesin.

Ne yazar hükmetseniz savaşlarla dünyaya

Ne tat alacaksınız çocuk sesleri yoksa.

Çocuklar geleceğin umut ışığıdırlar

Söndürmeyin onları;bizi aydınlatsınlar.

Benim sizden kendim için hiç bir isteğim yok

Şeker bile yiyemez ki kağıt gibi yanan çocuklar.

Çocuklar öldürülmesin! Şeker de yiyebilsinler.

 Ezcümle; Irkçığın, cinsiyetçiliğin, türcülüğün ve kapitalizmin aşılıp, insanın ve doğanın sömürülmediği yeni bir uygarlık(Eko-Sosyalizm) tek çözüm!

Sermayenin enerji franksiyonları arasında (Fosil yakıttan yana olanlar ile yenilenebilir enerjiden yana olanlar arasında) mücadele sürüyor. Fosil yakıt sermaye fraksiyonu (Trump onların temsilcisi. Küresel ısınmayı yadsıyor! Bundan dolayıAmerika Paris İklim Anlaşması’ndan çekildi.) insiyatifi ele geçirmiş durumda.  ABD’nin İran’a saldırarak fosil yakıt rezervlerin %20’nine sahip Ortadoğu’yu yeniden dizayn etmek istemesi bunun en büyük göstergesi! Savaşın bizzat kendisi Küresel Isınma’yı derinleştiriyor.Fosil yakıttan yana olan sermaye franksiyonunun insiyatifi ele geçirmesi Küresel Isınma Cehennemine odun atmak anlamına geldiği açıktır!  Peki Yenilenebilir Enerji, Küresel Isınma’ya çözüm mü?  Fosil yakıttan, yenilenebilir enerjiye geçiş yani enerji dönüşümü kulağa çok hoş geliyor. Rüzgar türbinleri,Güneş panelleri, Elektirikli otomobiller, Sıfır karbon hedefleri. Fosil enerjiden, yenilenebilir enerjiye(yeşil enerji) geçişin bir karanlık yüzü var. Karanlık yüz  17  nadir toprak elementlerinde saklı! Her biri cep telefonlarında, rüzgar türbinlerinde, güneş panellerinde, elektirikli otomobillerin motorlarında yani hayatımızın içinde ve tam merkezinde. Kurtuluş olarak sunulan yenilenebilir enerji de kullanılan nadir toprak elementleri çıkarılması yeni bir felaket anlamına gelir. Nadir Toprak Elementleri’ni çıkarabilmek çok zor. Cevherin içindeki %1’lik NTE’yi çıkarabilmek için tonlarca kaya parçalanır, asitle yıkanır,geriye zehirli bir çamur ve radyasyonlu atıklar kalır. Yeşil Teknolojiyi elde etmek için toprağın rengi, suyun berraklığı ve yaşamın dokusu yok edilir. Bugün dünyanın bir çok ülkesinde “yenilenebilir enerjiye” geçiş gerekçesiyle Çevre yasalarındaki standartlar düşürülüyor. AB’nin “Kritik ham maddeler yasası” nda bile çevre izin süreleri kısalıyor. Türkiye’de de benzer bir söylem yerleşmiş durumda; “Milli Çıkar” için Çevre engel olmasın! Kime göre milli çıkar? Bu yaklaşım yenilenebilir enerji dönüşümünü, Çevresel gerileme  potansiyelini de beraberinde   taşıyor. Yeşil dönüşüm denilen şey, doğayı koruma değil,doğadan daha fazlasını alma anlayışı ile yürütülüyor. Karbonsuz bir yaşam uğruna zehirli bir yaşam. Kırk katır mı, kırk satır mı? durumu!  Öte yandan gezegendeki yaşam için felaket anlamına gelen “Nükleer Enerji”de temiz enerji sınıfına dahil edildi! Ayrıca NTE’nin bulunduğu ülkeler, Kapitalist-Emperyalist ülkelerin baskısı altında. Bu baskı yeni savaşları beraberinde getirir. Peki gerçek çözüm nerede?  Her şeyden önce şu gerçeği kabul etmek zorundayız. Kapitalizm sınırsız, büyüme, yayılma, genişleme, eğilimine ve dinamiğine sahip bir üretim tarzı.Kapitalizm sürekli büyümek zorunda olan bir sistem, aksi taktir de yok olur! Aşırı ve gereksiz üretim ve tüketim ekolojik yıkımlara yol açıyor. Sınırsız büyüme, her şeyin sınırlı olduğu bir gezegende asla mümkün değil. Başta Küresel Isınma olmak üzere ekolojik sorunlar ve ekolojik çöküşler bundan kaynaklanıyor. Bugün doğadan çekilen %30 kaynak ile 8,5 milyar insana  insanca bir yaşam kurmak mümkün! Öte yanda Kapitalizmin tarih sahnesine çıktığı 16.yüzyıldan bu yana savaşın olmadığı bir gün yok! Geride bırakılan beş yüzyılda jenositler,kitle katliamları, vahşet ve savaşlar istisna değil, kural. Böyle bir üretim tarzında ne vahşi madencilik olmadan  yenilenebilir enerjinin ihtiyacı olan Nadir Toprak Elementleri çıkarılabilir  ne savaşlar  önlenebilir, ne de her şeyin sınırlı olduğu bir gezegende sınırsız bir büyümenin neden olduğu  ekolojik yıkımlar önlenebilir! Ne yapılsa kapitalizm yeşile boyanamıyor! İvedi olarak ideolojik kölelikten kurtulmak ve ekolojik yıkımın sorumlusu kapitalist sistemle hesaplaşmak gerekiyor.  
Çözüm türümüz insanoğlu kapitalizmi aşıp,insanın ve doğanın  sömürülmediği  yeni bir uygarlık inşa etmesinde. Yani “Eko-Sosyalizm”de!!!

Gazeteci Alican Uludağ 20 Şubat’tan beri tutuklu. Günler geçti, haftalar geçti. Ama kamuoyuna yansıyan tabloya bakınca ortada hâlâ açıklanmış bir iddianame görünmüyor.

İnsan ister istemez soruyor:

Eğer ortada bir dosya varsa, iddianame ne zaman ortaya çıkacak?

Bu soruyu sormak kimseyi suçlamak değildir. Ama bu sorunun cevabını merak etmek de son derece doğaldır. Çünkü mesele yalnızca bir kişinin meselesi değildir. Süreç uzadıkça konu doğal olarak kamuoyunun da dikkatini çeker.

Herkesin görmek istediği şey aslında çok basit.

Dosya varsa ortaya konulsun.
İddianame hazırlanmışsa açıklansın.
Mahkeme kurulsun.

Hukuk zaten konuşur.

Ama süreç uzadıkça insanların zihninde aynı duygu büyür: belirsizlik.

Çünkü hukuk devletlerinde güveni zedeleyen şey çoğu zaman verilen kararlar değil, uzayan süreçlerdir.

Kimsenin ayrıcalık istemediği, kimsenin de belirsizlik içinde bırakılmadığı bir düzen…

Aslında toplumun beklentisi tam olarak budur.

Ayrıca ALP YOL firması, çalışan işçilere ne iş kıyafeti sağlamış, ne soyunma yeri vermiş ne de banyo yapabilecekleri bir alan oluşturmuştur. Buna karşın işçiler asfalt üzerinde, toz ve toprağın içinde çalışmaktadır. Bu durum, çalışma hayatında iş sağlığı ve güvenliği yasalarına göre açık bir ihlaldir ve firma bu nedenle suç işlemektedir. Üç

Bunun yanı sıra, mübarek Ramazan ayında taşeron firma, toplu sözleşmeden doğan alacaklarından feragat etmeyen işçilere Ramazan kolisi yardımını da vermemiş ve “Ramazan kolisi yoktur” diyerek bu yardımı engellemiştir. Firma, işçilerin sendikadan istifa etmeleri için her türlü mobbingi uygulamış, işten çıkarma tehdidinde bulunmuş ve bazı işçileri işten çıkarmıştır. Bu durum, Anayasamıza göre de suç teşkil etmektedir.

Daha sonraki süreçte Yol-İş Sendikası, işçi arkadaşlarımızın alacakları için mahkemeye başvurmuştur. Yaklaşık 130 işçi adına açılan davalarda işçilere karşı açık bir ayrımcılık yapılmıştır. Yasaya göre suç olmasına rağmen bu ayrımcı uygulamalar devam etmiştir. Karayolları Genel Müdürlüğü tarafından “işçilere elden yemek parası verilecek, ekip başlarına ekip başı zammı ödenecek ve şoförlere şoförlük ücreti verilecek” şeklinde talimat verilmesine rağmen, sendikalı işçilere bu ödemeler yapılmamıştır. Buna karşılık, sendikadan istifa eden işçilere bu ödemeler elden yapılmıştır. Bu durum aynı zamanda vergi kaçırılması anlamına da gelmektedir.

3 Aralık 2025 tarihinde firmanın işi sona ermiştir. İşçi arkadaşlarımıza ALP YOL firmasından ayrılarak işi devralan yeni firmada çalışabilecekleri söylenmiş; ancak bunun için toplu sözleşmeden doğan alacaklarından feragat etmeleri gerektiği belirtilmiştir. Aksi takdirde yeni firmada işe başlatılmayacakları yönünde baskı yapılmıştır. Bu süreçte bazı işçiler işten çıkarılmış, bazıları ise baskılar nedeniyle bu durumu kabul etmek zorunda kalmıştır. Sonuçta herkesin evinde geçindirmek zorunda olduğu bir ailesi vardır. Bu nedenle bazı arkadaşlarımız haklarından feragat etmek zorunda bırakılmıştır.

Bununla da yetinilmemiş, geriye dönük kıdem tazminatlarının ödenmesi için iş yerine bir arabulucu getirilmiştir. Halbuki arabuluculuk işlemleri iş yerinde yapılmaz; arabuluculuğun özünde tarafsız bir ortamda gerçekleştirilmesi gerekir. Buna rağmen işçiler toplu halde işverenin ofisine götürülmüş ve “kıdem tazminatı için arabuluculuk yapıyoruz” denilmiştir.

Gerçekte birçok işçi arkadaşımızın yaklaşık 39 aylık çalışma süresi ve en az 36 aylık alacağı bulunmaktadır. Bugün asgari ücret 28.500 TL, brütü ise yaklaşık 35.000 TL civarındadır. Kaldı ki bu işçilere toplu sözleşme gereği asgari ücretin altında ödeme yapılması mümkün değildir.

Tüm bunlara rağmen 39 ay çalışan bir işçiye yalnızca 60.000 TL ödeneceği söylenerek imza attırılmıştır. Ne var ki işçi arkadaşlarımız bu belgeleri fotoğraflayıp incelediklerinde, yalnızca kıdem tazminatı için değil, aynı zamanda toplu iş sözleşmesinden doğan haklarından da feragat ettiklerine dair belgeler imzalatıldığını fark etmişlerdir.

Asıl tabloya bakıldığında bu işçilerin yalnızca iki yıllık toplu sözleşme fark alacakları yaklaşık 300.000 TL civarındadır. Fakat kıdem tazminatı da dahil olmak üzere yalnızca 60.000 TL verilmiş ve hileli yöntemlerle bu belgeler imzalatılmıştır. Bu durum açıkça işçinin hakkının gasp edilmesidir. İşçiler iki yıl boyunca hakları ödenmeden, adeta bedavaya çalıştırılmıştır.

Toplu sözleşme fark alacaklarından feragat etmeyen ve dava haklarını kullanmak isteyen işçi arkadaşlarımız iş yerinde tehdit edilmiştir. Hatta engelli bir işçi arkadaşımız dahi “seni de işten atarız” denilerek baskı altına alınmıştır. Sendika olarak bu duruma bazı noktalarda ana işverenle birlikte müdahale ederek “dur” demeye çalıştık. Ancak firma farklı yöntemlerle baskı uygulamaya devam etmiştir.

Ayrıca “yeni firma” olarak gösterilen şirketin ALP YOL’un ortaklarından biri olduğu görülmektedir. ALP YOL’a ait kamyonların tamamı bu yeni firmada çalışmaya devam etmektedir. Kâğıt üzerinde farklı bir firma gibi görünse de fiiliyatta aynı yapı sürmektedir.

Buradan, bu emek sömürüsüne ve insanlığa yakışmayan ayrımcı yönetim anlayışına karşı; işçilerin emekleri üzerinden elde edilen haksız kazançların son bulması için tüm kamuoyunu ve devletimizin yetkililerini göreve davet ediyorum.

24 Ocak kararları (1980) ile başlayan neoliberal politikalar, Türkiye’de “sosyal devleti” etkisizleştirdi. 
Sosyal Devlet’in etkisizleştirilmesi ve tasfiye edilme süreci, Sovyet Sosyalist Cumhuriyetleri Birliği’nin (1991)tarih sahnesinden çekilmesinden sonra daha da hızlandı. Sosyal Devlet’in zayıflamasıyla ortaya çıkan boşluk yerel yönetimlerce, yani belediyeler tarafından dolduruldu. Devletin hak temelli sunduğu sosyal politikaların yerini giderek yerel düzeyde yardım/sadaka mekanizmaları aldı. Belediyeler sadece asfalt yapan, çöp toplayan kurumlar olmaktan çıkıp  , yaptıkları yardımları ile yoksullarla temas etmeye başladılar. Sadece çöp toplayan, asfalt döken bir kurum değil; yiyecek, kömür vb yardımı yapan, lokanta açan… bir kuruma dönüştüler. Yoksullarla kurulan bu temas, sosyal politikanın ötesine geçerek siyaset yapmanın en önemli bir mekanizması haline geldi. Bu mekanizma sadece sosyal politikayı değil, siyasetin doğasını da dönüştürdü!  Sonuçta hak temelli sosyal politika yerini alturist bir yardım ve lütuf ilişkisine  bıraktı. 25 milyon kişi sosyal yardım alsa da burada sosyal devletten söz edilemez. Sosyal devlet’de yurttaşa yardım edilmez,; yurttaş hakkı olanı alır. Yeni rejim; bir sosyal devlet değil,merkezi/yerel yönetimin, parti mekanizmasına dayanarak işlettiği sadaka(t) rejimidir! Bu sadaka(t) rejiminde hak temelli yurttaşlık hakkı ile değil, yardım ve lütuf ilişkileri üzerinden  bir siyasi bağ üretildi. Bu rejim 1990’lı yılların ortalarında  Refah Partisi’in yerel yönetimlerde iktidara gelmesi ile başladı.  Refah Partili belediyeler klasik belediyecilik anlayışının ötesine geçerek bir sosyal politika pratiği geliştirdiler. Gıda, yakacak yardımları, burs programları ve mahalle ölçeğinde kurulan dayanışma ağları…  Burada ortaya çıkan şey sadece yardım yapmak değil, siyasi bir ilişki üretmesiydi!  Refah Partisi’nin  belediyecilik pratiği, bu mekanizmanın Türkiye’de en erken ve etkili örneklerinden biri oldular. Özcesi; bu dönemde belediyeler yalnızca hizmet sunan kurumlar değil,ayni zamanda siyasi ilişkilerin kurulduğu ve yeniden üretildiği mekanlara dönüştü!   Bu modelin gerçek anlamda genişlemesi ve ülke ölçeğinde kurumlaşması ise AKP iktidarı döneminde gerçekleşti. Bu yıllarda sosyal yardımlar sosyal politikanın en önemli göstergeleridir. Bir yandan sosyal devlet tasfiye edilmesi ve özelleştirmeler; sosyal yardımların ister istemez genişlemesini de beraberinde getirdi.  Yani sosyal politikalar yerel yönetimlerce üretilmek zorunda kaldı. Yanlız bu sosyal politika düzenini; sosyal devlet politikası olarak değil,”sadaka(t) rejimi” olarak tanımlamak daha doğru olur.  Refah partisi döneminde başlayan ve AKP iktidarında ülke ölçeğinde kurumlaşan bu sadaka(t) rejimi mekanizması 2019 seçimleri ile bir kırılma yaşadı. CHP’nin İstanbul, Ankara olmak üzere Büyükşehir belediyelerini kazanması ile birlikte;yerel yönetimlerde yeni bir sosyal politika uygulanmaya başladı.Bu “halkçı belediyecilik” olarak nitelendirildi. CHP’li belediyeler yeni model kurmadılar ama sosyal yardım temelli belediyecilik anlayışına Kent Lokantaları,Kreşler,sosyal destek kartları,öğrenci bursları… ile boyut getirdiler . CHP’nin bu anlayışı AKP’nin seçici lütuf paketlerinin aksine,Kent lokantalarında olduğu gibi kapıdan giren herkesi hak sahibi gören evrensel bir hizmet niteliği taşıyordu. Yani CHP’nin yardımları yurttaşlık, dayanışma ve sosyal hak kavramı etrafında meşruluk kazanıyordu.        

Ezcümle; CHP’li belediyelere yönelik operasyonların, saldırıların arka planında ne yolsuzluk, ne irtikap, ne rüşvet,ne de casusluk …  var; AKP’nin “sadaka(t) belediyeciliğni” CHP’ye ( Hak temelli bir boyut katmıştı) kaptırmamak var. Bunun için de siyasal islamcı AKP, hukuku siyasallaştırmada sınır tanımıyor!

  Uzun zamandan beri sağlık sorunlarıyla cebelleşen Emin Bey bu sabah ilk kez yataktan dinlenmiş bir şekilde gayet zinde kalktı.Aslında kendine çok dikkat ediyor,sağlığını bozan hiç bir kötü alışkanlıkları olmamasına rağmen  her nedense her kış geldiğinde kronikleşmiş hastalıkları yakasına yapışıp onu kolay kolay bırakmıyordu.İki ay süren sağlam bir tedavi gördükten sonra hasret kaldığı gece uykularını artık deliksiz uyumaya başlamıştı.Banyoda elini yüzünü yıkadıktan sonra her akşam  indirdiği pencerelerdeki krem renkli stor perdeleri yukarı çekerek evin içini gün ışığına kavuşturdu.Aaa bir de ne görsün, dışarda lapa lapa bir kar yağıyordu.Komşu evlerin çatıları bembeyaza bürünmüştü.Bütün gece boyunca esen gürültülü soğuk fırtınanın ardından gelen kar moralini daha da yükseltmişti.Bu kez bu manzarayı doya doya seyretmek için oturduğu salonun tül perdesini de sonuna kadar açtı.

   Sağlıklı bir yaşam,sıcak bir yuva ve dışarıda lapa lapa yağan bir kar...Emin Bey pencere kenarındaki çalışma masasına oturup dışarıdaki enfes manzarayı seyrederken, “Bundan daha güzel ne olabilir ki?”dedi kendi kendine.Bir yerel gazeteye iki haftada bir düzenli olarak yazdığı köşe yazısını yazmak için bilgisayarını açtı.Gözünü dışarda yağan harika  kar manzarasından bir türlü  alamıyordu.Yazısına başlamadan önce  günlük gazete haberlerini  okumak için de bir gazete sitesine girdi.Girdiğine de gireceğine de  bin pişman oldu.Gazetelerin ilk sayfalarında  dünyayı babasının çiftliği gibi gören;kurulduğundan beri dünyayı kan ve gözyaşına boğan eşkiya ABD’nin  bir korsanlar  çetesi gibi özgür ve bağımsız bir ülke olan Venezuela’ya girip onun Devlet Başkanı Maduro ve Eşini haydutça kaçırıp askerler arasında elleri kelepçeli çekilmiş fotoğrafları...Sağ tarafında, İran’ı  işgal etmek için Arap Denizi’ne demirlemiş USS Abraham Lincoln uçak gemisinin tehdit saçan fotoğrafı...Sağ alt köşede  ülkeyi tek başına muhalefetsiz yönetmek  isteyen,hak hukuk tanımayan  iktidarın muhalefetin elindeki belediyelere düzenlediği boy boy operasyon haberleri yer alıyor. İkinci sayfalarında uyuşturucu operasyonunda gözaltına alınan ünlüler...Üçüncü sayfada, sanki ölüm kaderleriymiş gibi arkası bir türlü kesilmeyen kadın cinayetleri...Orta sayfalarda, açlık sınırının çok altında maaşla  yaşamaya çalışan emeklilere inat maliye bakanının ülke ekonomisini düzlüğe çıkaracağız palavraları...İşten atılan işçiler... Son sayfasını tamamıyla ekoloji haberlerine ayıran gazeteyi okurken yüreğini hoplatan o haber gözüne ilişir.Trakya’da Nükleer Bela!. başlığı altında verilen haberde,Trakya Çevre Platformu sözcüsü Av.Bülent Kaçar:”Kırklareli Vize Kıyıköy-Kışlacık mevkiinde 14 bin dönümlük  ormanlık arazi üzerine  kurulması planlanan yer seçimi yapıldı.Bakanlık bölgede sismik ve meterolojik ölçümler ve veri toplama çalışmalarına başladı.Nükleer Santral’ın faaliyete geçmesi için bu bölgede milyona varan ağaç kesileceğini;var olan doğal yapının yok olacağını;sadece kara yaşamı değil deniz yaşamında da büyük tahribatlara yol açacak.Ayrıca Kuzey Ormanları’nın içme ve kullanma suyu tehlikeye gireceğini,tatlı su kaynakları azalacağını,kuraklık daha da artacağını, Istıranca longoz ormanları bölgedeki enerji  ve madencilik faaliyetleri nedeniyle büyük tehlike altına gireceğini belirtti.

     Nükleer santralın faaliyete geçmesiyle birlikte bölgede bu kadar ağır bir kalıcı tahribat bırakacağı yetmezmiş gibi bir de susuzluk ve kuraklık çeken Trakya’da Meriç nehri,gölet ve barajların da sanayi kullanımına açılacağından bu su kaynaklarının aktarma istasyonlarıyla Çorlu ve Çerkezköy bölgesine taşınacağını söyledi.”

    Son haberi de okuyan Emin Bey’in yüreği daraldı.Okumayı yarıda kesip  açık balkonun korkuluk mermerlerine serpinti şeklinde yağmaya devam eden biriken  karın üzerine konan birkaç adet sığırcık kuşunu seyre daldı.Baba ocağının olduğu yakın köy ve kasabalar derin bir kuraklık yaşarken,hemşerileri susuzluktan tarım yapamazken bölgedeki gölet, baraj ve nehir suyunun başka bir yere aktarılması nasıl olurdu?..Bu haber orada yaşayan,çiftçilik yapan yöre insanının diri diri mezara koyulması demekti.Susuz ne yetişirdi?..Hangi canlı susuz yaşardı?.. Kaç zamandan beri balkonunda  görmediği sığırcıkların  maskaralıkları bile onu neşesini tekrar yerine getiremedi.Nükleer  santralın soğutma sisteminin çalışmasıyla birlikte deniz suyunun sıcaklığının canlıların yaşamasına mani olacak kadar yükseleceğinden o bölgede yaşayan bol miktarda yaşayan çok sevdiği hamsi,istavrit,mezgit,palamut,çinekop gibi  balıkların artık  yaşama şansları kalamayacağından tek tek yok olacaklarını düşündü.Hele,  Eylül ayı gelip havalar güzlediğinde,sokakları aşındıran balıkçı arabaların hoparlörlerinden “Kıyıköy’den,İğneada’dan çok taze palamut,hamsi,istavrit,çinekop balığı geldi”anonslarını bir daha  duyumayacağından içi bir garipsedi.Çünkü açlık sınırının altında bir emekli maaşıyla bütçesi ancak balık almaya yeterdi.O da fiyatları uygunsa alabilirdi. 

   Haberin devamında,Nükleer santralın Çinliler tarafından yapılacağını ve tesislerde çalışacak işçilerin Çin’den geleceği bildiriliyordu.Bu haber, santralın kurulacağı bölgede yaşayan derin yoksulluk içindeki  vatandaşların  iş bulma ve arazilerinin kat be kat değerleneceğini hesaplayanların açısından büyük bir hayal kırıklığına uğrayacağı aşikardır.Çünkü  Kıyıköy kararı verimeden önce santralın kurulacağı yer olarak İğneada olarak dillendiriliyordu.O sıralar Emin Bey de  oradaki yapılacak santralı protesto için yaşadığı şehirdeki doğa koruyucularıyla birlikte İğneada’ya gitmiş;orada  çok enteresan bir olayla karşılaşmıştı.Ellerinde nükleer enerji karşıtı pankartlar,dövizler taşıyan epey kalabalık gösterici  konvoyu kasabanın içinden geçerek basın açıklaması yapılacak alana giderken  kahvehane önünde sere serpe oturan yerli halkla göstericiler arasında aniden tatsız bir olay yaşanıyor.Gösterici yaşlı kadın kahve milletine:

   “Burada boş boş ne oturuyorsunuz?Bakın buraya  Nüleer santral kurmak istiyorlar.Eğer o santral kurulursa sizin hiç birinizin   burada yaşama şansı kalmayacak.Buradan göçüp gitmemiz gerekecek.Biz taa nereden sizin için geldik.Gelin siz de bize kaltılın,bu belayı başımızdan def edelim!”diyor.Kadının  çıkışına kızan bir vatandaşın birisi ayağa kalkar, kahvede oturan kalabalığı gösterek:

   “Sen ne diyorsun abla!Burada gördüğün insanın çoğu işsiz,geçim sıkıntısı içinde.Tek gelirimiz yazın pansiyonculuk,kışın ise balıkcılık.Bizim bütün umudumuz bu santrala bağlı.İşsizimiz iş bulacak,topraklarımız değerlenecek.”Gösterici kadın:

  “Ama sizi burada tutmayacaklar,hepiniz kansere yakalanacaksınız!”Adam:

  “Kimse bizi buradan çıkaramaz.Kansere yakalanırsak yakalanalım,sana ne?Zaten şimdi de kansere yakalanan bir sürü insanımız var”diye tartışma sertleşince jandarma araya girip kadını olay mahallinden uzaklaştırıyor.

   Çocuklarınıza  iş verilecek,arazileri değerlenecek..!Bu vaatler,bu taktikler gerek nükleer santral olsun gerek termik santral olsun bu işi pazarlayan simsarların  yörede yaşayan insanların ağızlarına çalınan bir parmak baldı.Bütün gayretleri oradakileri kendi saflarına çekmekti.Santral kurulduktan sonraki bölge halkı  başına ne çoraplar örüleceğini ancak iş işten geçtikten,ağır bedeller ödedikten sonra öğrenecekti.Buna benzer aynı sahne daha önce Zonguldak Çatalağzı beldesinde yaşanır.Arazilerinin Yüzde altmış beşi orman ve fundalıkla kaplı,başlıca geçim kaynakları tarım ve hayvancılık olan Çatalağzı beldesinde kurulması planlanan termik santrala karşı yapılan çevre eylemlerinde,belde halkı kendilerine desteğe gelen çevrecileri çocuklarına iş,kendilerine aş vereceğini düşündükleri tesisin  kurulmasına  mani olacaklar diye linç etmek isterler.Aradan bir süre geçtikten sonra devreye alınan santralın çevreye yaydığı kirlilikten ne tarım yapılabilir ne de hayvancılık yapılabilir olmaktan çıkar.Çevre kirliliği o kadar had safhaya varır ki  bölgede  astım,KOHA,kanser gibi akciğer hastalıklarında müthiş bir artış gözlenir.Beldede gençlere kadrolu iş vereceğiz diye bol keseden atan işletme sahibi onları ancak  işletmedeki taşeron firmalarına yönlendirir.Daha önce 9-10 bin nüfusa sahip belde santralın faaliyete geçmesinden sonra nüfusu son sayıma göre 3415’e düşer.Ağırlıklı olarak milliyetçi muhafazakar iktidara oy veren belde halkı santralı dolaşmaya gelen Çevre ve Şehircilik Bakanı’na,”Çevre kirliliğinden çok muzdaribiz sayın bakanım,ne olur bizi bu dertten kurtar”diye şikayette bulunan belde sakinlerine bakan ne desin beğenirsiniz:

    “Ne yapalım yani?3-5 bin  kişi için santralı mı kapalım!”diye fırçasını atıp çekip gider.

   İğneada’daki çevre eylemi deniz sahilindeki basın açıklamasıyla devam eder fakat grup oraya vardıklarında  çok çirkin bir manzarayla daha karşılaşırlar.Bir gün önceden deniz boyundaki ağaçlara asılan pankartlar santral yanlısı  kişiler tarafından parçalanmış,zemini çimenlik yere hayvanları salmışlar ve her taraf taze hayvan tezeğiyle kirletilmiştir.Bir de basın açıklaması yapılırken tam da kürsünün önünde açılmış  kurukafa  resmi olan”Nükeer Öldürür!”yazılı siyah pankartın üzerine,sinsice grubun içine sızan iki provokatör  Türk bayrağını, pankartı örtecek şekilde sarkıtırlar.Grup bu yapılan bu provokasyona karşı gayet soğukkanlı davranıp herhangi bir taşkınlığa mahal vermeden  eylem olaysız sona erer.Eylem bittikten sonra İğneada’lı olduğunu söyleyen genç bir kadın aktivist,birkaç kişi hariç ne kasaba halkından ne de civar köylerden eyleme gelen olmadığını yüksek sesle dillendirerek serzenişte bulunur.

   Dünya halkları emperyalist saldırganlığın tehditi altında iken, Trakya toprakları küresel sermayenin uzantıları nükleer, lobicilerin,maden şirketlerinin saldırı   tehlikesi  altında iken,ona buna kızıp her şeyden elini ayağını çekme gibi bir lüksümüz olmamalı.”Bu toplum zaten çok duyarsız,bundan sonra bizden de bir bok olmaz!deme  kolaycılığa kaçmadan yaşam alanlarımıza;havamıza,suyumuza,toprağımıza sahip çıkmalıyız.Umudumuzu yitirmeden,inatla yanlışa  hayır!demeye devam  edip;niçin?nasıl?neden?diye sorgulamayı elden bırakmazsak bu dünya ancak o zaman  daha yaşanılabilir bir hale gelir.”diye son sözlerini yazdıktan sonra yarına mutlu ve umutlu uyanmak için arkasına dayanarak derin bir nefes alır.

   Ezcümle;1979’da seküler solun İran’da iktidar olmasını engellemek için  “devrimin” mollalarca çalınmasını(!) destekleyen emperyalist haydut ABD, İsrail ve Batı; bugün  enerji kaynaklarının %20’ni oluşturan Ortadoğu’yu yeniden dizayn etmek için molla rejiminden kurtulma retoriğine başvurmaktadırlar…

Aynı ekolojiyi paylaştığımız dağda, ormanda, suda  yaşayan canlıların günü..!

Dünyamızda var olan canlı türlerinin yok oluşuna dikkat çekmek , korumak ve farkındalık yaratmak için 2014 yılında ilk defa kutlandı..  Özellikle  3 Martın yaban hayatı günü ilan edilmesi  anlamlı. Çünkü,    Nesli Tehlike Altında Olan Yabani Hayvan ve Bitki Türlerinin Uluslararası Ticaretine İlişkin Sözleşmesi’nin (CITES) 1973 yılında 3Mart’ta imzalanmıştı..

Ancak günümüzde Azgın bir azınlığın oluşturduğu , Doğada ki işgal kuvvetleri yaban hayatını yok ediyor.

Yaban hayatının varlığını sürdürmeye çalıştığı yer onların dünyası. Yaşam alanı. Domuzun, sincabın karıncanın, kurdun, kuşun  evi.

 Biz ise onların evlerini başına yıkıyoruz. Bilinçsizce, acımasızca yapılan avcılık, vahşi madencilik ve plansız enerji sektörü yatırımları ile katlediyoruz. Istrancaların ortasında orman içinde kurulan RES (Rüzgar Enerji Santralleri) ve  orman derinliklerinde  gördüğümüz “dikkat kamyon çıkar”  “dikkat iş makinesi çıkar”  yerde gördüğümüz tabelalara rastlıyoruz.

 Yaban hayatının yaşam alanlarında olmaması gereken faaliyetler yaban hayatını olumsuz etkiliyor. Yaban hayatı sahipsiz. Sermayesi yok. Söz hakkı yok. Basını yok.. TV si yok.   İnsanoğlunun doymak bilmeyen aç gözlülüğü, vicdansızlığı  onları güçsüz bırakıyor. Yaşam alanlarını savunacak güçleri yok.    

TV haberlerinde domuzların Kırklareli’de pazara, İstanbul’da boğaza, Bodrum’da mahalleye  indiğini  izliyoruz. Gitmesinde ne yapsın.  Sermaye dağa çıkınca,  Domuzlar boğaza, mahalleye  ve pazara indi.

Haberlerde ve yorumlarda insanımız hala “buralarda   ne işi var..?” diyor.

Ne yapsın… Senin evini başına yıksalar,  evinin içinde dinamitler patlasa, bahçende iş makinaları ve kamyonlar dolaşsa sen ne yapardın..?

Günlük çıkarlar uğruna yok ettiğimiz yaban hayatın mensuplarını sirklerde, akvaryumlarda ve hayvanat bahçelerinde görebiliyoruz.. Ne yazık ki, Onlar eziyet çekerken, keyifle izlemeye devam ediyoruz. Bir anlık empati yapalım. Biz kafeste onlar tribünde. Oldukça iç acıtıcı değil mi.. ?

Bulgaristan sınırına AB mülteci göçünü önlemek için 4-5 metrelik jiletli-dikenli teller çekti.  AB kendi sınırlarının güvenliği için diyor. Ancak, yaban hayvanları binlerce yıldır  üremek, kış uykusuna yatmak, beslenmek, su içmek ve yaşamak  için  kullandıkları güzergah bir anda kapatıldı.  Karşıya gidemeyenlerin feleği şaştı.  Sözde insan ve hayvan haklarını savunan Avrupa,  Istrancalar’da ki doğal yaşamı yok saydı. Mülteciler bir şekilde geçmek için yol buluyor. Ya yaban hayvanları..?  Doğal yaşamın ortasına AB tarafından finanse edilerek yapılan öldürücü bariyer karada ki yaban hayatını yok ediyor. Öldürüyor.

AB bunu yaparken biz ne yaptık..?  Istrancalar   tüm Palaearktik bölgenin ana kuş darboğazlarından üzerindedir.. Bu nedenle, bölgede rüzgâr santralleri inşa edilmesi tüm biyocoğrafya bölgesindeki (Göçmen Kuşları) avifaunayı çok ciddi olarak  etkileyerek olumsuz sonuçlar doğuracağı bilimsel raporlar ile sabit iken,  yüzlerce  kurulan, binlerce  planlanan RES var. 

İletim hatları kuşları yok sayarak planlanınca, leylekler ve nesli tehlike altında olan ŞAH KARTALlar ölüyor. Aslında öldürülüyor.  Şah Kartal Yuvalarının bulunduğu üreme ve yaşama alanları RES ile dolduruluyor.

Kırklareli’de bulunan tek Küçük Akbaba yuvasının önüne RES dikmek hangi bilimsel temele dayanmaktadır.?

Istrancalarda planlanan ve var olan RES sayısı yaklaşık 2000 adet. Hepsi gerçekleşirse,  kuşlara uçacak gökyüzü, konacak dal kalmayacak.  Plansız yapılaşmayla zaten karada yaşayanların yaşam alanları da her geçen gün daralıyor..

Ne havada, ne karada yaşama şansı bırakmadığımız yaban hayatı gününü  kutlamaktansa, bir an önce onları korumak ve yaşatmak için gerekeni yapmak, insan olmanın gereğidir. 

Son yıllardaki düzensiz göçmen sorunu ülke ya da ülkelerin  sorunu değil bütün insanlığın sorunudur. Bu sorunu doğal ve insani olmayan yöntemlerle (örneğin ülkeler birbirlerinin sınırına yüksek duvarlar, jiletli dikenli teller)çözmeye çalıştıklarında bunun diğer hayvan popülasyonlarına yansıması acımasız ve geri dönüşümsüz olabilmektedir.

Bir hayvanın veya hayvan grubunun yiyecek veya eş aramak için düzenli olarak üzerinde seyahat ettiği ve komşu hayvanlar veya aynı türden gruplarla örtüşebilecek bir yaşam alanı   vardır.

 Hayvanlar bu alanı binlerce yüzbinlerce yıldır kullanmaktadır ve bu alandaki davranışlarını hareketlerini çoğunlukla içgüdüsel   olarak gerçekleştirirler, yani gen kontrollüdür. Bu alanlardaki insani faaliyetleri (yollar, otobanlar, yerleşim yerleri, sanayi aktiviteleri, ülke sınırlarını çizme-koruma amaçlı dikenli – jiletli teller, yüksek duvarlar v.b.) maalesef hayvanların yapmak zorunda oldukları bu hareketleri engeller. Sonuçta otobanlarda ezilmeler, yerleşim alanlarında, sınır boylarında yaralanmalar-ölmeler gerçekleşmektedir.

Hayvanların hiçbir suçu yokken insanların bu faaliyetleri maalesef habitatlarını parçalayarak onların beslenme ve üreme faaliyetlerine zarar vermekte, o hayvan türünün popülasyonlarının izole olmasına dolayısıyla iç döllenmenin artmasına ve sonuç olarak genetik çeşitlilikte azalmaya yol açarak popülasyonlarının azalıp yok olmalarına neden olmaktadır. Son yıllarda bunu engellemek için çeşitli yöntemler uygulanmaya başlanmış ve ekolojik koridor-yeşil koridor – yaban yaşamı koridoru gibi insani faaliyetleri veya yapıları ile ayrılmış yaban hayatı popülasyonlarını birbirine bağlayan habitat alanları oluşturulmaya çalışılmakta, böylece o alanlardaki hayvan popülasyonlarının korunması amaçlanmaktadır. Türkiye-Bulgaristan sınır hattı boyunca hayvanların izledikleri rotalar ortaya çıkarılırken aktif geçiş rotalarında bu şekilde yaban yaşamı koridoru-yeşil koridor ya da ekolojik koridorlar yapılması biyoçeşitliliğimizi korumak açısından önemli bir adım olacaktır.

Farkındalığın yükselmesi için geçmiş ve gelecekten özgürleşip anda kalmak gerekir. O zaman tüm sorular cevabını bulacak ve o zaman bütünleşme gerçekleşecek. Birey ebedi öz varlığında bulununca farkındalık katlanarak artacaktır. Zihinsel spekülasyonlar ortadan kalkacak ve zihin sessizleşecektir. Birey özsel farkındalık düzeyinde olunca içsel barış ortaya çıkacak ve o zaman farkındalık güneşi doğacaktır.

Farkındalığin çiçek açması için birey barış dolu öz varlığını dinlemelidir. Dinlediğinde sessizliği de dinler. İşte o zaman bir farkındalık patlaması gerçekleşir ve birey varoluşsal hayata uyanır. Kuantum bir sıçrama gerçekleşir. Barış kuvveti sayesinde birey içinde bir merkezin olduğunu keşfeder ve bu özsel merkez sayesinde de derin bir değişim gerçekleşir. 

Birey kendisi olunca kendi değerini bilir. O zaman sade ve gerçek olur. Maskeleri bırakarak  doğal ve kendisi olur. İnsan kendi değerini hissettiğinde değer kazanmaya başlat ve ebedi öz varlık olduğunu deneyimler. O zaman ego saydamlaşır ve bencillik buharlaşır. Birey bencil isteklerden vazgeçtiğinde tatminlik yaşar, öz değer farkındalığı yaşar tüm suni çabalar son bulur. 

Dünya Değişim Akademisi’nde "Farkındalık Sanatı" Değişim programı sayesinde eylemler bilinçli olarak icra edilir ve birey kendisine yaklaşır. Birey öz varlığına merkezlenir ve koşulsuz sevgi ile dolar. Bencilliksizlik yaşanır ve sevgi dolu eylemler gerçekleşir. 

Farkındalık sayesinde birey ilüzyon uykusundan uyanarak gerçek yaşama yeniden doğar. Bu yeniden doğuş sayesinde birey, hatalarından ders çıkarır ve aynı hataları yapmaz. O zaman sahte yaşam bir sis gibi dağılır. Birey acı ve zevk ikiliğinden özgürleşip zevkin ötesine geçer. O zaman gerçek vazgeçiş yani özgürleşme gerçekleşir.

Farkındalık arttıkça aceleci davranışlar son bulur ve birey teslimiyet içinde akar. Kabullenme gerçekleşir ve birey aynı hataları yapmaz. O zaman pişmanlık acıları da yaşanmaz.

Öz merkezinizden eylemlerde bulundukça o zaman gerçekleşen eylem tamdır yani o zaman eylem geçmiş ve gelecekten özgürdür. Eylem şimdide gerçekleşir. O zaman özgürlük içinde olursunuz. Geçmiş bir yük haline gelmez, gelecek de umutsuzluk yaratmaz. O zaman zihin, duygu, düşünceden özgürleşip öz vardığınızda merkezlenirsiniz.

Farkındalık  dolu değişimler....

Neval Kütük
Değişim Uzmanı
Dünya Değişim Akademisi
www.dunyadegisimakademisi.com.tr
nevalkutuk77@gmail.com
0530 877 06 04

Biz gazeteciler, gazeteciliğin suç sayılamayacağını bir daha hatırlatarak, Anayasa ve yasal haklarımız ışığında, isnat edilen bu tür suçların tarih olacağı,  özgürce  ifade özgürlüğü ve eleştirel haklarımızın kullanılabileceği günlerin özlemiyle ve halkın haber alma hakkına saygıyla görevimizi yapmaya devam edeceğiz.
 
Gazeteciliğin suç olmadığını yineleyerek, ''SUÇ NEREDE'' diye sormaya ve gerçeği halka ulaştırmayı sürdüreceğiz. 
Alican Uludağ'ın , hapishaneye götürülürken dediği gibi:
 
SUSMADIK.SUSMAYACAĞIZ

Laiklik ayni zamanda egemenliğin, yeryüzündeki halkların olmasıdır. Laiklikte, yasaların referans kaynağını “İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi”dir. Aydınlanma ve Modernite Devrimi olan 1648 İngiliz, 1776 Amerikan, 1789 Fransız, 1923 Türk(Cumhuriyet) Devrimleri ile  Sosyalist Devrim olan 1917 Ekim Devrimi’nin temeli laikliktir. Doğası gereği tüm demokrasiler laiktir! Laiklikte Tanrı-İnanç merkezli bilgi değil, akıl- bilim merkezli bilgi esastir. Laikliğin antitezi teokrasidir. (Dinsel hukuk)  Bugün Hıristiyan dünyasında “Vatikan” hariç Hıristiyan şeriatı ile yönetilen bir ülke yok! Öte yandan Hıristiyan dünyasında  “Kilise” iktidar talebinden sonsuza kadar vazgeçti. İslam dünyasında ise Türkiye hariç (!) laiklik ile yönetilen ülke yok. Oda uçurumun kıyısında. Camii’nin iktidarı İslam dünyasında sürüyor, Türkiye’de ise iktidar talebini sürdürüyor. Nerdeyse çeyrek yüzyıldır iktidarda olan emperyalizmin “soğuk savaş” döneminde “yeşil kuşak” politikaları ile imal ettiği Siyasal(Politik) islamcılar, İslam dünyasının ilk Aydınlanma ve Modernite Devrimi olan 1923 Türk ( Cumhuriyet) Devrimi’nin tüm kazanımlarını tasfiye etti. Yerine henüz totaliter “teokratik” bir rejim kurabilmiş değiller! Siyasal islamcılar, tüm dinsel sembolleri kamusal alana taşırken, eğitimi de dinselleştirdiler. Bugün İmam-Hatip Okulları medrese işlevi görüyor. Laik ve bilimsel  bilginin üretildiği üniversiteler çeyrek yüzyılda bu niteliklerinde uzaklaştı, Camii ve mescitler ile donatıldı. Dini siyasete ve ticarete alet etmede siyasal islamcılar sınır tanımıyorlar. Bir Ortaçağ kurumu olan tarikat ve cemaatlar Osmanlı’da bile izin verilmeyen ölçüde kamu kaynakları ile zenginleştiler (Holdingleştiler, Şeyhler CEO, müritler işçi oldular. Uhrevi işlerden ziyade dünyevi işlerle müşküller!) ve bakanlıkları kendi aralarında paylaşıyorlar. Kamuda kariyer ve yükselmesinin ölçütü  hangi tarikat ya da cemaate mensup olmanızdan geçiyor!Öte yandan, MUSİAD’da örgütlenen şeriatçı sermayeyi de inşa ettiler. Türkiye’de eğitim bilimsel ve laiklik niteliğini yitirdi. Yaşamın her alanında laikliği ve sekülerliği tasfiye ediyor ve sözde Türkiye’yi İslamlaştırıyorlar!Siyasal islamcılar çeyrek yüzyılda fiilen kurdukları rejimi kalıcı hale getirmek ve ilelebet gitmemek için; Türkiye’nin totaliter-teokratik “Yeni Bir Ortaçağa” sürüklenmemesi için Cumhuriyetçi Sol” ve “Cumhuriyetçi Güçlere” önderlik eden, kökleri Ulusal Kurtuluş Savaşı’na kadar giden ve Modern  Türkiye’yi inşa eden CHP’e saldırıyorlar! Bugün artık Türkiye’de 1923 Türk(Cumhuriyet) Devrimi’nin temeli olan Laikliği savunmak ve şeriata karşı çıkmak suç! Sol Parti aktivistleri laikliği savunduğu ve şeriata karşı çıktıkları için gözaltına alınabiliyor. Türkiye’nin yüzakı bilim insanları, aydınları, sanatçıları “ Laikliği Birlikte Savunuyoruz” bildirisini kamuoyuna açıkladıkları için Erdoğan tarafından hedefe  alındı ve “azgın güruhun hezeyanları” olarak nitelendirildi. Ayrıca bildiriye imza atan 168 Aydın hakkında ,  bir gecede “profesör” yapılan, eğitimi dinselleştiren, tarikat ve cemaatlara teslim eden, Eğitim Birliği Yasası’nı çiğneyen Milli  Eğitim Bakanı Yusuf Tekin, yargıya suç duyurusunda bulunacaklarını söyledi. Üstelik bütün bunlar Anayasası’nda laiklik yazan ve laiklik düzeni ortadan kaldırmanın suç sayıldığı bir ülkede gerçekleşiyor. Ezcümle; aklın, bilimin, felsefenin, sanatanın özgürleşmesinin ve egemenliğin kaynağının yeryüzündeki halkın olması demek olan “Laiklik” insanlığın en büyük kazanımıdır. Asla suç olamaz!

Laikliğin antitezi insan aklının, bilimin, felsefenin, sanatın boğulduğu, insan özgürlüğünün ve onurunun ortadan kalktığı, doğası gereği totaliter olan “teokrasi”dir!!!

 Savunması net:

Kaçma şüphesi yok. Delil karartma ihtimali yok. Hakaret yok. Küfür yok. Yalnızca eleştiri var. “Çizgimden ayrılmayacağım çünkü suç işlemedim.” diyor.
Bu sözleri söyleyen yalnızca bir gazeteci değil; iki çocuğunu geride bırakmış bir baba.
Basın özgürlüğü söz konusu olduğunda susmanın mümkün olmadığına inandığım için yazıyorum. Açıkça ifade ediyorum: Adalet mülkün temelidir, basın özgürdür
Çünkü mesele artık kişisel değildir. Eğer bir yargı muhabiri yaptığı eleştiriler nedeniyle yargılanıyorsa, bu basının alanına açık bir müdahaledir. Bu, gücün eleştiriye tahammül sınavıdır. Eleştiri ile suç arasındaki çizgi siyasal reflekslerle bulanıklaştırılıyorsa, zarar gören yalnızca bir gazeteci değil, toplumun haber alma hakkıdır.

 Bugün mesele yalnızca Alican Uludağ değildir.

Mesele, bu ülkede basının gerçekten özgür olup olmadığıdır.
Basın özgürlüğü bir gazetecinin değil, toplumun nefesidir. Gazetecinin sustuğu yerde adalet konuşmaz. Ve susmak, bazen en büyük ortaklıktır

Kıymetli okurlarım merhaba nasılsınız? Umarım hepimiz için her şey yolundadır. Diliyorum vaktiyle hepiniz için umut ve sevgi dolu, birlik bilinciyle yaşayabilen ve bunun için emek veren bir toplum haline geliriz. Yeter ki hepimiz kendi üzerimize düşeni yapanlardan olalım. 

Her yıl mağazalar da tüketicilere sunulan değil dayatılan kıyafetler bizlere vitrinlerde mankenlerin üzerinden göz kırpıyor adeta. Tabii mankenlerin boyları ve kiloları özellikle bir kadın için dayatılan güzel, zayıf, ince ve uzun olmalısın. Hayatında ideal kiloya ulaşmak için çabalayan, daha gelişim evresindeyken birçok kız çocuğu, genç kızlar ve kadınlar olmuştur. Aslında hepimizin bildiği gibi kiloyu yapan bizde oluşan, tamamlanmamış eksik duygularımızdır. Neyse konumuza dönecek olursak, daha İlkokul, ortaokula ve liseye giden kız çocuklarının saçı başı, aşırı makyaj ve kıyafetlerine baktığımızda sanki büyümüşte küçülmüş kadın kıyafetleri giyindiklerini görüyoruz.

Bazı okullarda kıyafet yönetmeliği farklı olduğu için bir kıyafet gösterisi ve yarışı oluyor. Bazı aileler bu konuda zor durumda kalıyorlar. Bu kıyafet saç, baş, makyaj tüm genç kızlarımızı kapsamıyor tabii ki…

İdeallerinin pek farkında olmayan ya da olamayan gençlerin öncelikle aileler olarak bizler onlara sabır ve yol gösterici olmalıyız. Bazen de aileler olarak gösterdiğimiz emek ve çabanın karşılığını görememek anne, babayı ve anne baba yerine geçen büyüklerimizi ne kadar çok üzdüğünün farkındayım. Çocuklarımız arkadaş ortamından ve sosyal medya dayatmalarından çok etkilenerek arkadaş çevresini de olumsuz etkilemektedir.

 Giyilen kıyafetlere baktığımızda yaz kış bel açık, şort olarak satılan ama şort olmayan kıyafetler, göğüs dekolteli olan kıyafetlerle kızlar ve kadın hemcinslerimiz mahrem olan tüm özel alanını podyuma çıkar gibi “Beni gör, ben buradayım.”  Diye sessiz bir çığlık atıyorlar adeta.

Çocuklarımızı bir bedeninin sergilenecek bir alan olmadığını, korunmaya ve saygıya layık olduğunu öğreterek büyütmeliyiz. Giydiği kıyafet, onun değerini belirlemez. Değer; var oluşundan, kalbinden, neşesinden ve hayallerinden gelir. Çocuk, çocuk gibi giyinmeli; koşabilmeli, oynayabilmeli, özgürce hareket edebilmelidir.

Yetenekleri, hobisi bir sporda çok başarılı olan bir müzik aleti çalan, ideali olan gençlere ve kadınlarımıza baktığımızda onların çok açık seçik giyindiğini pek göremezsiniz. Çünkü onlar böyle bir gösteriye gereksinim duymazlar.

Onun için lütfen ailelerden çocuklarını küçük yaşlarda yaz sporuna, kurslara, müzik aleti çalmaları ve güzel projelerde bulunmasını imkanlar dahilinde yönlendirmeliyiz. Günümüzde birçok belediye bu imkanları sağlamaktadır.

Çocuklarımıza yüzünü renklerdirme (boyama) ile bedenini gösterme ve açma ile değil de yaptığı çalışmalarla kendi yetenekleri ile görünür olabilmesi için aile, okul, belediye ve devletimizin tüm sistemleri tekrar düzenlemesi ile olacaktır.

 Asıl sorumluluk ise yetişkinlerdedir. Çünkü çocuk neyin doğru neyin yanlış olduğunu değil, kendisine sunulanı normal kabul eder. Kız çocuklarını korumak; onları kısıtlamak değil, yaşlarına uygun, güvenli ve sağlıklı bir alan açmaktır. Çocuklarımıza “Bedenin sana ait, değerlisin ve korunuyorsun.” Mesajını vermek ve hissettirebilmektir.

   Yiğit lakabıyla anılırmış.Yaşadığı  çevresinde isim yapmış,geride bir iz bırakmış  insanlar lakaplarıyla anılırlar.Kör Abdullah,Sağır Şaban,Boymusalı Niyazi,Kumarcı Emin ,Topal Kazım,Zıpkın Ayşe,Beygir Ali,Yan Takkeli Nuri gibi...Benim doğum büyüdüğüm  köyde de Yanık  Bayram adında şahsına munhasır bir kişi vardı.Bütün köylü,civar köyler,kısacası onu tanıyan herkes ona kısaca “Yanık”diye hitap ediyorlardı.Şöhreti yedi cihana yayılmış Yanık Bayram’a o lakabı yakın köyün  ağalarından  Rakip Ağa’nın taktığı rivayet olunur.Ona  o lakabı niye layık gördüğünü de anlatacağım.Yanık Ağa’larla  aynı mahallede otururduk.Birisi benim yaşlarda dört erkek çocuğu, iki de kızı vardı.Bir doksan boyunda,kireçlemeden olmalı hafif  kambur,yengece benzer bir yürüyüşü,altı köşeli şapkasını yan giyen  iri kıyım biriydi.Eşi ise  topuklu ayakkabısıyla bile ancak bir elli boylarında  ufacık  tefecik dünya tatlısı bir kadındı.İki numaralı oğluyla  arkadaş olduğumuz  için   onu yakından tanıma olanağı bulmuştum.Çocukları seven,şakacı,komik biriydi aslında.Başkalarına karşı çok iyi olmasına karşın   iş kendi ailesine gelince çok sert,disiplinli ve hayli otoriterdi.Aydın,ilerisi gören bir yapısının yanında dizginlenemez,hesapsız işlere girmeyi çok seven bir saplantısı vardı.Bu saplantısı hem kendisine,hem de ailesinin tüm fertlerine çok büyük sıkıntılar yaşatmıştı.Zavallılar, onun sağlığında bir gün olsun rahat yüzü göremediler.Ders çalışması sebebiyle sık sık onlara gider,  onun üstün pratik zekasının  mantık sınırlarını nasıl zorladığına hayran kalıyordum.Müthiş bir hesaplama yeteneğine sahipti.Bütün hesapları ezbere yapar, anında ortaya koyardı.Fakat her nedense  onun yaptığı hesaplar pratikte hiç tutmazdı.Ondan dolayı karısı ve çocukları onun hatalı hesapları yüzünden cehennem azabı çekmelerine rağmen bir kere olsun ona karşı çıkamamışlar “oooff!”bile diyememişlerdi.Nasıl desinler ki?..Babalarından Allahtan korkar gibi korkuyorlardı.Adamda bir pança vardı ki  ayı pançası gibi,bir tokatta yeri öptürürdü Alimallah.

Gerçek mutluluk bireyin öz varlığından, ruhi doğasından gelir. Birey gerçekten mutlu olduğunda yapaylığın yerine "gerçek" gelir. Gerçekle yüzleşen bireyin farkındalığı artar ve coşku yükselir. Gerçek mutluluk kendini iyi hissetme halinin çok fazla üzerinde olarak tanımlanabilir.

Gerçek mutluluk insanın özünden, öz varlığından gelir. Birey sezgiler yoluyla iç dünyasına yöneldiğinde ve içsel yolculuk yaptığında hem kendisiyle bütünleşir hem de toplumla uyum halinde olur. O zaman duygular baskılanmaz; negatif düşünceler pozitife dönüşür.

Birey mutlu olmak için çabaladığında mutluluğu ıskalar. Mutluluk ve kendiliğinden gelir ve geldiğinde hiçbir mantıksal hiçbir şeyle açıklanamaz. Mutluluk özdedir; eğer birey kendinden kaçarsa, kendini kabul etmezse, varoluşsal akışta olmazsa ve teslimiyet içinde olmazsa gerçek mutluluğun boyutlarını keşfedemez.

Birey içsel barış içinde olduğunda dışarıda da çatışmalar son bulur. Barış dolu ebedi öz bireyin gerçekten mutlu olmasını sağlar. Barış dolu öz, sessizliği dinler ve bu sessizlikte mutluluk çanları çalmaya başlar. 

Birey değişim teknikleri sayesinde bireyselliğini yaşar ve özgürlük içinde dolu dolu yaşar. İçsel barışın getirdiği saf mutluluk hali sayesinde nedensiz mutluluk yaşanır. Gerçek mutluluğun ne olduğu anlaşılır ve mutluluğun farkında olunur.

Dünya Değişim Akademisi’nde "Mutlu Olma Sanatı" Değişim Programı, mutsuzluğun nedenlerini anlayarak sorunlara etkili çözümler bulur. İçsel barış ateşi bireyi bencillikten özgürleştirir ve o zaman acılar son bulur. Acılardan kaçmayınca acı zevke dönüşür ve o zaman mutluluğun zirvesine ulaşılır. Coşkunluk yaşanır ve birey sonsuz barış içinde kalır.

Barış içinde olmak içsel ahengi yaşamaktır. İç dünyadaki barış toplumsal barışa yansır ve barış ateşi bireyin kalbinde yanmaya başlar. Bu alev bireyi geçmişten ve gelecekten kopararak şimdide kalmasını sağlar. 

Gerçekten mutlu olan insan pozitif yönde değişir ve dönüşür. Negatif düşünceler pozitif düşüncelere,  yıkıcı güçler yapıcı güçlere ve savaş barışa dönüşür. Bütünlük içinde yaşayan birey mutluluğunu herkesle paylaşır ve mutsuz insanlara destek olur. 

İçsel barış ateşi sayesinde birey mutsuzluğu tamamen bırakır ve doğal, kendisi olur. Eylemler ruhi özden yani gerçek benlikten icra edilir. Artık mutluluk sadece özden yaşanır ve o zaman birey tatmin, huzurlu olur.

Barış ve mutluluk dolu değişimler....

Neval Kütük
Değişim Uzmanı

Dünya Değişim Akademisi
nevalkutuk77@gmail.com
 

hastaların ilaç saatlerinde, tarlalardaki yaralı ellerde, gri soğuk okul merdivenlerinde, karakollarda gözaltılarda, cezaevinde işkencede, 

Dertte, kederde, yorgunlukta ve yalnızlıkta,  kendine sarılmalı insan, kendini avutmalı.

Fakir olduğu için değil, aşkı bildiği için devrimci olmalı insan. 

Sevgilinin saçlarını örmeli, onunla hayaller kurmalı, bilmediği kentlere gitmeli, sokaklarda kaybolmalı.

Yaşı kaç olursa olsun, başını annesinin dizine koyup uykuya dalmalı, salıncağa binmeli, körebe oynamalı, gazozuna çift kale maç yapmalı, kazanırsa ağız dolusu sevinmeli, yenilirse oturup kaldırma üzülmeli. 

Kızmışsa, ağız dolusu sövmeli, sevmişse, ölümüne kadar sevmeli.
Burnun dikine yaşamalı,ruhu bedeninden sonra yaşlanmalı.

Anlaşılmamıştır, kandırılmıştır, ağlatılmış ve incitilmiştir. 
Yine de inancını yeşetmeli, bahardan vazgeçmemeli.

Evde tuzu, şekeri, çayı kalmamışsa, koşup komşusunun kapısını çalmalı. Gelen tabakları boş göndermemeli. 

Hapishane görünümlü siteler, güvenlik görevlileri, kameralar ve demir kapılar, merdivenlerde karşılaşılan solgun ve gergin yüzler...

İnsandan umudu kesmemeli.
Çoluk çocuk, genç yaşlı demenden, hal hatır sormalı, yüreğe giden köprüden ilk o geçmeli.

Fakir olduğu için değil, aşkı bildiği için devrimci olmalı insan. 

Gün olur, sigarası biter.
Gün olur, peyniri, zeytini, ekmeği biter.
Cebinde parası, dolapta yemeği, yürekte dermanı biter. 
Birası, rakısı, sevinci, sözü biter. 

Yine de umudunu bitirmemeli, çoğaltmalı düşleri.

Çocuktur, mahalleden arkadaşları gider. 
İşçidir, çektiği eziyet, gördüğü yokluk, işttiği azar zoruna gider.
Ayrılık günüdür, annesi, babası, kardeşleri gider. 
Tutar, bir vefasıza gönül verir, deliler gibi sever. Bakmaz gözünün yaşına, bir geceyarısı sevdiği gider.

Dua eder tanrıya, tanrısı gider. 
Öldürürler yoldaşını, canının yarısı gider.
Yaslamıştır başını bir omuza. Omuz gider.
Liman olmuştur nice gemiye. Gemiler gider.
Harfsiz hayatlara kelime olmuştur. Cümleyi bulan çeker gider.

Olsun.
Giden gider. 
Kendinden gitmemeli insan. 

Kapısını çalan kalmaz, yarasını saran olmaz, derdini soran olmaz.

Kalkıp, kendi kapısını çalmalı. Sonra kapıyı açıp, kendine sıkı sıkı sarılmalı, "hoşgeldin" demeli.

Yarasını kendi sarmalı, derdini kendi sormalı.

Fakir olduğu için değil, aşkı bildiği için devrimci olmalı insan. 

Çekmecelerde ödenmemiş faturalar, masanın üstünde dağiılmış kağotlar, kitaplar. 
Cevaplanmamış sorular, sorulmamış cevaplar.

imza bekleyen banka memuru, sinirli apartman yöneticisi, uykusuz otobüs şöförü, mutsuz insanlar...

Beklenti içinde bütün dost, kardeş, hısım akraba, konu komşu.

Kimilk kontrolleri, fişlenen hayatı…

Acılara çiçekler açtırmalı insan. toprağa yağmur, yağmura bulut olmalı.

Gün olur saldıranı da olur, sırtından vuranı da olur.
İftaraya uğrar, linç edilir, adına kumpaslar kurulur.
Anlatamaz derdini, anlatsana duyanı olmaz.
Tekbaşınadır.

Olsun.
Cehaletin kalabalığında azalacağına, kendi tekbaşınalığında çoğalmalı.

Fakir olduğu için değil, aşkı bildiği için devrimci olmalı insan. 

Don inene kadar değil ölene kadar sevmeli "sevdim" dediğini. 
Gül vermeli, yoksa gülü gülüvermeli. Güldürebilmeli. 

Feryadı, derdi, acısı, hüznü olana el uzatmalı. 
Bir şarkısı olmalı ve bir de şiiri. 

İlle de güzel bakmalı, güzel görmeli, güzel sevmeli.

Direnişte tetiğe dokunmasını bilen eli, yârin göğüs ucuna dokunmasını da bilmeli. 

Hani, zaferlere giden yol yenilgilerden geçer ya, o da yenilgilerden doğmayı, hep doğmayı bilmeli. 

Güneşin batışını seyretmeli, açan tomurcuğa bakmalı, yanında şemsiyesi olsa da, yağmurda ıslanmalı. 

Kitaplarını koklamalı. tembellik yapmalı. 
Kendine hediyeler almalı, kendini korumalı, herkesten çok o kendini sevmeli.

Fakir olduğu için değil, aşkı bildiği için devrimci olmalı insan. 

Yoksa hayat devrimcileri neden ayakta alkışlar sanıyorsunuz. 

İşte bu yüzden.
Bu yüzden işte.

5362 sayılı Esnaf ve Sanatkarları Meslek Kuruluşu oluşan ve Kırklareli Esnaf Odaları Birliğine bağlı Kırklareli'de faaaliyet gösteren 9 Oda biri hariç (Seyyar Pazarcılar Odası ) ilhili yasa gereği 4 yıllıkzamanın ardından olağan seçimli genel kurullarını yaparak önümüzdeki 4 yılda görev yapacak  yeni Başkan ve yönetinlerini seçerek belirledi.
Kırklareli'de mevcut 9 Odadan 8 i genel kurullarını yaparak biri hariç Başkanlar güven tazeleyerek bir 4 yıl daha üyelerden güven oyu aldı.
7 Ocakta Madeni Eşya Sanatkarları Esnaf Odası seçimi ile başlayan genel kurullar Mart 29 unda Seyyar Pazarcılar odası seçimi ile sona erecek.Nisan ayında verilen aranın aranın ardından da Mayıs ayı içerisinde  oda temslicileri "Esnaf ve Sanatkarları Odaları Birlik" Başkan ve yönetimini seçecek.
Mayıs ayında yapılacak olan  "Esnaf ve Sanatkarları Odaları Birlik" Başkanı adaylığı için A.Fuat Şeker'in tek aday olarak seçime girmesi beklenmektedir.

SEÇİMLER VE GÖZLEMLERİMİZ

7 ocakta ikinci oturum ile Sanayi Sitesinde yapılan seçimde seçime tek aday olarak giren mevcut Başkan Ömer Topuz güven tazeleyerek yeniden Madeni Eşya Esnaf Odası Başkanı seçildi.
8 Ocakta iki adayın yarıştığı ve sonucu merakla beklenen İnşaat Sanayi Elektrikçiler-Elektronikçiler Oda Başkanlığı seçiminde mevcut Başkan Ergun Selçuk ile önceki seçimde aday olan Serhat Oruç yine Başkanlık için yarıştı.Yapılan seçimde üyelerden güven oyu alan Ergun Selçuk yeniden başkan seçildi.
9 Ocakta AKM de yapılan Kahveciler Oda Başkanlığı seçiminde mevcut Başkan Şaban Doğan yeniden  seçilerek güven tazeledi.
10 Ocak Esnaf Odası düğün salonunda tek adaylı seçimde mevcut Başkan yeniden güven tazeleyip seçildi.Seçimde tek aday olmasına, hava koşullarının olumsuzluğu, sağnak yağmur altında yapılan genel kurula katılım oldukça yüksek oldu.Bu tablo karşısında A.Fuat Şeker duyduğu heyecanı ve mutluluğu gizleyemedi ve tüm meslektaşlarına teşekkür etti.
13 Ocak'ta AKM de yapılan ve yine seçime tek aday olarak giren Lokantacılar Esnaf Odası Başkanı Zafer Sürer seçimde güven tazeleyerek yeniden Başkan seçildi.
17 Ocak'ta yapılan Bakkallar ve Perakendeciler Odası seçimine iki aday katıldı.Önceki genel kurulda aday olan Yeliz Dedeoğlu oda Başkanı olmak için ikinci kez aday oldu. mevcut Başkan Hikmet Ay'ın karşısına Başkan olmak için Mavi liste ile seçime girerek yeniden yarıştı.Yapılan seçimde Beyaz liste ile seçime giren mevcut Başkan Hikmet AY yeniden üyenin oyu ile güven tazeledi ve 4 yıl süre ile Başkan seçildi.Hikmet Ay seçim öncesi yaptığı konuşmada bir daha yapılacak olan genel kurulda aday olmayacğını açıklarken kafalarda oluşan soru işaretlerinede netlik getirdi.
25 Ocak'ta yapılan ve sonucu merakla beklenen bir başka oda seçimi ise iki adaylı Berberler Kuaförler ve Güzellik Uzmanları seçimiydi.Seçime mevcut Başkan Kurtuluş Karakahya beyaz liste, önceki seçimde aday olup kaybeden bu kezde sarı liste ile seçime katılan Hamit Yeşilfidan arasında geçti.İki sandıkta yapılan seçimde seçimin galibi Hamit Yeşilfidan oldu.Kırklareli'de yapılan 8 oda seçiminde tek seçim yenilgisini de Kurtuluş Karakahya tadarak Başkanlığa veda etti ve seçimi kaybeden tek oda Başkanı oldu.
27 Ocak'ta AKM de yapılan ve yine biri kadın iki adayın yarıştığı seçim diğer seçimlerin aksine yoğun bir katılım ile yapıldı.Seçime ikinci kadın aday Sabriye Erşen beyaz liste ile seçime katılırken, mevcut Başkan İbrahim Ertan ise yeşil liste ile seçime katıldı.Yapılan seçim sonucunda mevcut Başkan İbrahim Ertan üyenin oyu ile yeniden seçilip güven tazelerkn önümüzdeki 4 yıl süre ile Terziler Odası İbrahim Ertan ve yeni yönetimi seçildi.
Mart sonunda da yapılacak Pazarcılar Odası iki adaylı bir seçim heyecanı bizleri beklemektedir.
Bizde Manşet Haber Gazetesi olarak Kırklareli'de 9 Odadan 8 odanın yeni Başkanı ve seçilen yeni  yönetim kurulu üyelerini tbirk eder başarılar dileriz.

    Değerli okurlarım  bu haftaki yazımda size  Emek ve Demokrasi kenti  Lüleburgaz’ın  en gözde parklarından biri  olan  Üçgen Park’tan bahsedeceğim.Şimdi diyeceksiniz,  yazacak bir şey bulamadınız da bize  bir parkı mı anlatacaksınız Allah aşkına.Öyle demeyin,okuyunca  burası sizin de hoşunuza gidecek.Şehrin tam ortasında,en işlek caddelerinden olan  İstanbul caddesiyle Fatih caddesinin  kesiştiği noktada bulunan;bankaların,otellerin,kuyumcuların,seyyar satıcıların   çevrelediği  bu müstesna parkın  hiç eksilmeyen müdavimleri, başta emekliler olmak üzre sık sık basın açıklaması,imza  kampanyası yapan Emek ve Demokrasi Platformu’nun bileşenleri  ve işi çarşıya düştüğünde günlük koşuşturmalardan  yorulduğunda soluklanan   vatandaşlardır.Parka  zaman zaman bıçak,boncuk satan isoprtacıların yanısıra karşı süper marketten karton toplayan geri dönüşümcü  elemanlar da  uğruyor elbette.Diğer bir ismi de Özgürlük ve Demokrasi  Parkı olan;alanı birkaç yüz metre kareyi  geçmeyen üçgen biçimindeki bu küçüçük parkın esas cazibesi, içinde, altlarında  ahşap kaplı beton oturakları  olan koyu gölgeli çınar ve akasya ağaçlarının bolca bulunmasıdır.Parkın diğer bir özelliği de ortasında içilebilir suyu olan betondan bir çeşmesi  ve hiçbir harcamayı gerektirmeyecek şekilde  masrafsız olmasıdır.Şehrin diğer parklarındaki yiyecek,içeçek fiyatlarını  hesaba katarsak  sayıları otuz bini bulan  emekliler için burası adeta ekmeksiz evden iyidir.

      Üçgen  Park, hak arayan,seslerini duyarmak amacıyla  eylem yapanlar  için en büyük avantajı,iki büyük caddenin kesiştiği noktada  merkezi bir yer olması nedeniyle herkes tarafından rahatlıkla görülmesidir.Bir de alanı küçük olduğundan her gün  sayıları gittikçe azalan  protestocuların  alanı doldurmaları daha kolay oluyor.Parkın diğer müdavimleri çoğunlukla emeklilerden oluştuğundan ağaçların altındaki oturaklarda yaz kış hiç insan eksik olmaz.Çarşıya indiğimde oradan geçerken hemen hemen  aynı tanıdık  yüzleri görüyorum.Kimisi sabah erkenden gelip akşama kadar vaktini orada geçiriyor.Acıktıklarında parka uğrayan simitçiden bir simit  alır,açlığını giderdikten sonra  çeşmeden suyunu da  içer ve ondan sonra  bütün gün memleket meselelerini  masaya yatırıp olayların kritiğini yapıyorlar.Bazen ben de onlara katılır,parkın o mistik havasını doya doya yaşıyorum.Yazın  parkın müşterileri o kadar çok oluyorki oturmaya yer bulmak neredeyse imkansızdır.Parkın cömert koyu gölgeli ağaçların altındaki oturaklarda  yer kapmak için ya erkenden gitmek gerekir ya da  önceden giden arkadaşına senin için de yer tutmasını söylemek gerekiyor.Kışın  çok soğuk günlerinde parkın müşterileri iyice azalıyor.Oturanlar da üşümesinler diye altlarına kartonlar koyup fazla takılmadan kendilerini sıcak mekanlara atıyorlar.Ülkenin siyasi ve ekonomik gündemi malum,işsizlik,yoksulluk,geçim sıkıntısı ve çevremizde oluşan ekolojik tahribat  yüzünden insanların hak aramak için meydanlara,sokaklara çıkması bizim Üçgen  Park’ın önemini daha da arttırıyor.Pankartını alan,dövizini kapan soluğu burada alıyor.Bilhassa yakın  çevremizde  ve şehrimizde olan ardı sıra kesilmeyen  çevre tahribatlarını  halka duyurmak ve kamuoyunun desteğini sağlamak için direniş çadırı kurarak yaz kış demeden günlerce,aylarca eylemler yapıldığı da oluyor.İşte o zaman parkın devamlı müşterileri kendileriyle  alakalı bir şey oldu mu kalabalığa  katılmasalarda sessizçe izleyip konuşulanlardan bir anlam çıkarmaya çalışırlar.Bazıları da orada bir eylem olacağını sezdiklerinde dakikada arazi oluyorlar.Yazın Temmuz zammından önce  yine bir basın açıklamasının öncesinde aynı işyerinde yıllarca beraber çalıştığımız bir tanıdığa rastladım.Grubun toplanmaya başladığını görünce bana insanların neye toplandığını sordu.Ben de “Emeklilere yapılması düşünülen  düşük komik zammı  protesto edeceğiz”deyince ,kendisi de emekli olmasına rağmen hemen:

   “Eyvah!O zaman burası birazdan karışır.Zaten benim de işim vardı”diyerek oradan tüymeye çalışırken “Dur gitme,bir şey olmaz!”dememe rağmen arkadaşı orada tutamamıştım.

   İnsanların demokratik yönden  haklarını aramaları için basın açıklaması,miting yapması,yürüyüş düzenlemesi bir anayasal haktır.Ben de açlık sınırının altında emekli maaşıyla geçinmeye çalışan biri olarak sık sık katılmaya çalıştığım Üçgen Park’taki eylemlerde son zamanlarda şuna şahit oldum.Eylemin yapılmasına konu olan asli unsurlar nedense pek katılmıyorlar.Örneğin,işçilerin rağbet etmediği bir asgari ücreti  protestosu....Emeklilerin ilgi göstermedikleri  düşük emekli zammı  protestosu...Çiftçilerin,köylülerin  içinde olmadığı taban fiatını protestosu...Bu örnekleri çoğaltmak mümkün.İşin içine  asli unsurlar katılmazsa  o zaman  yapılan eylemlerin de  pek bir anlamı kalmıyor maalesef.Yolunuz Lüleburgaz’a düşerse,dallarını  kuşların  yuva yapmalarını açan;gölgesiyle  altlarında oturan müdavimlerine   huzur ve  güven veren   ulu  ağaçlarıyla;hiç eksilmeyen  eylemleriyle ünlü  Üçgen Park’a bi uğrayın derim.Oradaki gizemli havayı bir  de siz  koklayın,inanın sizin de hoşunuza gidecektir.Yaşadığımız yerin havasına,suyuna,toprağına,ormanına sahip çıktığımız gibi parklarına,yeşil alanlarına  da sahip çıkmalıyız.Hayatı güzelleştirmek,daha yaşanılabilir bir hale getirmek  bizim güçlü ellerimizdedir.Adını tarihe  yazdıran  şehirler ünlü  meydanlarıyla,parklarıyla anılmaktadırlar.İşte  antik çağdan günümüze kadar birçok medeniyet yaşamış tarihi  şehir Lüleburgaz’ın    gözde mekanlarından olan  ünlü Üçgen  Park’ımızın kısacık hikayesi bu kadardır,

kalın sağlıcakla.

  
İnsanlık tarihinin en büyük devrimleri 1648 İngiliz,1776 Amerikan,1789 Fransız, 1923 Türk ve 1917 Ekim Devrimi’dir. 
1648 İngiliz,1776 Amerikan ve 1923 Türk Devrimi; feodaliteyi, aristokrasiyi, teokrasiyi ve monarşiyi (İngiltere’de monarşi tüm yetkilerini yitirmiş ve sembolik hale gelmiştir)tasfiye etmiş, temeli laiklik olan demokrasileri inşa etmiştir.(1917 Ekim Devrimi bu devrimlerin kazanımları üzerine yükselmiş ve İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi’ne iktisadi bir işlev kazandırmak istemiştir. Başka söylemle İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi’nin ancak sömürüsüz bir sistemde  yaşama geçeceği iddiasındadır. 1917 Ekim Devrimi, 1789 Fransız Devrimi’ni tamamlamak istemiştir) .  Bu devrimler insanı dinin vesayetinden kurtaran devrimlerdir. Yani aklı  inançtan, bilim ve felsefe dinden bağımsızlaşmıştır. Öte yandan bu devrimler sayesinde egemenliğin kaynağı gökyüzünden indirilmiş ve  yeryüzündeki halkın olmuş, eğitim, hukuk,kamusal alan dinden arındırılmıştır.  Fransız devrimi ile dünyaya yayılan İnsan Haklar Evrensel Bilgesi’i bu devrimlerin eseridir. Bu devrimler beraberinde “kadın devrimleri”ni de  getirmiştir. Ortaçağ’da en büyük feodal güç olan Kilise;bu devrimlerden sonra sahip olduğu toprakları yitirmiş ve iktidar talepinden de sonsuza kadar vaz geçmek zorunda kalmıştır.  İnsanlık bu devrimler sonucu “ortaçağ” karanlığından çıkabilmiştir. Bu devrimler aydınlanma ve modernite devrimlerdir.      
1923 Türk(Cumhuriyet) Devrimi; İslam dünyasının 1789’udur! İslam dünyasında tektir ve ne yazık ki ikinci bir örneği de yoktur.  İmam Gazeli’nin “içtihat kapısını” ( yorumlamak, güncellemek) kapatması ile  Ortaçağ karanlığa giren İslam dünyası, 1923 Türk(Cumhuriyet) Devrimi  ile Ortaçağ karanlığından çıkış kapısını aralamış ve 1923 Türk(Cumhuriyet) Devrimi’nin etkileri Ortadoğu’da,Hindistan’da, Pakistan’da ve Kuzey Afrika’da ki  Müslüman ülkeler için esin kaynağı olmuştur. Hiç kuşkusuz ve tartışmasız 1923 Türk (Cumhuriyet) Devrimi tarihsel anlamda ilericidir. Yani tarihinin tekerleğini ileriye döndürmüştür. İngiltere’de, Amerika’da ve Fransa’da yaşayanlar, söz konusu devrimlerin “tarihsel anlamı ve önemi” konusunda hem fikirdirler. Devrimin gerçekleşmesi sırasında ve sonrasında yaşananları eleştirirler ama ne karalarlar ne de mahkum ederler!  1923 Türk (Cumhuriyet) Devrimi geçiş süreci en az sorunlu olan devrimdir.  Ayrıca Türk Devrimi’ni tepeden inmecilikle ve demokratik olmamakla suçlaması  anlamsızdır. Kaldı ki hangi devrim refandumla yapılmış ki! Siyasal İslamcılar, 1923 Türk (Cumhuriyet) Devrimi’ne, saltanatı(monarşiyi),hilafeti, teokrasiyi, feodaliteyi ve aristokrasiyi tasfiye ettiği için itiraz edip karşı çıkıyorlar. Ayrıca tarihsel gerçekleri eğip, bükerek devrimi kendilerince karalayıp mahkum ediyorlar!Yani gerici bir eleştiri. Devrimci Sosyalistler’in eleştirisi ise ilerici bir eleştiridir. Çünkü onlar Türk Devrimi’in kazanımlarına sahip çıkıp onu aşmak istiyorlar. Devrim ve sonrasında yaşanan kötülükleri eleştiriyorlar ama “1923 Türk Devrimi’ni karalamıyorlar ve mahkum etmiyorlar. 1923 Türk Devrimi’nin tarihsel anlamını (insanlık ve islam dünyasında) ve yerini biliyorlar. 2002’de iktidara gelen Siyasal İslamcılar emperyalizmin “soğuk savaş” döneminde ‘yeşil kuşak’ politikasıyla imal ettiği bir gerici harekettir.   Yaklaşık çeyrek yüzyıllık iktidarları döneminde 1923 Türk(Cumhuriyet) Devrimi’nin tüm kazanımlarını tasfiye ettiler. Ettiler ama çok istedikleri petrolsüz teokratik bir körfez emirliği inşa edemediler. Bu 1923 Türk(Cumhuriyet) Devrimi’nin, Siyasal İslamcıların sandığının aksine bu topraklarda kökleşmesindendir. Bunun en büyük göstergeleri 29 Ekim Cumhuriyet kutlamaları ve 10 Kasım’da Anıtkabir ziyaretleridir. 1923 Türk(Cumhuriyet) Devrimi’nin arkasında 200 yıllık Osmanlı-Türk Modernleşmesi’nin birikimi vardır. Ayrıca Türkiye halkı, kadınların okullardan ve kamusal yaşamdan kovulduğu Taliban’ın ( AKP'lilerin ileri gelenleri, inanç yönünden yakın olduklarını söylemişti) yönettiği Afganistan’da ve El Kaide artıklarının iktidara geldiği Suriye’de yaşanları dikkatlice izliyor.

 Bugünün Türkiye’sinde Camii’nin iktidar talebi sona ermedi,devam ediyor! Siyasal İslamcıların Türkiye’yi yeni bir ortaçağa taşımasına, başta Cumhuriyetçi Sol ve Cumhuriyetçi Güçler’in önderliğinde Türkiye halkı direniyor. 
Ezcümle; bu koşullarda bir Aydınlanma ve Modernite Devrimi olan “1923 Türk(Cumhuriyet) Devrimi’ne sahip çıkmak her şeyden önce “devrimci” ve " insani" bir eylemdir!

Çünkü yoksullar tüm enerjilerini ve zamanlarını  biyolojik varlıkları  sürdürmek için harcarlarken, varlıklı kesimler ise  hazza gitmekle meşgul olduğundan,bilim,felsefe, teknoloji, sanat ve edebiyatla ilgilenmek  ve zaman ayırmak, yani insanın insanlaşması sorununa kafa yormak, orta sınıfdan gelenlere kalmıştır. Siyasal İslamcı AKP’nin Türkiye’de “Orta Sınıfı” ortadan kaldırdığı ve Türkiye’nin sadece çok zengin bir azınlık ile çok yoksul bir çoğunluktan  oluştuğu tezi gerçeği yansıtmıyor. Laik Cumhuriyet, modernleşebilmek yani çağdaşlaşabilmek için orta sınıfı,liyakat üzerine inşa etti.  Eğitimi,  Tevhid-i Tedrisat ( Öğretim Birliği) yasası ile dini temellerden arındırdı, bilimsel ,laik ve sosyal temellere oturttu. Ayrıca Cumhuriyet eğitimi bir kamu hizmeti olarak gördü ve tüm toplumsal kesimlere fırsat eşitliğini sağladı.  Bu sayede yoksul kesimlerden gelenler orta sınıfa katılabiliyor, hatta bunun da ötesine geçip sınıf bile atlayabiliyorlardı! Cumhuriyet bu sayede bilimde, felsefede, teknolojide, edebiyatta ve sanatta üretken insanlar yetiştirdi. Bundan dolayı Laik Cumhuriyet İslam ülkeleri arasında demokrasi, laiklik ve Çağdaşlaşma yolunda en fazla mesafe alan tek ülkeydi.Nazım Hikmet, Sabattin Ali, Aziz Nesin,Orhan Veli, Orhan Kemal, Kemal Tahir, Yaşar Kemal, Suna Kan…bu sürecin ürünüdür.2002 yılında  emperyalizmin bir “soğuk savaş “ döneminin imalatı olan Siyasal İslamcı AKP iktidara geldi. Çeyrek yüzyılda Siyasal İslamcı AKP ,yeni bir orta sınıf inşa etti. Yeni inşa edilen orta sınıf liyakata değil, sadakat ve inanca dayanıyordu.  İnşa edilen bu orta sınıf liyakat temelleri üzerine dayanmadığından bilimde, teknolojide,felsefede,sanatta hiç bir şey üretemiyordu. Parazit bir sınıftı. İnanç Gazeli’nin içtihat (yorum yapmak) kapısını kapatması üzerine yükseliyordu. Siyasal İslamcı AKP eğitimi laik ve bilimsel temellerden uzaklaştırıp, dinselleştirdi, fırsat eşitliğini ortadan kaldırdı ve paralı hale getirdi.  Türkiye bu dönemde bilimde, teknolojide, sanatta, felsefede ve edebiyatta çoraklaştı, yoksullaştı, laiklik ,demokrasi ve Çağdaşlaşma yolundan uzaklaştı, İslam dünyasının diğer ülkeleri seviyesine indirgendi,yani aklın,bilimin, felsefenin,  zincire vurulduğu “Yeni Bir Ortaçağa” girdi.  Ezcümle; Türkiye  girdiği bu “Yeni Bir Ortaçağ”dan çıkmadan ,hiç bir sorununu  çözemez. Bunun içinde liyakata dayalı orta sınıf inşası da var! Yeni Bir Ortaçağ’dan çıkışının ön koşulu ise siyasal islamcıların ,iktidardan ivedi olarak gitmesidir.  Çıkış; yıkılan, tasfiye edilen  Cumhuriyet’in yerine,  1923 Laik Cumhuriyet’in kazanımlarınıda içeren laik,demokratik, sosyal ve ekolojik   yeni bir Cumhuriyet’in kuruluşundan geçiyor. Bunu gerçekleştirecek “özne” ise 200 yıllık Osmanlı-Türk Modernleşme’sinin birikimini taşıyan “Cumhuriyetçi Güçler”dir!

 Osmanlı İmparatorluğu sanılanın aksine bir Balkan devletidir. Balkanlar da yayılmasında başat rolü Bektaşiler(heterodoks) oynamıştır.

Bektaşilik; hümanist esaslı bir öğretidir. Öğretinin odağında “insan” olduğundan,bu;Balkanlarda ki Hıristiyan halkların müslümanlaşmasını   sağlamış ve Osmanlı bu bölgede büyümüştür. 1826 yılında “Yeniçeri Ocağı” tasfiye edildi. Bu tarihçiler tarafından Vaka-i Hayriye(Hayırlı olay) olarak tanımlanıyor. Hümanist esaslı bir öğretinin Osmanlı Devleti’nden temizlenmesinin “hayırlı olay” olarak nitelenmesi  sorunlu bir yaklaşımdır!  1826’daki “Vaka-i Hayriye” den sonra Bektaşilerin mal varlıkları müsadere edildi. Müsadere edilen mal varlıkların büyük kısmı Nakşibendilere verildi. Hacı Bektaş-I Veli dergahında bulunan Camii Nakşibendilerce inşa edilmiştir.  Vaka-i Hayriye’den sonra Nakşibendilik devletin yarı-resmi tarikatı olmuştur. Halidilik Nakşibendiliğin en yaygın kollarından biridir. Türkiye’de Nakşibendi Şeyhleri genellikle Halidi’dir. Kol, adını Kürt asıllı İslam Alimi Mevlana Halidi-Bağdadi’den alır.  Bu tarikatın en büyük ayaklanması, 1909’da Hürriyet’e karşı oldu. 2.Meşruiyet ile hesaplaşma isteği (2.Abdülhamit ve İngilizlerin desteklediği) 31 Mart gerici ayaklanmasını getirdi. Kurtuluş Savaşı boyunca pek çok ayaklanma başlattılar.  Şeyh Eşref Bozkır, Konya, Anzavur, Ali Batı,Düzce,Yozgat ve Zile ayaklanmalarında öncülük Nakşi-Halidilerdeydi!  Cumhuriyet kurulduktan sonra da bu ayaklanma girişimleri sürdü. Bir tarafta eski imtiyazlarını kaybetme endişesi bir tarafta Hilafetin,saltanatın  ilgası onlardaki 1923Cumhuriyet  Devrimi düşmanlığının kaynağıdır. Cumhuriyetin kuruluşuna kadar devletlü bir tarikat olarak varlığını sürdürdü. Cumhuriyet 30 Kasım 1925’de Tekke, Zaviye ve Türbeleri kapattı. Bu yasayla yani erken Cumhuriyet döneminde tarikatlar yer altına çekildi. 1946 yılında başlayan “soğuk savaş” dönemi ile birlikte yani emperyalizmin önlerini açmasıyla tekrar yeryüzüne çıktılar. 1946’dan bu yana tarikat ve cemaatlar hem ekonomik olarak büyüdü hem de bakanları kendi aralarında paylaşacak kadar güçlendiler.  Bu dönemde tarikatlar holdingleşti, şeyhler CEO olurken müritlerde işçileştiler.  Menzil tarikatının Şeyhi Abdülbaki Erol 2023 yılında ölünce üç oğlu büyük mal varlığını paylaşamadı ve aralarında kavgaya tutuştular. Kavga bugün de sürmekte. Osmanlı’da bile tarikatların bu denli zenginleşmesine izin verilmezdi. Siyasal İslamcı AKP, tarikatların sınırsız zenginleşmesi konusunda Osmanlı’ya rahmet okutuyor! Bütün bunlar 1925 yılında çıkarılan Tekke, Zaviye ve Türbelerin kapatılması yasasının yürürlükte olduğu bir Türkiye’de gerçekleşiyor!Türkiye’nin içine itildiği karanlıkta türeyen pek çok tarikat, Menzil, İskenderpaşa,  Erenköy, İsmailağa,Işıkçılar hepsi Nakşibendi-Halidiye kolundan. Turgut Özal’dan Necmettin Erbakan’a,Bülent Arınç’tan Kemal Unakıtan’a Abdullah Gül’den Tayyip Erdoğan’a kadar yakın tarihte kim rol oynamışsa bir ayağı Nakşi-Halidiliktedir. Nakşibendi-Halidi; Osmanlıcıdır,anti-koministtir, Cumhuriyete ve  laikliğe düşmandır. Osmanlı onlar için iyi, Cumhuriyet ise büyük bir felaket.        

  Ezcümle; Nakşibendiler, 1826 yılından bu yana her ilerici atılıma gerici bir isyanla yanıt vermişlerdir. Türkiye tarikat ve cemaatlar dan ivedi olarak kurtulamadığı sürece “Çağdaşlaşma” yoluna devam edemez.  Tarikat ve cemaatlarla varacağı  yer “Yeni Bir Ortaçağ”dır…

Herkese merhabalar; nasılsınız? 

Bu sorunun yanıtı çoğumuzda alışkanlık olsa gerek “ iyiyim “deriz. Ülkemizde yaşananlar bizlere kendimizi iyi hissettirecek gündemler yok maalesef. Geçmişten günümüze ne imkansızlıklarla ve ne yokluklarla var olmuş bir ülkeyiz. Vatanımız, toprağımız, doğamız, yaşlılarımız, kadınlarımız, çocuklarımız için ne emek ve ne mücadeleler vererek ayağa kalkmış ve gelişen bir ülke olduğumuzu biliyoruz.

Geçmişten günümüze daha fazla kadınını koruyup kollayan, erkeğini destekleyen, evlatlarımıza sahip çıkan, doğamıza göz bebeğimiz gibi bakacağımız yerde merhametsiz, doğru ve dürüst olmayan, empati yapamayan, ahlak yoksunu, işinde ve evliliğinde sadakatsiz, sevgisiz, değer ve kıymet bilmeyen sadece benim olsun diğerlerinin ne hali varsa görsün diyen bireyler ve toplum oluverdik.

Kapitalizm sistemin istediği gibi ülkemizi bölüp parçalamak adına geçmiş yıllarda terör ve sağ parti sol parti ile çöküşümüzü isteyenler son yıllarda dizilerle, gündüz kuşaklarındaki programlarla ahlaki çöküş yaşadığımız bir Türkiye izler hale geldik.

Dizilerdeki entrikaları izleye izleye yasak ilişkileri de normalleştiren bireyler giderek çoğalıyor. Kimse elindekinin kıymetini bilemez oldu. Evdeki eşini görme, yok say dışarıdaki cazip gelsin. Eşinin hiç olmayacak kusurlarını gözünde büyüten ve abartan kişiler bunların arkasına sığınarak kendi hatasını yok sayan davranışlarda bulunuyorlar.

Burada kendimizle iç hesaplaşma yapmamız çok önemli bir konudur. Eşinin yaptıklarından haberi olmayabilir ama sezgileri hisseder ve ruhu zaten bilir. Kadın erkek fark etmez. Yapılan yanlıştır. Empatisi olmayanlar bu şekilde davranır. Bunu kaçamak ve eğlence olarak görerek başlayanlar vakti zamanı gelince tüm yapılanlar ortaya çıkınca hesabını vereceği gün pişman oldukları aşikardır. Tüm bunları nereden biliyorum derseniz yaptığım bireysel görüşmelerden ve iletişime girdiğim bireylerden duyuyorum. 

Yeri geliyor Müslümanım diyoruz ya Müsli İman demek bu olmuyor. Doğru dürüst yaşamak emanetine sahip çıkmak ve onun değerini ve kıymetini bilmek çok önemlidir.  

Ülkemizi seven kıymetini bilen bireyler isek uyanışa geçmenin tam vakti. Ahlaki çöküşe izin vermemek için hepimiz kendi üzerimize düşeni yapmakla görevliyiz. Eşimizin pozitif yönlerine odaklanmalı yaptığımız bir kalp kırgınlığı bile olsa gönlünü, almalıyız. Yapılan hatalar geri dönülmez ve bitme noktasına geldiyse mutlaka bir çözümü vardır. Kendiniz bunu yoluna koyamadıysanız evlilik terapistlerine başvurmalısınız.  Daha sonra evliliğimi kurtarayım dediğiniz yerde artık geri dönülmez bir yoldan kimse geri dönmez. Yoluna devam eder. Bu çıkıştan önce son yol ayrımı, kendimizin yaptığı hatalı ya da kusurlu olduğumuz, konularımızı biz kendi adımıza çözüm üretelim daha sonra bu adımları hayatımızın merkezine yerleştirelim.

AHLAKLI YAŞAMAK BİR ERDEMDİR.

DÜRÜST VE DOĞRU YAŞAMAK İNSAN OLABİLMENİN EN ÖNEMLİ DEĞERİ OLMALIDIR.

10 Ocak Çalışan Gazeteciler Günü ülkemizde olduğu gibi Kırklareli'nde de düzenlenen çeşitli etkinliklerle kutlandı.
Benim merak ettiğim meslektaşlarım dahil bir çok kişi ve kuruluşun bu tarihin biz gazeteciler için bir "direnişin sembolü" olduğunun bilinip bilinmediğidir.Neden Aralık, Mart, Mayıs yada bi başka ay değilde 10 Ocak o da neden gün olarakta 30 u 20 si değilde 10 Ocak tarihi neden önemlidir.Bu tarihin önemi nerden gelmektedir. Bizler tarih not düşmk açısından, bilmeyenlere de öğrenmeleri açısından veMerak edenlere de,
10 Ocak gazetecilerin haklarını korumaya yönelik hazırlanan 212 sayılı yasanın 10 Ocak 1961 tarihinde yürürlüğe girmesi sebebiyle seçilmiş bir tarihtir.. Bu günü Çalışan Gazeteciler Günü yapan gelişmeler ise aslında bu tarihten sonra olanlarla ilgili. 
Milli Birlik Komitesi 27 Mayıs 1960’da görev başına geldiğinde dönemin basınındaki sorunları çözmek için çeşitli değişiklikler yaptı. Milli Birlik Komitesi “basın mesleğinde çalışanlar ve çalıştıranlar” arasındaki ilişkileri düzenleyen ve “Fikir İşçileri Kanunu” olarak bilinen 5953 sayılı kanunu, 212 sayılı kanun ile değiştirerek gazetecilere çeşitli iş hakları sağladı. “Fikir İşçileri Kanunu” olarak bilinen bu kanunla gazeteciler çeşitliş haklar etti.Kıdem hakkı ile gazetecinin mesleğe ilk giriş tarihinin kıdem başlangıcı sayılması, ölüm ödeneği, gazetelerin kapanması durumunda gazetecilere ödenek verilmesi, istifa eden gazeteciye kıdem ödeneği verilmesi, aylıkların peşin olarak ödenmesi, gece çalışanlara haftada iki gün izin hakkı tanınması, kar eden gazetelerin gazetecilerine her yıl bir maaş ikramiye vermesi, ödemelerin gecikmesinde her gün için %5 faiz yükümlülüğü ve 195 sayılı kanun ile kurulması öngörülen Basın İlan Kurumu’ydu.Basın İlan Kurumu ve Fikir İşçileri Kanunu ile gazetecilere verilecek haklar, gazete sahipleri tarafından tepki ile karşılandı.Kanunun yürürlüğ girmesi ile aralarında "Akşam, Cumhuriyet, Dünya, Milliyet, Tercüman, Yeni Sabah, Hürriyet ve Yeni İstanbul" gazetelerinin patronları yürürlüğe giren bu yasaları protesto etmeye karar verdi. 10 Ocak 1961’de bu kararı gazetelerinde “Gazetemizi 3 gün kapatıyoruz” başlığı ile bir bildiri yayınlayarak duyurdular.Dokuz gazetenin üç gün yayın durduracağını açıklaması üzerine gazeteciler aynı gün işverenleri boykot amacıyla Cağaloğlu’nda sessiz yürüyüş düzenlediler. Yürüyüşe katılan gazeteciler ellerinde pankartlar, Türk bayrağı ve Atatürk posteri taşıyordu. Yine 10 Ocak 1961 tarihinde İstanbul Gazeteciler Sendikası Yönetim Kurulu, dokuz gazete patronunun yayın durdurma kararı ile yarattığı boşluğu doldurmak için “Basın” isimli bir gazete çıkarma kararı aldı. “Dokuz Patron Olayı” olarak geçen üç günlük gazete kapatma boykotu, bu tarihten sonra patlamış ve gazetecilerin patronlar karşısında giriştiği iş hakları mücadelesinde önemli bir mihenk taşı olarak tarihe geçmişti. Bu nedenle 10 Ocak Çalışan Gazeteciler Günü basın tarihinde çetin bir mücadeleyi barındıran ve bu mücadeleyi her yıl hatırlatan önemli bir gün. 11-12-13 Ocak 1961 tarihlerinde üç sayı olarak çıkan Basın Gazetesi, döneme iz bırakan gazetecilik faaliyetlerinden biri oldu. 11 Ocak 1961 tarihinde “Daima Halkın Hizmetindeyiz” manşetiyle yayınlanan ilk Basın gazetesinde, 10 Ocak’ta gazetecilerin gerçekleştirdiği yürüyüşün fotoğrafına yer verildi. 
11 Ocak 1961 tarihinde yayın boykotu yapan dokuz gazetenin sahipleri ve temsilcileri ile Türkiye Gazeteciler Sendikaları Federasyonu ve İstanbul Gazeteciler sendikası temsilcileri arasında bir toplantı düzenlendi.Toplantıdan olumlu bir sonuç alınamaması üzerine 12 Ocak 1961 günü yeni bir toplantı kararı alınsa da, İstanbul Gazeteciler Sendikası bu toplantıya katılmayacağını belirtti.Üç günlük yayın boykotunun sonunda dokuz gazete, Basın gazetesinde kendilerine yöneltilen eleştirilere yanıt olacak ortak bir açıklama yayınladı. Açıklamada çalışanların emeğine cephe almadıklarını ve sosyal güvenliklerinin zedelenmesini kabul etmediklerini fakat yürüyüşlerde ve gazetede ortaya atılan iddiaların asılsız olduğunu belirttiler. Açıklamada ücret politikalarına yer veren gazetelere  İstanbul Gazeteciler Sendikası tepki göstererek, gazetecilere ödendiği söylenen ücretlerin doğru olmadığını belirtti. 
Yaşanan bu olaylar, bir yıl sonra İstanbul Gazeteciler Sendikası’nın 10 Ocak’ı Çalışan Gazeteciler Bayramı olarak anmaya başlaması ile tarihe geçti. 1971’de bayram kelimesi değiştirilerek "10 Ocak Çalışan Gazeteciler Günü" olarak anılmaya başlandı.
Kaynak: TGS
"Yani 10 Ocak Çalışan Gazeteciler günü" bir irenişin bir hak eylemin ilk kıvılcımının yakıldığı gündür.Bizler gazeteciler olarak basın açıklamaları, kahvaltı,yemek, ziyaretler, mesajlar yerine basının üzerinde sansür ve baskılar var iken ve günümüzde gazetecilerin 1960 yılının daha gerisine düştüğümüz bir ortamda mücadele bayrağını yükseltmemiz gerekir.Bu güne kadar gazeteciler öldürülürken, hapislere giderken şafak operasyonları ile evlerinden iş yerlerinden göz alınırken tepki göstermeyen, tek kelime haber yapmayan meslektaşlarım dahil sesini çıkarmayanlar 10 Ocakta nedense hepsi gazeteci dostu oluveriyor.
"10 Ocak Çalışan Gazeteciler Günü" nde başta meslektaşlarım olmak üzere Gazteciler Cemiyeti başta basın meslek kuruluşları olmak üzere tüm gazeteci dostlarımız bu gündeöldüürülen meslektaşlarımız olmak üzere gazetecilerin geriye giden hakları ile mücadele etmeleri gerektiği işin doğası gereğidir. gazeteci ve basın agünü olduğunu hatırlamaları ölen öldürülen ve bedel ödeyen meslektaşlarım adına ben üzülürüm.
"10 Ocak'ta Çalışan Gazeteciler günü" nedeniyle gazetemize gelen Kırklareli Ticaret ve Sanayi Odası Başkanı Soner Ilık,CHP İl Kadın Kolları ve il SekrEteri Gökben Şenol.CHP Merkez İçe Kadın Kolları Başkanı Deniz Öztekin,il-ilçe kadın yöneticilerine,CHP Belediye Meclis Grup Başkan vekili Vecdi Yüce,İYİ parti il Başkanı Oktay Mutlu,Merkez ilçe Başkanı Arzu  Karadağ Yaprak ve il-ilçe yöneticilerine,TMMOB il Koordinasyon Kurulu il temsilcisi Erol Özkan ve yönetim kurulu üyelerine, 2021 Tüm Emekliler Sendikası Kırklareli Şube Başkanı Hüseyin Budak ve yürütme kurulu üyelerine, Türk Anneler Derneği Başkanı hülya Koyuncu ve yönetim kurulu üyelerine,Gazetemize gelen diğer kişi ve kuruluş temsilcilerine, bizleri tel ile arayan, sms atarak destek olan kişi kuruluş temsilcilerine, siyasi parti, meslek odası ve kişilere Manşet Haber ailesi olarak teşekkür ederiz.
Gazetecilerin öldürülmediği,şafak operasyonları ile göz altına alınmadığı,hapishanelere konulmadığı, basın yasalarında yapılacak değişiliklerle başta yerel gazeteciler olmak üzere gazetecelerin mesleklerini yapmaları konusunda çeşitli güvencelerin verildği yasal düzenlemelerin yapıldığı bir ülke özlemiyle,
Nice 10 Ocak Çalışan Gazeteciler gününde buluşmak dileğiyle..Çünkü gazetecilik suç değildir.
 

  Yirminci yüzyıl sömürgelerin bağımsızlıklarını kazandıkları yüzyıl olurken,21.ci yüzyıl ise yeniden sömürgeleştirme çağına girmiş gibi görünüyor. Trump Amerika’sı tam olarak bu yeni çağı temsil ediyor. Öyle ki mesele sadece Venezuela  ya da İran değil; Grönland bile yeni sömürgeleştirmenin hedefinde!  İran’da başkaldıran halka ABD ve Batı, molla rejiminden kurtulması gerektiğini söylüyor. Çözüm olarak da; İslam Devriminin öncesindeki rejimi yani monarşiyi sunuyor. Yani devrik şah Rıza’nın oğlu Rıza Pehlevi’yi iktidara getirmek istiyor. Rıza Pehlevi iktidarında İran ABD sömürgesi haline gelmesi kaçılmaz!  Öte yandan İsrail ve Netanyahu en büyük düşmanı İran’daki gelişmeleri avuçlarını ovuşturarak izliyor. Gazze’de soykırım yapan İsrail “İran’ı Suriyeleştirmek” için elinden geleni ardına koymuyor. Bunun gerçekleşmesi durumunda, bu sadece İran halkı için değil,bölge halkıları  için de bir felaket anlamına gelir. Yaşanların böyle olması ne molla rejimine ne de İran halkına düşman olmayı gerektirir. İran ve halkı için tek çıkış yolu bağımsızlıkçı, ilerici, seküler,halkçı kamucu bir yol! İran’daki başkaldırının böyle bir karakter kazanması  hem İran’ın hem de bölgenin felakete sürüklenmesini  önler. Dünya’da gelir dağılımın bozukluğunun, çoklu krizlerin,(işsizlik,sefalet, açlık, yoksulluk…) ekolojik çöküşün ve insanlığın yaşandığı bütün sorunların kaynağında kapitalizm ve emperyalizm vardır. Yaşadığımız çağda en büyük eksikliğimiz Sosyalizmin olmayışıdır. Emperyalizmin küresel ölçekte at oynatması ve Trump ile Netanyahu ‘nun pervasız ve küstahça harekat etmesinin nedeni Sosyalizmin yokluğudur.

Ezcümle; Çare,İnsanlığın ve Dünya’nın yıkımına karşı, insanlığı ve dünyayı savunmaktır,

Laikliğin önüne, özgürlükçü, otoriter, inançlara saygılı, kemalist gibi sıfatlar eklemek laikliği zayıflatmaktadır. Laiklik doğası gereği inançlara saygılıdır. Laiklik ayni zamanda din ve inanç özgürlüğün de güvencedir. Laiklik ve sekülerlik demokrasinin ön koşulu ve insanlık tarihinin en büyük kazanımlarından biridir. Bütün demokrasiler doğası gereği laiktir. Laikliğin anti-tezi “teokrasi”dir. Çünkü laiklikle ve sekülerlikle birlikte insan aklı özgürleşmiş, bilim ve felsefe de bağımsızlaşmıştır. Laikliğin ve sekülerliğin olmadığı bir toplumda sömürüsüz bir sistem (Sosyalizm) kurulamayacağı  gibi sömürü de sınırlanamaz! İnsanlık tarihinin en büyük devrimleri olan 1688 İngiliz, 1776 Amerikan,1789 Fransız,1917 Ekim, 1923 Türk Devrimi’leri… insan aklını, felsefeyi ve bilimi dinin esarettinden kurtarmış ve özgürleşmesinin yolunu açmışlardır. Bu devrimler ayni zamanda egemenliğin kaynağını gökyüzünden, yeryüzüne indirmişler ve  insanlığı Ortaçağ’dan çıkarmış devrimlerdir.

 Ezcümle;laiklik ve sekülerlik,aklın inançtan ayılması bilimin ve felsefenin dinden bağımsızlaşması, din ve vicdan özgürlüğün güvencesi,dinin siyasallaşmasının ve iktidar talepinde bulunmamasının, sömürüsüz ve sömürünün sınırlandığı bir düzen kurmanın,ırkçılığın, cinsiyetçiliğin,türcülüğün önlenmesinin ve demokrasinin de (Burjuva, Sosyalist) ön koşuludur! Laiklik olmadan insanlık hiç bir sorununu çözemez. Laikliğin önüne sıfat eklenerek zayıflatılmasına ve içinin boşaltılmasına izin verilemez…!

3 No'lu Ultroson servisinde gördüğüm bu sevecen ve güzleryüzlü tavırlar karşısında ne yalan söyleyim sabahtan beri aç karnında dahiliye, enfeksiyon servisleri arasında gidip gelmekten bozulan sinirlerime bir ilaç gibi geldiğinide  söylemeden geçemeycem.
Şimdi düşünüyorum da biz yaştakiler doktoru da servisleri de arar sorar bulur.Ya yaşlı amcalar,dedeler,teyzeler ve engelli vatandaşlar e yapacak çok merak ediyorum.

Ne demişler " ALLAH HİÇ KİMSEYİ DÜŞÜRMESİN AMA BAŞIMIZDAN DA EKSİK ETMESİN" dimi?

   Kıymetini bilmemiz gereken en önemli üçüncü husus,ananın,babanın kıymetidir.Çünkü bizim dünyaya geliş sebebimiz,varoluşumuz onlardır.İster isteyerek,ister istem dışı dünyaya gelelim bize bu yaşama gözlerimizi açtıran,dünya nimetlerinden faydalanmamıza vesile olan  ebeveynlerimizin kıymetini ne kadar biliyoruz?..Bize can veren,kan veren;gerekirse canını verecek kadar seven bu insanlara bizi dünyaya getirdikleri için hiç teşekkür ettik mi?Siz olmasaydınız bu güzelim dünyayı göremeyecektim,sevip sevilemeyecektim  hiç diyebildik  mi? Kaçımız bu duygu durumu yaşadı veya aklından geçirdi.Maalesef  bu soruların yanıtlarını çoğumuz veremeyiz.Çünkü  nedense bunları düşünecek kadar ince ruhlu olamıyoruz.Ama onlar bize,”İyi ki senin gibi bir evlat doğurdum”diyebiliyorlar.Biz çocuklar ise onların kıymetini ancak onlar gibi ana baba olduktan sonra idrak ediyoruz.Veya  onlar bu dünyadan göçüp gittikten,yokluklarını hissettikten sonra anlayabiliyoruz.İş işten geçtikten sonra kıymetini anlasak neye yarar ki...Halbuki onlar bizden böyle duygusal şeyler  beklemezler.Tek dilekleri bizlerin sağlıklı,mutlu ve düzenli bir hayata kavuşmamız; toplum nezdinde saygın,faydalı  bir birey olmamızdır.Bizlerin başarıları onları mutlu ve bahtiyar eder,başarısızlıklarımız,problemlerimiz mutsuz ve huzursuz eder.”Sevinçler paylaşınca artar,üzüntüler paylaşınca azılır”diyorlar.Onlar her daim yanımızda olmak isterler ama biz ne yapıyoruz?Herkes için demiyorum ama sevincimizi paylaşırken  onlarla pek  paylaşmak istemiyoruz.Üzüntümüzü,çözemeyeceğimiz problemlerimiz  olduğu zaman  ise eğer hayattaysalar hemen kapılarına dayanıyor:”Aman anacığım,babacığım ne olur bana yardım edin!Ben çok çaresizim,ben bittim!”diye yalvarmaya başlıyoruz.Onlar  kılı kırk yararak,varını yoğunu ortaya koyarak zorda kalan evladının imdadına koşarlar.Biz ise ne yapıyoruz,işimiz oluncaya kadar “anacığım,babacığım!”olduktan sonra telefon açıp hal hatır sormak bile bize külfet gelmeye başlıyor.Kızdığımız ağzımıza geleni söylemekten geri durmaz,üzüleceklermiş,kırılacaklarmış hiç düşünmez bütün öfkemizi onlardan almaya çalışırız.Çünkü biliyoruz ki onlardan bize bir zarar gelmez.Onlar her şeyi sineye çekebilirler,  biz ne yapsak  bizi affederler diye onlara yapmadığımız saygısızlıklar,haksızlıklar kalmıyor.Bazen öyle anlar gelir ki saygısızlığın dozunu kaçırıp,”Madem ki bakamayacaktınız, niye beni dünyaya getirdiniz?”diye  hesap soranlarımız bile oluyor.Yaşadığımız toplumda çevremizde ebeveynlerini hiç olmayacak sebeplerden bahaneler uydurarak bakmayanlarını,kapısını dahi açmayanları  zaman zaman duyuyoruz.Çok nadir de olsa anaya,babaya  şiddet uygulayanların olduğu bir dünyada bir kıymet bilirsizlik aldı başını gidiyor.Unutmayalım ki bu dünya etme bulma dünyası...Ne yaparsan karşılığını kat ve kat görürsün.İyilik yaparsan iyiliği  iyi insanlar muhakkak anlar.Kötülük  yaparsan onu kimse asla  unutmaz ve aradan yıllar geçse de hafızalardan bir türlü silinmez.Ebeveynlerimiz,  bizim içinde yaşadığımız toplum nazarında saygınlığımızın yansımasıdır,yani aynasıdır.Onlara gereken saygıyı gösterir kıymetlerini bilirsek birgün gelir aynı saygıyı,kıymeti biz de görürüz.Geçmişimizde temiz bir iz bırakmışsak geleceğimiz de onun yüzüsuyu hürmetine güzel gidecektir.Onlar zaten  bizlerden fazla bir şey istemezler.Tek arzuları  bizim sağlık ve mutluluğumuz...Bir de  onların birer parçası olduğumuzu unutmamamız  ve  aidiyet duygumuzu hiç yitirmememiz...Öldüklerinde vicdanımızı rahatlatmak için  şaşalı mermer mezarlar;yedisi,kırkı,senesi  gibi dini anmalar yapmak yerine onlar sağken, bizim için değerli olduklarını hissettirmemiz ,üzerlerinden sevgimizi saygımızı hiç eksitmememiz gerektiğini akıldan çıkarmayalım.

   Gelelim son değer verdiğimiz ailemize,eşimize,dostumuza.Aile,toplumun en küçük bir birimi ve onun temel taşıdır.Bireyin duygusal gelişimi,eğitim,kültürel değerler kazanma,sağlıklı zeka gelişimini sürdürme;sosyal ve ekonomik  temel gereksinmelerinin karşılandığı  bir yapıdır.Karı,koca,anne,baba ve çocuklardan  oluşan bu sosyal yapı ne kadar sağlam temellere oturtulursa  o aile o denli güçlü olur. Aile bireyleri birbirlerine  karşı aidiyet duygularıyla  bağlı,karşılıklı anlayış, iyi niyet,güven içinde olurlar,sevgi ve saygı da eksik olmazsa  o aileyi dışardan  hiçbir güç sarsamaz.Temelleri sağlam atılmış ailelerden meydana gelen toplumlar da  o denli güçlü ve yıkılmaz olur.Aile içinde bireyler birbirine güvenmeli,sevmeli, saymalı ki o birliktelik huzurlu bir şekilde devam etsin.Güven içinde bu birlikteliği sağlamanın birinci koşulu aile içinde demokratik işleyişi hayata geçirmektir.Üye olduğumuz siyasi parti,dernek,sendika veya diğer sivil toplum örgütlerinden beklediğimiz,talep ettiğimiz demokratik tutum ve davranışları ilk önce evde uygulmaya sokmamız gerekiyor.Bunu uygulayacak olan, başta o  ailenin  reisi olan  anne veya babadır.Aile içinde anne,baba,çocuklar hepsinin rolleri ve görevleri vardır.Sağlıklı bir aile için alınacak kararlarda sürece herkesin katılımı çok önemlidir.Aile içinde çocuklar dahil herkesin  sözünün dinlendiği, duygu ve düşüncelerini rahatça ifade ettiği bir ortamda   o aile aidiyet duygusuyla birbirlerine  daha sıkı bağlarla bağlanırlar.Eğer bu olmazsa,herkesin kendi dünyasında yaşadığı bir aile yapısında ise bireylerde değişik sıkıntılar zamanla oluşmaya başlar.Bu sıkıntılar zamanla depresyon,endişe ve huzursızluklar,düşmanlık duyguları ve suçluluk hisleri hakim olur.Bizim her zaman dile getirdiğimiz,ısrarla savunduğumuz eşit,adil,demokratik bir yönetimi önce aile içinde sonra apartmanımızda,ardından da içinde olduğumuz siyasi,sosyal,kültürel alanlardaki faaliyetlerimizde hayata geçirmemiz gerekiyor.Tabii bunun için başta bizi biz yapan ailemizin,eşimizin,dostumuzun kıymetini daha iyi anlamamız; onlara değerli olduklarını,onlarsız hayatı sürdürememiz zor olduğunu  hissettirmemiz gerekiyor.Gururdan,kibirden uzak,kendimizle barışık,sevmeyi bilen,sevilmeyi hak eden bir birey olarak toplumsal sorumluğumuzu bilinci içinde  bu güzel hayatı yaşamaya bakalım.Çünkü hayat zannettiğmiz gibi  o kadar da uzun  değildir.Mezardakilerin pişman oldukları şeyler için biz dünyadakiler birbirlerimizi kırıp geçiriyoruz,buna değer mi..?

Her şeyden önce demokrasi Sosyalizmin doğasında vardır. Sosyalizm, üretim araçları toplumsallaştırılmadan ve üretim ilişkileri değişmeden kurulamaz!  Bunlar ancak anti-emperyalist olmakla ve kapitalizm aşılarak gerçekleştirilebilir. Rojava Devrimi’n(!) de bunların hiçbirini göremiyoruz!  Son olarak Öcalan  Kürt soruna ve Ortadoğu’da yaşanan kaosa çözüm olarak Demokratik İslamı öneriyor! Medine Sözleşmesi’ne  (MS 622-24) atıfta bulunuyor.Ayrıcada medreselerin yeniden açılması isteniyor. Çözüm Türk,Kürt,Arap İslam Sentezi’nde görülüyor.21.yüzyılda ümmet çözüm olarak görülüyor. Halbuki Medine Sözleşme’sinden bu yana insanlık İngiliz(1688), Amerikan(1776), Fransız(1789), Ekim (1917) ve Türk Devrimi(1923)… lerini yaşadı. Bu devrimlerinin ortak özelliği hepsinin laik olmasıydı. Öte yandan bu devrimler “İnsan Hakları”nı temel alıyordu. Toplumsal sorunların çözümü ümmette  değil, laikliğin ve sekülerliğin geçerli olduğu yapılarda aranmalıdır. Bunu yaparken emperyalizm olgusunu da gözden Irak tutmamak gerekir!      Ezcümle,Sosyalizm (1978) gerçekleştirmek için yola çıkanlar,Reel Sosyalizm’in (1991) çözülmesinden sonra ,Demokratik Sosyalizmi’n  başarıyı götüreceğini ve bunun da Rojava Devrimi (!)ile gerçekleştiğini tarihsel gerçeklere aykırı bir şekilde ileri sürebiliyorlar! Son zamanlarda ise Demokratik Sosyalizm ve Rojava Devrimi retoriği söylemini bir tarafa bırakarak Kürt sorunu ve Ortadoğu coğrafyasında yaşananlara çözüm olarak Demokratik İslam’ı, Medine Sözleşmesi’ni, Türk-Kürt-Arap İslam Sentezi’ni çözüm (emperyalizmi görmezden gelerek, zaman zaman onunla işbirliği yaparak) olarak sunmaları ilginçtir!Bu ayni zamanda tarihin tekerleğini geriye çevirmek ve toplumsal sorunlarının çözümünü “yeni bir ortaçağ”da aramak demektir…!

Merhaba kıymetli okurlarım nasılsınız;

Yeni yıl kimine göre başlangıç, kimine göre umut, kimine göre ise yarım kalan ilişki, iş, sağlık ya da rutinlerinin şefkatle tamamlanmasıdır. Kimine göre ise “ Şimdiye kadar çok koştum, yoruldum bu yıl biraz duraksama ve dilenme zamanlarımı çoğaltmalıyım.” diyenler olabilir.

Bazılarımız için cesarettir; “ Artık kendim için adım atıyorum. Ben de varım” deme hâlidir.
Bazılarımız için bırakmaktır; yük olanı, ağır geleni, kalpte yer açmayanı, kalpten kucaklamayanı sevgiyle geride bırakmak…
Kimileri için ise kendi değerini, gücünü ve yolunu hatırlamaktır.

Yeni yıl niyeti bir takvim değişikliği olarak değil, içsel aldığımız kararlar olsun.

Bugüne kadar ertelediğimiz sevgiyi, ilgiyi, şefkati önceliğimizi kendimize vermek, sessizce büyüyen hayallerine yeniden inanmak, “ Ben buradayım” diyerek hayatın direksiyonuna geçmektir.

 Bu yıl düzenli spora başlamak. Belki de şimdiye kadar farkında olmadığımız ve açığa çıkmamış hobilerimiz, sağlıklı kiloya sahip olmak, diş ya da göz sağlığımızı bu yıl önceliğimizin olmasını seçebiliriz. Dans kursuna yazılmak, müzik aleti çalmaya başlamak. Yarıda kalan eğitimimizi tamamlamak. İçimizde kalan bir eğitim ya da bölüm varsa yazılmak. Yabancı dil öğrenmek. Ehliyet almak. Belki bir balık tutmak ya da boğaz da tekne turu yapmak. Bu yıl bir ağaç dikmek, çevremizi korumak ve en önemlisi ahlaklı, doğru ve dürüst yaşamanın ne kadar erdemli olduğunu davranışlarımızla çevremize örnek olmak.

Evet, şimdi hepimiz kendimize yaklaşmak ve özümüze ulaşmak için alacağımız kararların ve eylem adımlarının bir listesini kağıda dökebilir miyiz?

Yeni yıl niyeti, mükemmel olmak değil, gerçekten var olarak, canlı, keyifli, üretken ve kendin olmaya gönül vermektir.
Adım adım, şefkatle ve umutla…

Hadi birlikte güzel bir niyet yapalım. “ Bugün kendimden başlayarak eşim, çocuklarım annem, babam, kardeşlerim, yakın çevrem için adaletli, doğru, dürüst, ahlaklı davranışlarda bulunabilmeye niyet ediyorum.” Niyetlerimiz kabul olsun.

Harekete geçme ile ilgili şimdi sizlere koçluk soruları yöneltmek istedim. Lütfen kağıt kaleminizi alıp sakince düşünerek cevaplayınız lütfen..

Şu an hayatımın hangi noktasında durakladığımı hissediyorum?

Hayatımı izleyen tarafta mı duruyorum, yoksa yaşayan tarafta mı?

Kendim için bugüne kadar ertelediğim tek bir adım ne?

Bu adımı atmaktan beni alıkoyan kök inancım bana ne söylüyor?

Eğer korku değil cesaret konuşsaydı, bugün ne yapardım? Bana ne derdi?

Hayat yolculuğumda kendime nasıl daha iyi eşlik edebilirim?

Bugün kendim için attığım küçük ama gerçek adım ne olacak?

Katkı olabilmesi dileğiyle.

  Kıymet sözcüğünün Türkçe karşılığı,bir şeyin  ne kadar değerli ve önem taşıyan;maddi ve manevi değerlerimizin bir araya gelmesiyle oluşan bir kavramdır.İnsan tercihleri,değerler ve inançla ilişkilidir;bu nedenle bir şeyin kıymeti,ona yüklediğimiz önem ve değerle ilişkilidir.Yani,bir şeyin kıymetini bilmek için ona yüklediğimiz bir önem,öncelik arzetmesi gerekirmiş.Günlük hayatımızın akışında  işler acaba öyle mi yürümektedir?..

-Sağlığımızın kıymetini bilmek

-Özgürlüğümüzün  kıymetini bilmek

-Ananın,babanın kıymetini bilmek

-Ailenin ,eşinin,dostunun kıymetini bilmek

    İsterseniz önce sağlığımızın kıymetinden başlayalım,çünkü sağlıklı bir yaşamımız olmazsa diğer şeylerin hiçbir anlamı olamaz.”Her işin başı sağlık” diyoruz ama  hangimiz sağlığımıza öncelik verip dikkat ediyoruz?Maalesef,mala mülke değer verdiğimiz kadar  kendi sağlığımıza değer vermiyoruz.Arabamız varsa  onu aylık,yıllık bakıma sokup hiçbir masraftan kaçınmıyoruz,iş kendimize gelince “amaaan sen de”deyip para harcayacağız diye sağlığımızı öteliyoruz.”Can  boğazdan gelir”diyoruz ama “Can boğaz gider”sözünü unutup ne yememize,ne de içmemize dikkat ediyoruz.Çoğumuz,sağlıklı bir besleme nedir,bir insan için günlük ne kadar kalori gerekir? bilmiyoruz.Bilsek de o diyete uyacakmıyız san ki...Ne bulursak midemize götürüyoruz.Mideye aşırı yüklenmenin gerek sindirim sistemimiz,gerekse dolaşım sistemimizi bozacağını hiç hesaba katmıyoruz.Oysa atalarımız ne güzel söylemiş;”Elmayı soy da ye,armudu say da ye”diye.Aşırı alkol ve sigara kullanımının  kalp ve damar hastalıklarına,kansere sebep olduğunu bildiğimiz halde bu zıkkımı içmeye devam ediyoruz.Bedenimizi dış etkenlerden korumanın yanında iç dünyamızı da gereksiz düşüncelerden ve evhamlardan uzak tutmalıyız.Aslı astarı olmayan,tamamen önyargılarımızdan kaynaklanan işlevsiz düşüncelerden bir türlü kurtulamıyoruz.Bunlar da bizim ruh sağlığımızı bozduğu gibi sonunda ucu vücut sağlığımıza kadar varıyor.”Ayağını sıcak tut,başını serin;gönlünü ferah tut,düşünme derin”bu sözler boşuna ortaya çıkmadı herhalde.İşte bu söylenenlerin,yazılanların değerini ancak hastalandığımızda,yatağa düştüğümüz zaman anlıyoruz.Solunum yollarımız tıkandığında  nefes almak için nelerimizi feda etmeyiz.Veya yediklerimizi öğüten,sindiren  sindirim sistemimiz bozulduğunda bir yudum su içebilmek ,birkaç yudum bir şey yiyebilmek; fazlalıkları dışarı atmak için ne kadar zahmet çektiğimizi ancak iş başa geldiğinde görüyoruz.İşte o  zaman, ne malk,mülk,para,ne de mevki,makam,şöhret, gözümüz hiçbir şeyi gözmez olur.Sadece bu dertten bir an evvel kurtulup sağlığımıza kavuşmak isteriz.Bunun için gerekirse bütün servetimizi gözden çıkarırız.İşte  bütün mesele sağlığımız bozulmadan onun kıymetini bilmek ve ona göre bir yaşam standartı uygulamamız gerekiyor.Ondan dolayı hastalık  kapımızı çalmadan tedbirimizi almalıyız.En önemlisi, yaptığımız hatalardan ders çıkarmalıyız ki ayni hataları bir kez daha tekrar etmeyelim.

   Kıymetini bilmemiz gereken ikinci önemli konu Özgürlük,bir insanın dış etkenlerden bağımsız olarak hiçbir baskıya  maruz kalmadan, başka bireylerin haklarına saygı göstermek koşuluyla kendi iradesine ve düşüncelerine  göre karar vererek seçim yapma,düşünce ve davranışlarını serbestçe ifade etme hakkıdır.Özgürlük,demokratik bir toplumun olmazsa olmazı olarak tercih yapma ve kendi yaşamlarını yönlendirme hakkıdır.Haklarına saygı gösterilmesi ve eşit muamele görmeyi hak eder.Özgürlüğün varlığı,insanların kendilerini gerçekleştirme sürecine katkıda bulunur.Toplumsal gelişimi teşvik eder ve insanlık için önemli bir değeri temsil eder.

   Özgürlük,düşünce,ifade,inanç,basın,seyahat,toplantı ve dernek kurmak gibi temel insan haklarının korunması;eşit ve adil bir şekilde muamele görme,haksız yere tutuklanma veya cezalandırma durumlarıyla karşılaşmamasıdır.Devletin görevi,bireylerin haklarını korumak ve güvence altına almak için yasaları düzenlemek ve uygulamaktır.Bu kadar geniş bir anlamı olan özgürlük elbette insanlara gökten inmedi.İnsanoğlu bunu elde etmek için ağır bedeller ödemek zorunda kaldı.Toplumların ilk oluşumundan bugüne değin bunu kazanmak için nice mücadeleler,nice savaşlar verdiler.İnançlarından ve fikirlerinden dolayı yeri geldi diri diri toprağa gömüldüler,fırınlarda yakıldılar,çarmıha gerildiler, soykırımlara uğradı ama haklarını almaktan bir milim geri adım atmadılar.Özgürlük mücadelelerini sonuna kadar sürdürerek en nihayet  1789 Fransız İhtilaliyle bunu başardılar.

    Özgürlükler  büyük  bedeller  ödeyerek alındıysa insanoğlu bunun kıymetini gayet iyi bilir ve onu sahip çıkarak bir daha elinden gitmesine izin vermez.Fakat bu  birileri tarafından bahşeder  gibi   verilirse geri almaları da kolay olur.Toplumlar bunun kıymetini bilemediği için geri alınırken de hiç tepki göstermez.Çünkü onlar daha henüz bunun bilincine  varamamışlar.Dış dünyayı,hep  kuyunun dibinden gökyüzüne baktıklarında gördükleri kadar olduklarını  zannettiler.Başlarındaki  muktedirler de  birtakım oyunlarla onların dış dünya ile ilişkilerini yüzyıllarca engellemeyi muvaffak oldular.Romanlarında,öykülerinde sosyal,toplumsal temaları işleyen Amerikalı yazar Ursula.K.Le Guin diyor ki:

    “Adaleti hayal edemezsek,içinde yaşadığımız adaletsizlikleri göremeyiz.Özgürlüğü hayal edemezsek özgür olamayız.Adalet ve özgürlük gibi şeyleri hayal etme şansı hiç olmamış insanlardan adalet ve özgürlüğe ulaşma çabası bekleyemeyiz.”Çok doğru bir saptama,çünkü köleler için özgürlük fikri bir idea olarak oluşana kadar yüzlerce yıl köleliğin olanca şiddetiyle yaşanması icap etmişti.

    Özgürlük,demokrasi bilincine varmış her birey için hava kadar,su kadar çok önemlidir.İnsan nasıl hava almadan,su içmeden fazla yaşayamıyorsa bilinçli insan da kendini ifade edemiyor;yeteneklerini keşfetme ve geliştirme,hedeflerine ulaşmadan bütün kapılar yüzüne kapanıyorsa o insan mutlu bir yaşam süremez.Beslenme ve barınma hakkı,eşit, ücretsiz eğitim ve sağlık hakkı,seçme ve seçilme hakkı,çalışma  hakkı,adil yargılanma hakkı... Evrensel İnsan hakları Beyannamesine göre  bunlar herkesin en doğal demokratik hakkıdır.Bunlar  olmadığı zaman insanın yaşamı zorlaşır,hayat çekilmez bir hale gelir.Ondan dolayı, büyük bedeller karşılığı bugüne kadar kazandığımız  özgürlüklerimizin kıymetini bilip,onları daha da geliştirmek için  demokrasi mücadelemizi eksiksiz vermeye devam etmeliyiz.

Bir kadının "Beni sen öldür, onların eline bırakma" diye yalvardığı yerdir Maraş. 

Olayların bir numaralı sanığı soyadını değiştirip meclise sokulup dokunulmazlık kazandırıldı.

Ve Maraş'ın hesabı hala açıktır.

ÜLKEMİZDE YAPILAN VE GÜNLERCE SÜREN EN BÜYÜK KATLİAMDIR MARAŞ KATLİAMI VE KANI HALA AKMAKTADIR. 

Maraş bir ağıttır,  kapanmaz yara
Acısı geçmeyecek , sızısı hiç  dinmeyecek.

19 Aralık 1978 te  Maraş ta başlayan,  Alevilere dönük gerici katliamı , ve yitirdiğimiz canları unutmadık.

  1978 yılında Maraş’ta yaşanan ve resmi rakamlara göre 120 denilen ne yazık’ki daha fazla kişinin hayatını kaybettiği, yüzlerce kişininse yaralandığı Maraş Katliamının üzerinden 42 yıl geçti. Yaşanan bu katliam, basit bir “Alevi-Sünni” düşmanlığı ile açıklanamayacak kadar alçakça yapıldı. Noktasına, virgülüne kadar hesaplanmış, planlı ve örgütlü bir saldırıydı ve 7 gün süren katliama hiçbir müdahalede bulunulmadı.

   Laik Cumhuriyetin,demokratik, özgür bir ülkede eşit haklarla, eşit koşullarda, barış içinde, birlikte, bir arada yaşama inadından vazgeçmeyen bizler; aynı zamanda  demokrasinin, insan haklarının, özgürlüklerin, hukukun üstünlüğünün yeşermesini istediğimiz bu coğrafyada katliamlarla yüzleşmenin şart olduğunu düşünüyoruz.
   Bizler Maraş’ta kocasına “Beni sen öldür, onların eline bırakma” diyen Ümmühan Doğan’ı, parçalandıktan sonra kazana atılıp, yakılan 14 yaşındaki Ali Tıraş’ı, karnında 8 aylık bebeğiyle katledilen Esma Suna’yı, kendi düğün gününde öldürülen Mehmet Ali’yi, Sivas’a türküleri ve semahlarından başka bir şey götürmedikleri halde yakılarak katledilen otuz üç canımızı, Ankara’da barış istedikleri için katledilen canları da, katledenleri de, bu katliamlara seyirci kalanları da unutmadık.

  Bu ülkedeki farklı inanç ve kültürlere mesafe koymadan, ötekileştirmeden, bu kan gölüne çevrilmiş topraklara barış, eşitlik ve adalet gelene kadar mücadelemize devam edeceğiz.

   Maraş Katliamı büyük bir  insanlık suçudur.

   Sabah karşı, daha şafak sökmeden alaca karanlıkta emniyet güçleri annesini almaya geldiklerinde Büşra bebek ahşaptan yapılmış pempe boyalı  karyolasında  tatlı rüyalar dünyasında,derin uykularda mışıl mışıl uyuyordu.Daha henüz dokuz aylıktı.Pempe tombul yanaklı,altın sarısı saçları,maviş gözleri olan güzeller güzeli bir bebekti.Polislerin evin kapısına hızlı hızlı vurmalarından o da uyanmıştı.Evin içini dolduran tanımadığı insanları görünce korkup ağlamaya başlar.Ev  ahali de bu baskından şaşkın ve tedirgindir.Mahalle Muhtarıyla birlikte eve gelen sivil ekibin başındaki amirin yüksek sesle  kendisini gözaltına almaya geldiklerini söyleyince anne Ayşe hanım  ne yapacağımı bilmez bir vaziyette karyolasında ağlayan bebeğini kucağına alır.

   “Ağlama kızım,onlar polis amcalar, bize misafirliğe geldiler”demesine rağmen polislerin asık suratlarından bunun böyle olmadığını,olumsuz bir şeyler olduğunu  anlar.Arama yaparken evin altını üstünü getiren polis amcalarını izlerken çok korkmuştur,çünkü her şey gözünün önünde olmuştur.Evde aramayı tamamlayıp aldıkları bilgisayarı ve bazı belgeleri bir tutanağa yazıp Ayşe hanıma imzalatırlar.Kalabalık bir araç konvoyu ile mahalleye gelirken  araçların  çıkardıkları siren seslerinden “Ne oluyor?”diye  mahalleli de ayaklanıp ışıklarını yakarlar.Herkes  olanları görmek için kimi balkona,kimi pencereye üşüşürler. Ani yapılan şafak baskınında bütün mahalle halkı bile tedirgin olmuştur.Aksilik,gözaltına alınacak Ayşe Hanımın öğretmen olan eşi de bir iş vesilesiyle  şehir dışındadır.Evde sadece çocuklara bakan yaşlı kayınvalidesi ve biri beş yaşında oğlu, diğeri dokuz aylık kızıyla birlikte kalmaktadırlar.Az sonra eve olaydan bir şekilde haberdar olan  aynı şehirde oturan evli ablasıyla eniştesi  gelirler.Gözaltı yapacak ekibin başındaki amir sert ve otoriter bir şekilde:

  “Haydi arkadaşlar,evrakları toplayın,Ayşe Hanımı da alın,toparlanın  gidiyoruz”diyor.”Ayşe Hanımı da alın!”emrini duyan ana kuzusu Büşra bebek anasının boynuna sarılırak hıçkırıkla  ağlamaya başlıyor.Bu sahneden  orada bulunan polisler dahil herkes çok etkilenirler.Amirinin emri üzerine bir memur annesine sıkı sıkı  sarılmış bebeği  onun kucağından alarak Ayşe Hanımın ablasına verir.İşte o anda Büşra bebek bir polis memurunun  bir de annesine gözünün içine çok manalı manalı  bakarak ağlamaklı bir şekilde  teyzesinin kucağına gider.Ayşe Hanım tutuklanıp cezaevine girer.Bir yıl kadar tutuklu kaldıktan sonra  tahliye olur.Eşi de aynı suçtan gözaltına alınsa da tutuklanmayıp serbest kalır.Yalnız çok enteresan bir şey olur.Ayşe Hanım cezaevinden çıktıktan sonra doğru ablasına gidip çocuğunu almak ister ama Büşra bebek annesini iterek ona gitmez.Kadıncağız ne yaptıysa,ne söylediyse kızını  bir türlü kendine ısındıramaz.Henüz  dokuz aylık bir bebek olmasına rağmen polislerin annesini almaya geldikleri  ogün gözünün önünde olanlardan çok etkilenmiştir.Bir  de annesinin onu bırakıp gitmesini  bir türlü hazmedememiş,o sahne çocukta kalıcı bir travma oluşturmuştur.Ogün eve gelen ekipten olup da  çocuğu  annesinden alarak teyzesine veren; çocuğun  gözünün içine  bakışından çok  etkilenen  sivil polis bir yıl sonra çarşıda tesadüf rastladığı eniştesine çocuğu  merak ettiğini söyleyerek sonradan ne olduğunu sorar.

    Böyle bir talihsiz olaya şahit olan Büşra bebek şu sıralarda on yaşında ilkokul beşinci sınıfa giden kocaman bir kız olmuştur.Uzun bir süre annesine teyze,teyzesine anne,eniştesine de baba demiş. Hala ogün kendisini bırakan annesini affetmemiş ve teyzesiyle,eniştesiyle  birlikte yaşamaktadır.Çocukları olmayan teyzesi de  yeğenini  kendi çocuğu gibi kabul edip  bir evlat şevkatıyle bağırlarına basmışlardır.Ne diyelim, Büşra bebeğin yaşadığı travmayı başka çocukların  yaşamaması  dileğiyle... 

Merhabalar kıymetli okurlarım nasılsınız?

Bundan 3 sene önce katılmış olduğum bir projede görme engelliler için yapmış olduğumuz bir projede, işaret dilini öğrenmenin önemini bir kere daha hatırlamış oldum. Zaman zaman da karşıma işitme engelli bir kişi çıksa nasıl anlaşırım? diyordum.

Görme ve işitme engellilerin hayatlarına kendimce nasıl katkı sağlayabilirim? sorusuna karşılık artık harekete geçmeyi seçmiştim.

İşaret dili hem zihnimizi açık tutmakla birlikte beynimizi de geliştiriyor. Yeni nöronlar oluşuyor ve var olan nöron ağlar güçlenir. İşaret dilinde el hareketleri, yüz, mimikler ve beden dili çok önemlidir. İşaretleri hatırlamak için hafızayı güçlendirmede olumlu etki yapıyor. İşaret dili öğrenen kişilerde dikkat ve odaklanmanın geliştiği gözlemlenir. Aynı zamanda yaş almaya (yaşlanmaya) karşı en güçlü egzersizlerdir.

Toplum olarak işaret dilini öğrenmeye istekli, bilinç ve hevesli olmadığımızın hepimiz farkındayızdır. Oysa ki ilerleyen yaşlarda aile büyüklerimiz hasta olduklarında onlarla anlaşabilmek için de çok katkı sağlayacaktır.

 İşitme engelli bireyler ne yazık ki sadece aile bireyleri, akrabaları ya da çalışan arkadaşları ile iletişime geçenler öğrenmiş oluyorlar.

Davet edildiğimiz bir program da sahneye Koda çıktı ve ailesi ile nasıl iletişim kurdukları ve iletişimi geliştirdikleri konusunda bilgi veriyordu. Kendilerince farklı yeni işaretler kullandıklarını da söylüyordu.

 “KODA” kelimesi, işitme engelliler arasında kullanılır. Anlamı “Sağır/İşitme Engelli Ebeveynlerin Çocukları” demektir. KODA, anne veya babası (ya da her ikisi) işitme engelli olan ve işiten çocuklara verilen isimdir.

Halk eğitimlerde açılan kurslar bu eğitimi veriyor. Sonuçta hayatımızın bir parçası olan işitme engelliler için kendi adımıza neler yapabiliriz?

Bu konuyla ilgili belediyelerin ve kamu kurumlarının harekete geçmeleri ne güzel olur. Hastanelerde, kamu kurumlarında, şehir içi taşımalarda ve pazarlarda iletişim halinde olanlar ile anlaşabilmeleri çok önemlidir.

İşaret dili, işitme engelli bireyler ile aramızda kurduğumuz bir köprüdür. Sessizliği aşmak bizim elimizde. İnsan olmanın en temel hakkı, kendini ifade edebilmektir.

Düşünsenize bazen aynı dili konuşmuş olsak da anlaşılamıyor olmak, hissettiğimiz duygularımızı paylaşamamak bize kendimizi ne kadar kötü hissettiriyor değil mi?

İşaret dili bu engeli kaldırır, sessizliği anlamlı cümlelere dönüştürür.

Hadi gelin hep beraber hem kendimiz için hem de birlikte yaşadığımız güzel canların hayatlarına küçük adımlar atarak büyük tebessümler oluşturabilelim.

Sevgiyle kalın…

Hoşça kalın….

 1776 Amerikan Devrimi,İngiliz İmparatorluğu’na, yurttaşlık hakları temelinde bir isyanla başlıyor. İngiliz ordusunun Amerika’da yenilmesinden sonra 4Temmuz 1776’da “Bağımsızlık Bildirgesi” kabul ediliyor ve on üç koloni İngiltere’den kopuyor. 1789’da George Washington ABD’nin ilk başkanı oluyor. Amerikan Devrimi,İngiliz sömürgeciliğine son verdiği için bağımsızlıkçı ve anti-emperyalist bir karakterdeydi.  1688 İngiliz ve 1776 Amerikan Devrimi  siyasal açıdan 1789 Fransız Devrimi’ni etkilemişlerdir.   1789 Fransız Devrimi; Kiliseyi,feodalizmi ve kölecilik gibi sömürücü ilişkileri tasfiye etmiş, devrim sonucu iktidar burjuvazinin eline geçmiş ve kapitalist ilişkilerin önü açılmıştı.26 Ağustos 1789’da 17 maddelik “İnsan ve Yurttaş Hakları Bildirgesi” kabul edildi.Devrim 1790’lı yıllarda bir çok çatışmalara, monarşi yanlıları ile jakobenlerin mücadelesine sahne olmuştur.(1830 ve 1848 devrimleri ile 1871 Paris Komünü) “Laiklik”(devletin dinden arındırılması) ile “Sekülerizm”( dinin toplumsal yaşamda belirleyici olması) İngiliz,Amerikan ve Fransız Devrimlerinin kazanımlarıdır.           1917 Sovyet Devrimi,  Lenin’nin önderliğin gerçekleşen devrim tarihte ilk Sosyalist devrimdir. Üretim araçlarını kamulaştırarak, üretici güçlerin önünü açmıştır.  74 yıl yaşayan 1917 Ekim Devrimi, insanlığın eşitlikçi, özgürlükçü ve sömürüsüz bir uygarlık denemesiydi!  (Sovyet Devrimi’nin “Milli Mücadeleye” ve “Kurtuluş Savaşı”na yaptığı katkılar unutulamaz.)        1923 Türk Devrimi; 1919 “Kurtuluş” ile başlıyor ve 1923’de “Kuruluş”ile gerçekleşiyor. 1923 Tük Devrimi’nin ardında 200 yıllık bir Osmanlı-Türk Modernleşmesi birikimi yatıyor. 1923 Türk Devrimi’nde 1789 Fransız Devrimi’nin etkileri çok nettir. Türk Devrimi;Amerikan Devrimi’nden(bağımsızlık savaşı),Fransız Devrimi’nden (toplumsal ve siyasi fikirlerinden) ve Ekim Devrimi’nin den (halkçılıktan) etkilenmiştir.               1789 Fransız Devrimi ve 1917 Sovyet (Ekim) Devrimi sınıf mücadelelerine sahne olmuş, bu üretim ilişkilerini radikal olarak değiştirmiştir. 1776 Amerikan Devrimi  ve 1923 Türk Devrimi  sömürgeciliğe karşı  bir bağımsızlık savaşı vermiş  ve bunun  sonucunda köhnemiş yapılar kökten değişmiştir.    

    Ezcümle; 21. Yüzyılda yani günümüzde ‘Devrimler Çağı’ kapanmış gibi gözüksede, İnsanın  dünyayı değiştirme ütopyası hep var olacaktır!..

   Size bu haftaki yazımda Lüleburgaz’ın yetiştirdiği  ender kişilerden edebiyatçı,araştırmacı yazar  Bahri Berberoğulları Hocamız  hakkında birkaç kelam etmek istiyorum.Bahri  abi,gerek kişilik bakımından gerekse aldığı eğitim,sosyal,kültürel yönüyle,bitmek tükenmek bilmeyen azmiyle  müthiş bir insan.İlk önce Kepirtepe Öğretmen Okulunu dışardan bitirerek öğretmenlik hakkını kazanıyor.Trakya’nın birçok yerinde ilkokul öğretmenliği yapıyor.Ardından askere er öğretmen olarak gidiyor.Askerlik hizmetinden sonra Ankara’nın ilçeleri Haymana ve Polatlı’da görev yaparken Ankara Üniversitesi Dil Tarih,Coğrafya Fakültesi Eski Türk Dili Edebiyat Bölümünü bitiriyor.Sonradan Lüleburgaz Kız Meslek Lisesinde Edebiyat öğretmenliği,kırtasiyecilik ,gazetecilik derken dolu dolu kocaman bir ömür  geçiriyor.Doğum büyüdüğü ve çok sevdiği  Lüleburgaz’ın tarihi dokusuna,tarihi eserlerine  çok kıymet verip var olanları yaşatmak, unutulanları,eksik kalanları gelecek kuşaklara tekrar kazandırmak için azami gayret sarfediyor.Bunun için akademik çevrelerden,yerel yönetimlerden tanıdığı dostlarından aldığı  teknik destekler sayesinde tarihi araştırmalarına ve  akademik çalışmalarına aralıksız devam ediyor.

    Hocamızın bir yönü de iyi bir hatiplik ve yazarlıktır.Lüleburgaz tarihini anlatan “Rumeli’de 653 Yıllık Vatan Lüleburgaz Ve Gazi Kadı Ali Bey Camii ile şehrin tam ortasında eski hükümet konağının yanındaki  Zindan Baba türbesinin hayli enteresan hikayesini anlatan “Zindan Baba”kitaplarının da yazarıdır.Yaşı seksen eşiğini aşmasına  rağmen gayet dinç,sağlıklı ve müthiş bir hafızası var.Tarihe karşı olğanüstü bir merakı ve bilgisi var.Hocam için yaşayan bir canlı tarih desek yanlış olmaz.Geçtiğimiz  Ekim ayının onbirinde Türklerin Rumeliye yerleşip kalıcı hale gelmesinde tarihi bir önem taşıyan Sırpsındığı Savaşının kazanılmasının 663.yılı nedeniyle  kendisinin  hazırladığı bir konferans için,ailesi ve yakın bir dostuyla birlikte serhat şehrimiz  Edirne’ye gittik.Hocamız konferansını  tarihi Edirne Kent Müzesinin küçük mütevazi salonunda verdi.Toplantıya Hocamın Lüleburgaz’dan ailesi,dostları,Edirne’den akademik çevreden dostları,öğrenciler,tarihe meraklı dinleyiciler ve yerel,ulusal basın katıldı.Müzenin kadirşinas,güleryüzlü personeli, konuklarını çok güzel ağırladı.Hocamızın  bir saati geçen konferansının büyük bir kısmı belleğindeki tarihi bilgilerini salonu dolduran dinleyecilere gayet akıcı ve öğretici bir şekilde  anlatmakla geçti.Ardında Sırpsındığı zaferiyle ilgili görselleri hazırladığı belgeleri  taktim etti.Konferansın sonunda oradaki ben dahil herkes tarih kitaplarında  Türklerin  haçlı ordularına karşı kazandığı sıradan bir zafer gibi algılanmasının  ne kadar eksik bir bilgi olduğunu tescil edilmiş oldu.Konferans sonrasında dışarıya çıktığımızda bizi ince ince çiseleyen sonbahar yağmurunun serin esintisi karşıladı. Hemen karşımızda tadilatta olan   Selimiye Camiine çok kısa bir ziyaret yapıldı.Ardından da  tezgahlarında  Edirne’nin enfes lokumlarıyla,şekerlemeleriyle,hediyelik eşyalarıyla  sergilenmiş Arasta kapalı çarşısı gezildi.Yunan ve Bulgar turistlerin bolca alışveriş yaptığı çarşıdan biz de ufak tefek hediyelik aldık.Çarşı gezisini sonlandırıp  Lüleburgaz’a   dönüş için Kent Müzesinin önündeki arabaya gelirken yolumuzun üzerindeki simit fırınını  gördük.Vakit  neredeyse saat 15.00’e geliyor,karnımızda  çok acıkmıştı.Odun fırınının camından gözüken nar gibi pişmiş simitlerden,poğaçalardan   alarak az ilerdeki çay ocağının önündeki bir masaya oturduk.Balkanlardan esen serin havanın  ve ara ara atıştıran yağmurun inadına  rağmen  içimizi ısıtan sıcak çayla bol susamlı simitlerle,poğaçalarla  açlığımızı gidermeye çalıştık.İşte o esnada Ulu Çınar,derin bir iç çekerek:

   “Edirne’ye gelipte ciğer yiyemeden geri dönmek...Bunları da  mı yaşyacaktık?..”

   O böyle  duygusal  konuşunca   yanındaki bizler   ne diyeceğimizi bilemedik.Çünkü ahvalimizin  geldiği  son durum bundan daha iyi betimlenemezdi.Yaşam tarzımız olumsuz yönde   yüz seksen derece değişti.Artık istediğimizi alamayacak,istediğimizi yiyemeyecek duruma geldik maalesef.Aslında Hocamızın  serzenişi,  tava ciğeriyle ün salmış Edirne’mize  gelip de ciğer yerine simitle karnımızı doyurmaya mecbur kalışımızın hazin  öyküsü...Kahvaltımız bittikten sonra sessizce arabanın yanına gelerek  Lüleburgaz ‘a gelmek için yola koyulduk.

    11 Kasım’da Azerbaycan’dan dönen kargo uçağı düştü 20 asker yaşamını yitirdi. 1968 yapımı uçak 2012 yılında 2.el olarak Suudi Arabistan’dan alınmıştı. 12 Kasım’da Almanya’dan Türkiye’ye gelen tatile gelen dört kişilik aile zehirlenerek yok oldu. Hayat ve ölüm dışında her şeyin pahalı olduğu, milyonların insanca gıdaya,insanca sağlığa,sağlıklı bir konuta ulaşamadığı ve tatile gitme olanağı bulamadığı bir ülke Türkiye.  Türkiye’de çalışanların yarısı asgari ücretle çalışmaya ve yaşamaya mahkum edildiği, hayatta kalmanın yolunun en ucuz, en kötü ve en sağlıksız ürünleri tüketmekten geçtiği bir ülke burası. İş cinayetlerinde üçer beşer emekçinin öldüğü, katillerin cezalandırılmadığı, ölümlerinin hesabının sorulmadığı ülke Türkiye. Türkiye iş kazalarında (cinayetlerinde) Avrupa’da birinci, Dünya’da üçüncü!Yedi milyon genç ne okulda ne işte,evde mahkum. Çeteler,mafya ve uyuşturucular buradan besleniyorlar. Dünyada gelir  dağılımın en kötü olduğu ülkelerin başında gelen Türkiye,ayni zamanda vergi yükünün halkın sırtına yıkıldığı, sermayenin vergi ödemediği bir ülke.      Türkiye sırf bu bezirgan saltanatı sürsün diye dinciliğin ve milliyetçiliğin toplumun üzerine boca edildiği bir ülke. Bir Ortaçağ kurumu olan tarikat ve cemaatların cirit attığı ,yoksul halk çocuklarının cehalete  sürüklenerek  köleleştirildiği,halkın sadaka mekanizmasıyla onurunun, gururunun yok edildiği  bir ülke Türkiye!  Emperyalizmin “soğuk savaş” döneminin bir imalatı olan Siyasal İslamcı AKP,  200 yıllık modernleşme birikimi ve 1950’den beri çok partili demokrasi deneyimi olan , 80 milyonluk koskoca ülkeyi, Neo-Liberalizm ile dinciliğin ölümcül sentezi ile tarumar ederek anayasasızlığı Anayasa; seçimsizliği(Seçimleri formalite haline getirerek) seçim olarak halkın önüne koyuyor!  4000 sayfalık baştan sona içi boş ve politik bir iddianame (iddianame siyaset yapmayı suç sayıyor!) ile CHP’nin cumhurbaşkanı adayını hapiste tutuyor ve 1923 Cumhuriyet Devrimi ile Modern Türkiye’yi kuran CHP’yi kapatmak istiyor. Başta laiklik olmak üzere Cumhuriyet’in tüm kazanımları bir bir tasfiye edilirken, şimdi de demokrasinin asgari normu olan halkın seçme ve seçilme hakkına göz dikilmiş bulunuyor. Sandığın formaliteden ibaret hale getirilme arayışı ile birlikte temel yurttaşlık hakkı yok edilmek isteniyor.       Türkiye’yi ucuz hayatlar ve ölümler ülkesi olmaktan çıkarmanın yolu; dinci gericiliğin ve milliyetçiliğin emek sömürüsünün üzerini örten bir örtü olduğunu ortaya koymak, Neo-Liberalizm ile dinciliğin ölümcül sentezini dağıtmak, emeği, laikliği, aydınlanmayı ve Cumhuriyeti savunmaktan geçiyor. Anayasasız ve seçimsiz bir rejim arayışına karşı; cepheden esaslı bir karşı çıkışla durmadan ne ucuz hayatlar ne ucuz ölümler ülkesi olmaktan kurtulunur  ne insanca gıdaya,sağlığa, konuta sahip olunur ne emek  ne de Cumhuriyet savunulur…

Memleketimin başı sağolsun.

Geçtiğimiz günlerde toprağa verdiğimiz o güzel pırıl pırıl evlatlarımıza, Allah’tan rahmet, yakınlarına başsağlığı ve sabırlar diliyorum.

Haberlerde sayı olarak verilen, bizlerin de birkaç gün ağladığımız, üzüldüğümüz konuştuğumuz günler sayılıdır. Oysaki aile ocağının ciğeri yanar, kavrulur. Günler, aylar, yıllar geçtikçe özlemi artar. Kokusunu özler yavrusunun, eşinin, babasının…

Yıllar öncesi bulunduğumuz yerde gece helikopterlerin sesini duyduğumda içimi bir huzursuzluk kaplardı. İçim daralır hüzünlenirdim.

Elimi kalbimin üstüne koyar, onlar için dua ederdim. Gece helikopterin uçması demek sınırda çatışma var demekti.
Günün ağarmasıyla birlikte sınırda yaralı ya da şehit olduğunu bilirdik, orada yaşayanlar olarak.
Yaralılar hastaneye yetiştirilebilecek mi? diye endişelenirdik.

Şehit olduysa ailesine nasıl haber verilecekti?

Bu haberi alan aileler bu durumu nasıl atlatacak ? diye düşünürdüm.
Hangi arkadaşımın evine ateş düştü? diye günlerce tüm konuştuğumuz konular bu olurdu.
Bekar mıydı acaba?

Bekar ise sevdiği vardı mutlaka.
Ya da verilmiş sözü vardı.
Nişanlıydı belki de tezkeresini aldığında memleketine döndüğünde mutlu olmak ve bir ömür boyu yaşamak için evlilik hayalleri vardı.

Evli miydi çocukları var mıydı?
O anne çocuklarına bu durumu nasıl anlatacak?

O çocukların hep bir yanı eksik, hafta sonu olsun istemeyecekler. Bayramlar gelsin istemeyecekler. Özel günlerde sevineceği yerde gözleri yaşlı ve buruk olacaklardır.

 Hayat devam ederken acıyı yaşayanlara hayat daha uzun ve yıkıcı olur.

Anne ayakta kalmaya çalışırken yavrularına sarılır, ağlar. Onlara baba yokluğunu hissettirmemek için nasıl dimdik ve güçlü duracaktı, durmaya çalışacaktı...

Ateş düştüğü yeri kavurur.

Rabbim kabirleri nur ile dolsun.

Mekanları ferah olsun.

 

Ulu Önder Mustafa Kemal ATATÜRK Türkçe dahil sekiz dil biliyordu Almanca,Fransızca ,Farsça Bulgarca ,Rusça ,İngilizce ,Arapça Düşün sen şimdi zamanım yok diyorsun…
Bahane yaratıyorsun o yüzden hiç üzülmeyin..
Bu halimizi görse hepimize hayırdır siz ne yapıyorsunuz.Nedir bu haliniz diye sormaz mıydı???Kaşlarını çatmaz mıydı??
Arkasını dönüp gitmez miydi bize!! Fikri hür ,vicdanını hür ,irfanı hür nesiller yetiştirin derdi. Biz ezberci ,suskun umursamaz, bir kuşak yetiştirdik.Din vicdan da dır derdi.Biz vicdanını unuttuk.irfan yuvalarını çoğaltın derdi biz apartman dairelerini yükselttik.Her yere işsiz ordusu,üniversite mezunu genç bıraktık.Güzelim bir ülke kurdu emanet etti biz ne yaptık?? Köylü milletin efendisidir dedi.Biz köyleri terk ettik ,efendiliğimizi unuttuk.Öğretmenlere, geleceği siz kuracaksınız ,çocukların umudunu ,siz yeşerteceksiniz dedi.Biz çocukları test kitaplarına gömdük.O yüzden 10 Kasım’da ,ağlayan gözler değil ,utanabilen yürekler lazım .Şimdi, tekrar tekrar okuyup ,ayağa kalkma vakti.Verdiği öğütlere sarılma vakti

    Köyde geçen çocukluğumda  ona “tete(teyze)”diye hitap ettiğim ve çok sevdiğim bir kadın vardı.Aklım erinceye  kadar onu öz teyze olarak bildiğim  melek gibi  bu  kadının   benim hayatımda apayrı bir yeri vardır.İşin aslı,öz teyzem  genç yaşta doğumdan ölünce teyzemin  eşiyle evlenir.Üstelik, yetim kalan iki çocuğunu  kendi öz evladı  gibi sahiplenir.Onlara annelerinin yokluğunu hiç hissettirmez.Sonradan onun da iki kızı bir erkek evladı dünyaya gelir.Başta annem olmak üzre ölen teyzemin  geride kalan bütün aile fertlerini kendi akrabası gibi kabul eder çok sever sayardı.Biz de onu aynı  duygularla sever,hiç bir şeyden ayırmazdık.

    Hani varya bazı insanları betimlerken yanlış bir sözcük kullanmamak için  kılı kırk yarıyorsunuz.İşte bu Akız teyzemi sizlere tanıtırken  onu tarif edecek sözcükler  bulmakta gerçekten zorlanıyorum.Bir insan bu kadar mı iyi olabilir?..Bunun hiç mi ona ters gelen  bir meselesi veya hazetmediği birisi  olmaz?Çevresinde onunla iyi geçinemeyen,ondan hoşlanmayan birisi hiç tanımadım ki.O her zaman herkese yapıcı yaklaşır;onaylamadığı bir durum bile olsa karşısındakiyle  kesinlikle ters düşmez,sorunu çözmek için  elinden geleni yapmaktan geri durmazdı.Asıl adı Emine olan bu teyze  kadınlarla konuşurken  “Akız” sözcüğünü çok kullandığı için  yeğenleri olarak biz ona “Akız  teyze “veya köy diliyle “Akız tete”diye hitap ederdik.Akız tete,uzun boylu,çakır gözlü,bir kaşı anadan doğma hafif kalkık güzel sayılabilecek bir kadındı.Onlar ölen teyzemin eşi olan eniştemler evlendiklerinde ben dünyada yoktum.Bu evliliklerinden arkası arkaya iki kız ve bir de oğlu oluyor.Kızlar on sekiz yaşına geldikten sonra çalışmak için  eşi vefat etmiş İstanbul’da yalnız yaşayan görümcesinin  yanına gidiyorlar.Orada çalışırken kendilerine birer eş bulup evleniyorlar.Yetmişli yılların başlarında, İngiltere ve Almanya   gibi sanayisi gelişmiş  ülkeler  ikinci dünya savaşında  büyük oranda yitirdikleri  işgücünü telafi etmek için devam ettirdikleri yabancı işçi alımı dolayısıyla damatlarının şansı yaver gidip  eşleriyle birlikte birisi Almanya’ya,diğeri de İngiltere’ye kapağı atarlar.Eniştem  aşırı sigara tüketiminden önce nefes darlığına,ardından da akciğer kanserine yakalanıp altmışını görmeden bu dünyadan göçer.Kızları  İstanbul’a gittikten birkaç yıl sonra oğlu da ilkokulu bitirir bitirmez o da İstanbul’un yolunu tutar.Eşinin ölümünden sonra  “Paşam”dediği tek dayanağı oğlu da yuvayı terk edince  köyde iyice yalnız  kalan Akız teyzemin çileli hayatı  ondan sonra  başlıyor...

     Akız  teyzemin  İngiltere’ye yerleşen  kızının çocukları  olmaz.Onlar da yıllar sonra erkek kardeşinin üç oğlundan birisini evlatlık edinirler.Almanya’ya  yerleşen kızının Türkiye’de iken iki kızı,oraya yerleştikten sonra da iki kızı olur.Karı koca ikisi de fabrikada çalışacakları için  kız çocuklarını köyde bizim  Akız teyzeye bırakırlar.Onlar da çocuklarının bakımını üstlenen annelerine arada bir para gönderirler.Akız teyze çok cabbar,çalışkan bir kadındır.Hemen yanından dere akan evinin bahçesinde  yaz sebzelerinden her çeşidini yetiştirir.O yıllar iklimler şimdilerdeki gibi kurak değildi.Kışlar çok yağışlı,yazlar ise ılıman geçerdi.Dereler durmadan akar,göller susuz kalmazdı.Her hanenin  bahçesinde muhakkak domates,biber,patlıcan  ve diğer yaz sebzeleri  yetiştirilirdi.Köylü her türlü gereksinmelerini  kendisi karşılardı.Karpuz,kavun türü şeyler hiç sulamadan sabah düşen çiğle büyürlerdi.Lakin  1986 yılında olan  Çernobil  Nükleer Santralının  patlamasından  sonra meralarımızda yıllarca  o tür ürünler yetişmez oldu.Köyümüzün diğer önemli geçim kaynağı bağcılıktı.Herkes gibi Akız teyzenin  de birkaç tane bağı vardı.Birbirini kaldıramayacak kadar küçük  iki torununun bakımlarının yanında hem bağçe eker,hem üzüm bağlarını bakar,hem de karpuz,kavun dahi yetiştirir onları satarak geçimini sağlardı.Torunlarının birisi beş yaşında diğeri ise yedi yaşındaydı.Mavi boncuk gözlü,saçları kıvır kıvır  olan büyüğünün  ismi Tülay,diğer esmer,tıknaz küçük olanının ismi ise Nedime’ydi.Bana “Dayı”diye hitap ediyorlardı.Ben de o zamanlar 15-16 yaşlarındayım.Biz dört kardeş,annem ve babamla  birlikte kalabalık bir aile sayılırdık.Teyzem ise tek başına yalnız bir kadındı.İstanbul’da yeğenleriyle birilikte  yaşayan görümcesi Ümmü abla da yeğenleri bir bir yuvadan uçup yalnız kalınca   o da tası tarağı toplayıp köye Akız teyzemin yanına gelmişti. Kır işlerine yetişemediği zaman ona  yardıma giderdik.Bunun karşılığında o da bize yardıma gelirdi.Biz bu yardımlaşmaya imece diyorduk.O yıllarda gerek akrabalar arasında gerekse komşular arasında müthiş bir dayanışma,yardımlaşma duygusuvardı.Hatır ve vefanın kıymet bilindiği,karşılık beklemeksizin iyiliğin yapıldığı çok güzel yıllardı.

    Akız teyzenin Almanya’da çalışan kızının sonradan iki tane daha kızı olur.Gurbet ellerde  para biriktirmek için her yolu deneyen gurbetçiler gibi bizim teyzenin kızı damadı da Alman devletin nüfus arttırımını teşvik için verdiği  yüksek oranlardaki çocuk parası için art arda  çocuk yapmaya başlamışlardı.Çocuklar  dünyaya geldikten  bir iki ay kadar  analarını emzirdikten sonra onları Türkiye’ye  Akız teyzeye   gönderiyorlardı.Öyleki, iki aylık,sütten ayrılmamış  bebeklerini bile yolladıklarını oluyordu.Akız teyzemin iki aylık bebekle yazın sıcağında ne zahmetler  çektiğini çok iyi bilirim.O tarla senin bu bağ benim kadıncağız torunlarını bakmaktan  bir gün olsun ak gün  görememişti. O kadar iş yüküne ve sıkıntıya  rağmen bir gün olsun off dediğini duymadık.Ona”Niye bu çocuklara  bakıyorsun?Bırak anası,babası baksın”diyenlere:

    “Akız,onların işleri var, çalışırlar,çocuklarına nasıl baksınlar?Hem sonra onlar bana yük değiller ki”diyerek kızına,torunlarına kesinlikle hiç laf söyletmezdi.Kızının  çocukları büyüyüp Almanya’ya gittikten sonra bu kez  oğlunun iki tane erkek çocuğunun bakımını üstlenmişti.Çünkü  oğlu ve karısı Edirne’de bir tekstil fabrikasında çalışıyorlardı.Akız teyze  çok yaşlanmış,artık  erkek torunlarını  köy içinde   kontrol edememeye başlamıştı.En sonunda oğlu ve gelini kadının haline acıyınca onu ve yaşlı halalarını  yanlarına  aldılar.Onun Edirne’ye oğlunun yanına gitmesiyle o çileli hayatı biraz olsun iyileşmişti.Görümcesi Ümmü abla da çok iyi bir kadındı.O da Akız teyze gibi talihsiz bir kadındı.Genç yaşında   kocası onu  bir çocukla bırakıp başka biriyle evlenir.Kızını tek başına büyütür.Kızı  büyüdükten sonra annesine ihanet eden babasının yanına sığınır.Çünkü adam yörenin en zengin,en saygın kişilerinden biridir.Yaşadığı kasabada bir un değirmeni,sıra sıra dükkanlar ve çok geniş verimli topraklara sahiptir.Onlarca çalışanı ve hizmetcisi vardır.Kısacası civarda ırgat olarak çalışanların çoğu ona çalışmaktadır.Akız teyze,görümcesiyle birlikte oğlunun yanında yıllarca onların çocuklarına baktılar.Oğlu ve gelini de onları hep el üstünde tuttu. Edirne’de kalırken biz de ailece sık sık evlerine uğrar  hal hatır sorardık.İkisi de beni çok severlerdi.Köydeki gibi  sıcak,samimi  ilişkilerimiz   hiç kesintiye uğramadan onlar bu dünyadan göçünceye kadar sürdü.

     Beni hayrete düşüren diğer  husus;inanılmaz derecede iyi kalpli,kadirşinas;hiç  kimse için en ufak bir  art niyet düşünmeyen;haktan,hakkaniyetten ayrılmayan,dini bütün  böyle muhteşem bir insanın  ölümünün çok trajedik olması...Hastalandıktan sonra  hastaneye kaldırılan bu kanatsız Melek’in aylarca komada kalıp feci bir şekilde ölmesi benim hayat dair düşüncelerimi allak bullak etti.Bana göre bu derece iyi  bir  acı çekerek ölmemeliydi.Çünkü Akız teyze, yaşamı boyunca bir kez bile olsa iyilikten,doğruluktan bir milim  sapmamıştı.Yakınlarının mutluluğu için kendi hayatını feda eden bir insana bu şekilde bir ölüm hiç yakışmamıştı.Ne yazık ki  bir daha eşine benzerine rastlayamayacağım  böylesi bir değeri aylar süren  trajik bir  bitkisel hayattan sonra ebediyete uğurlamıştık.Mekanın cennet,toprağın bol olsun,ışıklar içinde uyu Akız tete...

    Din  siyasal, sosyal,ekonomik ve kültürel gücü elde etmenin ve korumanın aracıdır. Din siyasal ve kültürel bir olgunun ötesinde siyasal bir kurumdur. Din kişilerin, toplumların kimliklerini ve dünya görüşlerini şekillendiren kurumların başında yer almaktadır. Tarih boyunca egemen sınıflar dini bir iktidar ve kontrol aracı olarak kullanmışlardır.  Tarih boyunca Kralın, sultanın ve imparatorun yanı başında mutlaka dini giysilerle bir din adamı bulunmuştur. Din ve din adamları Kralları, sultanları ve imparatorları meşrulaştıran araçlar olmuşlardır.  Din genellikle tarih boyunca egemen sınıfların hizmetinde olmuştur. Krallar,Sultanlar, İmparatorlar ve egemen sınıflar bu dünyada “cenneti” yaşarlarken, ezilen, sömürülen yoksullara ve yeryüzü lanetlilerine (!) başkaldırmamaları için öbür dünyadaki “cenneti” işaret etmişlerdir. “Din halkın afyonudur” sözü ile Karl Marks; ezilenlerin bu dünyadaki,sömürüye ve acılara ancak dine sığınarak katlanabildiklerini  ifade etmiştir!    
Din değişmeyen bir kurum değildir. Bunun göstergeleri dinlerin içinden çıkan mezheplerdir.  Mezhepler dinin yorumlanmasından ortaya çıkmıştır. Teoloji politiktir. Politik olmayan bir Teoloji de yoktur. Teoloji politikadan bağımsız düşünülemez.    

    Laiklik ve sekülerizm, dinin, siyasetin, hukukun,ekonominin, eğitimin, felsefenin ve bilimin kaynağı olmaktan çıkartılmasıdır. Akıl,felsefe ve bilim laik ve seküler bir toplumda özgürleşir. Demokrasi,insan hakları, hukukun üstünlüğü, bireysel özgürlükler,sivil toplum, aklın, felsefenin ve bilimin özgürleşmesi laiklik ve sekülerizm sayesindedir. Laiklik ve sekülerizm olmadan, demokrasi, hukuk ve özgürlük var olamaz. Laiklik ve sekülerizm din ve vicdan özgürlüğünün de güvencesidir. İnanç ve vicdan özgürlüğü tam anlamıyla laik ve seküler toplumda yaşam bulur. Dinin siyasete, ticarete ve sömürüye alet edilmesini  önler.Laiklik ve seküler bir toplumda devlet,siyaset, hukuk ve kamusal alan hiç bir şekilde dinin kontrolünde olamaz.  Bireyin, özgür olmasının ön koşulu dinin, devleti ve siyaseti yönetmemesidir. Modern uygarlığın temeli; rasyonalizm, bilim, akıl,laiklik, sekülerizm, hümanizm ve demokrasidir.        Laiklik, kamusal alanını dinden arındırılması, sekülerizm ise toplumsal alanda dinin belirleyici olmaktan çıkmasıdır. Tüm laik ve seküler toplumlarda egemenliğin kaynağı  gökyüzündeki  Tanrı değil, yeryüzündeki halktır. Laik ve seküler toplumlarda yasaların referansı “İnsan Haklarıdır”.Din ve mezhep kavgalarının, savaşlarının panzehiri laiklik ve sekülerizmdir. Laiklik ve sekülerizm, aklı, felsefeyi ve bilimi özgürleştirdiği için insanlık tarihinin en büyük ilerici atılımlarından biridir. Laiklik ve sekülerizm insanlığa, 1688 İngiliz,1776 Amerikan, 1789 Fransız,1917 Ekim, 1923 Türk Devrimi …gibi devrimler tarafından kazandırılmıştır.

 Ezcümle, laiklik ve sekülerizm olmadan sömürü sınırlanamaz ve yok edilemez. Laiklik ve sekülerizm demokrasinin ön koşuludur. Laiklik ve sekülerizm olmadan ne burjuva ne de sosyalist demokrasi mümkün!..

Su çok büyük nimettir.

 Su varlığı ile kıymetli, eşsiz ve mükemmeldir.

Afrika ülkelerindeki insanlar açlık ve susuzluk çekerken, bizim cennet ülkemiz her yönden zengin su kaynaklarına sahiptir. Yeter ki israf etmeyelim.  

Tanıdığım bazı kişiler de ise su içme isteği az olabiliyor. Günlük yaşamın koşturmacası ve telaşı içinde bir bardak suyu sadece susuzluğumuzu gidermek için içeriz. Oysa ki su, yeryüzündeki en saf elementlerden biri olarak, yalnızca bedenimizi değil, zihnimizi ve ruhumuzu da besleyen mucizevi olarak bizlere bahşedilmiştir.

Yıllar önce bana önerilen kitaplar arasında Uluslararası bir üne sahip Japon bilim insanı Masaru Emoto’nun “Sudaki Mucize” ve “Suyun Gizli Mesajı” kitapları ile buluştum. Yaptığı deneylerde, suya söylenen güzel sözlerin, duaların ve iyi niyetlerin kristal yapısını değiştirdiği görülmüştü. “Teşekkür ederim” denilen suyun kristalleri bir kar tanesi kadar estetik ve uyumlu iken, “Seni sevmiyorum” sözüyle yüklenen suyun kristalleri bozuk ve düzensizdi. Bu çalışmalar, suyun bir hafızası olabileceğini düşündürerek tüm dünyada merak uyandırdı.

Bedenimizin yaklaşık % 70’i sudan oluştuğunu biliyoruz. Bedenimizdeki suyumuzu sözlerimizle, düşüncelerimizle ve niyetlerimizle şekillendirdiğimizi bilmemiz önemlidir. İçtiğimiz her bardak suya, niyetlerimizi yükleyebiliriz.

Bir bardak suyunuzu elinize alın lütfen. Dilerseniz su dolu bardağınızı kalbinizin hizasına getirin ve suyunuzu göğsünüze temas ettirin. Suyunuza ister bakarak isterseniz gözlerinizi kapatarak derin bir nefes alın “Teşekkür ederim, iyi ki varsın. Varlığın çok kıymetli ve değerli.” Deyip içinizden ya da sesli iyi dileklerinizi ve niyetlerinizi söyleyin. İsteyen dua okuyabilir. “Bu su, tüm bedenime her hücreme sağlık, şifa getirsin.”, “Bu su kalbime, gönlüme huzur ferahlık versin. İçtiğim her yudum su bana neşe veriyor.” gibi cümlelerle niyetinizi yükleyin.  Tüm minnettarlığınızı suyunuza yüklediğinizde, bakalım suyunuzun nasıl tatlandığını fark edebilecek misiniz?  

Suyun moleküler yapısını değiştirmekten öte, kendi zihnimizi ve kalbimizi olumluya yönlendirmektir. Suya niyet yüklemek, hem şükrü hatırlatır hem de içtiğimiz suyun enerjisini yükseltir.

Sizlere naçizane küçük bir hatırlatmada bulunmak istiyorum. Lütfen tartışma ortamlarında bulunan suyunuzu içmeyi tercih etmeyiniz. Olumsuz söylem ve davranışların olduğu ortamlardaki su, hafızasına bunu kodladığından dolayı içeceğimiz su bize şişkinlik yapabilir.

Günlük rutinlerimizin arasından bir anlık kendimize emek vermek çok kıymetlidir. Bir bardak su, sadece su değildir; niyetle birleştiğinde, içimizde yepyeni bir yaşam enerjisinin kaynağı olabilir.

İçtiğimiz su tüm bedenimize, her hücremize sağlık şifa ile yayılsın…

   Kökleri Antik Yunan ve Roma İmparatorluğu’na kadar giden giden Cumhuriyet kavramının modern zamanlardaki anlamı monarşi ile yönetilmemeye ve monarşi karşıtı  bir rejimdir.
 Bu tanımın dışında Cumhuriyet “kamu işleri” “kamusal şeyler” anlamınada gelir. Bizde 1923’e kadar Cumhuriyetçiliğin ayağını basacağı bir zeminin olduğunu söylemek zordur. Tanzimat-Meşruiyet aydınları arasında Cumhuriyet fikrini ve Cumhuriyet rejimini savunan isimlere ve ekollere pek rastlanmaz. Jön Türkler’in ve İhtiyatçıların tahayyül edebildikleri siyasal rejim en fazla meşruti/anayasal monarşi alabilmiştir. Milli Mücadeleyi yöneten kadrolar arasında da durum aynidir. Mustafa Kemal Atatürk bir istisnadır. O monarşinin olmadığı bir Cumhuriyet rejimini tahayyül etmektedir. Mustafa Kemal olmasaydı bel ki Milli Mücadele kazanabilirdi ama Cumhuriyet kurulamazdı; çünkü Cumhuriyet kurmaya Milli Mücadeleyi yönetenlerin  formasyonları uygun değildi!  Bundan dolayı Cumhuriyet ve Türk Devrimi bir istisnadır.  Egemenliğin gökyüzünden yeryüzüne indirilmesinin, seküleşmenin, anayasacılığın, parlementonun, hukukla yönetmenin Osmanlı’ya kadar giden elbetle kökleri vardır. Ama Cumhuriyetçi radikalizmi Mustafa Kemal Atatürk var etmiştir.Hemde tek başına!  Öte yandan  1923 Cumhuriyeti bir burjuva Cumhuriyetidir.  1908’le birlikte 1923 bizim burjuva devriminin ikinci ayağını oluşturmaktadır. Tıp kı 1789 Fransız Devrimi gibi. Bütün burjuva devrimleri feodalizmi tasfiye etmiş ve yönlerini kapitalizme dönmüşlerdir. Bu Cumhuriyet’in tarihsel bir ilerleme olduğu ve Kemalistlerin tarihin tekerleğini ileriye çevirdiği gerçeğini değiştirmez!  Cumhuriyet; monarşiye karşı, kapitalizm feodaliteye karşı,uluslaşma ümmete karşı,sekülerizm ve laiklik şeriata karşı tartışmasız ilerleme anlamına gelir. Öte yandan Cumhuriyet kamusallığı dışlamaz. Cumhuriyet’in erken döneminde kurulan fabrikalar, medeni kanun, öğretim birliği yasası,demiryolları ve Köy Enstitüleri…bunun göstergeleri . İkinci Dünya Savaşı sonrası yönetici sınıflar “soğuk savaş” döneminde “yeşil kuşak” politikalar ile Türkiye’yi Batı’nin ileri karakolu ve Küçük Amerika yapma hayalleri, Cumhuriyet’in radikalizminin gözden kaybollaşmasını da beraberinde getirdi. Emperyalizme eklemlenme ve dinci gericiliğin önünü açma politikalar, Cumhuriyet’in kamusal niteliğini zayıflattı.  Ezcümle;Cumhuriyet 102 yılı geride bırakırken, bugün Türkiye’yi  dinciliğin ve ırkçı milliyetçiliğin yönetmesi  tesadüf değildir. Bunun bir tarih öncesi vardır.Sol düşmanlığı adına açılan kapıdan girenler önce hükümet sonra devlet olmuşlar ve 1923 Cumhuriyeti’ni tasfiye etmişlerdir. Bugün gerekli  ve acil olan, 1923 Cumhuriyet’inin (bu topraklarda mucize kabilinde bir istisna ve tarihsel sıçramadır) kazanımlarında içeren demokratik, kamucu, laik, sosyal ve ekolojik yeni bir Cumhuriyet inşa etmektir…
                                                           

Merkez İlçe İl Başkan Adayları neden aday olmadı?

Kırklareli Merkez İlçeden Gürcan Saatçı il Başkanı adayı olmak için Belediye Meclis üyeliğinden istifa etti.Ardından da kimse sahip çıkmayınca da aday olamadı.Çünkü Saatçı adaylık için Lüleburgaz ilçesinden söz aldı.Saatçı için bizim adayımız değil, aday olursa bizden 5-6 oy ancak alır.Merkez İlçe olarak biz kendisine söz vermedik bizim adayımız değil dedi.Lüleburgaz seçimlerini de kırmızı liste kazanınca Gürcan saatçı aday olmaktan vazgeçti.Kırmızı listenin kazanması Merkez ilçe İl Başkan  adaylarından Ünal Başkur ve Tayfun Okan Çobancık'ın da geri adım atmalarına neden oldu.Onlarda sonucu belli olan seçime girip siyasi risk almadı.Önceki yazılarımda belirtmiştim.Lüleburgaz seçimlerinin sonucu Kırklareli siyasetinde kartların yeniden karılmasına, bazı kişilerin siyasete devam yada tamam diyeceği bir seçim olmasına neden olacak diye.Lüleburgaz ilçesinde Kırmızı listenin kazanması Kırklareli Merkez ilçenin ve  merkez ilçe Başkan adaylarının bütün planlarını bozdu.Bunu merkez ilçe il Başkan adayları gördü ama Merkez ilçe yönetimi ne yazık ki göremedi.Merkez ilçe Lüleburgaz ilçesinde kırmızı listenin kazanması durumunda bir b planı yoktu.Ve o yüzden adayda bulamadılar adaysız da kaldılar.Birçok kişiye teklif gitti olmadı. Lüleburgaz seçim sonuçlarını görmeden Kırklareli merkez ilçe olarak iddialı söylemler söylemek yada adaylık açıklaması yaparak kamuoyu ile paylaşmak ya siyasi gaf yada siyasette öngörememedir.Merkez ilçe bu il Başkanlığı seçiminde bunun bedelini ödedi ve il Başkan adayı çıkaramadı.Ne yaptı ikinci bir hata daha yaptı.Lüleburgaz'lı bir adaya destek vererek kendi kendine çelişti.Biz size Kırklareli'li aday dedik ama bulamadık.Ama üzülmeyin siz biz Lüleburgaz'lı bir adayla anlaştık. O zaman adama sorarlar.Madem Lüleburgaz'lı bir adayla anlaşacaktın baştan söyle. Neden Kırklareli'den aday çıkarağız dedin, bizi kandırdın  diye dimi?.Merkez ilçe Başkanı 115 delegenin oyunun kendi tekelinde olduğu düşüncesi ile Lüleburgaz'lı bir adaya destek vermesi bana göre yapılan çok büyük bir hata oldu.

Yeşil Listenin Çöküşü

Kırklareli İl Kongresi Sarı renkli liste ile Aday Özgür Kaya ve Kırmızı liste ile aday olan mevcut Başkan Av.Bora Terzi arasında neredeyse herkesin sonucunu tahmin ettiği bir sonuç ile av.Bora Terzi ve ekibinin zaferi ile sonuçlandı.Seçimi Lüleburgaz-Kırklareli savaşına çevirenler bu seçimde ağır bir yenilgi aldı ve Lüleburgaz ilçesinin zaferi Kırklareli Merkez ilçenin de hüsranı oldu.Bu siyasette öngörememe ve siyaseti okuyamama sonucunda CHP Kırklareli il yönetimi seçimi hafızam beni yanıltmıyorsa Kırklareli CHP il Başkanlığı seçimlerinde 304-176 gibi tarihi bir farkla sonuçlanan bir seçim oldu.Kırklareli Merkez İlçe yönetimi CHP il yönetimine ve diğer organlara tek bir kişi sokamadı. 

Bir Teşekkürde Gençlere

CHP Merkez İlçe kongresinde tek bir pankart,afiş bayrak ve posterlerin olmamasını eleştirmiş ve "mevlüt mü? kongere mi yapıldı? belli değil demiştim.Ama il kongresi ise tam tersi oldu.Park alanı başta olmak üzere kongrenin yapıldığı alan CHP bayrak, afiş ve pankartlarla gelin gibi süslenmişti.Ne yalan söyleyim gurur duydum tabiki.İl Başkanlığı için kongre salonuna gelenler parkın etrafının ve salonun CHP'nin adına yakışır bir il kongresi olarak hazırlanmasını görünce şaşkınlıklarını gizyelemedi.Bende merak ettim?.Kime emekleri için teşekkür edelim diye?.Bu yapılan güzel işte kimi alkışayalım? Merkez ilçeyimi?.Yoksa İl yönetimini mi?.Bu alkışı hak eden  kim diye.Araştırdım.Öğrendim ki bu işin gerçek sahibi GENÇLERMİŞ.Hani herkes yatağında uyurken, gece sabaha kadar bu salonu ve parkın etrafını düzenleyen ekip koltuk sevdası olmayan, hiçbir çıkarı ve menfaat gözetmeden sadece kendi geceğini tehlikede gören ve bu düşünce ile partisine sahip çıkan gençler.Bu güzel eserin, salonun ve parkın etrafının bir gelin gibi süslenmesinde imzası olan Üniversite Komisyonu gençler 

TEŞEKKÜRLER...Üniversite Komisyonu Gençler, Lülenburgaz Halk Lis. Başkan ve ekibinin gençleri.

Tarih her zaman mücadele edenleri yazar.Sizin yaptığınız gibi.Partiniz adına yaptığınız bu onurlu davranış ve emeğiniz için, partinize sahip çıktığınız için tarihe not düşmek adına sözün bittiği yer dedikleri bu işte.

Atatük ne demiş. Gençler! Cesaretimizi kuvvetlendiren ve devam ettiren sizsiniz. Siz, almakta olduğunuz eğitim ve kültür ile insanlık meziyetinin, vatan sevgisinin, fikir özgürlüğünün en değerli simgesi olacaksınız. Ey yükselen yeni kuşak! Gelecek sizindir. Cumhuriyeti biz kurduk; onu yükseltecek ve devam ettirecek sizsiniz 

    Eşi pandemide ölen, İstanbul’da oğlu ile birlikte  yaşayan ve  ciddi  sağlık sorunları olan abimin  zaman zaman ziyaretine  gidiyorum.Son  yıllarda  hızla yoksullaşan  emekli bir vatandaş olarak elbette ekonomik diye trenle yolculuğu tercih ediyorum.Bir de altmış beş yaş indirimi de olunca değmeyin keyfime...Yine bir ziyaret için indirimli biletimi birkaç gün önceden aldım.Treni  kaçırmamak için kalkış saatine en az  bir saat kala evden çıkıp,epey bir yürüdükten sonra o hatta çalışan  bir minibüse binerek kısa sürede istasyona vardım.Valizimi bekleme salonuna bırakarak vakit geçsin diye istasyonun önünde volta atmaya  başladım.

   Aylardan Haziranın ilk haftası...İstasyonun çevresindeki dev çınar,çam ağaçları, dallarında cıvıl cıvıl öten binlerce kuşa  tüm  cömertliklerini sunuyorlardı.Sabahın erken saatleri olmasına rağmen güneş ortalığı  kasıp kavuruyordu.Yaz sıcağını iliklerine kadar hissetmiş toprakta  gezinen karıncalar,böcekler  öyle ummalı çalışıyorlardı ki sanki yarın düğün dernekleri olacak gibi telaşlıydılar. Ben de bu anın tadını çıkarmak için tren gelinceye kadar  gür otlarla örtülü toprağa oturup onları izlemeye başladım.Karıncalar  aynı masallarda anlatılanlar gibi yine iş başındaydılar.Kendilerine açtıkları yolda kafileler halinde oradan oraya ağırlıklarının üç dört katı fazla yük taşıyorlardı.Birlikte hareket ettikleri için önüne gelen engelleri aşıp gidecekleri yere varıyorlardı.Gruptan ayrılanlar  etrafta bir müddet  aval aval dolaştıktan sonra  sonunda onlar da  kafileye dahil oluyorlardı.Her şey doğanın kendi içinde oluşturduğu  ekosistem içinde diyalettik bir şekilde ilerliyordu.Ben doğanın büyük bir uyum içinde işlerini nasıl döndürdüğünü düşünürken  Edirne istikametinden gelen İstanbul  treni, bir yılan başı gibi  kafa ışıklarıyla gür kayın ağaçları  arasından  göründü.

   Hafta sonu olduğu  için epey kalabalık trenin  iki basamaklı yüksek merdivenlerinden telaşla inen binenleri bir süre bekledikten sonra sakince çıkarak  yolculuk edeceğim 2 no’lu  vagonuma girdim.Oturacağım  koltuğu da buldum.Yalnız, cam boyundaki benim oturacağım koltukta benden genç,ellili yaşlarda  gür kırçıl saçlı,bıyıklı biri oturuyor.Selam verdim.Tam,Bu benim koltuğum diyeceğim”adam hiç ikiletmeden gayet kibarca kalkıp bana yer verdi.Tanıştık.İç Anadolu’nun tarım ve hayvancılıkla geçimini sağlayan,Tuz gölüne sınırı olan bir ildenmiş.O da  geçimini   hayvancılıkla sağlıyormuş.Üç erkek çocuğu varmış.En  büyüğü ilinde yeni yapılan cezaevinde infaz koruma memuru yani gardiyan,ikinci oğlu sanayide bir kaportacının yanında çalışıyormuş.Tekne kazıntısı olan en küçük oğlu da Edirne’de askermiş.Zaten  o da asker oğlunu ziyaret etmekten geliyormuş.O da bana nereli olduğumu,ne işle meşgul olduğumu sordu.Fazla detaya girmeden emekli olduğumu,emekli olduktan sonra bir süre taşeron işçiliği yaptığımı,sonra da yakın zamana kadar kendi başıma çelik konstrüksiyon işleri yaptığımı söyledim.Benimle konuşmaya çok istekli görünüyordu.

 ”Şimdi ne yapıyorsun?”dedi çekinerek.

“Yazları köyümde bağ bahçe işleriyle meşgul oluyorum”dedim.

“Onlar haricinde  başka bir uğraşın varmı?”diye üsteledi.Pek adetim değildir yeni tanıştığım insanlara açılmak ama o istedi,kıramadım.

“Kitap yazıyorum”dedim  pencereden  Ergene Ovasının   insanın yüreğini burkan o halini bakarak.

“Yaa!dedi demek ki yazarsın”

“Estağfurullah!kitap yazıyoruz ama ben kendimi daha henüz “Yazar”olarak görmüyorum”diye yanıt verdim.Kitap yazdığımı  öğrenince adam bana karşı daha bir saygılı davranmaya başladı.

“Hocam pekiyi,hangi konularda kitap yazıyorsunuz?”dedi merakla.Ben de simsiyah batak gibi akan Ergene’yi göstererek:

“İşte bu ayıbı yazıyorum.Bu suyla sulanan zehirli topraklarda yetişen ürünlerini tüketen ve kansere yakalanan insanların dramatik hikayelerini  yazıyorum.Taşeron işçilerini;geçim derdinden köyünü terketmek zorunda köylüleri,önyargılarla işlenen kadın cinayetlerini;büyükler için yazdığım kitapların yanında çocuklar için kitap,doğa,insan ve hayvan sevgisi anlatan çocuk kitapları da yazıyorum”dedim.

   Ben kitaplarıma konu olan olayları anlatırken  İç Anadolu’lu hemşerim pür dikkat beni dinliyordu.Bu kez ben kendisine:

“Sizin orada işler nasıl gidiyor?İş güç falan...”diye sordum.

“Ne olsun hocam,memleketin halini görüyorsun.Yem,gübre,şeker gibi bazı  işyerleri birbiri ardına  özelleştikten bir müddet göstermelik çalıştırdılar  sonra  her nedense  kapanıp gittiler.Tekstil  fabrikaları da kapılarına kilit vurup  makinelerini  yabancı melmeketlere  taşıdılar.Anlayacağın işsizlik dizboyu...”Ben bir şeyler söyleyecek oldum,sonradan vazgeçtim.Bir ara aramızda bir sessizlik oldu.Belliki adam gidişattan pek memnun değil.Sonra hiç beklenmedik bir şekilde iştahlı iştahlı:

 “Ama hocam ilimize bir cezaevi yaptılar ki bir göreceksin,koskocaman...İçinde yok yok,aynı bir fabrika gibi...”

   Adam böyle konuşunca  o an  aklıma ,”Bu cezaevinde  ne üretiliyor?”diye  sormak geldi.Ama işsizlikten kırılan bölgede  büyük bir istahdam alanı yaratıldığını;ülkenin her yerinden gelen mahkum ziyaretçileri sayesinde esnaf da rahat bir nefes aldığını  anlatmaya devam edince şevkini kırmamak için sakince dinlemeyi tercih ettim.Üstelik lise mezunu olan asker oğlunun da askerden sonra abisi gibi infaz koruma memuru olacağını söyleyince adama ne diyebilirdim.”Hayırlısı olsun,kesin mi?”dedim.”Kesin” dedi.İşi iktidardaki partinin bölgeden çıkardığı ve sonradan bakan yaptığı kanaldan bağladığını söyledi.O ana  kadar konuşmayacağıma dair kendi kendime söz vermişken tutamadım.Şom ağzımı açarak:

 “Hemşerim,ülkenin her yerinde kapanan fabrikalar yerine niye devasa cezaevleri  açıldığını hiç düşündün mü?İlinde özellleştirme adı altında ikdidar yandaşlarına araç mezat satılan fabrikaların kapanmaması için mücadele etseydiniz de o fabrikalar kapanmasaydı  daha iyi olmaz mıydı”diye sordum.Adam anlamsız anlamsız yüzüme baktı.Çaresiz bir şekilde:

 “Ama nasıl karşı gelebilirdik ki?Özellleştirmeleri yapanlar yıllardır oy verdiğimiz bizimkilerdi...”deyince “Haklısın hemşerim.Aynı,ağacı kesen baltanın sapı da kendisinden olduğu gibi  değil mi?”dedim.Acı bir gülümsemeyle.”Evet”dedi.Bu konuşmamızdan sonra İstanbul’a kadar pek konuşmadık.Yalnız trenden inerken gülerek:

“Hocam kitaplarınıza nasıl ulaşabilrim?Bana hangi kitabınızı tavsiye edersiniz ”diye sordu.Ben de  ismimi gogol amcaya sorduğunda kitaplarımı  internetteki  bütün satış sitelerinde  bulabileceğini söyledim.Ona,Neoliberalizm de denilen  Yeni Dünya Düzeninin dünyada ve ülkemizde ekonomide yarattığı tahribatın sonuçlarını işlediğim  ÖTEKİLER”Taşeron İşçiler”olan ilk kitabımı tavsiye ettim. Birkaç ay sonra tanımadığım bir telefon aldım.Arayan trende tanıştığım yol arkadaşımdı.Kitaplarımdan birini okuyup çok beğenmiş,yalnız hala tereddüt içinde:

“Hocam  kitabınızı okudum ,müthişti,çok güzel yazmışsınız,kaleminize sağlık.Bir şey soracam, kitabını bizimkilere de göstereyim mi dedi?”Ben de:

“Değil göstermek,okumalarını ısrarla tavsiye et ki yaptıkları  işlerin nelere yol açtıklarını görsünler...”

  Değerli okuyucu yazının sonucu merak ediyorsundur.O arkadaşla hala telefonlaşıyoruz.Benim bütün kitaplarımı internetten alıp okumuş ve büyük bir değişim yaşamış.Şimdilerde yıllardır oy verdiği partiyi terkedip  muhalefetin en radikal bir taraftarı olup çıkmış.Acaba diyorum ona kitaplarımı önermekle iyi mi yaptım yoksa kötü mü.. ?Ya şimdi muhalif fikirleri yüzünden o çok övgüler düzdüğü cezaevine düşerse..!Eee artık orasını da o düşünsün canım(!)kalın sağlıcakla.

Hemen her evde akşamları  aynı sahne yaşanıyor. Market poşeti küçülüyor, fiyatlar büyüyor. Sofrada bir sessizlik… Sanki herkes birbirinin gözünden kaçırıyor açlığı. İşte tam da bu sessizliğin içinden çıktı “boş tencere” eylemi. Çünkü bazen insan konuşamaz, ama tencere konuşur.

CHP’nin başlattığı bu eylem, aslında hepimizin hikayesini anlatıyor. Artık o tencerenin içinde sadece yemek değil; umut da, sabır da tükenmiş durumda. Çocuklarına bir tabak daha koyamayan anneler, ay sonunu getiremeyen babalar, zam haberleriyle boğuşan emekliler… Hepsi o tencerenin metalinde yankılanıyor.

CHP’nin “boş tencere” eylemi, aslında yıllardır biriken öfkenin, çaresizliğin ve adaletsizliğin dışa vurumu. Bu eylem, sadece bir parti gösterisi değil; halkın cebine, sofrasına, yaşamına kast eden politikaların doğrudan teşhiri. Bugün o tencereler boşsa, bunun nedeni yanlış ekonomi değil, bilinçli bir tercih: Rantın, yandaşın, israfın tercih edilmesi!

Bir zamanlar gülerek yemek pişen mutfaklarda şimdi kaygı kaynıyor. Market raflarına uzanan eller, etiket görünce geri çekiliyor. “Boş tencere” işte o anın sembolü. Ne siyaset konuşuyor orada, ne ideoloji… Sadece açlık, yorgunluk ve suskunluk.

Sokakta çınlayan o metal sesi, iktidarın artık halkın mutfağına kadar dayanmış krizini haykırıyor. Her gün yeni bir zamla uyanan milyonlar, maaşının yarısıyla bile pazara gidemeyen emekçiler, çocuklarına süt alamayan anneler… İşte o boş tencereler onların dili oldu. Çünkü halkın artık konuşacak halleri kalmadı; sadece çınlatacak tencereleri var.

CHP’nin yaptığı bu eylem, bir partinin gösterisi değil; halkın “Yeter artık!” dediği bir çığlıktır. Halkın tenceresi boş olabilir, ama sesi dolu. Çünkü herkes biliyor: Bu düzen böyle gitmez. İnsan onuruyla yaşamak, sofrada bir tabak fazla görmek istiyor.

İktidar yıllardır rakamlarla oynayarak istatistikleri süslüyor, ama gerçek değişmiyor: Mutfaklarda ateş yok. Ekonomiyi “büyütüyoruz” diyenler, aslında sadece yoksulluğu büyütüyor. Halkın sırtına bindirilen vergi yükü, eriyen alım gücü ve çare diye sunulan geçici destekler; hepsi birer pansuman. Oysa ülke, ekonomik olarak kan kaybediyor.

CHP’nin “boş tencere” eylemi bu açıdan bir uyarı değil, bir hesap hatırlatmasıdır. Çünkü boş tencere sadece açlığın değil, adaletsizliğin, liyakatsizliğin ve çürümüş düzenin sembolüdür. 

Ama bu sessizlik kalıcı değil. Belki bir gün o tencere yeniden dolacak. Yine mis gibi yemek kokuları yayılacak evlere. Ama o güne kadar, her çınlayan tencere sesi bize bir şeyi hatırlatacak: Bir milletin karnını doyurmadan, hiçbir iktidar ayakta kalamaz!

İktidar artık şunu duymalı: Halkın sabrı kadar tencerenin dibi de tükeniyor. Ve o tencere bir gün kaynayacak; içinden de hesap sormak isteyen bir halkın iradesi taşacak. Boş tencere bugün bir simgeyse, yarın bir sandık sesiyle birleştiğinde çok daha gür çıkacak. Çünkü hiçbir iktidar, halkın mutfağındaki yangını görmezden gelerek ayakta kalamaz!!!

10 Ekim 2015 yılının bir Ekim sabahı Ankara Garı’nın önünde, “Emek, Barış ve Demokrasi” mitingi için toplanan binlerce insan vardı.
Ama o sabah saat 10.04’te iki büyük patlama duyuldu.
Karanlık, tam da barışın kalbine yerleşti.

Yüzlerce yaralı, 100’den fazla can kaybı…
O gün, Türkiye tarihinin en büyük terör saldırılarından biri yaşandı.

O insanlar slogan değil, umut taşıyordu.
Ellerinde pankartlar, dillerinde sadece tek bir kelime vardı: Barış.
Oysa birkaç saniye içinde o kelime, kan ve dumanın arasında kayboldu.

Bir ülke, kendi başkentinde, kendi vatandaşlarının gözleri önünde paramparça oldu.

Aradan yıllar geçti.
Fakat 10 Ekim unutulmadı.
Her yıl aynı yerde, aynı saatte karanfiller bırakılıyor, isimler tek tek okunuyor.
Aileler hâlâ adalet arıyor, çünkü acı kadar adaletsizlik de yakıyor insanı.

Soruşturmalardaki eksiklikler, cezalandırılmayan sorumlular, cevapsız kalan sorular…
Tüm bunlar sadece öfkeyi değil, derin bir güvensizliği de büyütüyor.

10 Ekim, yalnızca bir saldırının tarihi değil;
barışın, birlikte yaşama arzusunun, insanca bir ülke hayalinin hedef alındığı gündür.

O gün kaybettiklerimizi hatırlamak, onların bıraktığı mücadeleyi sürdürmek demektir.
Çünkü barış istemek suç değildir — bir toplumun en temel hakkıdır.

Bugün Ankara Garı önünde sessiz bir kalabalık yine toplanacak.
Karanfiller bırakılacak, gözyaşları dökülecek.
Ama en önemlisi, unutulmayacak.

Çünkü unutmak, ikinci bir ölüm olur.
Ve bu ülke, barış isteyen insanlarını bir kez daha kaybetmeye tahammül edemez.

Aileler, ellerinde kaybettiklerinin resimleriyle “unutmayacağız” derken, aslında hepimize bir şey söylüyorlar:
Adalet olmadan barış da olmaz.

Katliamın ardından açılan davalar, eksik kalan soruşturmalar, cevapsız kalan sorular…
Kim korumadı, kim önlemedi, kim görmezden geldi?

Bu soruların etrafında yıllardır dönüp duruyoruz.
Ve her yanıt geciktikçe, toplumun güven duygusu biraz daha eksiliyor.
Çünkü bazı sorular sadece yanıt beklemez;
bir toplumu diri tutar.
10 Ekim’i hatırlamaksa o diri kalma iradesinin adıdır.

Merhaba sevgili okurum nasılsınız,

Yaklaşık birkaç önceki yazımda sizlere duygular‘dan bahsetmiştim. Dilerseniz o yazımı okuduktan sonra bu yazıma devam edebilirsiniz. Bugün sizlerle duygularla başa çıkma yönteminde benim kendi hayatıma kattığım ve faydasını gördüğüm etkili bir teknikten bahsetmek istiyorum. Günlük geçirdiğimiz her türlü rutinimizde duygularımız bizi yönetiyor. Bunun farkında mısınız? Ya da farkında olanlar var mı? Olumlu pozitif duygular içindeyseniz bu duygu durumunuzun katlanarak artmasını diliyorum.

Tabii ki her zaman olumlu veya olumsuz duygular içinde kalmıyoruz, kalamıyoruz. Geçişler olması olağan bir durumdur. Bizler evde, iş yerinde ve sosyal yaşantımızda iletişim içinde olduğumuz kişilerle yaşadığımız olaylarda bizleri etkileyen aksaklıklarda ve durumlarda kızgınlık, öfke, kırgınlık, umutsuzluk, üzüntü, kaygı, endişeli olma duyguları ağır basıyor olabilir. Bu duygulardan kaynaklı karnımızda ağrı, boğazımızda düğümlenme, nefesimizde daralma, kalbimizde sıkışıklık ve ağrı hissi olabilme ihtimali çok yüksektir. Tam da bu noktada kadim bilgeliğin modern yaşamla buluştuğu etkili bir teknik devreye giriyor: Timus bezine hafif, sakin ve ritmik vuruşlar.

Timus bezi, göğüs kemiğimizin hemen arkasında, kalp hizasında yer alan minik ama etkisi büyük bir bezdir. Bağışıklık sistemimizin güçlenmesinde önemli rol oynar ve enerji bedenimizle de yakından ilişkilidir. Stres ve olumsuz duygular karşısında bu bölgeyi uyararak hem bedensel hem de ruhsal dengeyi yeniden sağlayabilirsiniz. Hafif dokunuşlar kişinin bedenle ve nefesle bağlantısını güçlendirir. An’da kalmayı kolaylaştırır, zihinsel dağınıklığı toplar.

Kendi bedenimize temas ettiğimizde; kendimizi duyma, kabul etme ve ilgi gösterme eylemidir. Kısacası Öz-şefkatin fiziki bir ifadesi diyebiliriz.

 Timus bezine vuruş, özellikle korku, öfke, üzüntü gibi bastırılmış duyguların boşalmasına alan açar. "Ben güçlüyüm, bu duyguyla baş edebilirim." mesajını bilinçdışına gönderir.

  Stresli anlarda, duygularımızı yönetemediğimizde timus bezine yapılan vuruşlar sinir sistemini sakinleştirir, bedene "Tehdit yok." sinyali gönderir. Bu da kortizol seviyesini düşürerek gevşemeyi destekler.

Timus bezine vuruşları, derin bir nefes aldıktan sonra göğsünüzün ortasına, hafif tempolu parmak vuruşları yapıyorsunuz. Bunu yaparken kendinize içinizden “Güvendeyim, yeterliyim, huzurdayım, değerliyim, kıymetliyim.” Gibi olumlu cümleler tekrar ediniz, lütfen. Bu vuruşları birkaç dakika yaptığınızda hem bedeninizdeki sıkışmayı gevşetecek hem de zihinsel olarak rahatlamanızı sağlayacaktır. Bu vuruşları yaptığımızda bir daha aynı duruma artık sinirlenmeyeceğiz diye bir durum söz konusu değildir. Olumsuz duygulara teslim olmak yerine onları dönüştürmenin basit, doğal ve yan etkisiz yollarından biridir. Bedenimize “Ben buradayım, güçlüyüm ve devam edebilirim” mesajını vermiş oluyoruz.

Bunun için kendimize çok emek vermemiz gerektiğini önemle vurgulamak isterim.

COŞKU AZ, KATILIM DÜŞÜKTÜ

Kırklareli merkez ilçe seçimi de tek liste  ile yapıldı.Merkez ilçe seçiminin tarihsel sürecindeki geleneğinde olmayan bir seçimin sonuçlarını da gözlemlemek ve tarihe not düşmek ve irdelenmesi gerektiğinin son derece önemli olduğunu düşünüyorum.CHP Kırklareli mahalle delege seçimleri de Yeşil ile Kırmızı iki listenin yarışı ile başladı.Daha sonraki süreçte kırmızı liste yarıştan çekildi.Çekilme gerekçesini de kamuoyu ile paylaştığı için detaya girmeye gerek olmadığını düşünüyorum.Merkez ilçe seçimi bu nedenle tek liste ile ve tek adayla yapıldı.Özel bir kafede yapılan bu seçimin ilçe kongesimi? yoksa mevlüt mü yapılıyor kongre salonuna gelenler gibi bizde anlayamadık.Seçime tek aday ve yeşil liste ile giren ve seçilen mevcut Başkan Ozan Yetkin Hazar güven tazeledi.Hazar  ve yönetimi tarafından özel bir kafede yapılan seçim CHP tarihinde ender görülen ve yapılan bir kongre olarak tarihe geçti.Neden mi.?.Kırklareli'de CHP il-ilçe kongrelerini yaşayanlar bilir ki kongreler her zaman çok adaylı seçimlerle olmuş ve tek adaylı kongre bile bile olsa kongre salonu ve civarı afiş, pankart ve bayraklarla gelin gibi süslenir CHP Marşlarınla da coşku doruğa çıkardı.CHP Kırklareli Merkez İlçe kongresinde maalesef bunların hiçbiri yoktu.
İlçe kongresinde alışagelmişin dışında katılımda çok düşüktü.Coşku heyecan yoktu.Halk arasısnda bir söz vardır."Kendileri çaldılar, kendileri oynadılar" diye.Öyle de oldu.Kongre muhaliflerin listelere konulmadığı birlik ve beraberliğin gözardı edildiği bir ilçe kongre olması açısından üzücüydü.Delegeler noter gibi gelerek listeyi sandığa attı ve seçimi bitirdi.Şirket genel kurulu gibi aynı sülalerin aynı soy isimlerin olduğu Yeşil liste seçimi kazandı.Oldumu derseniz?.Tabiki ki bize göre olmadı. Ama takdir Merkez ilçe CHP üyelerinin tabiki.Merkez ilçe kongresinde CHP ile ilgili tek bir bayrak afiş pankartın olmadığı heyecansız, coşkusuz ve tek bizim liste mantığı ile yapılan seçim bu yüzden ilginç bir yapılan seçim  oldu.Seçime de katılım az oldu ve düşük bir oy oranı ile mevcut Başkan güven tazeledi ve Kırklareli Merkez İlçe kongreside bu tespitlerimizle tarihteki yerini aldı.
CHP DE KADININ ADI YOK
CHP Merkez ilçe dahil  7 ilçede tamamlanan kongrelerin ardından tek bir kadın ilçe Başkanının olmaması CHP Kırklareli il örgütüne yakışmadı.Pehlivanköy kadın ilçe Başkanı Nil Nermin Demirel'in aday olmaması ve Babaeski ilçe kongresinde aday olan kadın adayın  da  seçimi kaybetmesi ile CHP de tek kadın ilçe Başkanı olmadan ilçe kongreleri maalesef  tamamlandı.Eğitim oranında neredeyse yüzde yüzü bulduğu, Atatürkçü, demokrat ve CHP nin kalelerinden biiri olan Kırklareli de bu ilçe kongrelerinde yaşanan durum hepimiz adına üzüntü vericidir.Bu sonuçlar Kırklareli'mize yakışmadı.Tarihte kadın vekil çıkaramayan il olarak onun utancını yaşarken tek bir ilçe il Başkanı da çıkaramamazın nedenlerini hepimizin sorgulaması gerektiğini düşünüyorum.Ben kendi adıma utanıyorum.Siyaset yapmadık hiçbir yerede aday olmadık.Ama siyaset yapanlar  bu utancı taşırmı bilemeyiz. Ama bizce esas utanması gerekenlerinde biraz kendileri ile hesaplaşması gerektiği günler gelmedi mi diye de düşünüyorum.Bu utanç ve sorumlulukta biz erkekler hepimiz pay sahibi değilmiyiz?.CHP Kadın il-ilçe Gençlik il-ilçe kolları var diyeceksiniz.Ama pratikte bu işler öyle demekle yürümez.CHP de bir değişimde kadın ve gençlik kollarında olmalı.Çünkü CHP Kadın ve Gençlik kolları partinin yan kolları değil, o partinin öz kollarıdır. Merkez ilçe Başkan ve yöentiicileri  gibi partinin bir parçası olarak sözde değil özde olmalıdır.Kadınları ve Gençlerin görevlerinin "afiş asmak,sandalye taşımak, evlere broşür, afiş, bildiri dağıtmak görevleri" anlayışın hakim olmaması gerekir.CHP de bu zihniyetin değişmesi ve Kadınlar ve Gençler de  siyaset üreterek ülke sorunlarına katkı sunmaları görevlileri olduğunun farkında olmalılar.
LÜLEBURGAZ SEÇİMLERİ EZBER BOZDU
CHP ilçe kongrelerinin finali Lüleburgaz ilçe kongresi ile sona erdi.CHP de tüm gözlerin çevrildiği ve mahalle  delege seçimlerinde kıran kırana bir yarışın sahne olduğu Lüleburgaz ilçe seçimlerinde beyaz ve kırmızı iki listenin yarışmasının ardından tamamlandı.Beyaz listeye mevcut 2, biri de  eski 3 vekil destek verirken , Mevcut ve önceki dönem bazı Belediye Başkanları, il Başkanları, İlçe Başkanları,Bazı il genel, Belediye Meclis ve Kristal İş Genel Başkanının açık destek  verdiği beyaz liste ile seçime girerken, mevcut İl Başkanı, Lüleburgaz mevcut ve eski  İlçe Başkanı,bazı İl Genel ve Belediye Meclis üyeleri de kırmızı listeye destek vererek bir seçim heyecanı yaşandı. Lüleburgaz ilçe seçim sonucu siyasi beklenti içinde olanların geleceğini yakından ilgilendiren seçim olması açısından oldukça önemliydi.Herkes  kırmızı listenin kazanması durumunda Özgür Özel ile başlayan değişimin devamı olacağı ve CHP de  kartların yeniden karılmasına neden olması açısından oldukça önem taşıdı.Aksi durumda yani beyaz listenin  kazanması durumunda ise, statükonun korunarak yıllardır tabanın tepkisine yol açan siyasilerin yeniden koltuklarının devamı demek olacağını, mevki ve makamalarında yine aynı kişiler tarafından paylaşacağı görüşün hakim olması açısından oldukça önem taşıyan ilginç  bir kongre oldu.Lüleburgaz delegeleri taşıdığı o sorumluluk ile sandığa gitti ve oyunu kullandı.Sandıklar açılıp seçim sonucu belli olduğunda kırmızı listenin seçimi farklı kazandığı görüldü.Ve gergin başlayan kongre kırmızı listenin kazanması ile yerini mutluluğa çevirdi.
CHP Lüleburgaz ilçe  kongresinde kırmızı listenin seçimi  kazandığı belli olunca  bizler bunu Beyaz listede yer alan tüm siyasilere mesaj olarak okuduk.Lüleburgaz delegelerinin kullandıkları oylar ve yaptıkları tercihler ile beyaz  listede yer alan siyasilere,  "CHP Lüleburgaz ilçesi delegeleri olarak  biz delegeler bu güne kadar yaptığınız hizmetler için her birinize ayrı ayrı  teşekkür ederiz.Artık evinize dönün.Bizler kırmızı listeye oy vererek değişime evet dedik ve siyasette de artık yeni yüzler görmek istiyoruz.Liyakatlı kişileri siyaset sahnesinde görmek istiyoruz.Değişime EVET statükoya HAYIR  diye okuduk.Ama kaybeden beyaz listede yer alanlar delegenin verdiği bu  seçim sonucunu nasıl okudu bilemeyiz.

CHP LÜLEBURGAZ İLÇE KONGRESİ CHP ÖRGÜTÜNE "DEĞİŞİM " MESAJI VERDİ

Son günlerde yapılan tüm anketlerde CHP ülke genelinde birinci parti olma özelliğini korurken, AKP ile  aradaki makası açıp yükselişe geçmişken Trakya'da ise CHP li bazı kişilerin ne yazık ki "ön seçim değil, kendime seçim"anlayışından kurtulaması gerekir.Yok eğer bildiklerini okumaya devam ederlerse, 31 Mart yerel seçimlerinden ders alamamışlarsa önümüzde  yapıacak yerel ve genel seçimlerde   Kırklareli genelinde kaybedilen Belediyelere yenileri eklenecek, 3 vekil sayımızdan 2 vekil CHP de iken kongrelerde yürütülen "ben varsam parti var" mantığını yerel ve genel seçimlere taşırsa vekil sayısıda 1 olursa kimse şaşırmasın.
31 Mart Kırklareli yerel seçim sonuçlarının iyice irdelenerek herkes kendisi ile ve partisi ile yüzleşmelidir.Unutmayalım Kurtuluş yok tek başına, Ya hep beraber ya Hiçbirimiz.