İkizköy’deki Esra Işık da onlardan biri.

Akbelen Ormanı çevresindeki tarım arazilerine yönelik acele kamulaştırma sürecini protesto ederken gözaltına alındı. Ertesi gün tutuklandı. Savunmasında suç kastı olmadığını ifade etti, “Araç keşif heyeti olduğunu bilmiyordum, şirket yetkilileri sandım” dedi. İlk duruşmasına kelepçeli getirildi ve mahkeme tutukluluğunun devamına karar verdi. Esra Işık, tutuklu olarak yargılanmaya devam ediyor. Hukukun üstünlüğüne olan inancımız, bu sürecin adil bir şekilde sonuçlanacağını umut etmemizi sağlıyor.

Onun hikâyesi yalnızca ona ait değil.
Çünkü toprağını koruyan her insan, aynı soruyla yüz yüze geliyor:
Biz neyi öncelik olarak koyuyoruz?
Bu soru Akbelen’de soruldu.
Karadeniz kıyılarında soruldu.
Zeytinliklerin önünde soruldu.
Ve her seferinde verilen cevap, neye inandığımızı da gösterdi.

Geri dönelim o cümleye.
“Kalırsa bana ver” diyordu.
Mesele sadece ağaç değil, sadece toprak değil.
Mesele, o ilk cümlede saklı olan ölçüyü koruyup koruyamadığımızdır.
Çünkü onlar kaybederse-
hepimiz kaybederiz.
Sadece bir yeri değil,
inandığımız o ölçüyü de!!!

Bugün ülke olarak yaşadığımız birçok olayın ardından aynı soruyu tekrar tekrar soruyoruz: “Neden bu hale geldik?” Oysa bu sorunun cevabı çoğu zaman dışarıda değil, en yakınımızda, ailemizin içinde, büyüdüğümüz evlerin duvarlarında saklı.

Toplumda kadına, çocuğa, hayvana ve doğaya yönelen şiddeti yalnızca bireysel öfke patlamalarıyla açıklamak eksik kalır. Bu şiddetin kökleri, nesilden nesile aktarılan görünmeyen bir mirasa dayanır. Bastırılmış duygular, ifade edilemeyen ihtiyaçlar ve öğrenilmiş çaresizlikler.

“Bu çocukları anneler yetiştirir” diyoruz. Ancak bu cümle çoğu zaman eksik bir gerçeği taşır. Çünkü o çocukları yetiştiren kadın, toplum baskısı, eş baskısı, aile içi roller, ekonomik zorluklar ve çoğu zaman görünmeyen duygusal yüklerin altında ezilmektedir. Kendine alan açamayan, kendi duygularını tanımaya fırsat bulamayan bir kadının, çocuğuna sağlıklı bir duygusal zemin sunması pek mümkün değildir.

Burada suçlu aramak değil, döngüyü anlayarak çözebilmeye çalışmaktır.

Kendi ihtiyaçlarını sürekli erteleyen, değerini dış onayda arayan, sevgi vermeyi görev bilirken kendine sevgiyi çok gören bireyler yetiştiriyoruz. Sonra bu bireyler büyüyor, ilişkilerinde kontrol etmeye, bastırmaya, öfke ile var olmaya çalışıyor. Ve biz bu tabloya bakıp yalnızca sonucu konuşuyoruz.

Oysa konuşmamız gereken konu sorunun özüne ulaşmaktır.

Kadının toplumdaki yeri sadece “anne” rolüyle sınırlandırıldığında, onun bir birey olarak varlığı göz ardı edilir. Kendini gerçekleştiremeyen, duyulmamış, görülmemiş bir kadın, zamanla ya susmayı öğrenir ya da içindeki yükü bağırarak, öfkesini çocuğuna şiddet uygulayarak yaşadıklarını farklı biçimlerde dışarıya yansıtır. Bu yalnızca kadın meselesi de değildir. Erkekler de benzer şekilde duygularını bastırarak büyür, güçlü görünmek adına kırılganlıklarını inkâr eder. Sonuçta ortaya, birbirine temas edemeyen, anlayamayan ve giderek sertleşen bireyler çıkar.

“Kadın kadının yurdu olmalıdır” deriz. Ancak bugün çoğu zaman kadın kadının yükünü artıran bir noktaya gelmişizdir. Aynı şekilde erkekler de birbirleriyle sürekli bir rekabet ve çatışma halindedir. Bu durum, bireysel değil, kolektif bir öğrenmenin sonucudur.

Ama bu hikâye burada bitmek zorunda değil. Her öğrenilmiş davranış, kendi gelişimimize emek vererek yeniden öğrenilebilir.

Değişim, büyük söylemlerle değil, küçük farkındalıklarla başlar. Kendi düşüncelerimizi gözlemlemek, duygularımızı fark etmek ve onları bastırmak yerine anlamaya çalışmak… Belki de en büyük dönüşüm burada saklıdır. Çünkü duygularımız, hayatımızın görünmeyen pusulasıdır. Onları tanımadan yönümüzü bulamayız.

Bugün geldiğimiz noktada yaşananlar; sadece bireysel hataların değil, uzun yılların birikmiş ihmallerinin sonucudur. Bu tabloyu “çürüme” olarak tanımlamak kolaydır. Asıl konu bu çürümeyi fark edip sorumluluk alabilmektir.

Toplum, bireyin aynasıdır. Ve her birey, bu aynada gördüğünü değiştirme gücüne sahiptir.

Belki de şimdi sormamız gereken soru şudur.

“Ben, bu döngünün neresindeyim ve onu dönüştürmek için ne yapıyorum?”

   Oysa onunla ilk  tanışdığımızda  ülkemiz için,geleceğimiz için öyle güzel ideallerimiz vardı ki...Hayatımızın baharında  hızla  dallanan budaklanan  taze birer fidanlar gibiydik.Herkesin insanca yaşayabileceği bir yaşamı olsun,temel insan hakkı olan eğitimi,sağlığı,barınması devlet tarafından karşılansın,kimse işsiz, aç sefil kalmasın.Herkese eşit haklar sağlansın,sınıf farkı kalmasın.Bir arada barış ve huzur içinde savaşsız,sömürüsüz,korkusuz bir dünya kuralım istedik.Çok şey mi istemişiz?..

    Aslında çok naif,sessiz,uyumlu vefakar bir yoldaşımdı.Yanında bir de hemşerisi vardı tanıştığımızda.O da kişilik bakımından onun adeta bir kopyasıydı.Fazla konuşmazlar,yapılması gereken ne varsa tereddüt etmeden  büyük bir sorumluluk bilinci içinde en iyi şekilde yerine getirmeye çalışırlardı.Ayrı fabrikalarda çalışıyorduk.Hafta sonraları veya akşamları işten çıktıktan sonra  işçileri birleştirmek amacıyla kurduğumuz  dernekte buluşurduk.Gerek ekonomik mücadele dediğimiz sendikal örgütlenme;gerek siyasi,politik mücadele dediğimiz  iktidar mücadelesi için gece gündüz demez,hiç yorulmadan ellerimizde bildiriler,afişler mahalle mahalle, kahve kahve dolaşırdık.Gittiğimiz yerlerde bizi tanıyan,amacımızın ne olduğunu bilen  tanıdıklara rastladığımızda onların yüzlerindeki  memnuniyeti,bize olan güvenleri,sempatileri her şeye değerdi.Onların sorunlarını  kendi meselemiz  sayar,dertlerine derman olmak için yapamayacağımız fedakarlık yoktu.

   Bazen grevlerde,işçi direnişlerinde,mitinglerde,gecekondu eylemlerinde hep ön sıraları kapmak için aynı cenahtan diğer siyasi yapılarla birbirimizle kıyasıya bir yarışa giriştiğimiz anlar da oluyordu.Şimdiki aklıma göre  çocukça  bulduğum bu  siyasi rekabetin  anlamı şuydu: “Ülkemizde  bir devrim olacaksa  onu ancak biz yaparız,kitlelere biz önderlik ederiz” diyecek kadar bir özgüvene sahiptik.Bütün bunları yaparken ülkemizi gerek siyasi,gerek ekonomik olarak tam bağımsız kılmak için başta  ABD  olmak üzre tüm uluslararası  emperyalist  güçlerin sömürü planlarına karşı da mücadelemizi yürütüyorduk.Sözün özü, bu yola gönül vermiş, baş koymuş her devrimci genç gibi biz de hiçbir karşılık beklemeksizin  kendimizi  halkımızın kurtuluşuna yani devrime adamıştık.Ne yazık ki inanarak,ölümü göze alarak girdiğimiz bu  mücadelemiz  ütopik bir rüydan ibaretmiş  meğerse.Biz bu rüyadan ancak soğuk savaş döneminin baş aktörlerinden olan;çıkarları için dünyayı kana bulamaktan çekinmeyen  büyük ağabey ABD’nin  desteklediği 12 Eylül 1980  askeri darbesinde caddelerin,sokakların  asfaltını  tuz buz ederek geçen  tankların palet seslerini duyduğumuzda uyanmıştık.

    Bize göre yaptığımız mücadele, emperyalizme ve oligarşiye karşı halkların kurtuluş mücadelesiydi.İktidarı elinde tutan güçlere göre ise biz kökü dışarda yabancı ideolojilerin peşinde koşan,ülkeyi bölüp parçalamak isteyen  teröristler olarak lanse  ediliyorduk.Düşlediğimiz özgürlükçü demokratik düzenin yerine daha baskıcı,emeği,emekçiyi yok sayan,1963’te kazanılmış anayasal hakları rafa kaldıran,tek fikrin hakim olduğu bir düzene layık  görülmüştük.Yıllarca bitirilmeyen  terör ve anarşi nedense bir düdük sesiyle  bıçak gibi birden kesilmişti.Geleceğe ait hayallerimiz,umutlarımız büyük bir yıkıma uğramıştı.Darbenin üzerimizde  yarattığı  ağır tahribat yüzünden her birimiz  pamuk ipliğine dizilmiş tespih taneleri  gibi dört bir tarafa   dağılmıştık.Yeniden toparlanmamız,ayağa kalkmamız için aradan uzun yıllar geçmesi gerekiyordu.Kimimiz  zindanlara düşürek ağır bedeller ödedi.Sağ kalanlar dışarda  büyük sıkıntılar yaşadılar.Kimi  ise paçayı kurtarmak için hiç olmadık mecralara saptılar.İnsana koyan  en acı şeyse geçmişte aynı davaya baş koyan yol arkadaşlarının vefasızlığı oldu.Halbuki bu kutsal mücadeleye girerken bizi kimse zorlamamıştı.Her şeyi kendi öz irademizle yapmıştık.Eleştirilerimiz olsa da onu geçmişte ilişki  kurduğumuz siyasi yapıya yöneltiyorduk.Çünkü bu şahsi  değil toplumsal bir meseleydi.Ama gel gör ki bazılarımız  hiç böyle düşünmüyordu.Başına gelen  bütün olumsuzluklarda  en yakın arkadaşlarını   sorumlu tutabiliyordu.

    Ne tesadüftür ki yıllar sonra bu kadim yol arkadaşımda yollarımız yeniden kesişmişti.Bu en son karşılaşmamızdan   otuz küsur sene önce   onun liseyi okuduğu kasaba parkında yine böyle tesadüf karşılaşmıştık.Askerden yeni gelmiş  fellik fellik iş arıyordu.Boynu kamburlaşmış,avurtları içene çökmüş,gözlerin etrafı kömür karası olmuştu.Morali hiç iyi değildi.Çok sigara içiyordu.Biri bitmeden diğerini yakıyordu.Dostumun o yürek parçalayıcı hali içimi acıtmıştı.Darbeden sonra  onu niye arayıp sormadım  diye bana epey sitem etmişti.Nasıl sorardım ki?..Hepimiz aynı akıbete uğramış,herkes kendi derdine düşmüştü.Bu son karşılaşmamız  ise eşimin doğup büyüdüğü şehirde olmuştu.Kayınpeder,eşimin akrabaları ve ablam o şehirde ikamet ediyorlardı.Ilık bir ilkbahara denk gelen bir bayram günüydü. Hısım akrabayla olan bayramlaşma faslı bittikten  sonra  o şehre her gittiğimde  zaman zaman  uğradığım  mahalle kahvehanesine gitmiştim.Zaten  kahvehane  sahibiyle de öteden beri  bir hukukumuz vardı.Eşimin uzaktan akrabası sayılan  Cihan abi  bana  bazen “damat”bazen de “enişte”diye hitap ediyordu.Kahveye girdiğimde  müşterilere çay servisi yapan  Cihan abiyle bayramlaştıktan sonra şehrin en işlek caddesi olan önünde minibüs yolu geçen  kahvenin önüne oturdum.Kendime bir çay söyleyip,  bayram telaşıyla caddenin  kaldırımlarında bir aşağı bir  yukarı  gelip geçeni insanları seyre daldım.Az sonra kahveye  kılık ve kıyafeti gayet düzgün,ihtişamı  yerinde  biri geldi.Bana gayri ihtiyari  bakıp başıyla kerhen selam verip   az ötedeki  küçük masaya yöneldi.Ona “Hocam” diye  hitap eden  kahve millletiyle bayramlaştıktan sonra aralarında samimi bir  sohbete  başladılar.İlk baştan hiç dikkatimi çekmemişti.Sonradan gayet ağırbaşlı,sessiz,ketum duruşu,tane tane  konuşması ve sigara yakışı bende  birtakım çağrışımlar  yaptı.Sesi de hiç yabancı gelmiyordu.İnsanlar ne kadar yaşlanırsa yaşlansın yetişkin bir insanın ses tonu kolay beri değişmiyormuş.Bizim Hoca, etrafını saran  kahve milletine  çay söylerken  çok yakın olduğum için   bana da söyledi.O böyle jest yapınca ben de sandalyemi onlara daha da yakınlatırıp sohbetlerine ortak olmak istedim.İlk çayları içtikten sonra ben de  masaya birer çay söyledim.İlk baştan o da beni tanıyamadı zannedersem.Onların masaya yanaştığımda işin rengi değişir gibi oldu.Çaylar gelip giderken Hoca sigara yakışlarını hızlandırmıştı.Sanki bir sıkıntısı vardı.Az önceki neşesinden eser kalmamıştı.Arada bir yere bakıyor,sonra bana bakıyor,başını yana çeviriyordu.Gelen kaynar kaynar sıcak çayları iki fırtta bitiriyordu.O an için benim onu tanıyamadığımdan iyice  emindi ama sonrası için garanti veremiyor bir haldeydi.O günlerde gözlerimde yeni bir rahatsızlık peyda olmuştu.Doktor göz tansiyonu yani glokom demişti .Bu rahatsızlık benim görmemi,cisimleri ilk bakışta algılamada sorun yaratıyordu.Kısacası insanları ilk gördüğümde  tanımakta zorlanıyordum.Ne söyleyeyim,gerçekten onu tanıyamamıştım.En son gördüğüm halinden eser yoktu çünkü.Karşımda bambaşka birini bulmuştum.Çok sağlıklı görünüyordu. Benim de huyumdur,yeni  tanıştığım birisine karşı  yakınlık duyup kanım ısındığında   onunla mutlaka  daha samimi bir mutlak  bağ kurar onun seceresini çözmeye çalışırım..Hele bu kişi bende geçmişe ait bir şeyleri anımsatıyorsa hiç şansı yok,onda kendimle ilgili mutlaka bir ortak nokta ararım.Bulduğumda da tanışıklığımızı dostluğa dönüştürmekten hiç çekinmem.Hoca’nın  bu  naif,sessiz hali beni ona daha da yakınlaştırmıştı.İkinci çay faslı bittikten sonra  fırsattan istifade ben  Hoca’ya:

    “Hocam,nerede görev yapıyorsunuz?”diye sordum.Hoca yüzüme “Sen ne söylüyorsun be adam?”der gibi şöyle bir anlamlı anlamlı baktı,tam bir şeyler söyleyecekti ki  yanındaki ondan önce davranıp çalıştığı yüksek okul yönünü işaret etti.

 “Tebe ya bizim Hoca  te orda,yüksek mektepte  üretmen”dedi.Hoca da  başıyla kerhen onaylarmış gibi yaptı.

  “Branşınız nedir Hocam?”dedim.Bu kez, az önce yanıt verenin yanındaki kişi lafa girdi.

   “Abe branşı naapcan,çalışıyi işte,gül gibi işi de var.”dedi.Fakat Hoca’nın ağzında  hala tek kelime alamıyorum.Az  önce kahve milletiyle  gülüş cümbüş muhabbeti koyulaştıran  Hoca’dan şimdi tık yoktu.Sanki dili damağı tutulmuştu.Benim ardı ardına sorduğum sorularımdan  rahatsız olmalı ki  epey gerilmişti.Bir şeylerden çekiniyor gibiydi.Onun bu tedirgin,serçe gibi ürkek halini gören masadakiler  çayları içtikten sonra”Görüşürüz Hocam”deyip  yanımızdan  birer birer ayrıldılar.Kahvenin  önünde Hoca’yla tek başına kaldık.İlkbahar güneşinin insanın içine ferah veren sıcaklığıyla  samimiyeti daha da pekiştirmek için onun memleketini sormaya kalkınca Hoca birden ayaklanıp:

   “Kendini hiç zorlama Emin,orda kal !”dedi küstahça.İçilen çay paralarını ödeyip “Hoşça Kal”bile demeden çekip gitti.Bana ismimle hitap ederek  bu saygısızlığı bana revan gören  bu şahıs kimdi?Niçin  birden panikleyerek hızlıca masayı terk etti?Şok olmuştum doğrusu.O masayı terk ederken:

  “Özür dilerim Hocam, bir yanlışımız mı oldu acaba ?”dedim şaşkın bir şekilde ama Hoca,”Bak işine!”der gibi bir el hareketi yaparak telaşla  yanımdan  uzaklaşmıştı.O anda dışarda boş bardakları toplayan  Cihan abi:

  “Damat,Hoca  neye kızdı da “hoşça kal”bile demeden çekip gitti.Halbuki hiç böyle yapmazdı”dedi ve yanıma oturdu.

  “Valla,ben de anlayamadın.Nereli  olduğunu sorunca,her halde ondan rahatsız oldu galiba”dedim.”Sen biraz bekle,ben masaları dolaştıktan sonra  gelirim”diyerek içerdeki müşterilerin çay siparişlerini yerine getirdikten sonra birer çay da bize ayırıp yanıma oturdu.Uzun zamandan beri kahvenin  müşterisi olan Hoca’nın ismini,memleketini,yüksek okulda çalışan bir memur olduğunu tek tek anlattı.İsmini söyleyince bende jeton ancak o zaman düşmüştü.Kahve milleti tarafında hayli saygınlığı olan  Hoca’nın  bizim eski yoldaşlardan  biri  olduğunu öğrendiğimde vurgun yemişe dönmüştüm.Reyhan Ağabey kadim dostumla aramızda bir şeyler geçtiğini sezmiş olmalı:

   “Hayrola damat,bizim Hoca’yla  daha önceden tanışıyor muydunuz yoksa? diye sordu.Ben kadim dostumun bu beklenmedik tavrı karşısında  derin bir yürek sızısı hissetmiştim.Kafam allak bullak olmuştu.Benden hala bir yanıt bekleyen  kahveciye:

  “Boşveerr abi, önemli değil.Eski bir tanıdık diyelim”dedim.O da:

   “Eskiyse at gitsin,üzerinde fazla durma damat!”diye bana salık verdi.

    Kadim dostumun bana reva gördüğü o davranışının  özü şuydu.Geçmişteki muhalif  fikirlerinden ve zikirlerinden  dolayı  sistem  tarafından ağır yaptırımlara uğramış;onun  paslı çarkları arasında kaybolmaya yüz tutmuşken birden  şansı dönüp  devlet kademesinde iyi bir iş bularak hayata yeniden tutunmaya çalışan bu insanın  benim onu tanıyıp  yanındakilere deşifre edeceğimden korktuğu içindi yaptığı.Kendine yepyeni bir hayat kurmuş,çervesinden çok saygı görüyordu.Benim onun bu mutlu düzenine çomak sokacağımı mı düşünmüştü acaba?O bana  hayatım boyunca utamadığım bu saygısızlığı layık görmesine rağmen halbuki ben onun bu duruma gelmesine çok sevinmiştim.Biz  tüm ezilen insanların mutlu bir gelecek kurması  için hayatımızı ortaya atmışken bir dostumun hayata yeniden tutulmasına niye engel  olayım ki?..”Kurt kışı geçirir ama yediği ayazı unutmaz”derler.Kadim yoldaşım bende  kolay kolay silinemeyecek  bir yürek sızısı bıraksa da ben onu çoktan affettim ama unutmadım.

20 Şubat’tan beri Silivri’de bir gazeteci var. Evine dönemiyor, çocukları ve eşi  hasretle onu bekliyor.
Alican Uludağ 18 yıldır yargı muhabiriydi. Kimin nasıl yargılandığını, hangi kararların arkasında ne olduğunu herkesten iyi biliyordu. Şimdi o bilginin ona hiçbir faydası yok. Çünkü artık öte tarafta, haber yapan değil haber olan…
Tutuklandığı gün meslektaşlarına bir mesaj gönderdi: “Dik durun. 
Alican Uludağ susmadı, susmayacak.” Bunu onu tanıyan biri olarak okuduğumda boş bir slogan gibi gelmiyor. O cümleyi kuran adamı biliyorum. Ağırlığını da biliyorum.
Bir yargı süreci işliyor, iddianame hazır. Hukuk işlemeli, buna kimsenin itirazı yok. Ama şunu da gördük: Aylık tutukluluk incelemesi için ekrana bağlandı, günlerce savunma hazırladı. Söz hakkı verilmeden karar açıklandı. O gün şunu sordu: “Siz önce infaz ediyorsunuz, sonra savunmanızı verin diyorsunuz.” Yıllarca aynı koridorlarda aynı sahneleri haber yapmıştı. Bu sefer sahnenin içindeydi.
Avukatları Anayasa Mahkemesi’ne bireysel başvuruda bulundu. Süreç devam ediyor. Hukuk kendi yolunda yürüyor. Biz de bekliyoruz.
Bir ülkede gazeteciler sustuğunda, gerçek de yavaş yavaş görünmez olur. Bunu soyut bir cümle olarak okumayın. Bir gazeteci sustuğunda, onun yerine geçen sessizliği de kimse duymuyor.
Yanındayız Alican Uludağ, bu ülkede sabah kalktığında gerçeği okumak isteyen herkes adına yanındayız. 
Çünkü adalet ertelenebilir. Ama er geç yerini bulur, unutulmamalıdırki 
Devletin dini Adalettir

  1-Laiklik;aklın inançtan, bilimin,felsefenin ve sanatın dinden bağımsızlaşmasıdır.   
  2-Laiklik;kulluktan,, tebaalıktan  yurttaşlığa geçiştir.                                  
  3-Laiklik; egemenliğin kaynağının yeryüzündeki halkın olmasıdır.                   
  4-Laiklik; herhangi bir dinin ya da inancın devlete ve kamusal yaşama egemen olmamasıdır.           
  5-Laiklik; devletin,eğitimin ve hukukun dinden arındırılmasıdır.          
  6-Laiklik; demokrasinin ön koşuludur.                     
  7-Laiklik;teokrasinin panzehiridir.                    
  8-Laiklik;yasalarının referans kaynağının “İnsan Hakları” olmasıdır.             
  9-Laiklik;din ve vicdan özgürlüğünün güvencesi olduğu gibi dinin siyasi amaçlar için araçsallaştırılmasına karşı  en büyük güvencedir.         .                       10-laikliğin;önüne sıfat (özgürlükçü,inançlara saygılı, otoriter, Kemalist …) eklemek anlamsız,gereksiz ve laiklik karşıtlarının istismarına, içeriğinin boşaltılmasına hizmet etmektedir.                         
 11-Laiklik; demokrasinin olduğu gibi,özgürlüğün  ve eşitlikçi,sömürüsüz bir uygarlığının da ön koşuludur.            
 12-Laiklik;modernite devrimlerinin (1688 İngiliz,1776 Amerikan,1923 Türk … Devrimleri ) ve sömürüsüz uygarlık yaratma devrimlerinin(1917 Ekim Devrimi başta olmak üzere tüm sosyalist devrimler) de temelidir.                           
 13-Laikliğin içeriğini, toplumsal ve sınıf mücadeleleri belirlemektedir.             
 14-Laiklik; ne dini silmek ne de din karşıtlığıdır.             
 15-Laiklik; insanlık tarihinin en büyük kazanımlarından birisidir.
 16-Laiklik; farklı inançve kültürlerin bir arada yaşamasının teminatıdır.

  İnek Şaban, büyük göçün başladığında köyden şehre yeni gelen, alçakgönüllü, gecekondu mahallelerinde oturan, başını döndüren şehir karşısında köy saflığını taşıyan, ezik ve etrafa şaşkın şaşkın bakan bir tipti.
 Şehrin katakullilerini bilmez ve akıl erdiremezdi. Yüksek binalara  hayran hayran bakarken şapkası düşerdi! Karşısına çıkan kızlara bakarken de ne yapacağını bilemezdi. Şaban, zamanla şehre alıştı gecekondunun yerine kaçak bir bina dikti. Altına da bir dükkan açtı.Akrabalarıyla birlikte bir partinin yandaşları arasına girdiği için himaye edildi. Zamanla kaçak binalara tapu tahsis belgesi verildi. Süreç içersinde kaçak  binalar kat karşılığı müteahhitlere verildi. Şaban’ın eline  para geçtiğinden artık kentlilere çekinerek bakmıyordu. Kentli kızları aşağılıyor,sokakta karşısına çıkana, adap öğretiyor, amaçsızca bağırıyor ve bundan mutlu oluyordu.  Yüzündeki o gülümsemenin yerini,insanı aşağılayan ve hakaret eden bir nefret anlatımı almıştı. Kentin yeni efendisi, kentin eski efendilerini aşağılıyordu. Yani İnek Şaban kendini aşıyor ve Recep İvedik’e dönüşüyordu! Türk toplumu artık kendi yüzünü Şaban’da değil,bu yeni Recep’de görüyordu. Bu kültürün değişimidir. Yani toplumun kültürü değişti,başkalaştı. Otuz yılı aşkın sürede medya başta olmak üzere bir çok kurum Recep’leşmeyi, (lümpenleşmeyi) destekledi. Şaban’lar Recep İvedikleşti. Yılmaz Güney çizgisi yoksul halktan gelip,bilincini sosyalizme tahkim etti ve kendi devrimi yaptı. Bununla da yetinmedi “devrimi” kendi dışına da yaymaya çalıştı. Yılmaz Güney, devrimci inancı ve düşüncesini sanatsal eylemle pratiğe dönüştürdü. Bu onu halk kahramanı yaptı. Yoksulluktan gelmenin ve ezilmesinin öfkesini sisteme (oligarşiye) yönelten bir devrimci iradeyi temsil ediyordu, Yılmaz Güney!  12 Eylül Askeri Darbesi; “tehlikeli ve politikleşmiş halk kahramanı “ imgesini kıyarak ya da sürgüne yollayarak yok ederken,boşalan tahta “İbrahim Tatlıses” yerleşti. İnşaatlarda sigortasız, güvencesiz ve sendikasız amele olarak çalışırken “İbo” bir türkü çığırdı ve kaderi değişti. Ezilenin kaderciliğini, mağduriyetini ve bireysel yükselişinin (yırtma-sınıf atlama) hırsını temsil eden,yeni imge oldu. Sistemle barışık bu yeni lümpen figür, doğal olarak darbecilerin pek hoşuna gitti. Halk kendini Yılmaz Güney’le özdeşleştirerek onda kendi onurunu ve direnişini buluyordu. Tatlıses ise halka “ bir başarı hikayesi” sundu.”Ayağımda kundura” ile başlayan süreç bireysel bir sınıf atlamaya dönüştü.  “Çirkin Kral” Yılmaz Güney’de devrimci kimliği  çerçevesinde sömürgecilik karşıtı ve sınıfsal bir bilinci ifade ederken, Tatlıses’de ise bir “folklara”,”şiveye” ve “acılı lahmacun-viski kültürüne” indirgenen, siyasi içeriği boşaltılmış, sisteme entegre edilmiş , devletini seven mağdur “İmparator” imgesi alıyordu. Egemen sınıflar, 12 Eylül ile Yılmaz Güney’in temsil ettiği “umut”u Tatlıses’in temsil ettiği “kader”e dönüştürdü! Yılmaz Güney “başkaldırı”, Tatlıses ise “teslimiyet” ti. 

Ezcümle;İnek Şaban, Recep İvedik ve Tatlıses çizgisinin Türkiye’yi getirdiği yer çıkmaz bir sokaktır!   Çıkmaz sokaktan “Kurtuluş” ise “Çirkin Kral” Yılmaz Güney’in çizgisinde saklıdır!!!

   Savaş veya harp,ülkeler,hükümetler ya da ülke içerisindeki toplumlar,gruplar arasında gerçekleşen silahlı çatışma”diye tanımlıyor ansiklopedik bilgi.Savaşların nedenleri arasında dini,milli,siyasi ve ekonomik nedenler sayılsa da gerçek nedeni,gücü ve parayı eline geçiren muktedirlerin gerek ülke çapında olsun gerek uluslararası düzeyde olsun eline geçirdikleri iktidarlarını rahat sürdürebilmek;hükümranlıklarını başkalarına karşı  silah zoruyla,zorbalıkla kabul ettirmek için başvurdukları bir yöntemdir.

    Savaş,daha sade bir anlatımla;kendi egosu ve çıkarlarından başka bir şey düşünmeyen zorbaların, herkese yetenek kadar olan dünya nimetlerini başkalarıyla paylaşmak ismedikleri için  çıkardıkları bir yıkım,bir trajedi ve toptan bir yok oluş demektir.Tarihte savaşı çıkaran liderlerin en çok savundukları gerekçeli yalanları,”Biz savaş istemedik ama karşı taraf bizi buna mecbur etti.”Acaba gerçekten öyle mi?..

    2.5 milyon yıl önce insanın ilk ortaya çıkışından sonra yaşanan  Paleotik dönem de denilen Eski Taş Çağ ile   Neolitik dönem de denilen ve  M.Ö  8000-5500 arasında hüküm süren Cilalı Taş Devri’ne  kadar insan toplulukları arasında yaşadığımız çağda olduğu gibi savaşlar,çatışmalar,birbirini boğazlamalar olmuyormuş.Toplumbilimciler bu döneme “İlkel Komünal Toplum” adını koymuşlar.Çünkü bu toplumda özel mülkiyet,sınıf veya zümre ayrımı hiç olmuyor,toplulukta herkesin yapacağı iş,görev belli olup elde edilen nimetler eşit bir şekilde paylaşıldığından aralarında hiç bir anlaşmazlıklar söz konusu olmazmış.Ne zaman insanlar avcı toplayıcı yaşamdan yerleşik düzene  geçip yeni  aletler icad etmeye başladıktan sonra tarımcılık,balıkçılık gibi yeni yeni meslekler öğrenirler.İşte bundan sonra aralarındaki koletif üretim ve eşitçe,hakça paylaşım bozulur.Çünkü kazançlarında farklılaşmalar başlayınca çok kazananlar elde ettikleri geliri diğerleriyle paşlaşmak istemezler.Bu dönemden sonra özel mülkiyet ve sınıflar ortaya çıkar ve toplum biçimleri hızla değişime uğramaya başlar.İnsanoğlu İlkel Komünal Toplum’dan sonra sırasıyla Köleci Toplum,Feodal Toplum,Kapitalist Toplum  dönemlerini yaşayarak görür.Marksist kuramcıların geliştirdikleri ve pratikte uygulamaya soktukları sınıfsız,sömürüsüz bir toplum düzeni olan Sosyalist veya Komünist toplum sistemi ne yazık ki  pek de başarılı olmayıp büyük bir hüsranla sonuçlandı.Bunun niye böyle olduğunu burada anlatacak halimiz yok ama  Berlin Duvarı’nın son kalıntıları yıkılırken sınıfsız,sömürüsüz, savaşsız  bir dünya  özlemi çeken milyonlarca insanın umutları  bir nebze de olsun yıkıma uğradı.

    Siyasi  literatürde “devlet” kavramı her ne kadar:”Belirli bir toprak parçası üzerinde yaşayan insan topluluğunu bağımsız ve sürekli bir eğemenlik altında birleştiren kamu düzenini sağlamakla görevli siyasi ve hukuki yapı”olarak tanımlasa da sınıflı topluma geçtikten sonra erki eline geçiren sınıf veya zümreler devlet aygıtını  ve kendine hizmet eden baskı aracı olarak kullanmaktan geri durmamışlardır.Ondan dolayı sınıflı toplumu ortaya çıkışından günümüze kadar insanlar arasında savaşlar,çatışmalar hiç eksik olmamıştır.

   Savaş hakkında birçok düşünür,filozof ,bilim insanı,edebiyatçı çok anlamlı yorumlarda bulunmuşlar.M.Ö. 427-347 yılları arasında yaşamış diğer ismi de Eflatun olan ünlü Yunan filozofu  Platon:“Savaşı sonunu sadece ölüler görür”demiş.Yaşam felsefesini  savaş karşıtlığı ve insan haklarıyla oluşturan ünlü Fransız yazar,felsefeci,insan hakları savunucusu Jean Paul Sartre,“Savaşı zenginler çıkarır,yoksullar ölür”demiş.Krezus,”Barışta oğullar babalarını gömer,savaşta babalar oğullarını gömez.Albert Einstein,”İnsan inanmadığı bir şey için acı çekeceğine,barış gibi bir dava uğruna ölse daha iyi değil mi?”diyor.George Herbert,”Savaş hırsızlar yaratır,barış da o hırsızları asar”Nazım Hikmet,“Savaş,korku ve sefaletten başka bir şey veremez.Yakar,yıkar,öldürür,yok eder.Bertrand Russel,”Savaş kimin haklılığına değil,kimin güçlü olduğuna karar verir”diye belirtmiş.Savaş hakkında en anlamlı sözü ünlü Diyarbakır’lı Ermeni müzisyen Aram Tigran söylemiş.

  “Dünyaya bir daha gelsem;ne kadar tank,tüfek ve silah varsa hepsini eritir saz,cümbüş ve zurna yaparım”demiş.Savaş konusunda en son ünlü Amerikalı mucit,yazar,filozof,bilim insanı Benjamin Franklin’in sözüne kulak verelim.

 “İyi bir savaş,kötü bir barış hiç olmamıştır.”

 Sınıflı toplumların ortaya çıktığı antik çağdan günümüze  kadar  savaş hakkında   çok anlamlı yorumlar yapmış,sözler söylemiş,adları  tarihe geçmiş   filozofun,bilim insanının,edebiyatçının,siyasetçinin üzerine basa basa söyledikleri kulağa küpe olacak nitelikteki özlü sözlerine  rağmen günümüzde dünyayı babalarının çiftliği gibi gören sözde modern,gelişmiş, uygulamada eşkiya devletler ABD ve İsrail’in adeta kudurmuş bir it gibi sağa sola saldırmaları neticesinde çok yakınımızda kanlı,haksız bir savaşa daha tanık oluyoruz.Vicdan,acıma ve merhamet duygusundan yoksun,uluslararası hak,hukuk tanımaz dünyanın iki  faşist lideri Trump ve Netanyahu,  emperyalizmin gölgesi altında yaşayan  yoksul Ortadoğu halklarına hiç hak etmedikleri  o kaotik günleri yeniden yaşatıyorlar.Onların  amaçları sadece gözüne kestirdikleri ülkelerin ekonomilerine çökmek değil o ülkelerin halklarını  iyice yoksullaştırıp   Afrika’nın Çad,Zambiya,Nijer gibi  ülkelerde  olduğu gibi kamplarda bir avuç una,temiz bir bardak suya muhtaç bırakmaktır.Açlığa mahkum insanların olduğu ülkeleri yönetmek onların işine daha iyi geliyor. ABD’nin  İran işgalinde kullandıkları bir tomahawk füzesinin  maliyetinin 1- 4 milyon dolar arası dolayı olduğu söyleniyor.Bu füzeden binlercesini   molla rejiminin baskıları altında inim inim inleyen  fakirleşmiş İran halklarının üzerine attılar.Halbuki bir füzeye harcanan parayla insanlık için neler neler yapılmaz ki..?

    Savaşın ne kadar korkunç bir şey olduğunu,niye çıkarıldığını bunu ancak yaşayanlar bilir.Aslında savaş, bir amacı gerçekleştirmek için başvurulam bir araçtır.İşte bu bilince varmış  savaş karşıtı,barıştan yana olan dünya halkları için savaşsız,sömürüsüz bir dünya  mümkün müdür?Sosyalistlerin çok sık kullandığı jargonla sorulursa,”Sınıfsız,sömürüsüz,savaşsız bir dünya olası mı?..” Evet mümkündür,ama nasıl?..

 -Yeryüzündeki doğal kaynaklar korunmalı ve adil eşit bir şekilde paylaşılmalı

-Yeşil enerjiye geçiş ve çevre dostu politikların benimsenmesi hem dünya barışını koruyacak hem de gelecek nesiller için yaşanabilir bir dünya bırakacaktır.

-Dünyada silahsizlanma seferberliği ilan edilmeli

-Silaha ve savaşa ayrılan ödeneklerin insanların insanca yaşamları için eğitime,sağlığa,beslenmeye ve barınmaya ayrılmalı

-Barış isteyenlerin örgütlü gücü dünyaya hakim olmalı,sesleri savaş çığırtkanlarından daha fazla çıkmalı

-Yazarlar,şairler,sanatçılar,bilim insanları savaş aleyhinde toplumu etkileyici eserler yazmalı

-Nato gibi savaş örgütleri ortadan kaldırılmalı

Savaşsız,sömürüsüz bir  dünya mümkün,eğer insanlık isterse...

Barış,demokrasi ve “İç Cephenin  Güçlendirilmesi” ancak laik-seküler güçlerin iktidarında gerçekleşebilir…

 Türk Devrimi İslam dünyasının ilk Aydınlanma ve Modernite Devrimi’dir! Gecikmiş bir burjuva devrimidir.  Tarihsel anlamda hiç şüphesiz ilericidir. Türk Devrimi’nin kökleri 200 yüzyıl önce başlayan Osmanlı-Türk Modernleşmesi’ne kadar gitmektedir! 1923’de ilan edilen Cumhuriyet modernleşme sürecin zirvesi ve elbette kurucu eşiğidir. Türk Devrimi ,1908 2. Meşrûtiyet’ten,31 Mart 1909 vakası’na Kurtuluş Savaşı’n dan ve 1923Cumhuriyet Devrimi’ne uzanan uzun bir tarihsel yürüyüştür. 1908 2. Meşrûtiyet,Abdülhamid otokrasisine karşı, anayasal yönetimin yeniden kurulması ile sonuçlanan bir başkaldırı eylemiydi.2.Meşrutiyet, (1908) Türk Devrimi’nin ilk büyük sıçramasıdır. Devlet hanedanın değil,siyasal topluluğun ortak iradesinin örgütlenişidir.Her devrim karşı-devrimide doğurur. 31 Mart Vakası(31 Mart 1325 eski takvim/ 13 Nisan 1909 yeni takvim)tam bu yüzden Türk siyasi tarihinin dönüm noktalarından biridir. 2.Meşrutiyet’in hemen ardından İstanbul’da patlayan bu ayaklanma, Meşrutiyet, karşıtı dini- gerici bir kalkışmaydı.  Selanik’ten İstanbul’a gelen Harekat Ordusu tarafından bastırılmıştır. 1908 Meşrutiyet ise 31 Mart o Meşrutiyet’in geri alınmak istenmesinin eylemidir. 1908,anayasal bir devrimse, 31 Mart  (1909) ona “karşı-devrimci”  bir yanıttır. (Meşrutiyet’i  yıkıp, istibdatı geri getirme kalkışması) 1908’de başlayan süreç, İmparatorluğun batması ve savaşlar nedeniyle kesintiye uğradı ama kopmadı. Tam tersine Milli Mücadele, egemenliğin, hanedandan millete doğru kaydığı sürecin yeni aşaması oldu. Osmanlı düzeni çökerken Ankara’da kurulan yeni siyasal merkez Meşrutiyet’ini  saraydan değil milletten almaya başladı! Aslında  “Kurtuluş” ile “Kuruluş” iç içedir!Saltanatın tasfiyesi ardından 1923 Cumhuriyet’in ilanı, 3Mart 1924’de hilafetin kaldırılması, bu tarihsel hattın rejim düzeyinde büyük sonuçlarıdır. Kurtuluş savaşı sadece bir bağımsızlık savaşı değildir. O savaş kim adına ve hangi siyasal ilkeye dayanılarak  yönetileceğin yanıtıdır.  Bu nedenle 1919-1923 dönemi, Türk Devrimi’nin ikinci büyük atılımıdır. Mesele anayasal monarşiyi ve teokrasiyi aşmış, onu tasfiye etmiş, ulusal egemenliğe dayalı yeni bir devlet kurma düzeyine sıçramıştır.  29 Ekim 1923’de Cumhuriyet ilan edildi ve yeni bir devlet kuruldu. Rejim değişikliğinden sonra sıra toplumu dönüştürmeye gelmişti. Hilafetin tasfiyesi,medeni kanun yani hukuk devrimi,eğitimim birleştirilmesi, harf devrimi,laiklik yönünde düzenlemeler,kadınların kamusal yaşama katılması,3 bin yıldır bu topraklarda süren kulluktan (Hitit, Bizans,Selçuklular, Osmanlı)yurttaşlığa  geçişin araçlarıydı. Türk Devrimi, güçlü bir sanayi burjuva sınıfın yokluğundan dolayı (Devrim’e sivil-asker aydınlar ve eşraf yani Küçük Burjuvazi’nin radikal kanadı önderlik etti) 1688 İngiliz,1776 Amerikan ve 1789 Fransız Devrimi kadar radikal olamadı. Feodalizm tam anlamıyla tasfiye edilemedi, devrim tamamlanamadı ve yarım kaldı. Türk Devrimi’ni tepeden inmecilikle ve diktatörlükle suçlamak tarihsel  gerçeklerle bağdaşmaz. Kaldı  ki, öyle olsa bile egemenliğin halka geçmesini sağlayan “Demokratik bir Diktatörlüktür” onların ki! Türk Devrimi’nin ilerici atılımları ,1946 yılında başlayan “soğuk savaş” döneminde uygulanan  “yeşil kuşak politikalar” ile durduruldu. Köy Enstitüleri’nin kapatılması, Toprak Reformu’nun durdurması ve erken Cumhuriyet döneminde yeraltına çekilen tarikat ve cemaatların tekrar yeryüzüne çıkması,İmam-Hatip Okulları’nın açılması ve dinin siyasallaştırılması “karşı-devrimci” sürecin başladığının ve Türk Devrimi’nin kesintiye uğradığının göstergeleridir. Siyasal İslam’ın  temelleri  bu dönemde atıldı. Siyasal İslam, emperyalizmin “soğuk savaş” döneminin bir imalatıdır! (Siyasal İslam’ın Cumhuriyet’e yaklaşımları onun reddiyesi üzerindir.) Bu karşı-devrimci süreç 12 Mart  Muhtırası(1971) ile 27 Mayıs Anayasası’nın (1961) özgürlükçü yönlerini budamasına ve 12 Eylül 12 Askeri Darbesi ile de tamamen yok edilmesine doğru  evrildi!  Öte yanadan, 12 Mart Muhtırası ve 12 Eylül Askeri Cuntası tam anlamıyla bir “Solkırım” dı.  12Eylül 1982 Anayası ile devletin resmi ideolojisi “Türk -İslam Sentezi “ oldu.  Emperyalizm, temellerini “soğuk savaş” döneminde attığı siyasal islamcılar bu dönemde palazlandılar ve güçlendiler. 2002’nin   3 Kasım’ında da “karşı-devrimci” siyasal islamcılar iktidar oldular. Çeyrek yüzyıla yaklaşan iktidarları döneminde siyasal islamcılar başta laiklik olmak üzere 1923 laik Cumhuriyet’nin tüm kazanımlarını tasfiye ettiler.  Teokratik, totaliter bir Cumhuriyet kurma yolunda epey mesafe aldılar. Devrim saltanatın, hilafetin kaldırılması ve Cumhuriyet’in  kurulması ile  tarihsel olarak bitmedi! Bugün devrim, yitirdiği kazanımlarını yeniden tesis edene ve halk egemenliğinin gerçek anlamda yerleşinceye , laikliğin sadece hukuki değil toplumsal olarak kökleşinceye, hukukun üstünlüğünün istisnasız olarak işleyinceye, yurttaşın korkmadığı kamusal bir alanın kuruluncaya ve eşitliğin gündelik hayatta somutlaşması sağlanana kadar  sürecektir. Türk Devrimi 1908’de Meşruiyet’le başladı. 31 Mart 1909’da karşı-devrimle yüzleşti. Milli Mücadele’de siyasal öznesini yeniden kurdu.1923’de devlet biçimine kavuştu. Türk Devimi;son çeyrek yüzyılda, siyasal islamcıların iktidarın da tüm kazanımlarını  kaybetti.  Yarım kalan ve tamamlanamayan Türk Devrimi’ni tamamlanması, Türkiye’nin teokratik-totaliter bir Cumhuriyet’e dönüşmemesi için; laik,sosyal, demokratik ve ekolojik yeni bir Cumhuriyet inşa etmek  için,  Türk Devrimi tüm handikaplara rağmen sürüyor, sürecek!Türk Devrimlerinin  amacı eşit, özgür,laik yurttaş ve Çağdaş  bir toplum  yaratmaktır.
 İşte bu sbepten dolayı kuruluş amaç ve felfesini unutmadan Cumhuriyete aykırı olan akımlarla mücadele etmek esastır.
 

Kuşku birşeyin doğruluğundan ya da gerçekliğinden tam emin olamama durumudur. Zihin, "acaba doğru mu?" diye sorar. Kuşku doğru kullanıldığında oldukça yararlıdır. Doğruyu bulmayı sağlar. Kuşku sayesinde hemen inanmak yerine araştırılır ve daha doğru sonuçlara ulaşılır.

Kuşku insanı hatalardan korur çünkü körü körüne güvenmek hatalı sonuçlar doğurur. Kuşku sayesinde eleştirel düşünce gelişir ve daha iyi karar verilir. Fakat kuşku eğer fazlaysa zarar da doğurabilir çünkü birey gereksiz yere kaygı yapar ve bu da strese neden olur. Karar vermek zorlaşır ve insan ilişkileri zedelenebilir. Bu yüzden herşeye inanmak yerine, araştırıp, sorgulayıp, yapıcı olarak eleştirmek daha iyidir. Bu yüzden dengeli kuşku çok önemlidir.

Güvensizlik ise daha kalıcı ve güçlüdür. Bu durumda kanıt olsa bile birey yine de ikna olmayabilir. O yüzden kuşku geçici, güvensizlik ise kalıcıdır. Kuşku insanı araştırmaya götürürken güvensizlik ise uzaklaştırır. Kuşku değişebilir ama güvensizlik çok zor değişir. 

Bir insan gerçekle ilgili sorular sorup, cevaplarını bulduğunda rahatlar ve kuşkular böylece buharlaşmaya başlar. Artık kuşkulara yer kalmaz. Birey kendini bedenle özdeşleştirmediğinde, ebedi varlık olduğunu anladığında değişim yolunda yürümeye başlar. 

Değişim dolu hayat bireyi coşturur, mutlu eder çünkü artık bireye hiçbir şey dayatılmaz. Birey kendi deneyimleri sayesinde gerçek yaşama adım atar. Birey kuşkuların neden olduğu soruları sormaya başlayınca doyurucu yanıtlar bulur ve değişim yoluna adım atar.

Birşeye inanan kişi gerçeği aradığında, buldukları sadece inandıklarının bir yansımasıdır. Birey bir şeye inanarak aradığında gerçek dışı şeyler bulur ve o zaman tüm çabalar boş kalır. Dünya Değişim Akademisi’nde "Kuşkuları Giderme Sanatı" Değişim programı sayesinde birey nihai gerçeğe giden yolda yürümeye başlar. Doğru sorular sorulur, tatmin edici yanıtlar bulunur;  birey gitgide inançlardan özgürleşir.

Birey kuşkulandıkça ve sorular sordukça arınmaya başlar. Zeka uyanır ve zihin aşılarak zihnin  ötesine geçilir. Böylece birey saflaşır ve masumlaşır. Cesaret sayesinde farkındalık artar ve artık birey,( gerçeği kendi çabalarıyla görür. İnançlar ve dayatmalar son bulur; koşullanmalar ortadan kalkar. 

Kuşku kapıları açıldığında birey insanüstü olmaya adım atar ve dayatmalar yüzünden oluşmuş koşullanmalar ortadan kalkar. Birey artık hipnozdan çıkar ve bir robot gibi mekanik davranmaz. Tepkileri, davranışları doğal ve içten olur. Soru sormak, düşünmek, sorgulamak, araştırma yapmak ortaya çıktığında öğretiler son bulur. Gerçek dışı saçmalıklara inanmak ortadan kalkar.

Neval Kütük
Değişim Uzmanı
Dünya Değişim Akademisi
www.dunyadegisimakademisi.com.tr
nevalkutuk77@gmail.com

İnsan sadece etten ve kemikten ibaret değildir.
Bir odaya girdiğimizde hissettiğimiz o “hava” bir insanın yanındayken içimizi kaplayan huzur ya da sebepsiz bir sıkışma hissi. Tüm bunlar bize görünmeyen ama hissedilen bir alanı işaret eder. Bu enerji bedendir.

Enerji beden düşüncelerimizin, duygularımızın ve inanç sistemimizin titreşim alanıdır. Nasıl ki fiziksel bedenimiz beslenmeye, uykuya ve harekete ihtiyaç duyuyorsa; enerji bedenimiz de farkındalığa, dengeye ve temiz duygulara ihtiyaç duyar.

Duygularımızın da enerjisi vardır. Olumlu, olumsuz ne düşünüyorsak beden dilimize yansımasını enerji bedenimizde görülür. Korku duyuyorsak bu bizim kalbimizi sıkıştırdığı gibi enerji bedenimiz daraltır. Öfkeli, kızgın, kırgın isek bu da bizi sıkıştırarak yorar.  

 Bununla birlikte sevgi, şükran, minnettarlık, keyifli, neşeli isek içimizden gelen saf sevgi ile enerji bedenimizin yani auromuz pırıl pırıl parlar. Bazı kişileri daha gördüğümüzde çekiliriz. Onlarda bizi çeken güzel enerjileri olur. Oturur sohbet ederiz sanki senelerdir tanışıyormuş gibi oluruz, öyle değil mi? Bu temiz enerjili kişiler kendilerine emek verip, kendi değerini bilenlerdir. Bununla beraber insana hayvana yaratılmış her canlıya sahip çıkan koruyup kollayandır. Bütünün hayrına emek verenlerdir. Onların kendi çıkarları yoktur. Egolarını dengeye almışlardır. Makam, mevki, rütbe, tanınmışlık önemini yitirmiştir.

Etrafımızda egosuna yenik düşen kişileri gözlemlediğimizde ne büyük kayıptalar değil mi?

Bazen bir ortamdayken ya da ayrılırken oranın kasveti bize ağır gelir. Her mekanın da bir enerjisi vardır. Aslında daralan sadece göğsümüz değil enerji alanımızdır. Bastırılmış duygular, ifade edilmeyen kırgınlıklar, söylenmeyen sözler enerji bedeninde birikir. Zamanla bu birikim yorgunluk, isteksizlik ve motivasyon kaybı olarak kendini gösterebilir.

Enerji bedenimiz sürekli eleştiri ortamında kalmak, değersizlik hissi, yoğun stres, suçluluk yaşadığımız korkulardır, enerji alanımızı zayıflatan. Tıpkı açık bir pencere gibi, dış etkilerden daha kolay etkilenir hâle geliriz.

Enerji bedenimizi farkında olmadan zayıflatırız. Yaptığımız yorumlar, yargılamalar, kınamalar bizim enerji bedenimize olumsuz etkiler yapar. O zaman ne yapacağız? Onu yapma bunu yapma, konuşma, konuşmadan mı? duracağız dediğinizi duyar gibiyim. Karşıdaki kişi her ne yaşıyorsa o onun yolculuğu.  Onun ne yaşadığını ve neler hissettiğini bilmeden yorumlar havada uçuşur. Her kişinin hayat deneyimi ve tecrübesi farklı yollardan geçebilir. Tabii ki bu ahlak kurallarını kapsamıyor.

Peki enerji bedenimizi nasıl temizleyebiliriz? Ve nasıl güçlendirilebilir, dengelenebilir?

Doğada yürümek, derin nefes çalışmaları yapmak. Meditasyon ve dua. Şükür listesi oluşturma. Tütsü yakmak, zikir çekmek, Kuran-ı Kerim dinlemek sana ne iyi geliyorsa artık. Alanımıza saygı göstermesini henüz bilmeyenlere karşı sınır koyabilmek. Geçmişte kalbimizi kıranlardan özgürleşebilmek adına onları affedebilmek.

En önemlisi ise kendimizi suçlamayı bırakmak. Çünkü enerji bedenin en güçlü ilacı öz-şefkattir. Bir insanla konuştuğunuzda konuşma bitse bile içinizde bir his kalıyorsa, orada enerji alışverişi vardır. Bu yüzden bazı insanlar bizi güçlendirir, bazıları ise yorar.

Burada kendimize sormamız gereken soru “Ben hangi enerjiyi yayıyorum?” Enerji beden yalnızca aldığımız değil, verdiğimiz titreşimle de şekillenir.

Enerji bedenimizi beslemek çok kıymetlidir. 

Son zamanlarda hangi duyguyu daha çok taşıyorum?

Beni aşağı çeken düşüncelerim neler?

Kendimi hafif hissettiğim anlar ne zaman?

Lütfen hatırlayalım. Işığımız zaten var. Sadece üzerini örten duyguları fark edip sevgiyle araladığımızda, enerji bedenimiz yeniden parlamaya başlayacaktır.

Sevgiyle.

  Bütün çocuklar annelerine çok güçlü bir bağlanma arzusuyla doğarlar.Hamileliğin  dördüncü ayından itibaren çocuk,annesi tarafından istenip istenilmediğini,sevilip sevilmediğini sinirler yoluyla hissedebiliyormış.Anne tarafından istenen ve sevilen embriyon fiziksel,duygusal ve  ruhsal yönden sağlıklı bir gelişme gösteriyorlarmış.Annesinin kendini nasıl hissettiğini,babasının annesine nasıl davrandığını sezebiliyormuş.

     Çocuklar  yaşama bağlanmaları  için ilk önce onu dünyaya getiren annesi tarafından sevilip okşanmasını,şevkat ve ilgi göstermesini;onu dış tehlikelerden koruyup  kollamasını istiyor.Bunlar olmadan çocuğun sağlıklı büyümesi ve hayata tutunması çok zor oluyor.Kimi çocukların bahtı güzel olur,Ebeveynlerin şevkati ve koruması altında sağlıklı beslenip büyütülür.İyi bir eğitim,öğretim aldıktan sonra yaşamlarını  mutlu ve huzurlu bir şekilde sürdürüyorlar.Kimileri ise daha ana rahmindeyken kötü kaderinin bedelini ödemeye başlarlar.Açlık,yokluk,zorunlu göçler,savaşlar,çatışmalar,doğal afetlerdir onların kaderidir artık.Eğer anasından doğar doğmaz  hastanede terk edilmez,bir cami havlusuna veya bir apartmanın kapı önüne bırakılmazsa...Hatta  bir çöp konteynerine atıldıktan sonra sağ kalırsa onların hayattan çekecekleri çilelerin haddi hesabı  bilinmez.

   Çocukların sevgisiz, şevkatsiz sosyalleşmeden ne bir dil öğrendikleri ne de  yaşama şansları kalmadığına  dair tarihte iki korkunç çocuk deneyinden bahsediliyor.Birincisini MÖ.664-610 yılları arasında yaşamış Mısır Fravunu 1.Psamtik iki bebekle;ikincisini 1200 yılında Kutsal Roma İmparatoru 2.Frederich de 50’ye yakın bebekle yapıyor.Bebeklere hiçbir sevgi şevkat göstermeden sadece beslenip bakılıyorlar.Her ikisinin de  amacı, bebekler hiç kimseyle ilişkiye geçmeden kendi kendilerine hangi dili konuşacaklarını ortaya çıkarmak.Bu korkunç deneylerin ikisi de maalesef sonuçlanmıyor,çünkü bir müddet sonra bebeklerin hepsi  ölüyorlar.Yani, sevgiden ve şevkatten yoksun ebeveynsiz büyüyen  bebeklerin beynin salgıladığı mutluluk ve hayata bağlanma hormonları çalışmadığı için  yaşamaları da imkansızlaşıyor.

   İstenmeyen ilişkilerden,istenmeyen hamilelikten dünyaya gelen çocukların  ilk karşılaştıkları tehlike, annesinin veya ailesinin onu sahiplenmemesi,onu bir hastane köşesinde veya bir cami havlusunda kundağıyla birlikte terketmesidir.Doğada en vahşi hayvanlar  dahi doğurdukları yavrularına sevgilerini şevkatlerini gösterip  sahiplenirken bazı ebeveynlerin  çocuklarını  her türlü tehlikelerin olduğu ortamlara  terk etmelerinin hiç bir izahı yoktur.Onlar bir kedi,bir köpek kadar bile olamazlar.Ondan sonra,çeşitli nedenlerden dolayı boşanan eşlerin çocuklarının durumunu göz önüne getirelim.Kendi çıkarlarını her şeyin üstünde tutan;bu ayrılığın çocuklarının o küçücük  dünyalarında nice fırtınalar koparacağını,nice travmalara yol açacağını hiç hesaba katıyorlar mı?Katmıyorlar tabii ki,zaten katmış olsalar eften püften sebeplerden dolayı boşanmadan önce şaplarını önüne koyup defalarca düşünmek zorunda kalmaları gerekir.O yetmezmiş gibi çocuklarını, boşanan eşine karşı koz kullanan eşler de yok değil.Hatta boşandığı eşinden istediklerini elde etmek için çocuğunu şantaj malzemesi gibi kullanan ebeveynlerin de  olduğunu çevremizde görüyoruz,duyuyoruz.Büyüklerin hatalarının,kibirlerinin,kaprislerinin bedelini niye hep çocuklar ödüyor?..Onlara yazık değil mi?O çocuklar büyüdüklerinde çocukluklarında   yaşadıklarını unuturlar mı dersiniz?Hayır! kesinlikle unutmazlar.O kötü anlar,anılar küllenmiş korlar gibi bütün yaşamları boyunca  onlarla birlikte yaşayacaklardır.Töre cinayetlerinde,kan davalarında yaşları küçük olduğu için az ceza alırlar diye hep çocuklar kullanılmıyor mu?..Kahrolası önyargılarla bezenmiş, namus ve intikam için işlenmiş cinayetlerin ağır faturalarını hapishane köşelerinde çürüyerek ödeyen  yine o gencecik bedenler değil mi?...Maalesef,toplumun cürümüş,küflemiş,köhneniş anlayışların bedellerini hep o genç fidanlara ödetiyoruz.

   Dünya nimetlerini sadece kendi çıkarları doğrultusunda kullanmak isteyen,bunun için her türlü vahşeti yapmaya çekinmeyen emperyalist devletlerin körüklediği bölgesel çatışmalarda,savaşlarda daha çocuk yaşta eline silah vererek insan öldürmeleri istenen çocuk savaşçılara ne denmeli..?Bir karıncıyı bile ezemeyecek,bir kuşun kanadını bile incitmeyecek kadar yufka yürekli  bu çocukları daha o yaşlarda birer canavara nasıl dönüştürürler insanın hafsalı  almıyor.Bir çocuktan bir katil veya bir ölüm makinesi  yaratmak onlara göre ne kadar kolay değil mi!Kendi çocukları olsa onları  o bu pis işleri hiç  bulaştırırlar mıdı acaba..?

   Bunun yanısıra,dünyayı babalarının çiftliği gibi yönetmek isteyen;krizi girdiklerinde ekonomilerini   insanların  ölmesi için  silah üretimine çevirip bu silahları deneyip satmak için çeşitli gerekçelerle bağımsız  ülkeleri  işgal ermekten çekinmeyen emperyalist devletlerin o ülkelerde öldürdüğü  küçüçük  masum bedenlerin hesabını kim,nasıl ödeyecek?..Şehirlerin üzerlerine yağmur gibi bombalar yağarken,acı acı sirenler çalarken o emri veren o aşağılık savaş baronları korkularından ödü kopan  o minicik yavruların yaşadıkları kabusları  acaba hiç gözlerinin önüne getirirler mi?..Getirmezler.Zaten getirseler,onlarda biraz acıma,merhamet duygusu olsa  savaşa karşı çıkarlardı.Aynı bombalar kendi şehirlerinin parklarında oyun oynarken,okullarında  ders yaparken veya sıcacık evlerinde televizyon izlerken kendi çocuklarının üstüne düşse  ne yaparlardı acaba?..

   Irak’ta,Suriye’de,Filistin’de,İran’da ve dünyanın daha birçok yerinde dünya rantını paylaşım savaşlarında ölen yüzlerce masumun kanına giren başta ABD olmak üzre etrafındaki bütün komşu devletlerine kudurmuş bir it gibi saldıran, adeta bir savaş makinesine dönmüş siyonist İsrail’in Orta Doğu coğrafyasında öldürdüğü yüzlerce canın yarısından çoğu çocuktu.1991 yılında kimyasal silahları var gerekçesiyle  ABD önderliğinde koalisyon güçlerinin  Irak’a saldırdığı o kanlı savaş öncesi bir Iraklı çocuk annesine:

  “Anne,daha ben küçüğüm.Acaba beni küçük bombalarla mı   öldürecekler?” diyen  o çocuğun ne acılar çektiğini  kim bilebilir ki..?

   Sözün özü,bu dünyanın nimetleri herkese yetecek kadar  vardır.Yeter ki bunları adil ve eşit bir şekilde paylaşmasını bilelim.Ancak,insanların  iflah olmaz açgözlülükleri,egoları,bencillikleri ve önlenemez hırsları yüzünden dünyayı kana bulamaktan;hayatı yeni yeni tanımaya  çalışan geleceğimizin teminatı dediğimiz küçücük canları  hunlarca katletmekten geri durmamaktadırlar.Batsın sizin dünyaya  demokrasi götürme yalanlarınız!Yetti artık yoksul dünya halklarına çektirdiğimiz zulümler,acılar!Çocuklara kıymayın efendiler!

  Satırlarımı Nazım’ın “Çocuklara Kıymayın Efendiler” şiiri ile noktalamak istiyorum.

Kapıları çalan benim;kapıları birer birer

Gözünüze görünemem;göze görünmez ölüler.

Son verin savaşlara;çocuklar üzülmesin

Vazgeçin hırsınızdan;soyunuz tükenmesin.

Ne yazar hükmetseniz savaşlarla dünyaya

Ne tat alacaksınız çocuk sesleri yoksa.

Çocuklar geleceğin umut ışığıdırlar

Söndürmeyin onları;bizi aydınlatsınlar.

Benim sizden kendim için hiç bir isteğim yok

Şeker bile yiyemez ki kağıt gibi yanan çocuklar.

Çocuklar öldürülmesin! Şeker de yiyebilsinler.

 Ezcümle; Irkçığın, cinsiyetçiliğin, türcülüğün ve kapitalizmin aşılıp, insanın ve doğanın sömürülmediği yeni bir uygarlık(Eko-Sosyalizm) tek çözüm!

Sermayenin enerji franksiyonları arasında (Fosil yakıttan yana olanlar ile yenilenebilir enerjiden yana olanlar arasında) mücadele sürüyor. Fosil yakıt sermaye fraksiyonu (Trump onların temsilcisi. Küresel ısınmayı yadsıyor! Bundan dolayıAmerika Paris İklim Anlaşması’ndan çekildi.) insiyatifi ele geçirmiş durumda.  ABD’nin İran’a saldırarak fosil yakıt rezervlerin %20’nine sahip Ortadoğu’yu yeniden dizayn etmek istemesi bunun en büyük göstergesi! Savaşın bizzat kendisi Küresel Isınma’yı derinleştiriyor.Fosil yakıttan yana olan sermaye franksiyonunun insiyatifi ele geçirmesi Küresel Isınma Cehennemine odun atmak anlamına geldiği açıktır!  Peki Yenilenebilir Enerji, Küresel Isınma’ya çözüm mü?  Fosil yakıttan, yenilenebilir enerjiye geçiş yani enerji dönüşümü kulağa çok hoş geliyor. Rüzgar türbinleri,Güneş panelleri, Elektirikli otomobiller, Sıfır karbon hedefleri. Fosil enerjiden, yenilenebilir enerjiye(yeşil enerji) geçişin bir karanlık yüzü var. Karanlık yüz  17  nadir toprak elementlerinde saklı! Her biri cep telefonlarında, rüzgar türbinlerinde, güneş panellerinde, elektirikli otomobillerin motorlarında yani hayatımızın içinde ve tam merkezinde. Kurtuluş olarak sunulan yenilenebilir enerji de kullanılan nadir toprak elementleri çıkarılması yeni bir felaket anlamına gelir. Nadir Toprak Elementleri’ni çıkarabilmek çok zor. Cevherin içindeki %1’lik NTE’yi çıkarabilmek için tonlarca kaya parçalanır, asitle yıkanır,geriye zehirli bir çamur ve radyasyonlu atıklar kalır. Yeşil Teknolojiyi elde etmek için toprağın rengi, suyun berraklığı ve yaşamın dokusu yok edilir. Bugün dünyanın bir çok ülkesinde “yenilenebilir enerjiye” geçiş gerekçesiyle Çevre yasalarındaki standartlar düşürülüyor. AB’nin “Kritik ham maddeler yasası” nda bile çevre izin süreleri kısalıyor. Türkiye’de de benzer bir söylem yerleşmiş durumda; “Milli Çıkar” için Çevre engel olmasın! Kime göre milli çıkar? Bu yaklaşım yenilenebilir enerji dönüşümünü, Çevresel gerileme  potansiyelini de beraberinde   taşıyor. Yeşil dönüşüm denilen şey, doğayı koruma değil,doğadan daha fazlasını alma anlayışı ile yürütülüyor. Karbonsuz bir yaşam uğruna zehirli bir yaşam. Kırk katır mı, kırk satır mı? durumu!  Öte yandan gezegendeki yaşam için felaket anlamına gelen “Nükleer Enerji”de temiz enerji sınıfına dahil edildi! Ayrıca NTE’nin bulunduğu ülkeler, Kapitalist-Emperyalist ülkelerin baskısı altında. Bu baskı yeni savaşları beraberinde getirir. Peki gerçek çözüm nerede?  Her şeyden önce şu gerçeği kabul etmek zorundayız. Kapitalizm sınırsız, büyüme, yayılma, genişleme, eğilimine ve dinamiğine sahip bir üretim tarzı.Kapitalizm sürekli büyümek zorunda olan bir sistem, aksi taktir de yok olur! Aşırı ve gereksiz üretim ve tüketim ekolojik yıkımlara yol açıyor. Sınırsız büyüme, her şeyin sınırlı olduğu bir gezegende asla mümkün değil. Başta Küresel Isınma olmak üzere ekolojik sorunlar ve ekolojik çöküşler bundan kaynaklanıyor. Bugün doğadan çekilen %30 kaynak ile 8,5 milyar insana  insanca bir yaşam kurmak mümkün! Öte yanda Kapitalizmin tarih sahnesine çıktığı 16.yüzyıldan bu yana savaşın olmadığı bir gün yok! Geride bırakılan beş yüzyılda jenositler,kitle katliamları, vahşet ve savaşlar istisna değil, kural. Böyle bir üretim tarzında ne vahşi madencilik olmadan  yenilenebilir enerjinin ihtiyacı olan Nadir Toprak Elementleri çıkarılabilir  ne savaşlar  önlenebilir, ne de her şeyin sınırlı olduğu bir gezegende sınırsız bir büyümenin neden olduğu  ekolojik yıkımlar önlenebilir! Ne yapılsa kapitalizm yeşile boyanamıyor! İvedi olarak ideolojik kölelikten kurtulmak ve ekolojik yıkımın sorumlusu kapitalist sistemle hesaplaşmak gerekiyor.  
Çözüm türümüz insanoğlu kapitalizmi aşıp,insanın ve doğanın  sömürülmediği  yeni bir uygarlık inşa etmesinde. Yani “Eko-Sosyalizm”de!!!

Gazeteci Alican Uludağ 20 Şubat’tan beri tutuklu. Günler geçti, haftalar geçti. Ama kamuoyuna yansıyan tabloya bakınca ortada hâlâ açıklanmış bir iddianame görünmüyor.

İnsan ister istemez soruyor:

Eğer ortada bir dosya varsa, iddianame ne zaman ortaya çıkacak?

Bu soruyu sormak kimseyi suçlamak değildir. Ama bu sorunun cevabını merak etmek de son derece doğaldır. Çünkü mesele yalnızca bir kişinin meselesi değildir. Süreç uzadıkça konu doğal olarak kamuoyunun da dikkatini çeker.

Herkesin görmek istediği şey aslında çok basit.

Dosya varsa ortaya konulsun.
İddianame hazırlanmışsa açıklansın.
Mahkeme kurulsun.

Hukuk zaten konuşur.

Ama süreç uzadıkça insanların zihninde aynı duygu büyür: belirsizlik.

Çünkü hukuk devletlerinde güveni zedeleyen şey çoğu zaman verilen kararlar değil, uzayan süreçlerdir.

Kimsenin ayrıcalık istemediği, kimsenin de belirsizlik içinde bırakılmadığı bir düzen…

Aslında toplumun beklentisi tam olarak budur.

Ayrıca ALP YOL firması, çalışan işçilere ne iş kıyafeti sağlamış, ne soyunma yeri vermiş ne de banyo yapabilecekleri bir alan oluşturmuştur. Buna karşın işçiler asfalt üzerinde, toz ve toprağın içinde çalışmaktadır. Bu durum, çalışma hayatında iş sağlığı ve güvenliği yasalarına göre açık bir ihlaldir ve firma bu nedenle suç işlemektedir. Üç

Bunun yanı sıra, mübarek Ramazan ayında taşeron firma, toplu sözleşmeden doğan alacaklarından feragat etmeyen işçilere Ramazan kolisi yardımını da vermemiş ve “Ramazan kolisi yoktur” diyerek bu yardımı engellemiştir. Firma, işçilerin sendikadan istifa etmeleri için her türlü mobbingi uygulamış, işten çıkarma tehdidinde bulunmuş ve bazı işçileri işten çıkarmıştır. Bu durum, Anayasamıza göre de suç teşkil etmektedir.

Daha sonraki süreçte Yol-İş Sendikası, işçi arkadaşlarımızın alacakları için mahkemeye başvurmuştur. Yaklaşık 130 işçi adına açılan davalarda işçilere karşı açık bir ayrımcılık yapılmıştır. Yasaya göre suç olmasına rağmen bu ayrımcı uygulamalar devam etmiştir. Karayolları Genel Müdürlüğü tarafından “işçilere elden yemek parası verilecek, ekip başlarına ekip başı zammı ödenecek ve şoförlere şoförlük ücreti verilecek” şeklinde talimat verilmesine rağmen, sendikalı işçilere bu ödemeler yapılmamıştır. Buna karşılık, sendikadan istifa eden işçilere bu ödemeler elden yapılmıştır. Bu durum aynı zamanda vergi kaçırılması anlamına da gelmektedir.

3 Aralık 2025 tarihinde firmanın işi sona ermiştir. İşçi arkadaşlarımıza ALP YOL firmasından ayrılarak işi devralan yeni firmada çalışabilecekleri söylenmiş; ancak bunun için toplu sözleşmeden doğan alacaklarından feragat etmeleri gerektiği belirtilmiştir. Aksi takdirde yeni firmada işe başlatılmayacakları yönünde baskı yapılmıştır. Bu süreçte bazı işçiler işten çıkarılmış, bazıları ise baskılar nedeniyle bu durumu kabul etmek zorunda kalmıştır. Sonuçta herkesin evinde geçindirmek zorunda olduğu bir ailesi vardır. Bu nedenle bazı arkadaşlarımız haklarından feragat etmek zorunda bırakılmıştır.

Bununla da yetinilmemiş, geriye dönük kıdem tazminatlarının ödenmesi için iş yerine bir arabulucu getirilmiştir. Halbuki arabuluculuk işlemleri iş yerinde yapılmaz; arabuluculuğun özünde tarafsız bir ortamda gerçekleştirilmesi gerekir. Buna rağmen işçiler toplu halde işverenin ofisine götürülmüş ve “kıdem tazminatı için arabuluculuk yapıyoruz” denilmiştir.

Gerçekte birçok işçi arkadaşımızın yaklaşık 39 aylık çalışma süresi ve en az 36 aylık alacağı bulunmaktadır. Bugün asgari ücret 28.500 TL, brütü ise yaklaşık 35.000 TL civarındadır. Kaldı ki bu işçilere toplu sözleşme gereği asgari ücretin altında ödeme yapılması mümkün değildir.

Tüm bunlara rağmen 39 ay çalışan bir işçiye yalnızca 60.000 TL ödeneceği söylenerek imza attırılmıştır. Ne var ki işçi arkadaşlarımız bu belgeleri fotoğraflayıp incelediklerinde, yalnızca kıdem tazminatı için değil, aynı zamanda toplu iş sözleşmesinden doğan haklarından da feragat ettiklerine dair belgeler imzalatıldığını fark etmişlerdir.

Asıl tabloya bakıldığında bu işçilerin yalnızca iki yıllık toplu sözleşme fark alacakları yaklaşık 300.000 TL civarındadır. Fakat kıdem tazminatı da dahil olmak üzere yalnızca 60.000 TL verilmiş ve hileli yöntemlerle bu belgeler imzalatılmıştır. Bu durum açıkça işçinin hakkının gasp edilmesidir. İşçiler iki yıl boyunca hakları ödenmeden, adeta bedavaya çalıştırılmıştır.

Toplu sözleşme fark alacaklarından feragat etmeyen ve dava haklarını kullanmak isteyen işçi arkadaşlarımız iş yerinde tehdit edilmiştir. Hatta engelli bir işçi arkadaşımız dahi “seni de işten atarız” denilerek baskı altına alınmıştır. Sendika olarak bu duruma bazı noktalarda ana işverenle birlikte müdahale ederek “dur” demeye çalıştık. Ancak firma farklı yöntemlerle baskı uygulamaya devam etmiştir.

Ayrıca “yeni firma” olarak gösterilen şirketin ALP YOL’un ortaklarından biri olduğu görülmektedir. ALP YOL’a ait kamyonların tamamı bu yeni firmada çalışmaya devam etmektedir. Kâğıt üzerinde farklı bir firma gibi görünse de fiiliyatta aynı yapı sürmektedir.

Buradan, bu emek sömürüsüne ve insanlığa yakışmayan ayrımcı yönetim anlayışına karşı; işçilerin emekleri üzerinden elde edilen haksız kazançların son bulması için tüm kamuoyunu ve devletimizin yetkililerini göreve davet ediyorum.

24 Ocak kararları (1980) ile başlayan neoliberal politikalar, Türkiye’de “sosyal devleti” etkisizleştirdi. 
Sosyal Devlet’in etkisizleştirilmesi ve tasfiye edilme süreci, Sovyet Sosyalist Cumhuriyetleri Birliği’nin (1991)tarih sahnesinden çekilmesinden sonra daha da hızlandı. Sosyal Devlet’in zayıflamasıyla ortaya çıkan boşluk yerel yönetimlerce, yani belediyeler tarafından dolduruldu. Devletin hak temelli sunduğu sosyal politikaların yerini giderek yerel düzeyde yardım/sadaka mekanizmaları aldı. Belediyeler sadece asfalt yapan, çöp toplayan kurumlar olmaktan çıkıp  , yaptıkları yardımları ile yoksullarla temas etmeye başladılar. Sadece çöp toplayan, asfalt döken bir kurum değil; yiyecek, kömür vb yardımı yapan, lokanta açan… bir kuruma dönüştüler. Yoksullarla kurulan bu temas, sosyal politikanın ötesine geçerek siyaset yapmanın en önemli bir mekanizması haline geldi. Bu mekanizma sadece sosyal politikayı değil, siyasetin doğasını da dönüştürdü!  Sonuçta hak temelli sosyal politika yerini alturist bir yardım ve lütuf ilişkisine  bıraktı. 25 milyon kişi sosyal yardım alsa da burada sosyal devletten söz edilemez. Sosyal devlet’de yurttaşa yardım edilmez,; yurttaş hakkı olanı alır. Yeni rejim; bir sosyal devlet değil,merkezi/yerel yönetimin, parti mekanizmasına dayanarak işlettiği sadaka(t) rejimidir! Bu sadaka(t) rejiminde hak temelli yurttaşlık hakkı ile değil, yardım ve lütuf ilişkileri üzerinden  bir siyasi bağ üretildi. Bu rejim 1990’lı yılların ortalarında  Refah Partisi’in yerel yönetimlerde iktidara gelmesi ile başladı.  Refah Partili belediyeler klasik belediyecilik anlayışının ötesine geçerek bir sosyal politika pratiği geliştirdiler. Gıda, yakacak yardımları, burs programları ve mahalle ölçeğinde kurulan dayanışma ağları…  Burada ortaya çıkan şey sadece yardım yapmak değil, siyasi bir ilişki üretmesiydi!  Refah Partisi’nin  belediyecilik pratiği, bu mekanizmanın Türkiye’de en erken ve etkili örneklerinden biri oldular. Özcesi; bu dönemde belediyeler yalnızca hizmet sunan kurumlar değil,ayni zamanda siyasi ilişkilerin kurulduğu ve yeniden üretildiği mekanlara dönüştü!   Bu modelin gerçek anlamda genişlemesi ve ülke ölçeğinde kurumlaşması ise AKP iktidarı döneminde gerçekleşti. Bu yıllarda sosyal yardımlar sosyal politikanın en önemli göstergeleridir. Bir yandan sosyal devlet tasfiye edilmesi ve özelleştirmeler; sosyal yardımların ister istemez genişlemesini de beraberinde getirdi.  Yani sosyal politikalar yerel yönetimlerce üretilmek zorunda kaldı. Yanlız bu sosyal politika düzenini; sosyal devlet politikası olarak değil,”sadaka(t) rejimi” olarak tanımlamak daha doğru olur.  Refah partisi döneminde başlayan ve AKP iktidarında ülke ölçeğinde kurumlaşan bu sadaka(t) rejimi mekanizması 2019 seçimleri ile bir kırılma yaşadı. CHP’nin İstanbul, Ankara olmak üzere Büyükşehir belediyelerini kazanması ile birlikte;yerel yönetimlerde yeni bir sosyal politika uygulanmaya başladı.Bu “halkçı belediyecilik” olarak nitelendirildi. CHP’li belediyeler yeni model kurmadılar ama sosyal yardım temelli belediyecilik anlayışına Kent Lokantaları,Kreşler,sosyal destek kartları,öğrenci bursları… ile boyut getirdiler . CHP’nin bu anlayışı AKP’nin seçici lütuf paketlerinin aksine,Kent lokantalarında olduğu gibi kapıdan giren herkesi hak sahibi gören evrensel bir hizmet niteliği taşıyordu. Yani CHP’nin yardımları yurttaşlık, dayanışma ve sosyal hak kavramı etrafında meşruluk kazanıyordu.        

Ezcümle; CHP’li belediyelere yönelik operasyonların, saldırıların arka planında ne yolsuzluk, ne irtikap, ne rüşvet,ne de casusluk …  var; AKP’nin “sadaka(t) belediyeciliğni” CHP’ye ( Hak temelli bir boyut katmıştı) kaptırmamak var. Bunun için de siyasal islamcı AKP, hukuku siyasallaştırmada sınır tanımıyor!

  Uzun zamandan beri sağlık sorunlarıyla cebelleşen Emin Bey bu sabah ilk kez yataktan dinlenmiş bir şekilde gayet zinde kalktı.Aslında kendine çok dikkat ediyor,sağlığını bozan hiç bir kötü alışkanlıkları olmamasına rağmen  her nedense her kış geldiğinde kronikleşmiş hastalıkları yakasına yapışıp onu kolay kolay bırakmıyordu.İki ay süren sağlam bir tedavi gördükten sonra hasret kaldığı gece uykularını artık deliksiz uyumaya başlamıştı.Banyoda elini yüzünü yıkadıktan sonra her akşam  indirdiği pencerelerdeki krem renkli stor perdeleri yukarı çekerek evin içini gün ışığına kavuşturdu.Aaa bir de ne görsün, dışarda lapa lapa bir kar yağıyordu.Komşu evlerin çatıları bembeyaza bürünmüştü.Bütün gece boyunca esen gürültülü soğuk fırtınanın ardından gelen kar moralini daha da yükseltmişti.Bu kez bu manzarayı doya doya seyretmek için oturduğu salonun tül perdesini de sonuna kadar açtı.

   Sağlıklı bir yaşam,sıcak bir yuva ve dışarıda lapa lapa yağan bir kar...Emin Bey pencere kenarındaki çalışma masasına oturup dışarıdaki enfes manzarayı seyrederken, “Bundan daha güzel ne olabilir ki?”dedi kendi kendine.Bir yerel gazeteye iki haftada bir düzenli olarak yazdığı köşe yazısını yazmak için bilgisayarını açtı.Gözünü dışarda yağan harika  kar manzarasından bir türlü  alamıyordu.Yazısına başlamadan önce  günlük gazete haberlerini  okumak için de bir gazete sitesine girdi.Girdiğine de gireceğine de  bin pişman oldu.Gazetelerin ilk sayfalarında  dünyayı babasının çiftliği gibi gören;kurulduğundan beri dünyayı kan ve gözyaşına boğan eşkiya ABD’nin  bir korsanlar  çetesi gibi özgür ve bağımsız bir ülke olan Venezuela’ya girip onun Devlet Başkanı Maduro ve Eşini haydutça kaçırıp askerler arasında elleri kelepçeli çekilmiş fotoğrafları...Sağ tarafında, İran’ı  işgal etmek için Arap Denizi’ne demirlemiş USS Abraham Lincoln uçak gemisinin tehdit saçan fotoğrafı...Sağ alt köşede  ülkeyi tek başına muhalefetsiz yönetmek  isteyen,hak hukuk tanımayan  iktidarın muhalefetin elindeki belediyelere düzenlediği boy boy operasyon haberleri yer alıyor. İkinci sayfalarında uyuşturucu operasyonunda gözaltına alınan ünlüler...Üçüncü sayfada, sanki ölüm kaderleriymiş gibi arkası bir türlü kesilmeyen kadın cinayetleri...Orta sayfalarda, açlık sınırının çok altında maaşla  yaşamaya çalışan emeklilere inat maliye bakanının ülke ekonomisini düzlüğe çıkaracağız palavraları...İşten atılan işçiler... Son sayfasını tamamıyla ekoloji haberlerine ayıran gazeteyi okurken yüreğini hoplatan o haber gözüne ilişir.Trakya’da Nükleer Bela!. başlığı altında verilen haberde,Trakya Çevre Platformu sözcüsü Av.Bülent Kaçar:”Kırklareli Vize Kıyıköy-Kışlacık mevkiinde 14 bin dönümlük  ormanlık arazi üzerine  kurulması planlanan yer seçimi yapıldı.Bakanlık bölgede sismik ve meterolojik ölçümler ve veri toplama çalışmalarına başladı.Nükleer Santral’ın faaliyete geçmesi için bu bölgede milyona varan ağaç kesileceğini;var olan doğal yapının yok olacağını;sadece kara yaşamı değil deniz yaşamında da büyük tahribatlara yol açacak.Ayrıca Kuzey Ormanları’nın içme ve kullanma suyu tehlikeye gireceğini,tatlı su kaynakları azalacağını,kuraklık daha da artacağını, Istıranca longoz ormanları bölgedeki enerji  ve madencilik faaliyetleri nedeniyle büyük tehlike altına gireceğini belirtti.

     Nükleer santralın faaliyete geçmesiyle birlikte bölgede bu kadar ağır bir kalıcı tahribat bırakacağı yetmezmiş gibi bir de susuzluk ve kuraklık çeken Trakya’da Meriç nehri,gölet ve barajların da sanayi kullanımına açılacağından bu su kaynaklarının aktarma istasyonlarıyla Çorlu ve Çerkezköy bölgesine taşınacağını söyledi.”

    Son haberi de okuyan Emin Bey’in yüreği daraldı.Okumayı yarıda kesip  açık balkonun korkuluk mermerlerine serpinti şeklinde yağmaya devam eden biriken  karın üzerine konan birkaç adet sığırcık kuşunu seyre daldı.Baba ocağının olduğu yakın köy ve kasabalar derin bir kuraklık yaşarken,hemşerileri susuzluktan tarım yapamazken bölgedeki gölet, baraj ve nehir suyunun başka bir yere aktarılması nasıl olurdu?..Bu haber orada yaşayan,çiftçilik yapan yöre insanının diri diri mezara koyulması demekti.Susuz ne yetişirdi?..Hangi canlı susuz yaşardı?.. Kaç zamandan beri balkonunda  görmediği sığırcıkların  maskaralıkları bile onu neşesini tekrar yerine getiremedi.Nükleer  santralın soğutma sisteminin çalışmasıyla birlikte deniz suyunun sıcaklığının canlıların yaşamasına mani olacak kadar yükseleceğinden o bölgede yaşayan bol miktarda yaşayan çok sevdiği hamsi,istavrit,mezgit,palamut,çinekop gibi  balıkların artık  yaşama şansları kalamayacağından tek tek yok olacaklarını düşündü.Hele,  Eylül ayı gelip havalar güzlediğinde,sokakları aşındıran balıkçı arabaların hoparlörlerinden “Kıyıköy’den,İğneada’dan çok taze palamut,hamsi,istavrit,çinekop balığı geldi”anonslarını bir daha  duyumayacağından içi bir garipsedi.Çünkü açlık sınırının altında bir emekli maaşıyla bütçesi ancak balık almaya yeterdi.O da fiyatları uygunsa alabilirdi. 

   Haberin devamında,Nükleer santralın Çinliler tarafından yapılacağını ve tesislerde çalışacak işçilerin Çin’den geleceği bildiriliyordu.Bu haber, santralın kurulacağı bölgede yaşayan derin yoksulluk içindeki  vatandaşların  iş bulma ve arazilerinin kat be kat değerleneceğini hesaplayanların açısından büyük bir hayal kırıklığına uğrayacağı aşikardır.Çünkü  Kıyıköy kararı verimeden önce santralın kurulacağı yer olarak İğneada olarak dillendiriliyordu.O sıralar Emin Bey de  oradaki yapılacak santralı protesto için yaşadığı şehirdeki doğa koruyucularıyla birlikte İğneada’ya gitmiş;orada  çok enteresan bir olayla karşılaşmıştı.Ellerinde nükleer enerji karşıtı pankartlar,dövizler taşıyan epey kalabalık gösterici  konvoyu kasabanın içinden geçerek basın açıklaması yapılacak alana giderken  kahvehane önünde sere serpe oturan yerli halkla göstericiler arasında aniden tatsız bir olay yaşanıyor.Gösterici yaşlı kadın kahve milletine:

   “Burada boş boş ne oturuyorsunuz?Bakın buraya  Nüleer santral kurmak istiyorlar.Eğer o santral kurulursa sizin hiç birinizin   burada yaşama şansı kalmayacak.Buradan göçüp gitmemiz gerekecek.Biz taa nereden sizin için geldik.Gelin siz de bize kaltılın,bu belayı başımızdan def edelim!”diyor.Kadının  çıkışına kızan bir vatandaşın birisi ayağa kalkar, kahvede oturan kalabalığı gösterek:

   “Sen ne diyorsun abla!Burada gördüğün insanın çoğu işsiz,geçim sıkıntısı içinde.Tek gelirimiz yazın pansiyonculuk,kışın ise balıkcılık.Bizim bütün umudumuz bu santrala bağlı.İşsizimiz iş bulacak,topraklarımız değerlenecek.”Gösterici kadın:

  “Ama sizi burada tutmayacaklar,hepiniz kansere yakalanacaksınız!”Adam:

  “Kimse bizi buradan çıkaramaz.Kansere yakalanırsak yakalanalım,sana ne?Zaten şimdi de kansere yakalanan bir sürü insanımız var”diye tartışma sertleşince jandarma araya girip kadını olay mahallinden uzaklaştırıyor.

   Çocuklarınıza  iş verilecek,arazileri değerlenecek..!Bu vaatler,bu taktikler gerek nükleer santral olsun gerek termik santral olsun bu işi pazarlayan simsarların  yörede yaşayan insanların ağızlarına çalınan bir parmak baldı.Bütün gayretleri oradakileri kendi saflarına çekmekti.Santral kurulduktan sonraki bölge halkı  başına ne çoraplar örüleceğini ancak iş işten geçtikten,ağır bedeller ödedikten sonra öğrenecekti.Buna benzer aynı sahne daha önce Zonguldak Çatalağzı beldesinde yaşanır.Arazilerinin Yüzde altmış beşi orman ve fundalıkla kaplı,başlıca geçim kaynakları tarım ve hayvancılık olan Çatalağzı beldesinde kurulması planlanan termik santrala karşı yapılan çevre eylemlerinde,belde halkı kendilerine desteğe gelen çevrecileri çocuklarına iş,kendilerine aş vereceğini düşündükleri tesisin  kurulmasına  mani olacaklar diye linç etmek isterler.Aradan bir süre geçtikten sonra devreye alınan santralın çevreye yaydığı kirlilikten ne tarım yapılabilir ne de hayvancılık yapılabilir olmaktan çıkar.Çevre kirliliği o kadar had safhaya varır ki  bölgede  astım,KOHA,kanser gibi akciğer hastalıklarında müthiş bir artış gözlenir.Beldede gençlere kadrolu iş vereceğiz diye bol keseden atan işletme sahibi onları ancak  işletmedeki taşeron firmalarına yönlendirir.Daha önce 9-10 bin nüfusa sahip belde santralın faaliyete geçmesinden sonra nüfusu son sayıma göre 3415’e düşer.Ağırlıklı olarak milliyetçi muhafazakar iktidara oy veren belde halkı santralı dolaşmaya gelen Çevre ve Şehircilik Bakanı’na,”Çevre kirliliğinden çok muzdaribiz sayın bakanım,ne olur bizi bu dertten kurtar”diye şikayette bulunan belde sakinlerine bakan ne desin beğenirsiniz:

    “Ne yapalım yani?3-5 bin  kişi için santralı mı kapalım!”diye fırçasını atıp çekip gider.

   İğneada’daki çevre eylemi deniz sahilindeki basın açıklamasıyla devam eder fakat grup oraya vardıklarında  çok çirkin bir manzarayla daha karşılaşırlar.Bir gün önceden deniz boyundaki ağaçlara asılan pankartlar santral yanlısı  kişiler tarafından parçalanmış,zemini çimenlik yere hayvanları salmışlar ve her taraf taze hayvan tezeğiyle kirletilmiştir.Bir de basın açıklaması yapılırken tam da kürsünün önünde açılmış  kurukafa  resmi olan”Nükeer Öldürür!”yazılı siyah pankartın üzerine,sinsice grubun içine sızan iki provokatör  Türk bayrağını, pankartı örtecek şekilde sarkıtırlar.Grup bu yapılan bu provokasyona karşı gayet soğukkanlı davranıp herhangi bir taşkınlığa mahal vermeden  eylem olaysız sona erer.Eylem bittikten sonra İğneada’lı olduğunu söyleyen genç bir kadın aktivist,birkaç kişi hariç ne kasaba halkından ne de civar köylerden eyleme gelen olmadığını yüksek sesle dillendirerek serzenişte bulunur.

   Dünya halkları emperyalist saldırganlığın tehditi altında iken, Trakya toprakları küresel sermayenin uzantıları nükleer, lobicilerin,maden şirketlerinin saldırı   tehlikesi  altında iken,ona buna kızıp her şeyden elini ayağını çekme gibi bir lüksümüz olmamalı.”Bu toplum zaten çok duyarsız,bundan sonra bizden de bir bok olmaz!deme  kolaycılığa kaçmadan yaşam alanlarımıza;havamıza,suyumuza,toprağımıza sahip çıkmalıyız.Umudumuzu yitirmeden,inatla yanlışa  hayır!demeye devam  edip;niçin?nasıl?neden?diye sorgulamayı elden bırakmazsak bu dünya ancak o zaman  daha yaşanılabilir bir hale gelir.”diye son sözlerini yazdıktan sonra yarına mutlu ve umutlu uyanmak için arkasına dayanarak derin bir nefes alır.

   Ezcümle;1979’da seküler solun İran’da iktidar olmasını engellemek için  “devrimin” mollalarca çalınmasını(!) destekleyen emperyalist haydut ABD, İsrail ve Batı; bugün  enerji kaynaklarının %20’ni oluşturan Ortadoğu’yu yeniden dizayn etmek için molla rejiminden kurtulma retoriğine başvurmaktadırlar…

Aynı ekolojiyi paylaştığımız dağda, ormanda, suda  yaşayan canlıların günü..!

Dünyamızda var olan canlı türlerinin yok oluşuna dikkat çekmek , korumak ve farkındalık yaratmak için 2014 yılında ilk defa kutlandı..  Özellikle  3 Martın yaban hayatı günü ilan edilmesi  anlamlı. Çünkü,    Nesli Tehlike Altında Olan Yabani Hayvan ve Bitki Türlerinin Uluslararası Ticaretine İlişkin Sözleşmesi’nin (CITES) 1973 yılında 3Mart’ta imzalanmıştı..

Ancak günümüzde Azgın bir azınlığın oluşturduğu , Doğada ki işgal kuvvetleri yaban hayatını yok ediyor.

Yaban hayatının varlığını sürdürmeye çalıştığı yer onların dünyası. Yaşam alanı. Domuzun, sincabın karıncanın, kurdun, kuşun  evi.

 Biz ise onların evlerini başına yıkıyoruz. Bilinçsizce, acımasızca yapılan avcılık, vahşi madencilik ve plansız enerji sektörü yatırımları ile katlediyoruz. Istrancaların ortasında orman içinde kurulan RES (Rüzgar Enerji Santralleri) ve  orman derinliklerinde  gördüğümüz “dikkat kamyon çıkar”  “dikkat iş makinesi çıkar”  yerde gördüğümüz tabelalara rastlıyoruz.

 Yaban hayatının yaşam alanlarında olmaması gereken faaliyetler yaban hayatını olumsuz etkiliyor. Yaban hayatı sahipsiz. Sermayesi yok. Söz hakkı yok. Basını yok.. TV si yok.   İnsanoğlunun doymak bilmeyen aç gözlülüğü, vicdansızlığı  onları güçsüz bırakıyor. Yaşam alanlarını savunacak güçleri yok.    

TV haberlerinde domuzların Kırklareli’de pazara, İstanbul’da boğaza, Bodrum’da mahalleye  indiğini  izliyoruz. Gitmesinde ne yapsın.  Sermaye dağa çıkınca,  Domuzlar boğaza, mahalleye  ve pazara indi.

Haberlerde ve yorumlarda insanımız hala “buralarda   ne işi var..?” diyor.

Ne yapsın… Senin evini başına yıksalar,  evinin içinde dinamitler patlasa, bahçende iş makinaları ve kamyonlar dolaşsa sen ne yapardın..?

Günlük çıkarlar uğruna yok ettiğimiz yaban hayatın mensuplarını sirklerde, akvaryumlarda ve hayvanat bahçelerinde görebiliyoruz.. Ne yazık ki, Onlar eziyet çekerken, keyifle izlemeye devam ediyoruz. Bir anlık empati yapalım. Biz kafeste onlar tribünde. Oldukça iç acıtıcı değil mi.. ?

Bulgaristan sınırına AB mülteci göçünü önlemek için 4-5 metrelik jiletli-dikenli teller çekti.  AB kendi sınırlarının güvenliği için diyor. Ancak, yaban hayvanları binlerce yıldır  üremek, kış uykusuna yatmak, beslenmek, su içmek ve yaşamak  için  kullandıkları güzergah bir anda kapatıldı.  Karşıya gidemeyenlerin feleği şaştı.  Sözde insan ve hayvan haklarını savunan Avrupa,  Istrancalar’da ki doğal yaşamı yok saydı. Mülteciler bir şekilde geçmek için yol buluyor. Ya yaban hayvanları..?  Doğal yaşamın ortasına AB tarafından finanse edilerek yapılan öldürücü bariyer karada ki yaban hayatını yok ediyor. Öldürüyor.

AB bunu yaparken biz ne yaptık..?  Istrancalar   tüm Palaearktik bölgenin ana kuş darboğazlarından üzerindedir.. Bu nedenle, bölgede rüzgâr santralleri inşa edilmesi tüm biyocoğrafya bölgesindeki (Göçmen Kuşları) avifaunayı çok ciddi olarak  etkileyerek olumsuz sonuçlar doğuracağı bilimsel raporlar ile sabit iken,  yüzlerce  kurulan, binlerce  planlanan RES var. 

İletim hatları kuşları yok sayarak planlanınca, leylekler ve nesli tehlike altında olan ŞAH KARTALlar ölüyor. Aslında öldürülüyor.  Şah Kartal Yuvalarının bulunduğu üreme ve yaşama alanları RES ile dolduruluyor.

Kırklareli’de bulunan tek Küçük Akbaba yuvasının önüne RES dikmek hangi bilimsel temele dayanmaktadır.?

Istrancalarda planlanan ve var olan RES sayısı yaklaşık 2000 adet. Hepsi gerçekleşirse,  kuşlara uçacak gökyüzü, konacak dal kalmayacak.  Plansız yapılaşmayla zaten karada yaşayanların yaşam alanları da her geçen gün daralıyor..

Ne havada, ne karada yaşama şansı bırakmadığımız yaban hayatı gününü  kutlamaktansa, bir an önce onları korumak ve yaşatmak için gerekeni yapmak, insan olmanın gereğidir. 

Son yıllardaki düzensiz göçmen sorunu ülke ya da ülkelerin  sorunu değil bütün insanlığın sorunudur. Bu sorunu doğal ve insani olmayan yöntemlerle (örneğin ülkeler birbirlerinin sınırına yüksek duvarlar, jiletli dikenli teller)çözmeye çalıştıklarında bunun diğer hayvan popülasyonlarına yansıması acımasız ve geri dönüşümsüz olabilmektedir.

Bir hayvanın veya hayvan grubunun yiyecek veya eş aramak için düzenli olarak üzerinde seyahat ettiği ve komşu hayvanlar veya aynı türden gruplarla örtüşebilecek bir yaşam alanı   vardır.

 Hayvanlar bu alanı binlerce yüzbinlerce yıldır kullanmaktadır ve bu alandaki davranışlarını hareketlerini çoğunlukla içgüdüsel   olarak gerçekleştirirler, yani gen kontrollüdür. Bu alanlardaki insani faaliyetleri (yollar, otobanlar, yerleşim yerleri, sanayi aktiviteleri, ülke sınırlarını çizme-koruma amaçlı dikenli – jiletli teller, yüksek duvarlar v.b.) maalesef hayvanların yapmak zorunda oldukları bu hareketleri engeller. Sonuçta otobanlarda ezilmeler, yerleşim alanlarında, sınır boylarında yaralanmalar-ölmeler gerçekleşmektedir.

Hayvanların hiçbir suçu yokken insanların bu faaliyetleri maalesef habitatlarını parçalayarak onların beslenme ve üreme faaliyetlerine zarar vermekte, o hayvan türünün popülasyonlarının izole olmasına dolayısıyla iç döllenmenin artmasına ve sonuç olarak genetik çeşitlilikte azalmaya yol açarak popülasyonlarının azalıp yok olmalarına neden olmaktadır. Son yıllarda bunu engellemek için çeşitli yöntemler uygulanmaya başlanmış ve ekolojik koridor-yeşil koridor – yaban yaşamı koridoru gibi insani faaliyetleri veya yapıları ile ayrılmış yaban hayatı popülasyonlarını birbirine bağlayan habitat alanları oluşturulmaya çalışılmakta, böylece o alanlardaki hayvan popülasyonlarının korunması amaçlanmaktadır. Türkiye-Bulgaristan sınır hattı boyunca hayvanların izledikleri rotalar ortaya çıkarılırken aktif geçiş rotalarında bu şekilde yaban yaşamı koridoru-yeşil koridor ya da ekolojik koridorlar yapılması biyoçeşitliliğimizi korumak açısından önemli bir adım olacaktır.

Farkındalığın yükselmesi için geçmiş ve gelecekten özgürleşip anda kalmak gerekir. O zaman tüm sorular cevabını bulacak ve o zaman bütünleşme gerçekleşecek. Birey ebedi öz varlığında bulununca farkındalık katlanarak artacaktır. Zihinsel spekülasyonlar ortadan kalkacak ve zihin sessizleşecektir. Birey özsel farkındalık düzeyinde olunca içsel barış ortaya çıkacak ve o zaman farkındalık güneşi doğacaktır.

Farkındalığin çiçek açması için birey barış dolu öz varlığını dinlemelidir. Dinlediğinde sessizliği de dinler. İşte o zaman bir farkındalık patlaması gerçekleşir ve birey varoluşsal hayata uyanır. Kuantum bir sıçrama gerçekleşir. Barış kuvveti sayesinde birey içinde bir merkezin olduğunu keşfeder ve bu özsel merkez sayesinde de derin bir değişim gerçekleşir. 

Birey kendisi olunca kendi değerini bilir. O zaman sade ve gerçek olur. Maskeleri bırakarak  doğal ve kendisi olur. İnsan kendi değerini hissettiğinde değer kazanmaya başlat ve ebedi öz varlık olduğunu deneyimler. O zaman ego saydamlaşır ve bencillik buharlaşır. Birey bencil isteklerden vazgeçtiğinde tatminlik yaşar, öz değer farkındalığı yaşar tüm suni çabalar son bulur. 

Dünya Değişim Akademisi’nde "Farkındalık Sanatı" Değişim programı sayesinde eylemler bilinçli olarak icra edilir ve birey kendisine yaklaşır. Birey öz varlığına merkezlenir ve koşulsuz sevgi ile dolar. Bencilliksizlik yaşanır ve sevgi dolu eylemler gerçekleşir. 

Farkındalık sayesinde birey ilüzyon uykusundan uyanarak gerçek yaşama yeniden doğar. Bu yeniden doğuş sayesinde birey, hatalarından ders çıkarır ve aynı hataları yapmaz. O zaman sahte yaşam bir sis gibi dağılır. Birey acı ve zevk ikiliğinden özgürleşip zevkin ötesine geçer. O zaman gerçek vazgeçiş yani özgürleşme gerçekleşir.

Farkındalık arttıkça aceleci davranışlar son bulur ve birey teslimiyet içinde akar. Kabullenme gerçekleşir ve birey aynı hataları yapmaz. O zaman pişmanlık acıları da yaşanmaz.

Öz merkezinizden eylemlerde bulundukça o zaman gerçekleşen eylem tamdır yani o zaman eylem geçmiş ve gelecekten özgürdür. Eylem şimdide gerçekleşir. O zaman özgürlük içinde olursunuz. Geçmiş bir yük haline gelmez, gelecek de umutsuzluk yaratmaz. O zaman zihin, duygu, düşünceden özgürleşip öz vardığınızda merkezlenirsiniz.

Farkındalık  dolu değişimler....

Neval Kütük
Değişim Uzmanı
Dünya Değişim Akademisi
www.dunyadegisimakademisi.com.tr
nevalkutuk77@gmail.com
0530 877 06 04

Biz gazeteciler, gazeteciliğin suç sayılamayacağını bir daha hatırlatarak, Anayasa ve yasal haklarımız ışığında, isnat edilen bu tür suçların tarih olacağı,  özgürce  ifade özgürlüğü ve eleştirel haklarımızın kullanılabileceği günlerin özlemiyle ve halkın haber alma hakkına saygıyla görevimizi yapmaya devam edeceğiz.
 
Gazeteciliğin suç olmadığını yineleyerek, ''SUÇ NEREDE'' diye sormaya ve gerçeği halka ulaştırmayı sürdüreceğiz. 
Alican Uludağ'ın , hapishaneye götürülürken dediği gibi:
 
SUSMADIK.SUSMAYACAĞIZ

Laiklik ayni zamanda egemenliğin, yeryüzündeki halkların olmasıdır. Laiklikte, yasaların referans kaynağını “İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi”dir. Aydınlanma ve Modernite Devrimi olan 1648 İngiliz, 1776 Amerikan, 1789 Fransız, 1923 Türk(Cumhuriyet) Devrimleri ile  Sosyalist Devrim olan 1917 Ekim Devrimi’nin temeli laikliktir. Doğası gereği tüm demokrasiler laiktir! Laiklikte Tanrı-İnanç merkezli bilgi değil, akıl- bilim merkezli bilgi esastir. Laikliğin antitezi teokrasidir. (Dinsel hukuk)  Bugün Hıristiyan dünyasında “Vatikan” hariç Hıristiyan şeriatı ile yönetilen bir ülke yok! Öte yandan Hıristiyan dünyasında  “Kilise” iktidar talebinden sonsuza kadar vazgeçti. İslam dünyasında ise Türkiye hariç (!) laiklik ile yönetilen ülke yok. Oda uçurumun kıyısında. Camii’nin iktidarı İslam dünyasında sürüyor, Türkiye’de ise iktidar talebini sürdürüyor. Nerdeyse çeyrek yüzyıldır iktidarda olan emperyalizmin “soğuk savaş” döneminde “yeşil kuşak” politikaları ile imal ettiği Siyasal(Politik) islamcılar, İslam dünyasının ilk Aydınlanma ve Modernite Devrimi olan 1923 Türk ( Cumhuriyet) Devrimi’nin tüm kazanımlarını tasfiye etti. Yerine henüz totaliter “teokratik” bir rejim kurabilmiş değiller! Siyasal islamcılar, tüm dinsel sembolleri kamusal alana taşırken, eğitimi de dinselleştirdiler. Bugün İmam-Hatip Okulları medrese işlevi görüyor. Laik ve bilimsel  bilginin üretildiği üniversiteler çeyrek yüzyılda bu niteliklerinde uzaklaştı, Camii ve mescitler ile donatıldı. Dini siyasete ve ticarete alet etmede siyasal islamcılar sınır tanımıyorlar. Bir Ortaçağ kurumu olan tarikat ve cemaatlar Osmanlı’da bile izin verilmeyen ölçüde kamu kaynakları ile zenginleştiler (Holdingleştiler, Şeyhler CEO, müritler işçi oldular. Uhrevi işlerden ziyade dünyevi işlerle müşküller!) ve bakanlıkları kendi aralarında paylaşıyorlar. Kamuda kariyer ve yükselmesinin ölçütü  hangi tarikat ya da cemaate mensup olmanızdan geçiyor!Öte yandan, MUSİAD’da örgütlenen şeriatçı sermayeyi de inşa ettiler. Türkiye’de eğitim bilimsel ve laiklik niteliğini yitirdi. Yaşamın her alanında laikliği ve sekülerliği tasfiye ediyor ve sözde Türkiye’yi İslamlaştırıyorlar!Siyasal islamcılar çeyrek yüzyılda fiilen kurdukları rejimi kalıcı hale getirmek ve ilelebet gitmemek için; Türkiye’nin totaliter-teokratik “Yeni Bir Ortaçağa” sürüklenmemesi için Cumhuriyetçi Sol” ve “Cumhuriyetçi Güçlere” önderlik eden, kökleri Ulusal Kurtuluş Savaşı’na kadar giden ve Modern  Türkiye’yi inşa eden CHP’e saldırıyorlar! Bugün artık Türkiye’de 1923 Türk(Cumhuriyet) Devrimi’nin temeli olan Laikliği savunmak ve şeriata karşı çıkmak suç! Sol Parti aktivistleri laikliği savunduğu ve şeriata karşı çıktıkları için gözaltına alınabiliyor. Türkiye’nin yüzakı bilim insanları, aydınları, sanatçıları “ Laikliği Birlikte Savunuyoruz” bildirisini kamuoyuna açıkladıkları için Erdoğan tarafından hedefe  alındı ve “azgın güruhun hezeyanları” olarak nitelendirildi. Ayrıca bildiriye imza atan 168 Aydın hakkında ,  bir gecede “profesör” yapılan, eğitimi dinselleştiren, tarikat ve cemaatlara teslim eden, Eğitim Birliği Yasası’nı çiğneyen Milli  Eğitim Bakanı Yusuf Tekin, yargıya suç duyurusunda bulunacaklarını söyledi. Üstelik bütün bunlar Anayasası’nda laiklik yazan ve laiklik düzeni ortadan kaldırmanın suç sayıldığı bir ülkede gerçekleşiyor. Ezcümle; aklın, bilimin, felsefenin, sanatanın özgürleşmesinin ve egemenliğin kaynağının yeryüzündeki halkın olması demek olan “Laiklik” insanlığın en büyük kazanımıdır. Asla suç olamaz!

Laikliğin antitezi insan aklının, bilimin, felsefenin, sanatın boğulduğu, insan özgürlüğünün ve onurunun ortadan kalktığı, doğası gereği totaliter olan “teokrasi”dir!!!

 Savunması net:

Kaçma şüphesi yok. Delil karartma ihtimali yok. Hakaret yok. Küfür yok. Yalnızca eleştiri var. “Çizgimden ayrılmayacağım çünkü suç işlemedim.” diyor.
Bu sözleri söyleyen yalnızca bir gazeteci değil; iki çocuğunu geride bırakmış bir baba.
Basın özgürlüğü söz konusu olduğunda susmanın mümkün olmadığına inandığım için yazıyorum. Açıkça ifade ediyorum: Adalet mülkün temelidir, basın özgürdür
Çünkü mesele artık kişisel değildir. Eğer bir yargı muhabiri yaptığı eleştiriler nedeniyle yargılanıyorsa, bu basının alanına açık bir müdahaledir. Bu, gücün eleştiriye tahammül sınavıdır. Eleştiri ile suç arasındaki çizgi siyasal reflekslerle bulanıklaştırılıyorsa, zarar gören yalnızca bir gazeteci değil, toplumun haber alma hakkıdır.

 Bugün mesele yalnızca Alican Uludağ değildir.

Mesele, bu ülkede basının gerçekten özgür olup olmadığıdır.
Basın özgürlüğü bir gazetecinin değil, toplumun nefesidir. Gazetecinin sustuğu yerde adalet konuşmaz. Ve susmak, bazen en büyük ortaklıktır

Kıymetli okurlarım merhaba nasılsınız? Umarım hepimiz için her şey yolundadır. Diliyorum vaktiyle hepiniz için umut ve sevgi dolu, birlik bilinciyle yaşayabilen ve bunun için emek veren bir toplum haline geliriz. Yeter ki hepimiz kendi üzerimize düşeni yapanlardan olalım. 

Her yıl mağazalar da tüketicilere sunulan değil dayatılan kıyafetler bizlere vitrinlerde mankenlerin üzerinden göz kırpıyor adeta. Tabii mankenlerin boyları ve kiloları özellikle bir kadın için dayatılan güzel, zayıf, ince ve uzun olmalısın. Hayatında ideal kiloya ulaşmak için çabalayan, daha gelişim evresindeyken birçok kız çocuğu, genç kızlar ve kadınlar olmuştur. Aslında hepimizin bildiği gibi kiloyu yapan bizde oluşan, tamamlanmamış eksik duygularımızdır. Neyse konumuza dönecek olursak, daha İlkokul, ortaokula ve liseye giden kız çocuklarının saçı başı, aşırı makyaj ve kıyafetlerine baktığımızda sanki büyümüşte küçülmüş kadın kıyafetleri giyindiklerini görüyoruz.

Bazı okullarda kıyafet yönetmeliği farklı olduğu için bir kıyafet gösterisi ve yarışı oluyor. Bazı aileler bu konuda zor durumda kalıyorlar. Bu kıyafet saç, baş, makyaj tüm genç kızlarımızı kapsamıyor tabii ki…

İdeallerinin pek farkında olmayan ya da olamayan gençlerin öncelikle aileler olarak bizler onlara sabır ve yol gösterici olmalıyız. Bazen de aileler olarak gösterdiğimiz emek ve çabanın karşılığını görememek anne, babayı ve anne baba yerine geçen büyüklerimizi ne kadar çok üzdüğünün farkındayım. Çocuklarımız arkadaş ortamından ve sosyal medya dayatmalarından çok etkilenerek arkadaş çevresini de olumsuz etkilemektedir.

 Giyilen kıyafetlere baktığımızda yaz kış bel açık, şort olarak satılan ama şort olmayan kıyafetler, göğüs dekolteli olan kıyafetlerle kızlar ve kadın hemcinslerimiz mahrem olan tüm özel alanını podyuma çıkar gibi “Beni gör, ben buradayım.”  Diye sessiz bir çığlık atıyorlar adeta.

Çocuklarımızı bir bedeninin sergilenecek bir alan olmadığını, korunmaya ve saygıya layık olduğunu öğreterek büyütmeliyiz. Giydiği kıyafet, onun değerini belirlemez. Değer; var oluşundan, kalbinden, neşesinden ve hayallerinden gelir. Çocuk, çocuk gibi giyinmeli; koşabilmeli, oynayabilmeli, özgürce hareket edebilmelidir.

Yetenekleri, hobisi bir sporda çok başarılı olan bir müzik aleti çalan, ideali olan gençlere ve kadınlarımıza baktığımızda onların çok açık seçik giyindiğini pek göremezsiniz. Çünkü onlar böyle bir gösteriye gereksinim duymazlar.

Onun için lütfen ailelerden çocuklarını küçük yaşlarda yaz sporuna, kurslara, müzik aleti çalmaları ve güzel projelerde bulunmasını imkanlar dahilinde yönlendirmeliyiz. Günümüzde birçok belediye bu imkanları sağlamaktadır.

Çocuklarımıza yüzünü renklerdirme (boyama) ile bedenini gösterme ve açma ile değil de yaptığı çalışmalarla kendi yetenekleri ile görünür olabilmesi için aile, okul, belediye ve devletimizin tüm sistemleri tekrar düzenlemesi ile olacaktır.

 Asıl sorumluluk ise yetişkinlerdedir. Çünkü çocuk neyin doğru neyin yanlış olduğunu değil, kendisine sunulanı normal kabul eder. Kız çocuklarını korumak; onları kısıtlamak değil, yaşlarına uygun, güvenli ve sağlıklı bir alan açmaktır. Çocuklarımıza “Bedenin sana ait, değerlisin ve korunuyorsun.” Mesajını vermek ve hissettirebilmektir.

   Yiğit lakabıyla anılırmış.Yaşadığı  çevresinde isim yapmış,geride bir iz bırakmış  insanlar lakaplarıyla anılırlar.Kör Abdullah,Sağır Şaban,Boymusalı Niyazi,Kumarcı Emin ,Topal Kazım,Zıpkın Ayşe,Beygir Ali,Yan Takkeli Nuri gibi...Benim doğum büyüdüğüm  köyde de Yanık  Bayram adında şahsına munhasır bir kişi vardı.Bütün köylü,civar köyler,kısacası onu tanıyan herkes ona kısaca “Yanık”diye hitap ediyorlardı.Şöhreti yedi cihana yayılmış Yanık Bayram’a o lakabı yakın köyün  ağalarından  Rakip Ağa’nın taktığı rivayet olunur.Ona  o lakabı niye layık gördüğünü de anlatacağım.Yanık Ağa’larla  aynı mahallede otururduk.Birisi benim yaşlarda dört erkek çocuğu, iki de kızı vardı.Bir doksan boyunda,kireçlemeden olmalı hafif  kambur,yengece benzer bir yürüyüşü,altı köşeli şapkasını yan giyen  iri kıyım biriydi.Eşi ise  topuklu ayakkabısıyla bile ancak bir elli boylarında  ufacık  tefecik dünya tatlısı bir kadındı.İki numaralı oğluyla  arkadaş olduğumuz  için   onu yakından tanıma olanağı bulmuştum.Çocukları seven,şakacı,komik biriydi aslında.Başkalarına karşı çok iyi olmasına karşın   iş kendi ailesine gelince çok sert,disiplinli ve hayli otoriterdi.Aydın,ilerisi gören bir yapısının yanında dizginlenemez,hesapsız işlere girmeyi çok seven bir saplantısı vardı.Bu saplantısı hem kendisine,hem de ailesinin tüm fertlerine çok büyük sıkıntılar yaşatmıştı.Zavallılar, onun sağlığında bir gün olsun rahat yüzü göremediler.Ders çalışması sebebiyle sık sık onlara gider,  onun üstün pratik zekasının  mantık sınırlarını nasıl zorladığına hayran kalıyordum.Müthiş bir hesaplama yeteneğine sahipti.Bütün hesapları ezbere yapar, anında ortaya koyardı.Fakat her nedense  onun yaptığı hesaplar pratikte hiç tutmazdı.Ondan dolayı karısı ve çocukları onun hatalı hesapları yüzünden cehennem azabı çekmelerine rağmen bir kere olsun ona karşı çıkamamışlar “oooff!”bile diyememişlerdi.Nasıl desinler ki?..Babalarından Allahtan korkar gibi korkuyorlardı.Adamda bir pança vardı ki  ayı pançası gibi,bir tokatta yeri öptürürdü Alimallah.

Gerçek mutluluk bireyin öz varlığından, ruhi doğasından gelir. Birey gerçekten mutlu olduğunda yapaylığın yerine "gerçek" gelir. Gerçekle yüzleşen bireyin farkındalığı artar ve coşku yükselir. Gerçek mutluluk kendini iyi hissetme halinin çok fazla üzerinde olarak tanımlanabilir.

Gerçek mutluluk insanın özünden, öz varlığından gelir. Birey sezgiler yoluyla iç dünyasına yöneldiğinde ve içsel yolculuk yaptığında hem kendisiyle bütünleşir hem de toplumla uyum halinde olur. O zaman duygular baskılanmaz; negatif düşünceler pozitife dönüşür.

Birey mutlu olmak için çabaladığında mutluluğu ıskalar. Mutluluk ve kendiliğinden gelir ve geldiğinde hiçbir mantıksal hiçbir şeyle açıklanamaz. Mutluluk özdedir; eğer birey kendinden kaçarsa, kendini kabul etmezse, varoluşsal akışta olmazsa ve teslimiyet içinde olmazsa gerçek mutluluğun boyutlarını keşfedemez.

Birey içsel barış içinde olduğunda dışarıda da çatışmalar son bulur. Barış dolu ebedi öz bireyin gerçekten mutlu olmasını sağlar. Barış dolu öz, sessizliği dinler ve bu sessizlikte mutluluk çanları çalmaya başlar. 

Birey değişim teknikleri sayesinde bireyselliğini yaşar ve özgürlük içinde dolu dolu yaşar. İçsel barışın getirdiği saf mutluluk hali sayesinde nedensiz mutluluk yaşanır. Gerçek mutluluğun ne olduğu anlaşılır ve mutluluğun farkında olunur.

Dünya Değişim Akademisi’nde "Mutlu Olma Sanatı" Değişim Programı, mutsuzluğun nedenlerini anlayarak sorunlara etkili çözümler bulur. İçsel barış ateşi bireyi bencillikten özgürleştirir ve o zaman acılar son bulur. Acılardan kaçmayınca acı zevke dönüşür ve o zaman mutluluğun zirvesine ulaşılır. Coşkunluk yaşanır ve birey sonsuz barış içinde kalır.

Barış içinde olmak içsel ahengi yaşamaktır. İç dünyadaki barış toplumsal barışa yansır ve barış ateşi bireyin kalbinde yanmaya başlar. Bu alev bireyi geçmişten ve gelecekten kopararak şimdide kalmasını sağlar. 

Gerçekten mutlu olan insan pozitif yönde değişir ve dönüşür. Negatif düşünceler pozitif düşüncelere,  yıkıcı güçler yapıcı güçlere ve savaş barışa dönüşür. Bütünlük içinde yaşayan birey mutluluğunu herkesle paylaşır ve mutsuz insanlara destek olur. 

İçsel barış ateşi sayesinde birey mutsuzluğu tamamen bırakır ve doğal, kendisi olur. Eylemler ruhi özden yani gerçek benlikten icra edilir. Artık mutluluk sadece özden yaşanır ve o zaman birey tatmin, huzurlu olur.

Barış ve mutluluk dolu değişimler....

Neval Kütük
Değişim Uzmanı

Dünya Değişim Akademisi
nevalkutuk77@gmail.com
 

hastaların ilaç saatlerinde, tarlalardaki yaralı ellerde, gri soğuk okul merdivenlerinde, karakollarda gözaltılarda, cezaevinde işkencede, 

Dertte, kederde, yorgunlukta ve yalnızlıkta,  kendine sarılmalı insan, kendini avutmalı.

Fakir olduğu için değil, aşkı bildiği için devrimci olmalı insan. 

Sevgilinin saçlarını örmeli, onunla hayaller kurmalı, bilmediği kentlere gitmeli, sokaklarda kaybolmalı.

Yaşı kaç olursa olsun, başını annesinin dizine koyup uykuya dalmalı, salıncağa binmeli, körebe oynamalı, gazozuna çift kale maç yapmalı, kazanırsa ağız dolusu sevinmeli, yenilirse oturup kaldırma üzülmeli. 

Kızmışsa, ağız dolusu sövmeli, sevmişse, ölümüne kadar sevmeli.
Burnun dikine yaşamalı,ruhu bedeninden sonra yaşlanmalı.

Anlaşılmamıştır, kandırılmıştır, ağlatılmış ve incitilmiştir. 
Yine de inancını yeşetmeli, bahardan vazgeçmemeli.

Evde tuzu, şekeri, çayı kalmamışsa, koşup komşusunun kapısını çalmalı. Gelen tabakları boş göndermemeli. 

Hapishane görünümlü siteler, güvenlik görevlileri, kameralar ve demir kapılar, merdivenlerde karşılaşılan solgun ve gergin yüzler...

İnsandan umudu kesmemeli.
Çoluk çocuk, genç yaşlı demenden, hal hatır sormalı, yüreğe giden köprüden ilk o geçmeli.

Fakir olduğu için değil, aşkı bildiği için devrimci olmalı insan. 

Gün olur, sigarası biter.
Gün olur, peyniri, zeytini, ekmeği biter.
Cebinde parası, dolapta yemeği, yürekte dermanı biter. 
Birası, rakısı, sevinci, sözü biter. 

Yine de umudunu bitirmemeli, çoğaltmalı düşleri.

Çocuktur, mahalleden arkadaşları gider. 
İşçidir, çektiği eziyet, gördüğü yokluk, işttiği azar zoruna gider.
Ayrılık günüdür, annesi, babası, kardeşleri gider. 
Tutar, bir vefasıza gönül verir, deliler gibi sever. Bakmaz gözünün yaşına, bir geceyarısı sevdiği gider.

Dua eder tanrıya, tanrısı gider. 
Öldürürler yoldaşını, canının yarısı gider.
Yaslamıştır başını bir omuza. Omuz gider.
Liman olmuştur nice gemiye. Gemiler gider.
Harfsiz hayatlara kelime olmuştur. Cümleyi bulan çeker gider.

Olsun.
Giden gider. 
Kendinden gitmemeli insan. 

Kapısını çalan kalmaz, yarasını saran olmaz, derdini soran olmaz.

Kalkıp, kendi kapısını çalmalı. Sonra kapıyı açıp, kendine sıkı sıkı sarılmalı, "hoşgeldin" demeli.

Yarasını kendi sarmalı, derdini kendi sormalı.

Fakir olduğu için değil, aşkı bildiği için devrimci olmalı insan. 

Çekmecelerde ödenmemiş faturalar, masanın üstünde dağiılmış kağotlar, kitaplar. 
Cevaplanmamış sorular, sorulmamış cevaplar.

imza bekleyen banka memuru, sinirli apartman yöneticisi, uykusuz otobüs şöförü, mutsuz insanlar...

Beklenti içinde bütün dost, kardeş, hısım akraba, konu komşu.

Kimilk kontrolleri, fişlenen hayatı…

Acılara çiçekler açtırmalı insan. toprağa yağmur, yağmura bulut olmalı.

Gün olur saldıranı da olur, sırtından vuranı da olur.
İftaraya uğrar, linç edilir, adına kumpaslar kurulur.
Anlatamaz derdini, anlatsana duyanı olmaz.
Tekbaşınadır.

Olsun.
Cehaletin kalabalığında azalacağına, kendi tekbaşınalığında çoğalmalı.

Fakir olduğu için değil, aşkı bildiği için devrimci olmalı insan. 

Don inene kadar değil ölene kadar sevmeli "sevdim" dediğini. 
Gül vermeli, yoksa gülü gülüvermeli. Güldürebilmeli. 

Feryadı, derdi, acısı, hüznü olana el uzatmalı. 
Bir şarkısı olmalı ve bir de şiiri. 

İlle de güzel bakmalı, güzel görmeli, güzel sevmeli.

Direnişte tetiğe dokunmasını bilen eli, yârin göğüs ucuna dokunmasını da bilmeli. 

Hani, zaferlere giden yol yenilgilerden geçer ya, o da yenilgilerden doğmayı, hep doğmayı bilmeli. 

Güneşin batışını seyretmeli, açan tomurcuğa bakmalı, yanında şemsiyesi olsa da, yağmurda ıslanmalı. 

Kitaplarını koklamalı. tembellik yapmalı. 
Kendine hediyeler almalı, kendini korumalı, herkesten çok o kendini sevmeli.

Fakir olduğu için değil, aşkı bildiği için devrimci olmalı insan. 

Yoksa hayat devrimcileri neden ayakta alkışlar sanıyorsunuz. 

İşte bu yüzden.
Bu yüzden işte.

5362 sayılı Esnaf ve Sanatkarları Meslek Kuruluşu oluşan ve Kırklareli Esnaf Odaları Birliğine bağlı Kırklareli'de faaaliyet gösteren 9 Oda biri hariç (Seyyar Pazarcılar Odası ) ilhili yasa gereği 4 yıllıkzamanın ardından olağan seçimli genel kurullarını yaparak önümüzdeki 4 yılda görev yapacak  yeni Başkan ve yönetinlerini seçerek belirledi.
Kırklareli'de mevcut 9 Odadan 8 i genel kurullarını yaparak biri hariç Başkanlar güven tazeleyerek bir 4 yıl daha üyelerden güven oyu aldı.
7 Ocakta Madeni Eşya Sanatkarları Esnaf Odası seçimi ile başlayan genel kurullar Mart 29 unda Seyyar Pazarcılar odası seçimi ile sona erecek.Nisan ayında verilen aranın aranın ardından da Mayıs ayı içerisinde  oda temslicileri "Esnaf ve Sanatkarları Odaları Birlik" Başkan ve yönetimini seçecek.
Mayıs ayında yapılacak olan  "Esnaf ve Sanatkarları Odaları Birlik" Başkanı adaylığı için A.Fuat Şeker'in tek aday olarak seçime girmesi beklenmektedir.

SEÇİMLER VE GÖZLEMLERİMİZ

7 ocakta ikinci oturum ile Sanayi Sitesinde yapılan seçimde seçime tek aday olarak giren mevcut Başkan Ömer Topuz güven tazeleyerek yeniden Madeni Eşya Esnaf Odası Başkanı seçildi.
8 Ocakta iki adayın yarıştığı ve sonucu merakla beklenen İnşaat Sanayi Elektrikçiler-Elektronikçiler Oda Başkanlığı seçiminde mevcut Başkan Ergun Selçuk ile önceki seçimde aday olan Serhat Oruç yine Başkanlık için yarıştı.Yapılan seçimde üyelerden güven oyu alan Ergun Selçuk yeniden başkan seçildi.
9 Ocakta AKM de yapılan Kahveciler Oda Başkanlığı seçiminde mevcut Başkan Şaban Doğan yeniden  seçilerek güven tazeledi.
10 Ocak Esnaf Odası düğün salonunda tek adaylı seçimde mevcut Başkan yeniden güven tazeleyip seçildi.Seçimde tek aday olmasına, hava koşullarının olumsuzluğu, sağnak yağmur altında yapılan genel kurula katılım oldukça yüksek oldu.Bu tablo karşısında A.Fuat Şeker duyduğu heyecanı ve mutluluğu gizleyemedi ve tüm meslektaşlarına teşekkür etti.
13 Ocak'ta AKM de yapılan ve yine seçime tek aday olarak giren Lokantacılar Esnaf Odası Başkanı Zafer Sürer seçimde güven tazeleyerek yeniden Başkan seçildi.
17 Ocak'ta yapılan Bakkallar ve Perakendeciler Odası seçimine iki aday katıldı.Önceki genel kurulda aday olan Yeliz Dedeoğlu oda Başkanı olmak için ikinci kez aday oldu. mevcut Başkan Hikmet Ay'ın karşısına Başkan olmak için Mavi liste ile seçime girerek yeniden yarıştı.Yapılan seçimde Beyaz liste ile seçime giren mevcut Başkan Hikmet AY yeniden üyenin oyu ile güven tazeledi ve 4 yıl süre ile Başkan seçildi.Hikmet Ay seçim öncesi yaptığı konuşmada bir daha yapılacak olan genel kurulda aday olmayacğını açıklarken kafalarda oluşan soru işaretlerinede netlik getirdi.
25 Ocak'ta yapılan ve sonucu merakla beklenen bir başka oda seçimi ise iki adaylı Berberler Kuaförler ve Güzellik Uzmanları seçimiydi.Seçime mevcut Başkan Kurtuluş Karakahya beyaz liste, önceki seçimde aday olup kaybeden bu kezde sarı liste ile seçime katılan Hamit Yeşilfidan arasında geçti.İki sandıkta yapılan seçimde seçimin galibi Hamit Yeşilfidan oldu.Kırklareli'de yapılan 8 oda seçiminde tek seçim yenilgisini de Kurtuluş Karakahya tadarak Başkanlığa veda etti ve seçimi kaybeden tek oda Başkanı oldu.
27 Ocak'ta AKM de yapılan ve yine biri kadın iki adayın yarıştığı seçim diğer seçimlerin aksine yoğun bir katılım ile yapıldı.Seçime ikinci kadın aday Sabriye Erşen beyaz liste ile seçime katılırken, mevcut Başkan İbrahim Ertan ise yeşil liste ile seçime katıldı.Yapılan seçim sonucunda mevcut Başkan İbrahim Ertan üyenin oyu ile yeniden seçilip güven tazelerkn önümüzdeki 4 yıl süre ile Terziler Odası İbrahim Ertan ve yeni yönetimi seçildi.
Mart sonunda da yapılacak Pazarcılar Odası iki adaylı bir seçim heyecanı bizleri beklemektedir.
Bizde Manşet Haber Gazetesi olarak Kırklareli'de 9 Odadan 8 odanın yeni Başkanı ve seçilen yeni  yönetim kurulu üyelerini tbirk eder başarılar dileriz.

    Değerli okurlarım  bu haftaki yazımda size  Emek ve Demokrasi kenti  Lüleburgaz’ın  en gözde parklarından biri  olan  Üçgen Park’tan bahsedeceğim.Şimdi diyeceksiniz,  yazacak bir şey bulamadınız da bize  bir parkı mı anlatacaksınız Allah aşkına.Öyle demeyin,okuyunca  burası sizin de hoşunuza gidecek.Şehrin tam ortasında,en işlek caddelerinden olan  İstanbul caddesiyle Fatih caddesinin  kesiştiği noktada bulunan;bankaların,otellerin,kuyumcuların,seyyar satıcıların   çevrelediği  bu müstesna parkın  hiç eksilmeyen müdavimleri, başta emekliler olmak üzre sık sık basın açıklaması,imza  kampanyası yapan Emek ve Demokrasi Platformu’nun bileşenleri  ve işi çarşıya düştüğünde günlük koşuşturmalardan  yorulduğunda soluklanan   vatandaşlardır.Parka  zaman zaman bıçak,boncuk satan isoprtacıların yanısıra karşı süper marketten karton toplayan geri dönüşümcü  elemanlar da  uğruyor elbette.Diğer bir ismi de Özgürlük ve Demokrasi  Parkı olan;alanı birkaç yüz metre kareyi  geçmeyen üçgen biçimindeki bu küçüçük parkın esas cazibesi, içinde, altlarında  ahşap kaplı beton oturakları  olan koyu gölgeli çınar ve akasya ağaçlarının bolca bulunmasıdır.Parkın diğer bir özelliği de ortasında içilebilir suyu olan betondan bir çeşmesi  ve hiçbir harcamayı gerektirmeyecek şekilde  masrafsız olmasıdır.Şehrin diğer parklarındaki yiyecek,içeçek fiyatlarını  hesaba katarsak  sayıları otuz bini bulan  emekliler için burası adeta ekmeksiz evden iyidir.

      Üçgen  Park, hak arayan,seslerini duyarmak amacıyla  eylem yapanlar  için en büyük avantajı,iki büyük caddenin kesiştiği noktada  merkezi bir yer olması nedeniyle herkes tarafından rahatlıkla görülmesidir.Bir de alanı küçük olduğundan her gün  sayıları gittikçe azalan  protestocuların  alanı doldurmaları daha kolay oluyor.Parkın diğer müdavimleri çoğunlukla emeklilerden oluştuğundan ağaçların altındaki oturaklarda yaz kış hiç insan eksik olmaz.Çarşıya indiğimde oradan geçerken hemen hemen  aynı tanıdık  yüzleri görüyorum.Kimisi sabah erkenden gelip akşama kadar vaktini orada geçiriyor.Acıktıklarında parka uğrayan simitçiden bir simit  alır,açlığını giderdikten sonra  çeşmeden suyunu da  içer ve ondan sonra  bütün gün memleket meselelerini  masaya yatırıp olayların kritiğini yapıyorlar.Bazen ben de onlara katılır,parkın o mistik havasını doya doya yaşıyorum.Yazın  parkın müşterileri o kadar çok oluyorki oturmaya yer bulmak neredeyse imkansızdır.Parkın cömert koyu gölgeli ağaçların altındaki oturaklarda  yer kapmak için ya erkenden gitmek gerekir ya da  önceden giden arkadaşına senin için de yer tutmasını söylemek gerekiyor.Kışın  çok soğuk günlerinde parkın müşterileri iyice azalıyor.Oturanlar da üşümesinler diye altlarına kartonlar koyup fazla takılmadan kendilerini sıcak mekanlara atıyorlar.Ülkenin siyasi ve ekonomik gündemi malum,işsizlik,yoksulluk,geçim sıkıntısı ve çevremizde oluşan ekolojik tahribat  yüzünden insanların hak aramak için meydanlara,sokaklara çıkması bizim Üçgen  Park’ın önemini daha da arttırıyor.Pankartını alan,dövizini kapan soluğu burada alıyor.Bilhassa yakın  çevremizde  ve şehrimizde olan ardı sıra kesilmeyen  çevre tahribatlarını  halka duyurmak ve kamuoyunun desteğini sağlamak için direniş çadırı kurarak yaz kış demeden günlerce,aylarca eylemler yapıldığı da oluyor.İşte o zaman parkın devamlı müşterileri kendileriyle  alakalı bir şey oldu mu kalabalığa  katılmasalarda sessizçe izleyip konuşulanlardan bir anlam çıkarmaya çalışırlar.Bazıları da orada bir eylem olacağını sezdiklerinde dakikada arazi oluyorlar.Yazın Temmuz zammından önce  yine bir basın açıklamasının öncesinde aynı işyerinde yıllarca beraber çalıştığımız bir tanıdığa rastladım.Grubun toplanmaya başladığını görünce bana insanların neye toplandığını sordu.Ben de “Emeklilere yapılması düşünülen  düşük komik zammı  protesto edeceğiz”deyince ,kendisi de emekli olmasına rağmen hemen:

   “Eyvah!O zaman burası birazdan karışır.Zaten benim de işim vardı”diyerek oradan tüymeye çalışırken “Dur gitme,bir şey olmaz!”dememe rağmen arkadaşı orada tutamamıştım.

   İnsanların demokratik yönden  haklarını aramaları için basın açıklaması,miting yapması,yürüyüş düzenlemesi bir anayasal haktır.Ben de açlık sınırının altında emekli maaşıyla geçinmeye çalışan biri olarak sık sık katılmaya çalıştığım Üçgen Park’taki eylemlerde son zamanlarda şuna şahit oldum.Eylemin yapılmasına konu olan asli unsurlar nedense pek katılmıyorlar.Örneğin,işçilerin rağbet etmediği bir asgari ücreti  protestosu....Emeklilerin ilgi göstermedikleri  düşük emekli zammı  protestosu...Çiftçilerin,köylülerin  içinde olmadığı taban fiatını protestosu...Bu örnekleri çoğaltmak mümkün.İşin içine  asli unsurlar katılmazsa  o zaman  yapılan eylemlerin de  pek bir anlamı kalmıyor maalesef.Yolunuz Lüleburgaz’a düşerse,dallarını  kuşların  yuva yapmalarını açan;gölgesiyle  altlarında oturan müdavimlerine   huzur ve  güven veren   ulu  ağaçlarıyla;hiç eksilmeyen  eylemleriyle ünlü  Üçgen Park’a bi uğrayın derim.Oradaki gizemli havayı bir  de siz  koklayın,inanın sizin de hoşunuza gidecektir.Yaşadığımız yerin havasına,suyuna,toprağına,ormanına sahip çıktığımız gibi parklarına,yeşil alanlarına  da sahip çıkmalıyız.Hayatı güzelleştirmek,daha yaşanılabilir bir hale getirmek  bizim güçlü ellerimizdedir.Adını tarihe  yazdıran  şehirler ünlü  meydanlarıyla,parklarıyla anılmaktadırlar.İşte  antik çağdan günümüze kadar birçok medeniyet yaşamış tarihi  şehir Lüleburgaz’ın    gözde mekanlarından olan  ünlü Üçgen  Park’ımızın kısacık hikayesi bu kadardır,

kalın sağlıcakla.

  
İnsanlık tarihinin en büyük devrimleri 1648 İngiliz,1776 Amerikan,1789 Fransız, 1923 Türk ve 1917 Ekim Devrimi’dir. 
1648 İngiliz,1776 Amerikan ve 1923 Türk Devrimi; feodaliteyi, aristokrasiyi, teokrasiyi ve monarşiyi (İngiltere’de monarşi tüm yetkilerini yitirmiş ve sembolik hale gelmiştir)tasfiye etmiş, temeli laiklik olan demokrasileri inşa etmiştir.(1917 Ekim Devrimi bu devrimlerin kazanımları üzerine yükselmiş ve İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi’ne iktisadi bir işlev kazandırmak istemiştir. Başka söylemle İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi’nin ancak sömürüsüz bir sistemde  yaşama geçeceği iddiasındadır. 1917 Ekim Devrimi, 1789 Fransız Devrimi’ni tamamlamak istemiştir) .  Bu devrimler insanı dinin vesayetinden kurtaran devrimlerdir. Yani aklı  inançtan, bilim ve felsefe dinden bağımsızlaşmıştır. Öte yandan bu devrimler sayesinde egemenliğin kaynağı gökyüzünden indirilmiş ve  yeryüzündeki halkın olmuş, eğitim, hukuk,kamusal alan dinden arındırılmıştır.  Fransız devrimi ile dünyaya yayılan İnsan Haklar Evrensel Bilgesi’i bu devrimlerin eseridir. Bu devrimler beraberinde “kadın devrimleri”ni de  getirmiştir. Ortaçağ’da en büyük feodal güç olan Kilise;bu devrimlerden sonra sahip olduğu toprakları yitirmiş ve iktidar talepinden de sonsuza kadar vaz geçmek zorunda kalmıştır.  İnsanlık bu devrimler sonucu “ortaçağ” karanlığından çıkabilmiştir. Bu devrimler aydınlanma ve modernite devrimlerdir.      
1923 Türk(Cumhuriyet) Devrimi; İslam dünyasının 1789’udur! İslam dünyasında tektir ve ne yazık ki ikinci bir örneği de yoktur.  İmam Gazeli’nin “içtihat kapısını” ( yorumlamak, güncellemek) kapatması ile  Ortaçağ karanlığa giren İslam dünyası, 1923 Türk(Cumhuriyet) Devrimi  ile Ortaçağ karanlığından çıkış kapısını aralamış ve 1923 Türk(Cumhuriyet) Devrimi’nin etkileri Ortadoğu’da,Hindistan’da, Pakistan’da ve Kuzey Afrika’da ki  Müslüman ülkeler için esin kaynağı olmuştur. Hiç kuşkusuz ve tartışmasız 1923 Türk (Cumhuriyet) Devrimi tarihsel anlamda ilericidir. Yani tarihinin tekerleğini ileriye döndürmüştür. İngiltere’de, Amerika’da ve Fransa’da yaşayanlar, söz konusu devrimlerin “tarihsel anlamı ve önemi” konusunda hem fikirdirler. Devrimin gerçekleşmesi sırasında ve sonrasında yaşananları eleştirirler ama ne karalarlar ne de mahkum ederler!  1923 Türk (Cumhuriyet) Devrimi geçiş süreci en az sorunlu olan devrimdir.  Ayrıca Türk Devrimi’ni tepeden inmecilikle ve demokratik olmamakla suçlaması  anlamsızdır. Kaldı ki hangi devrim refandumla yapılmış ki! Siyasal İslamcılar, 1923 Türk (Cumhuriyet) Devrimi’ne, saltanatı(monarşiyi),hilafeti, teokrasiyi, feodaliteyi ve aristokrasiyi tasfiye ettiği için itiraz edip karşı çıkıyorlar. Ayrıca tarihsel gerçekleri eğip, bükerek devrimi kendilerince karalayıp mahkum ediyorlar!Yani gerici bir eleştiri. Devrimci Sosyalistler’in eleştirisi ise ilerici bir eleştiridir. Çünkü onlar Türk Devrimi’in kazanımlarına sahip çıkıp onu aşmak istiyorlar. Devrim ve sonrasında yaşanan kötülükleri eleştiriyorlar ama “1923 Türk Devrimi’ni karalamıyorlar ve mahkum etmiyorlar. 1923 Türk Devrimi’nin tarihsel anlamını (insanlık ve islam dünyasında) ve yerini biliyorlar. 2002’de iktidara gelen Siyasal İslamcılar emperyalizmin “soğuk savaş” döneminde ‘yeşil kuşak’ politikasıyla imal ettiği bir gerici harekettir.   Yaklaşık çeyrek yüzyıllık iktidarları döneminde 1923 Türk(Cumhuriyet) Devrimi’nin tüm kazanımlarını tasfiye ettiler. Ettiler ama çok istedikleri petrolsüz teokratik bir körfez emirliği inşa edemediler. Bu 1923 Türk(Cumhuriyet) Devrimi’nin, Siyasal İslamcıların sandığının aksine bu topraklarda kökleşmesindendir. Bunun en büyük göstergeleri 29 Ekim Cumhuriyet kutlamaları ve 10 Kasım’da Anıtkabir ziyaretleridir. 1923 Türk(Cumhuriyet) Devrimi’nin arkasında 200 yıllık Osmanlı-Türk Modernleşmesi’nin birikimi vardır. Ayrıca Türkiye halkı, kadınların okullardan ve kamusal yaşamdan kovulduğu Taliban’ın ( AKP'lilerin ileri gelenleri, inanç yönünden yakın olduklarını söylemişti) yönettiği Afganistan’da ve El Kaide artıklarının iktidara geldiği Suriye’de yaşanları dikkatlice izliyor.

 Bugünün Türkiye’sinde Camii’nin iktidar talebi sona ermedi,devam ediyor! Siyasal İslamcıların Türkiye’yi yeni bir ortaçağa taşımasına, başta Cumhuriyetçi Sol ve Cumhuriyetçi Güçler’in önderliğinde Türkiye halkı direniyor. 
Ezcümle; bu koşullarda bir Aydınlanma ve Modernite Devrimi olan “1923 Türk(Cumhuriyet) Devrimi’ne sahip çıkmak her şeyden önce “devrimci” ve " insani" bir eylemdir!

Çünkü yoksullar tüm enerjilerini ve zamanlarını  biyolojik varlıkları  sürdürmek için harcarlarken, varlıklı kesimler ise  hazza gitmekle meşgul olduğundan,bilim,felsefe, teknoloji, sanat ve edebiyatla ilgilenmek  ve zaman ayırmak, yani insanın insanlaşması sorununa kafa yormak, orta sınıfdan gelenlere kalmıştır. Siyasal İslamcı AKP’nin Türkiye’de “Orta Sınıfı” ortadan kaldırdığı ve Türkiye’nin sadece çok zengin bir azınlık ile çok yoksul bir çoğunluktan  oluştuğu tezi gerçeği yansıtmıyor. Laik Cumhuriyet, modernleşebilmek yani çağdaşlaşabilmek için orta sınıfı,liyakat üzerine inşa etti.  Eğitimi,  Tevhid-i Tedrisat ( Öğretim Birliği) yasası ile dini temellerden arındırdı, bilimsel ,laik ve sosyal temellere oturttu. Ayrıca Cumhuriyet eğitimi bir kamu hizmeti olarak gördü ve tüm toplumsal kesimlere fırsat eşitliğini sağladı.  Bu sayede yoksul kesimlerden gelenler orta sınıfa katılabiliyor, hatta bunun da ötesine geçip sınıf bile atlayabiliyorlardı! Cumhuriyet bu sayede bilimde, felsefede, teknolojide, edebiyatta ve sanatta üretken insanlar yetiştirdi. Bundan dolayı Laik Cumhuriyet İslam ülkeleri arasında demokrasi, laiklik ve Çağdaşlaşma yolunda en fazla mesafe alan tek ülkeydi.Nazım Hikmet, Sabattin Ali, Aziz Nesin,Orhan Veli, Orhan Kemal, Kemal Tahir, Yaşar Kemal, Suna Kan…bu sürecin ürünüdür.2002 yılında  emperyalizmin bir “soğuk savaş “ döneminin imalatı olan Siyasal İslamcı AKP iktidara geldi. Çeyrek yüzyılda Siyasal İslamcı AKP ,yeni bir orta sınıf inşa etti. Yeni inşa edilen orta sınıf liyakata değil, sadakat ve inanca dayanıyordu.  İnşa edilen bu orta sınıf liyakat temelleri üzerine dayanmadığından bilimde, teknolojide,felsefede,sanatta hiç bir şey üretemiyordu. Parazit bir sınıftı. İnanç Gazeli’nin içtihat (yorum yapmak) kapısını kapatması üzerine yükseliyordu. Siyasal İslamcı AKP eğitimi laik ve bilimsel temellerden uzaklaştırıp, dinselleştirdi, fırsat eşitliğini ortadan kaldırdı ve paralı hale getirdi.  Türkiye bu dönemde bilimde, teknolojide, sanatta, felsefede ve edebiyatta çoraklaştı, yoksullaştı, laiklik ,demokrasi ve Çağdaşlaşma yolundan uzaklaştı, İslam dünyasının diğer ülkeleri seviyesine indirgendi,yani aklın,bilimin, felsefenin,  zincire vurulduğu “Yeni Bir Ortaçağa” girdi.  Ezcümle; Türkiye  girdiği bu “Yeni Bir Ortaçağ”dan çıkmadan ,hiç bir sorununu  çözemez. Bunun içinde liyakata dayalı orta sınıf inşası da var! Yeni Bir Ortaçağ’dan çıkışının ön koşulu ise siyasal islamcıların ,iktidardan ivedi olarak gitmesidir.  Çıkış; yıkılan, tasfiye edilen  Cumhuriyet’in yerine,  1923 Laik Cumhuriyet’in kazanımlarınıda içeren laik,demokratik, sosyal ve ekolojik   yeni bir Cumhuriyet’in kuruluşundan geçiyor. Bunu gerçekleştirecek “özne” ise 200 yıllık Osmanlı-Türk Modernleşme’sinin birikimini taşıyan “Cumhuriyetçi Güçler”dir!

 Osmanlı İmparatorluğu sanılanın aksine bir Balkan devletidir. Balkanlar da yayılmasında başat rolü Bektaşiler(heterodoks) oynamıştır.

Bektaşilik; hümanist esaslı bir öğretidir. Öğretinin odağında “insan” olduğundan,bu;Balkanlarda ki Hıristiyan halkların müslümanlaşmasını   sağlamış ve Osmanlı bu bölgede büyümüştür. 1826 yılında “Yeniçeri Ocağı” tasfiye edildi. Bu tarihçiler tarafından Vaka-i Hayriye(Hayırlı olay) olarak tanımlanıyor. Hümanist esaslı bir öğretinin Osmanlı Devleti’nden temizlenmesinin “hayırlı olay” olarak nitelenmesi  sorunlu bir yaklaşımdır!  1826’daki “Vaka-i Hayriye” den sonra Bektaşilerin mal varlıkları müsadere edildi. Müsadere edilen mal varlıkların büyük kısmı Nakşibendilere verildi. Hacı Bektaş-I Veli dergahında bulunan Camii Nakşibendilerce inşa edilmiştir.  Vaka-i Hayriye’den sonra Nakşibendilik devletin yarı-resmi tarikatı olmuştur. Halidilik Nakşibendiliğin en yaygın kollarından biridir. Türkiye’de Nakşibendi Şeyhleri genellikle Halidi’dir. Kol, adını Kürt asıllı İslam Alimi Mevlana Halidi-Bağdadi’den alır.  Bu tarikatın en büyük ayaklanması, 1909’da Hürriyet’e karşı oldu. 2.Meşruiyet ile hesaplaşma isteği (2.Abdülhamit ve İngilizlerin desteklediği) 31 Mart gerici ayaklanmasını getirdi. Kurtuluş Savaşı boyunca pek çok ayaklanma başlattılar.  Şeyh Eşref Bozkır, Konya, Anzavur, Ali Batı,Düzce,Yozgat ve Zile ayaklanmalarında öncülük Nakşi-Halidilerdeydi!  Cumhuriyet kurulduktan sonra da bu ayaklanma girişimleri sürdü. Bir tarafta eski imtiyazlarını kaybetme endişesi bir tarafta Hilafetin,saltanatın  ilgası onlardaki 1923Cumhuriyet  Devrimi düşmanlığının kaynağıdır. Cumhuriyetin kuruluşuna kadar devletlü bir tarikat olarak varlığını sürdürdü. Cumhuriyet 30 Kasım 1925’de Tekke, Zaviye ve Türbeleri kapattı. Bu yasayla yani erken Cumhuriyet döneminde tarikatlar yer altına çekildi. 1946 yılında başlayan “soğuk savaş” dönemi ile birlikte yani emperyalizmin önlerini açmasıyla tekrar yeryüzüne çıktılar. 1946’dan bu yana tarikat ve cemaatlar hem ekonomik olarak büyüdü hem de bakanları kendi aralarında paylaşacak kadar güçlendiler.  Bu dönemde tarikatlar holdingleşti, şeyhler CEO olurken müritlerde işçileştiler.  Menzil tarikatının Şeyhi Abdülbaki Erol 2023 yılında ölünce üç oğlu büyük mal varlığını paylaşamadı ve aralarında kavgaya tutuştular. Kavga bugün de sürmekte. Osmanlı’da bile tarikatların bu denli zenginleşmesine izin verilmezdi. Siyasal İslamcı AKP, tarikatların sınırsız zenginleşmesi konusunda Osmanlı’ya rahmet okutuyor! Bütün bunlar 1925 yılında çıkarılan Tekke, Zaviye ve Türbelerin kapatılması yasasının yürürlükte olduğu bir Türkiye’de gerçekleşiyor!Türkiye’nin içine itildiği karanlıkta türeyen pek çok tarikat, Menzil, İskenderpaşa,  Erenköy, İsmailağa,Işıkçılar hepsi Nakşibendi-Halidiye kolundan. Turgut Özal’dan Necmettin Erbakan’a,Bülent Arınç’tan Kemal Unakıtan’a Abdullah Gül’den Tayyip Erdoğan’a kadar yakın tarihte kim rol oynamışsa bir ayağı Nakşi-Halidiliktedir. Nakşibendi-Halidi; Osmanlıcıdır,anti-koministtir, Cumhuriyete ve  laikliğe düşmandır. Osmanlı onlar için iyi, Cumhuriyet ise büyük bir felaket.        

  Ezcümle; Nakşibendiler, 1826 yılından bu yana her ilerici atılıma gerici bir isyanla yanıt vermişlerdir. Türkiye tarikat ve cemaatlar dan ivedi olarak kurtulamadığı sürece “Çağdaşlaşma” yoluna devam edemez.  Tarikat ve cemaatlarla varacağı  yer “Yeni Bir Ortaçağ”dır…

Herkese merhabalar; nasılsınız? 

Bu sorunun yanıtı çoğumuzda alışkanlık olsa gerek “ iyiyim “deriz. Ülkemizde yaşananlar bizlere kendimizi iyi hissettirecek gündemler yok maalesef. Geçmişten günümüze ne imkansızlıklarla ve ne yokluklarla var olmuş bir ülkeyiz. Vatanımız, toprağımız, doğamız, yaşlılarımız, kadınlarımız, çocuklarımız için ne emek ve ne mücadeleler vererek ayağa kalkmış ve gelişen bir ülke olduğumuzu biliyoruz.

Geçmişten günümüze daha fazla kadınını koruyup kollayan, erkeğini destekleyen, evlatlarımıza sahip çıkan, doğamıza göz bebeğimiz gibi bakacağımız yerde merhametsiz, doğru ve dürüst olmayan, empati yapamayan, ahlak yoksunu, işinde ve evliliğinde sadakatsiz, sevgisiz, değer ve kıymet bilmeyen sadece benim olsun diğerlerinin ne hali varsa görsün diyen bireyler ve toplum oluverdik.

Kapitalizm sistemin istediği gibi ülkemizi bölüp parçalamak adına geçmiş yıllarda terör ve sağ parti sol parti ile çöküşümüzü isteyenler son yıllarda dizilerle, gündüz kuşaklarındaki programlarla ahlaki çöküş yaşadığımız bir Türkiye izler hale geldik.

Dizilerdeki entrikaları izleye izleye yasak ilişkileri de normalleştiren bireyler giderek çoğalıyor. Kimse elindekinin kıymetini bilemez oldu. Evdeki eşini görme, yok say dışarıdaki cazip gelsin. Eşinin hiç olmayacak kusurlarını gözünde büyüten ve abartan kişiler bunların arkasına sığınarak kendi hatasını yok sayan davranışlarda bulunuyorlar.

Burada kendimizle iç hesaplaşma yapmamız çok önemli bir konudur. Eşinin yaptıklarından haberi olmayabilir ama sezgileri hisseder ve ruhu zaten bilir. Kadın erkek fark etmez. Yapılan yanlıştır. Empatisi olmayanlar bu şekilde davranır. Bunu kaçamak ve eğlence olarak görerek başlayanlar vakti zamanı gelince tüm yapılanlar ortaya çıkınca hesabını vereceği gün pişman oldukları aşikardır. Tüm bunları nereden biliyorum derseniz yaptığım bireysel görüşmelerden ve iletişime girdiğim bireylerden duyuyorum. 

Yeri geliyor Müslümanım diyoruz ya Müsli İman demek bu olmuyor. Doğru dürüst yaşamak emanetine sahip çıkmak ve onun değerini ve kıymetini bilmek çok önemlidir.  

Ülkemizi seven kıymetini bilen bireyler isek uyanışa geçmenin tam vakti. Ahlaki çöküşe izin vermemek için hepimiz kendi üzerimize düşeni yapmakla görevliyiz. Eşimizin pozitif yönlerine odaklanmalı yaptığımız bir kalp kırgınlığı bile olsa gönlünü, almalıyız. Yapılan hatalar geri dönülmez ve bitme noktasına geldiyse mutlaka bir çözümü vardır. Kendiniz bunu yoluna koyamadıysanız evlilik terapistlerine başvurmalısınız.  Daha sonra evliliğimi kurtarayım dediğiniz yerde artık geri dönülmez bir yoldan kimse geri dönmez. Yoluna devam eder. Bu çıkıştan önce son yol ayrımı, kendimizin yaptığı hatalı ya da kusurlu olduğumuz, konularımızı biz kendi adımıza çözüm üretelim daha sonra bu adımları hayatımızın merkezine yerleştirelim.

AHLAKLI YAŞAMAK BİR ERDEMDİR.

DÜRÜST VE DOĞRU YAŞAMAK İNSAN OLABİLMENİN EN ÖNEMLİ DEĞERİ OLMALIDIR.

10 Ocak Çalışan Gazeteciler Günü ülkemizde olduğu gibi Kırklareli'nde de düzenlenen çeşitli etkinliklerle kutlandı.
Benim merak ettiğim meslektaşlarım dahil bir çok kişi ve kuruluşun bu tarihin biz gazeteciler için bir "direnişin sembolü" olduğunun bilinip bilinmediğidir.Neden Aralık, Mart, Mayıs yada bi başka ay değilde 10 Ocak o da neden gün olarakta 30 u 20 si değilde 10 Ocak tarihi neden önemlidir.Bu tarihin önemi nerden gelmektedir. Bizler tarih not düşmk açısından, bilmeyenlere de öğrenmeleri açısından veMerak edenlere de,
10 Ocak gazetecilerin haklarını korumaya yönelik hazırlanan 212 sayılı yasanın 10 Ocak 1961 tarihinde yürürlüğe girmesi sebebiyle seçilmiş bir tarihtir.. Bu günü Çalışan Gazeteciler Günü yapan gelişmeler ise aslında bu tarihten sonra olanlarla ilgili. 
Milli Birlik Komitesi 27 Mayıs 1960’da görev başına geldiğinde dönemin basınındaki sorunları çözmek için çeşitli değişiklikler yaptı. Milli Birlik Komitesi “basın mesleğinde çalışanlar ve çalıştıranlar” arasındaki ilişkileri düzenleyen ve “Fikir İşçileri Kanunu” olarak bilinen 5953 sayılı kanunu, 212 sayılı kanun ile değiştirerek gazetecilere çeşitli iş hakları sağladı. “Fikir İşçileri Kanunu” olarak bilinen bu kanunla gazeteciler çeşitliş haklar etti.Kıdem hakkı ile gazetecinin mesleğe ilk giriş tarihinin kıdem başlangıcı sayılması, ölüm ödeneği, gazetelerin kapanması durumunda gazetecilere ödenek verilmesi, istifa eden gazeteciye kıdem ödeneği verilmesi, aylıkların peşin olarak ödenmesi, gece çalışanlara haftada iki gün izin hakkı tanınması, kar eden gazetelerin gazetecilerine her yıl bir maaş ikramiye vermesi, ödemelerin gecikmesinde her gün için %5 faiz yükümlülüğü ve 195 sayılı kanun ile kurulması öngörülen Basın İlan Kurumu’ydu.Basın İlan Kurumu ve Fikir İşçileri Kanunu ile gazetecilere verilecek haklar, gazete sahipleri tarafından tepki ile karşılandı.Kanunun yürürlüğ girmesi ile aralarında "Akşam, Cumhuriyet, Dünya, Milliyet, Tercüman, Yeni Sabah, Hürriyet ve Yeni İstanbul" gazetelerinin patronları yürürlüğe giren bu yasaları protesto etmeye karar verdi. 10 Ocak 1961’de bu kararı gazetelerinde “Gazetemizi 3 gün kapatıyoruz” başlığı ile bir bildiri yayınlayarak duyurdular.Dokuz gazetenin üç gün yayın durduracağını açıklaması üzerine gazeteciler aynı gün işverenleri boykot amacıyla Cağaloğlu’nda sessiz yürüyüş düzenlediler. Yürüyüşe katılan gazeteciler ellerinde pankartlar, Türk bayrağı ve Atatürk posteri taşıyordu. Yine 10 Ocak 1961 tarihinde İstanbul Gazeteciler Sendikası Yönetim Kurulu, dokuz gazete patronunun yayın durdurma kararı ile yarattığı boşluğu doldurmak için “Basın” isimli bir gazete çıkarma kararı aldı. “Dokuz Patron Olayı” olarak geçen üç günlük gazete kapatma boykotu, bu tarihten sonra patlamış ve gazetecilerin patronlar karşısında giriştiği iş hakları mücadelesinde önemli bir mihenk taşı olarak tarihe geçmişti. Bu nedenle 10 Ocak Çalışan Gazeteciler Günü basın tarihinde çetin bir mücadeleyi barındıran ve bu mücadeleyi her yıl hatırlatan önemli bir gün. 11-12-13 Ocak 1961 tarihlerinde üç sayı olarak çıkan Basın Gazetesi, döneme iz bırakan gazetecilik faaliyetlerinden biri oldu. 11 Ocak 1961 tarihinde “Daima Halkın Hizmetindeyiz” manşetiyle yayınlanan ilk Basın gazetesinde, 10 Ocak’ta gazetecilerin gerçekleştirdiği yürüyüşün fotoğrafına yer verildi. 
11 Ocak 1961 tarihinde yayın boykotu yapan dokuz gazetenin sahipleri ve temsilcileri ile Türkiye Gazeteciler Sendikaları Federasyonu ve İstanbul Gazeteciler sendikası temsilcileri arasında bir toplantı düzenlendi.Toplantıdan olumlu bir sonuç alınamaması üzerine 12 Ocak 1961 günü yeni bir toplantı kararı alınsa da, İstanbul Gazeteciler Sendikası bu toplantıya katılmayacağını belirtti.Üç günlük yayın boykotunun sonunda dokuz gazete, Basın gazetesinde kendilerine yöneltilen eleştirilere yanıt olacak ortak bir açıklama yayınladı. Açıklamada çalışanların emeğine cephe almadıklarını ve sosyal güvenliklerinin zedelenmesini kabul etmediklerini fakat yürüyüşlerde ve gazetede ortaya atılan iddiaların asılsız olduğunu belirttiler. Açıklamada ücret politikalarına yer veren gazetelere  İstanbul Gazeteciler Sendikası tepki göstererek, gazetecilere ödendiği söylenen ücretlerin doğru olmadığını belirtti. 
Yaşanan bu olaylar, bir yıl sonra İstanbul Gazeteciler Sendikası’nın 10 Ocak’ı Çalışan Gazeteciler Bayramı olarak anmaya başlaması ile tarihe geçti. 1971’de bayram kelimesi değiştirilerek "10 Ocak Çalışan Gazeteciler Günü" olarak anılmaya başlandı.
Kaynak: TGS
"Yani 10 Ocak Çalışan Gazeteciler günü" bir irenişin bir hak eylemin ilk kıvılcımının yakıldığı gündür.Bizler gazeteciler olarak basın açıklamaları, kahvaltı,yemek, ziyaretler, mesajlar yerine basının üzerinde sansür ve baskılar var iken ve günümüzde gazetecilerin 1960 yılının daha gerisine düştüğümüz bir ortamda mücadele bayrağını yükseltmemiz gerekir.Bu güne kadar gazeteciler öldürülürken, hapislere giderken şafak operasyonları ile evlerinden iş yerlerinden göz alınırken tepki göstermeyen, tek kelime haber yapmayan meslektaşlarım dahil sesini çıkarmayanlar 10 Ocakta nedense hepsi gazeteci dostu oluveriyor.
"10 Ocak Çalışan Gazeteciler Günü" nde başta meslektaşlarım olmak üzere Gazteciler Cemiyeti başta basın meslek kuruluşları olmak üzere tüm gazeteci dostlarımız bu gündeöldüürülen meslektaşlarımız olmak üzere gazetecilerin geriye giden hakları ile mücadele etmeleri gerektiği işin doğası gereğidir. gazeteci ve basın agünü olduğunu hatırlamaları ölen öldürülen ve bedel ödeyen meslektaşlarım adına ben üzülürüm.
"10 Ocak'ta Çalışan Gazeteciler günü" nedeniyle gazetemize gelen Kırklareli Ticaret ve Sanayi Odası Başkanı Soner Ilık,CHP İl Kadın Kolları ve il SekrEteri Gökben Şenol.CHP Merkez İçe Kadın Kolları Başkanı Deniz Öztekin,il-ilçe kadın yöneticilerine,CHP Belediye Meclis Grup Başkan vekili Vecdi Yüce,İYİ parti il Başkanı Oktay Mutlu,Merkez ilçe Başkanı Arzu  Karadağ Yaprak ve il-ilçe yöneticilerine,TMMOB il Koordinasyon Kurulu il temsilcisi Erol Özkan ve yönetim kurulu üyelerine, 2021 Tüm Emekliler Sendikası Kırklareli Şube Başkanı Hüseyin Budak ve yürütme kurulu üyelerine, Türk Anneler Derneği Başkanı hülya Koyuncu ve yönetim kurulu üyelerine,Gazetemize gelen diğer kişi ve kuruluş temsilcilerine, bizleri tel ile arayan, sms atarak destek olan kişi kuruluş temsilcilerine, siyasi parti, meslek odası ve kişilere Manşet Haber ailesi olarak teşekkür ederiz.
Gazetecilerin öldürülmediği,şafak operasyonları ile göz altına alınmadığı,hapishanelere konulmadığı, basın yasalarında yapılacak değişiliklerle başta yerel gazeteciler olmak üzere gazetecelerin mesleklerini yapmaları konusunda çeşitli güvencelerin verildği yasal düzenlemelerin yapıldığı bir ülke özlemiyle,
Nice 10 Ocak Çalışan Gazeteciler gününde buluşmak dileğiyle..Çünkü gazetecilik suç değildir.
 

  Yirminci yüzyıl sömürgelerin bağımsızlıklarını kazandıkları yüzyıl olurken,21.ci yüzyıl ise yeniden sömürgeleştirme çağına girmiş gibi görünüyor. Trump Amerika’sı tam olarak bu yeni çağı temsil ediyor. Öyle ki mesele sadece Venezuela  ya da İran değil; Grönland bile yeni sömürgeleştirmenin hedefinde!  İran’da başkaldıran halka ABD ve Batı, molla rejiminden kurtulması gerektiğini söylüyor. Çözüm olarak da; İslam Devriminin öncesindeki rejimi yani monarşiyi sunuyor. Yani devrik şah Rıza’nın oğlu Rıza Pehlevi’yi iktidara getirmek istiyor. Rıza Pehlevi iktidarında İran ABD sömürgesi haline gelmesi kaçılmaz!  Öte yandan İsrail ve Netanyahu en büyük düşmanı İran’daki gelişmeleri avuçlarını ovuşturarak izliyor. Gazze’de soykırım yapan İsrail “İran’ı Suriyeleştirmek” için elinden geleni ardına koymuyor. Bunun gerçekleşmesi durumunda, bu sadece İran halkı için değil,bölge halkıları  için de bir felaket anlamına gelir. Yaşanların böyle olması ne molla rejimine ne de İran halkına düşman olmayı gerektirir. İran ve halkı için tek çıkış yolu bağımsızlıkçı, ilerici, seküler,halkçı kamucu bir yol! İran’daki başkaldırının böyle bir karakter kazanması  hem İran’ın hem de bölgenin felakete sürüklenmesini  önler. Dünya’da gelir dağılımın bozukluğunun, çoklu krizlerin,(işsizlik,sefalet, açlık, yoksulluk…) ekolojik çöküşün ve insanlığın yaşandığı bütün sorunların kaynağında kapitalizm ve emperyalizm vardır. Yaşadığımız çağda en büyük eksikliğimiz Sosyalizmin olmayışıdır. Emperyalizmin küresel ölçekte at oynatması ve Trump ile Netanyahu ‘nun pervasız ve küstahça harekat etmesinin nedeni Sosyalizmin yokluğudur.

Ezcümle; Çare,İnsanlığın ve Dünya’nın yıkımına karşı, insanlığı ve dünyayı savunmaktır,

Laikliğin önüne, özgürlükçü, otoriter, inançlara saygılı, kemalist gibi sıfatlar eklemek laikliği zayıflatmaktadır. Laiklik doğası gereği inançlara saygılıdır. Laiklik ayni zamanda din ve inanç özgürlüğün de güvencedir. Laiklik ve sekülerlik demokrasinin ön koşulu ve insanlık tarihinin en büyük kazanımlarından biridir. Bütün demokrasiler doğası gereği laiktir. Laikliğin anti-tezi “teokrasi”dir. Çünkü laiklikle ve sekülerlikle birlikte insan aklı özgürleşmiş, bilim ve felsefe de bağımsızlaşmıştır. Laikliğin ve sekülerliğin olmadığı bir toplumda sömürüsüz bir sistem (Sosyalizm) kurulamayacağı  gibi sömürü de sınırlanamaz! İnsanlık tarihinin en büyük devrimleri olan 1688 İngiliz, 1776 Amerikan,1789 Fransız,1917 Ekim, 1923 Türk Devrimi’leri… insan aklını, felsefeyi ve bilimi dinin esarettinden kurtarmış ve özgürleşmesinin yolunu açmışlardır. Bu devrimler ayni zamanda egemenliğin kaynağını gökyüzünden, yeryüzüne indirmişler ve  insanlığı Ortaçağ’dan çıkarmış devrimlerdir.

 Ezcümle;laiklik ve sekülerlik,aklın inançtan ayılması bilimin ve felsefenin dinden bağımsızlaşması, din ve vicdan özgürlüğün güvencesi,dinin siyasallaşmasının ve iktidar talepinde bulunmamasının, sömürüsüz ve sömürünün sınırlandığı bir düzen kurmanın,ırkçılığın, cinsiyetçiliğin,türcülüğün önlenmesinin ve demokrasinin de (Burjuva, Sosyalist) ön koşuludur! Laiklik olmadan insanlık hiç bir sorununu çözemez. Laikliğin önüne sıfat eklenerek zayıflatılmasına ve içinin boşaltılmasına izin verilemez…!

3 No'lu Ultroson servisinde gördüğüm bu sevecen ve güzleryüzlü tavırlar karşısında ne yalan söyleyim sabahtan beri aç karnında dahiliye, enfeksiyon servisleri arasında gidip gelmekten bozulan sinirlerime bir ilaç gibi geldiğinide  söylemeden geçemeycem.
Şimdi düşünüyorum da biz yaştakiler doktoru da servisleri de arar sorar bulur.Ya yaşlı amcalar,dedeler,teyzeler ve engelli vatandaşlar e yapacak çok merak ediyorum.

Ne demişler " ALLAH HİÇ KİMSEYİ DÜŞÜRMESİN AMA BAŞIMIZDAN DA EKSİK ETMESİN" dimi?

   Kıymetini bilmemiz gereken en önemli üçüncü husus,ananın,babanın kıymetidir.Çünkü bizim dünyaya geliş sebebimiz,varoluşumuz onlardır.İster isteyerek,ister istem dışı dünyaya gelelim bize bu yaşama gözlerimizi açtıran,dünya nimetlerinden faydalanmamıza vesile olan  ebeveynlerimizin kıymetini ne kadar biliyoruz?..Bize can veren,kan veren;gerekirse canını verecek kadar seven bu insanlara bizi dünyaya getirdikleri için hiç teşekkür ettik mi?Siz olmasaydınız bu güzelim dünyayı göremeyecektim,sevip sevilemeyecektim  hiç diyebildik  mi? Kaçımız bu duygu durumu yaşadı veya aklından geçirdi.Maalesef  bu soruların yanıtlarını çoğumuz veremeyiz.Çünkü  nedense bunları düşünecek kadar ince ruhlu olamıyoruz.Ama onlar bize,”İyi ki senin gibi bir evlat doğurdum”diyebiliyorlar.Biz çocuklar ise onların kıymetini ancak onlar gibi ana baba olduktan sonra idrak ediyoruz.Veya  onlar bu dünyadan göçüp gittikten,yokluklarını hissettikten sonra anlayabiliyoruz.İş işten geçtikten sonra kıymetini anlasak neye yarar ki...Halbuki onlar bizden böyle duygusal şeyler  beklemezler.Tek dilekleri bizlerin sağlıklı,mutlu ve düzenli bir hayata kavuşmamız; toplum nezdinde saygın,faydalı  bir birey olmamızdır.Bizlerin başarıları onları mutlu ve bahtiyar eder,başarısızlıklarımız,problemlerimiz mutsuz ve huzursuz eder.”Sevinçler paylaşınca artar,üzüntüler paylaşınca azılır”diyorlar.Onlar her daim yanımızda olmak isterler ama biz ne yapıyoruz?Herkes için demiyorum ama sevincimizi paylaşırken  onlarla pek  paylaşmak istemiyoruz.Üzüntümüzü,çözemeyeceğimiz problemlerimiz  olduğu zaman  ise eğer hayattaysalar hemen kapılarına dayanıyor:”Aman anacığım,babacığım ne olur bana yardım edin!Ben çok çaresizim,ben bittim!”diye yalvarmaya başlıyoruz.Onlar  kılı kırk yararak,varını yoğunu ortaya koyarak zorda kalan evladının imdadına koşarlar.Biz ise ne yapıyoruz,işimiz oluncaya kadar “anacığım,babacığım!”olduktan sonra telefon açıp hal hatır sormak bile bize külfet gelmeye başlıyor.Kızdığımız ağzımıza geleni söylemekten geri durmaz,üzüleceklermiş,kırılacaklarmış hiç düşünmez bütün öfkemizi onlardan almaya çalışırız.Çünkü biliyoruz ki onlardan bize bir zarar gelmez.Onlar her şeyi sineye çekebilirler,  biz ne yapsak  bizi affederler diye onlara yapmadığımız saygısızlıklar,haksızlıklar kalmıyor.Bazen öyle anlar gelir ki saygısızlığın dozunu kaçırıp,”Madem ki bakamayacaktınız, niye beni dünyaya getirdiniz?”diye  hesap soranlarımız bile oluyor.Yaşadığımız toplumda çevremizde ebeveynlerini hiç olmayacak sebeplerden bahaneler uydurarak bakmayanlarını,kapısını dahi açmayanları  zaman zaman duyuyoruz.Çok nadir de olsa anaya,babaya  şiddet uygulayanların olduğu bir dünyada bir kıymet bilirsizlik aldı başını gidiyor.Unutmayalım ki bu dünya etme bulma dünyası...Ne yaparsan karşılığını kat ve kat görürsün.İyilik yaparsan iyiliği  iyi insanlar muhakkak anlar.Kötülük  yaparsan onu kimse asla  unutmaz ve aradan yıllar geçse de hafızalardan bir türlü silinmez.Ebeveynlerimiz,  bizim içinde yaşadığımız toplum nazarında saygınlığımızın yansımasıdır,yani aynasıdır.Onlara gereken saygıyı gösterir kıymetlerini bilirsek birgün gelir aynı saygıyı,kıymeti biz de görürüz.Geçmişimizde temiz bir iz bırakmışsak geleceğimiz de onun yüzüsuyu hürmetine güzel gidecektir.Onlar zaten  bizlerden fazla bir şey istemezler.Tek arzuları  bizim sağlık ve mutluluğumuz...Bir de  onların birer parçası olduğumuzu unutmamamız  ve  aidiyet duygumuzu hiç yitirmememiz...Öldüklerinde vicdanımızı rahatlatmak için  şaşalı mermer mezarlar;yedisi,kırkı,senesi  gibi dini anmalar yapmak yerine onlar sağken, bizim için değerli olduklarını hissettirmemiz ,üzerlerinden sevgimizi saygımızı hiç eksitmememiz gerektiğini akıldan çıkarmayalım.

   Gelelim son değer verdiğimiz ailemize,eşimize,dostumuza.Aile,toplumun en küçük bir birimi ve onun temel taşıdır.Bireyin duygusal gelişimi,eğitim,kültürel değerler kazanma,sağlıklı zeka gelişimini sürdürme;sosyal ve ekonomik  temel gereksinmelerinin karşılandığı  bir yapıdır.Karı,koca,anne,baba ve çocuklardan  oluşan bu sosyal yapı ne kadar sağlam temellere oturtulursa  o aile o denli güçlü olur. Aile bireyleri birbirlerine  karşı aidiyet duygularıyla  bağlı,karşılıklı anlayış, iyi niyet,güven içinde olurlar,sevgi ve saygı da eksik olmazsa  o aileyi dışardan  hiçbir güç sarsamaz.Temelleri sağlam atılmış ailelerden meydana gelen toplumlar da  o denli güçlü ve yıkılmaz olur.Aile içinde bireyler birbirine güvenmeli,sevmeli, saymalı ki o birliktelik huzurlu bir şekilde devam etsin.Güven içinde bu birlikteliği sağlamanın birinci koşulu aile içinde demokratik işleyişi hayata geçirmektir.Üye olduğumuz siyasi parti,dernek,sendika veya diğer sivil toplum örgütlerinden beklediğimiz,talep ettiğimiz demokratik tutum ve davranışları ilk önce evde uygulmaya sokmamız gerekiyor.Bunu uygulayacak olan, başta o  ailenin  reisi olan  anne veya babadır.Aile içinde anne,baba,çocuklar hepsinin rolleri ve görevleri vardır.Sağlıklı bir aile için alınacak kararlarda sürece herkesin katılımı çok önemlidir.Aile içinde çocuklar dahil herkesin  sözünün dinlendiği, duygu ve düşüncelerini rahatça ifade ettiği bir ortamda   o aile aidiyet duygusuyla birbirlerine  daha sıkı bağlarla bağlanırlar.Eğer bu olmazsa,herkesin kendi dünyasında yaşadığı bir aile yapısında ise bireylerde değişik sıkıntılar zamanla oluşmaya başlar.Bu sıkıntılar zamanla depresyon,endişe ve huzursızluklar,düşmanlık duyguları ve suçluluk hisleri hakim olur.Bizim her zaman dile getirdiğimiz,ısrarla savunduğumuz eşit,adil,demokratik bir yönetimi önce aile içinde sonra apartmanımızda,ardından da içinde olduğumuz siyasi,sosyal,kültürel alanlardaki faaliyetlerimizde hayata geçirmemiz gerekiyor.Tabii bunun için başta bizi biz yapan ailemizin,eşimizin,dostumuzun kıymetini daha iyi anlamamız; onlara değerli olduklarını,onlarsız hayatı sürdürememiz zor olduğunu  hissettirmemiz gerekiyor.Gururdan,kibirden uzak,kendimizle barışık,sevmeyi bilen,sevilmeyi hak eden bir birey olarak toplumsal sorumluğumuzu bilinci içinde  bu güzel hayatı yaşamaya bakalım.Çünkü hayat zannettiğmiz gibi  o kadar da uzun  değildir.Mezardakilerin pişman oldukları şeyler için biz dünyadakiler birbirlerimizi kırıp geçiriyoruz,buna değer mi..?

Her şeyden önce demokrasi Sosyalizmin doğasında vardır. Sosyalizm, üretim araçları toplumsallaştırılmadan ve üretim ilişkileri değişmeden kurulamaz!  Bunlar ancak anti-emperyalist olmakla ve kapitalizm aşılarak gerçekleştirilebilir. Rojava Devrimi’n(!) de bunların hiçbirini göremiyoruz!  Son olarak Öcalan  Kürt soruna ve Ortadoğu’da yaşanan kaosa çözüm olarak Demokratik İslamı öneriyor! Medine Sözleşmesi’ne  (MS 622-24) atıfta bulunuyor.Ayrıcada medreselerin yeniden açılması isteniyor. Çözüm Türk,Kürt,Arap İslam Sentezi’nde görülüyor.21.yüzyılda ümmet çözüm olarak görülüyor. Halbuki Medine Sözleşme’sinden bu yana insanlık İngiliz(1688), Amerikan(1776), Fransız(1789), Ekim (1917) ve Türk Devrimi(1923)… lerini yaşadı. Bu devrimlerinin ortak özelliği hepsinin laik olmasıydı. Öte yandan bu devrimler “İnsan Hakları”nı temel alıyordu. Toplumsal sorunların çözümü ümmette  değil, laikliğin ve sekülerliğin geçerli olduğu yapılarda aranmalıdır. Bunu yaparken emperyalizm olgusunu da gözden Irak tutmamak gerekir!      Ezcümle,Sosyalizm (1978) gerçekleştirmek için yola çıkanlar,Reel Sosyalizm’in (1991) çözülmesinden sonra ,Demokratik Sosyalizmi’n  başarıyı götüreceğini ve bunun da Rojava Devrimi (!)ile gerçekleştiğini tarihsel gerçeklere aykırı bir şekilde ileri sürebiliyorlar! Son zamanlarda ise Demokratik Sosyalizm ve Rojava Devrimi retoriği söylemini bir tarafa bırakarak Kürt sorunu ve Ortadoğu coğrafyasında yaşananlara çözüm olarak Demokratik İslam’ı, Medine Sözleşmesi’ni, Türk-Kürt-Arap İslam Sentezi’ni çözüm (emperyalizmi görmezden gelerek, zaman zaman onunla işbirliği yaparak) olarak sunmaları ilginçtir!Bu ayni zamanda tarihin tekerleğini geriye çevirmek ve toplumsal sorunlarının çözümünü “yeni bir ortaçağ”da aramak demektir…!

Merhaba kıymetli okurlarım nasılsınız;

Yeni yıl kimine göre başlangıç, kimine göre umut, kimine göre ise yarım kalan ilişki, iş, sağlık ya da rutinlerinin şefkatle tamamlanmasıdır. Kimine göre ise “ Şimdiye kadar çok koştum, yoruldum bu yıl biraz duraksama ve dilenme zamanlarımı çoğaltmalıyım.” diyenler olabilir.

Bazılarımız için cesarettir; “ Artık kendim için adım atıyorum. Ben de varım” deme hâlidir.
Bazılarımız için bırakmaktır; yük olanı, ağır geleni, kalpte yer açmayanı, kalpten kucaklamayanı sevgiyle geride bırakmak…
Kimileri için ise kendi değerini, gücünü ve yolunu hatırlamaktır.

Yeni yıl niyeti bir takvim değişikliği olarak değil, içsel aldığımız kararlar olsun.

Bugüne kadar ertelediğimiz sevgiyi, ilgiyi, şefkati önceliğimizi kendimize vermek, sessizce büyüyen hayallerine yeniden inanmak, “ Ben buradayım” diyerek hayatın direksiyonuna geçmektir.

 Bu yıl düzenli spora başlamak. Belki de şimdiye kadar farkında olmadığımız ve açığa çıkmamış hobilerimiz, sağlıklı kiloya sahip olmak, diş ya da göz sağlığımızı bu yıl önceliğimizin olmasını seçebiliriz. Dans kursuna yazılmak, müzik aleti çalmaya başlamak. Yarıda kalan eğitimimizi tamamlamak. İçimizde kalan bir eğitim ya da bölüm varsa yazılmak. Yabancı dil öğrenmek. Ehliyet almak. Belki bir balık tutmak ya da boğaz da tekne turu yapmak. Bu yıl bir ağaç dikmek, çevremizi korumak ve en önemlisi ahlaklı, doğru ve dürüst yaşamanın ne kadar erdemli olduğunu davranışlarımızla çevremize örnek olmak.

Evet, şimdi hepimiz kendimize yaklaşmak ve özümüze ulaşmak için alacağımız kararların ve eylem adımlarının bir listesini kağıda dökebilir miyiz?

Yeni yıl niyeti, mükemmel olmak değil, gerçekten var olarak, canlı, keyifli, üretken ve kendin olmaya gönül vermektir.
Adım adım, şefkatle ve umutla…

Hadi birlikte güzel bir niyet yapalım. “ Bugün kendimden başlayarak eşim, çocuklarım annem, babam, kardeşlerim, yakın çevrem için adaletli, doğru, dürüst, ahlaklı davranışlarda bulunabilmeye niyet ediyorum.” Niyetlerimiz kabul olsun.

Harekete geçme ile ilgili şimdi sizlere koçluk soruları yöneltmek istedim. Lütfen kağıt kaleminizi alıp sakince düşünerek cevaplayınız lütfen..

Şu an hayatımın hangi noktasında durakladığımı hissediyorum?

Hayatımı izleyen tarafta mı duruyorum, yoksa yaşayan tarafta mı?

Kendim için bugüne kadar ertelediğim tek bir adım ne?

Bu adımı atmaktan beni alıkoyan kök inancım bana ne söylüyor?

Eğer korku değil cesaret konuşsaydı, bugün ne yapardım? Bana ne derdi?

Hayat yolculuğumda kendime nasıl daha iyi eşlik edebilirim?

Bugün kendim için attığım küçük ama gerçek adım ne olacak?

Katkı olabilmesi dileğiyle.

  Kıymet sözcüğünün Türkçe karşılığı,bir şeyin  ne kadar değerli ve önem taşıyan;maddi ve manevi değerlerimizin bir araya gelmesiyle oluşan bir kavramdır.İnsan tercihleri,değerler ve inançla ilişkilidir;bu nedenle bir şeyin kıymeti,ona yüklediğimiz önem ve değerle ilişkilidir.Yani,bir şeyin kıymetini bilmek için ona yüklediğimiz bir önem,öncelik arzetmesi gerekirmiş.Günlük hayatımızın akışında  işler acaba öyle mi yürümektedir?..

-Sağlığımızın kıymetini bilmek

-Özgürlüğümüzün  kıymetini bilmek

-Ananın,babanın kıymetini bilmek

-Ailenin ,eşinin,dostunun kıymetini bilmek

    İsterseniz önce sağlığımızın kıymetinden başlayalım,çünkü sağlıklı bir yaşamımız olmazsa diğer şeylerin hiçbir anlamı olamaz.”Her işin başı sağlık” diyoruz ama  hangimiz sağlığımıza öncelik verip dikkat ediyoruz?Maalesef,mala mülke değer verdiğimiz kadar  kendi sağlığımıza değer vermiyoruz.Arabamız varsa  onu aylık,yıllık bakıma sokup hiçbir masraftan kaçınmıyoruz,iş kendimize gelince “amaaan sen de”deyip para harcayacağız diye sağlığımızı öteliyoruz.”Can  boğazdan gelir”diyoruz ama “Can boğaz gider”sözünü unutup ne yememize,ne de içmemize dikkat ediyoruz.Çoğumuz,sağlıklı bir besleme nedir,bir insan için günlük ne kadar kalori gerekir? bilmiyoruz.Bilsek de o diyete uyacakmıyız san ki...Ne bulursak midemize götürüyoruz.Mideye aşırı yüklenmenin gerek sindirim sistemimiz,gerekse dolaşım sistemimizi bozacağını hiç hesaba katmıyoruz.Oysa atalarımız ne güzel söylemiş;”Elmayı soy da ye,armudu say da ye”diye.Aşırı alkol ve sigara kullanımının  kalp ve damar hastalıklarına,kansere sebep olduğunu bildiğimiz halde bu zıkkımı içmeye devam ediyoruz.Bedenimizi dış etkenlerden korumanın yanında iç dünyamızı da gereksiz düşüncelerden ve evhamlardan uzak tutmalıyız.Aslı astarı olmayan,tamamen önyargılarımızdan kaynaklanan işlevsiz düşüncelerden bir türlü kurtulamıyoruz.Bunlar da bizim ruh sağlığımızı bozduğu gibi sonunda ucu vücut sağlığımıza kadar varıyor.”Ayağını sıcak tut,başını serin;gönlünü ferah tut,düşünme derin”bu sözler boşuna ortaya çıkmadı herhalde.İşte bu söylenenlerin,yazılanların değerini ancak hastalandığımızda,yatağa düştüğümüz zaman anlıyoruz.Solunum yollarımız tıkandığında  nefes almak için nelerimizi feda etmeyiz.Veya yediklerimizi öğüten,sindiren  sindirim sistemimiz bozulduğunda bir yudum su içebilmek ,birkaç yudum bir şey yiyebilmek; fazlalıkları dışarı atmak için ne kadar zahmet çektiğimizi ancak iş başa geldiğinde görüyoruz.İşte o  zaman, ne malk,mülk,para,ne de mevki,makam,şöhret, gözümüz hiçbir şeyi gözmez olur.Sadece bu dertten bir an evvel kurtulup sağlığımıza kavuşmak isteriz.Bunun için gerekirse bütün servetimizi gözden çıkarırız.İşte  bütün mesele sağlığımız bozulmadan onun kıymetini bilmek ve ona göre bir yaşam standartı uygulamamız gerekiyor.Ondan dolayı hastalık  kapımızı çalmadan tedbirimizi almalıyız.En önemlisi, yaptığımız hatalardan ders çıkarmalıyız ki ayni hataları bir kez daha tekrar etmeyelim.

   Kıymetini bilmemiz gereken ikinci önemli konu Özgürlük,bir insanın dış etkenlerden bağımsız olarak hiçbir baskıya  maruz kalmadan, başka bireylerin haklarına saygı göstermek koşuluyla kendi iradesine ve düşüncelerine  göre karar vererek seçim yapma,düşünce ve davranışlarını serbestçe ifade etme hakkıdır.Özgürlük,demokratik bir toplumun olmazsa olmazı olarak tercih yapma ve kendi yaşamlarını yönlendirme hakkıdır.Haklarına saygı gösterilmesi ve eşit muamele görmeyi hak eder.Özgürlüğün varlığı,insanların kendilerini gerçekleştirme sürecine katkıda bulunur.Toplumsal gelişimi teşvik eder ve insanlık için önemli bir değeri temsil eder.

   Özgürlük,düşünce,ifade,inanç,basın,seyahat,toplantı ve dernek kurmak gibi temel insan haklarının korunması;eşit ve adil bir şekilde muamele görme,haksız yere tutuklanma veya cezalandırma durumlarıyla karşılaşmamasıdır.Devletin görevi,bireylerin haklarını korumak ve güvence altına almak için yasaları düzenlemek ve uygulamaktır.Bu kadar geniş bir anlamı olan özgürlük elbette insanlara gökten inmedi.İnsanoğlu bunu elde etmek için ağır bedeller ödemek zorunda kaldı.Toplumların ilk oluşumundan bugüne değin bunu kazanmak için nice mücadeleler,nice savaşlar verdiler.İnançlarından ve fikirlerinden dolayı yeri geldi diri diri toprağa gömüldüler,fırınlarda yakıldılar,çarmıha gerildiler, soykırımlara uğradı ama haklarını almaktan bir milim geri adım atmadılar.Özgürlük mücadelelerini sonuna kadar sürdürerek en nihayet  1789 Fransız İhtilaliyle bunu başardılar.

    Özgürlükler  büyük  bedeller  ödeyerek alındıysa insanoğlu bunun kıymetini gayet iyi bilir ve onu sahip çıkarak bir daha elinden gitmesine izin vermez.Fakat bu  birileri tarafından bahşeder  gibi   verilirse geri almaları da kolay olur.Toplumlar bunun kıymetini bilemediği için geri alınırken de hiç tepki göstermez.Çünkü onlar daha henüz bunun bilincine  varamamışlar.Dış dünyayı,hep  kuyunun dibinden gökyüzüne baktıklarında gördükleri kadar olduklarını  zannettiler.Başlarındaki  muktedirler de  birtakım oyunlarla onların dış dünya ile ilişkilerini yüzyıllarca engellemeyi muvaffak oldular.Romanlarında,öykülerinde sosyal,toplumsal temaları işleyen Amerikalı yazar Ursula.K.Le Guin diyor ki:

    “Adaleti hayal edemezsek,içinde yaşadığımız adaletsizlikleri göremeyiz.Özgürlüğü hayal edemezsek özgür olamayız.Adalet ve özgürlük gibi şeyleri hayal etme şansı hiç olmamış insanlardan adalet ve özgürlüğe ulaşma çabası bekleyemeyiz.”Çok doğru bir saptama,çünkü köleler için özgürlük fikri bir idea olarak oluşana kadar yüzlerce yıl köleliğin olanca şiddetiyle yaşanması icap etmişti.

    Özgürlük,demokrasi bilincine varmış her birey için hava kadar,su kadar çok önemlidir.İnsan nasıl hava almadan,su içmeden fazla yaşayamıyorsa bilinçli insan da kendini ifade edemiyor;yeteneklerini keşfetme ve geliştirme,hedeflerine ulaşmadan bütün kapılar yüzüne kapanıyorsa o insan mutlu bir yaşam süremez.Beslenme ve barınma hakkı,eşit, ücretsiz eğitim ve sağlık hakkı,seçme ve seçilme hakkı,çalışma  hakkı,adil yargılanma hakkı... Evrensel İnsan hakları Beyannamesine göre  bunlar herkesin en doğal demokratik hakkıdır.Bunlar  olmadığı zaman insanın yaşamı zorlaşır,hayat çekilmez bir hale gelir.Ondan dolayı, büyük bedeller karşılığı bugüne kadar kazandığımız  özgürlüklerimizin kıymetini bilip,onları daha da geliştirmek için  demokrasi mücadelemizi eksiksiz vermeye devam etmeliyiz.

Bir kadının "Beni sen öldür, onların eline bırakma" diye yalvardığı yerdir Maraş. 

Olayların bir numaralı sanığı soyadını değiştirip meclise sokulup dokunulmazlık kazandırıldı.

Ve Maraş'ın hesabı hala açıktır.

ÜLKEMİZDE YAPILAN VE GÜNLERCE SÜREN EN BÜYÜK KATLİAMDIR MARAŞ KATLİAMI VE KANI HALA AKMAKTADIR. 

Maraş bir ağıttır,  kapanmaz yara
Acısı geçmeyecek , sızısı hiç  dinmeyecek.

19 Aralık 1978 te  Maraş ta başlayan,  Alevilere dönük gerici katliamı , ve yitirdiğimiz canları unutmadık.

  1978 yılında Maraş’ta yaşanan ve resmi rakamlara göre 120 denilen ne yazık’ki daha fazla kişinin hayatını kaybettiği, yüzlerce kişininse yaralandığı Maraş Katliamının üzerinden 42 yıl geçti. Yaşanan bu katliam, basit bir “Alevi-Sünni” düşmanlığı ile açıklanamayacak kadar alçakça yapıldı. Noktasına, virgülüne kadar hesaplanmış, planlı ve örgütlü bir saldırıydı ve 7 gün süren katliama hiçbir müdahalede bulunulmadı.

   Laik Cumhuriyetin,demokratik, özgür bir ülkede eşit haklarla, eşit koşullarda, barış içinde, birlikte, bir arada yaşama inadından vazgeçmeyen bizler; aynı zamanda  demokrasinin, insan haklarının, özgürlüklerin, hukukun üstünlüğünün yeşermesini istediğimiz bu coğrafyada katliamlarla yüzleşmenin şart olduğunu düşünüyoruz.
   Bizler Maraş’ta kocasına “Beni sen öldür, onların eline bırakma” diyen Ümmühan Doğan’ı, parçalandıktan sonra kazana atılıp, yakılan 14 yaşındaki Ali Tıraş’ı, karnında 8 aylık bebeğiyle katledilen Esma Suna’yı, kendi düğün gününde öldürülen Mehmet Ali’yi, Sivas’a türküleri ve semahlarından başka bir şey götürmedikleri halde yakılarak katledilen otuz üç canımızı, Ankara’da barış istedikleri için katledilen canları da, katledenleri de, bu katliamlara seyirci kalanları da unutmadık.

  Bu ülkedeki farklı inanç ve kültürlere mesafe koymadan, ötekileştirmeden, bu kan gölüne çevrilmiş topraklara barış, eşitlik ve adalet gelene kadar mücadelemize devam edeceğiz.

   Maraş Katliamı büyük bir  insanlık suçudur.

   Sabah karşı, daha şafak sökmeden alaca karanlıkta emniyet güçleri annesini almaya geldiklerinde Büşra bebek ahşaptan yapılmış pempe boyalı  karyolasında  tatlı rüyalar dünyasında,derin uykularda mışıl mışıl uyuyordu.Daha henüz dokuz aylıktı.Pempe tombul yanaklı,altın sarısı saçları,maviş gözleri olan güzeller güzeli bir bebekti.Polislerin evin kapısına hızlı hızlı vurmalarından o da uyanmıştı.Evin içini dolduran tanımadığı insanları görünce korkup ağlamaya başlar.Ev  ahali de bu baskından şaşkın ve tedirgindir.Mahalle Muhtarıyla birlikte eve gelen sivil ekibin başındaki amirin yüksek sesle  kendisini gözaltına almaya geldiklerini söyleyince anne Ayşe hanım  ne yapacağımı bilmez bir vaziyette karyolasında ağlayan bebeğini kucağına alır.

   “Ağlama kızım,onlar polis amcalar, bize misafirliğe geldiler”demesine rağmen polislerin asık suratlarından bunun böyle olmadığını,olumsuz bir şeyler olduğunu  anlar.Arama yaparken evin altını üstünü getiren polis amcalarını izlerken çok korkmuştur,çünkü her şey gözünün önünde olmuştur.Evde aramayı tamamlayıp aldıkları bilgisayarı ve bazı belgeleri bir tutanağa yazıp Ayşe hanıma imzalatırlar.Kalabalık bir araç konvoyu ile mahalleye gelirken  araçların  çıkardıkları siren seslerinden “Ne oluyor?”diye  mahalleli de ayaklanıp ışıklarını yakarlar.Herkes  olanları görmek için kimi balkona,kimi pencereye üşüşürler. Ani yapılan şafak baskınında bütün mahalle halkı bile tedirgin olmuştur.Aksilik,gözaltına alınacak Ayşe Hanımın öğretmen olan eşi de bir iş vesilesiyle  şehir dışındadır.Evde sadece çocuklara bakan yaşlı kayınvalidesi ve biri beş yaşında oğlu, diğeri dokuz aylık kızıyla birlikte kalmaktadırlar.Az sonra eve olaydan bir şekilde haberdar olan  aynı şehirde oturan evli ablasıyla eniştesi  gelirler.Gözaltı yapacak ekibin başındaki amir sert ve otoriter bir şekilde:

  “Haydi arkadaşlar,evrakları toplayın,Ayşe Hanımı da alın,toparlanın  gidiyoruz”diyor.”Ayşe Hanımı da alın!”emrini duyan ana kuzusu Büşra bebek anasının boynuna sarılırak hıçkırıkla  ağlamaya başlıyor.Bu sahneden  orada bulunan polisler dahil herkes çok etkilenirler.Amirinin emri üzerine bir memur annesine sıkı sıkı  sarılmış bebeği  onun kucağından alarak Ayşe Hanımın ablasına verir.İşte o anda Büşra bebek bir polis memurunun  bir de annesine gözünün içine çok manalı manalı  bakarak ağlamaklı bir şekilde  teyzesinin kucağına gider.Ayşe Hanım tutuklanıp cezaevine girer.Bir yıl kadar tutuklu kaldıktan sonra  tahliye olur.Eşi de aynı suçtan gözaltına alınsa da tutuklanmayıp serbest kalır.Yalnız çok enteresan bir şey olur.Ayşe Hanım cezaevinden çıktıktan sonra doğru ablasına gidip çocuğunu almak ister ama Büşra bebek annesini iterek ona gitmez.Kadıncağız ne yaptıysa,ne söylediyse kızını  bir türlü kendine ısındıramaz.Henüz  dokuz aylık bir bebek olmasına rağmen polislerin annesini almaya geldikleri  ogün gözünün önünde olanlardan çok etkilenmiştir.Bir  de annesinin onu bırakıp gitmesini  bir türlü hazmedememiş,o sahne çocukta kalıcı bir travma oluşturmuştur.Ogün eve gelen ekipten olup da  çocuğu  annesinden alarak teyzesine veren; çocuğun  gözünün içine  bakışından çok  etkilenen  sivil polis bir yıl sonra çarşıda tesadüf rastladığı eniştesine çocuğu  merak ettiğini söyleyerek sonradan ne olduğunu sorar.

    Böyle bir talihsiz olaya şahit olan Büşra bebek şu sıralarda on yaşında ilkokul beşinci sınıfa giden kocaman bir kız olmuştur.Uzun bir süre annesine teyze,teyzesine anne,eniştesine de baba demiş. Hala ogün kendisini bırakan annesini affetmemiş ve teyzesiyle,eniştesiyle  birlikte yaşamaktadır.Çocukları olmayan teyzesi de  yeğenini  kendi çocuğu gibi kabul edip  bir evlat şevkatıyle bağırlarına basmışlardır.Ne diyelim, Büşra bebeğin yaşadığı travmayı başka çocukların  yaşamaması  dileğiyle... 

Merhabalar kıymetli okurlarım nasılsınız?

Bundan 3 sene önce katılmış olduğum bir projede görme engelliler için yapmış olduğumuz bir projede, işaret dilini öğrenmenin önemini bir kere daha hatırlamış oldum. Zaman zaman da karşıma işitme engelli bir kişi çıksa nasıl anlaşırım? diyordum.

Görme ve işitme engellilerin hayatlarına kendimce nasıl katkı sağlayabilirim? sorusuna karşılık artık harekete geçmeyi seçmiştim.

İşaret dili hem zihnimizi açık tutmakla birlikte beynimizi de geliştiriyor. Yeni nöronlar oluşuyor ve var olan nöron ağlar güçlenir. İşaret dilinde el hareketleri, yüz, mimikler ve beden dili çok önemlidir. İşaretleri hatırlamak için hafızayı güçlendirmede olumlu etki yapıyor. İşaret dili öğrenen kişilerde dikkat ve odaklanmanın geliştiği gözlemlenir. Aynı zamanda yaş almaya (yaşlanmaya) karşı en güçlü egzersizlerdir.

Toplum olarak işaret dilini öğrenmeye istekli, bilinç ve hevesli olmadığımızın hepimiz farkındayızdır. Oysa ki ilerleyen yaşlarda aile büyüklerimiz hasta olduklarında onlarla anlaşabilmek için de çok katkı sağlayacaktır.

 İşitme engelli bireyler ne yazık ki sadece aile bireyleri, akrabaları ya da çalışan arkadaşları ile iletişime geçenler öğrenmiş oluyorlar.

Davet edildiğimiz bir program da sahneye Koda çıktı ve ailesi ile nasıl iletişim kurdukları ve iletişimi geliştirdikleri konusunda bilgi veriyordu. Kendilerince farklı yeni işaretler kullandıklarını da söylüyordu.

 “KODA” kelimesi, işitme engelliler arasında kullanılır. Anlamı “Sağır/İşitme Engelli Ebeveynlerin Çocukları” demektir. KODA, anne veya babası (ya da her ikisi) işitme engelli olan ve işiten çocuklara verilen isimdir.

Halk eğitimlerde açılan kurslar bu eğitimi veriyor. Sonuçta hayatımızın bir parçası olan işitme engelliler için kendi adımıza neler yapabiliriz?

Bu konuyla ilgili belediyelerin ve kamu kurumlarının harekete geçmeleri ne güzel olur. Hastanelerde, kamu kurumlarında, şehir içi taşımalarda ve pazarlarda iletişim halinde olanlar ile anlaşabilmeleri çok önemlidir.

İşaret dili, işitme engelli bireyler ile aramızda kurduğumuz bir köprüdür. Sessizliği aşmak bizim elimizde. İnsan olmanın en temel hakkı, kendini ifade edebilmektir.

Düşünsenize bazen aynı dili konuşmuş olsak da anlaşılamıyor olmak, hissettiğimiz duygularımızı paylaşamamak bize kendimizi ne kadar kötü hissettiriyor değil mi?

İşaret dili bu engeli kaldırır, sessizliği anlamlı cümlelere dönüştürür.

Hadi gelin hep beraber hem kendimiz için hem de birlikte yaşadığımız güzel canların hayatlarına küçük adımlar atarak büyük tebessümler oluşturabilelim.

Sevgiyle kalın…

Hoşça kalın….

 1776 Amerikan Devrimi,İngiliz İmparatorluğu’na, yurttaşlık hakları temelinde bir isyanla başlıyor. İngiliz ordusunun Amerika’da yenilmesinden sonra 4Temmuz 1776’da “Bağımsızlık Bildirgesi” kabul ediliyor ve on üç koloni İngiltere’den kopuyor. 1789’da George Washington ABD’nin ilk başkanı oluyor. Amerikan Devrimi,İngiliz sömürgeciliğine son verdiği için bağımsızlıkçı ve anti-emperyalist bir karakterdeydi.  1688 İngiliz ve 1776 Amerikan Devrimi  siyasal açıdan 1789 Fransız Devrimi’ni etkilemişlerdir.   1789 Fransız Devrimi; Kiliseyi,feodalizmi ve kölecilik gibi sömürücü ilişkileri tasfiye etmiş, devrim sonucu iktidar burjuvazinin eline geçmiş ve kapitalist ilişkilerin önü açılmıştı.26 Ağustos 1789’da 17 maddelik “İnsan ve Yurttaş Hakları Bildirgesi” kabul edildi.Devrim 1790’lı yıllarda bir çok çatışmalara, monarşi yanlıları ile jakobenlerin mücadelesine sahne olmuştur.(1830 ve 1848 devrimleri ile 1871 Paris Komünü) “Laiklik”(devletin dinden arındırılması) ile “Sekülerizm”( dinin toplumsal yaşamda belirleyici olması) İngiliz,Amerikan ve Fransız Devrimlerinin kazanımlarıdır.           1917 Sovyet Devrimi,  Lenin’nin önderliğin gerçekleşen devrim tarihte ilk Sosyalist devrimdir. Üretim araçlarını kamulaştırarak, üretici güçlerin önünü açmıştır.  74 yıl yaşayan 1917 Ekim Devrimi, insanlığın eşitlikçi, özgürlükçü ve sömürüsüz bir uygarlık denemesiydi!  (Sovyet Devrimi’nin “Milli Mücadeleye” ve “Kurtuluş Savaşı”na yaptığı katkılar unutulamaz.)        1923 Türk Devrimi; 1919 “Kurtuluş” ile başlıyor ve 1923’de “Kuruluş”ile gerçekleşiyor. 1923 Tük Devrimi’nin ardında 200 yıllık bir Osmanlı-Türk Modernleşmesi birikimi yatıyor. 1923 Türk Devrimi’nde 1789 Fransız Devrimi’nin etkileri çok nettir. Türk Devrimi;Amerikan Devrimi’nden(bağımsızlık savaşı),Fransız Devrimi’nden (toplumsal ve siyasi fikirlerinden) ve Ekim Devrimi’nin den (halkçılıktan) etkilenmiştir.               1789 Fransız Devrimi ve 1917 Sovyet (Ekim) Devrimi sınıf mücadelelerine sahne olmuş, bu üretim ilişkilerini radikal olarak değiştirmiştir. 1776 Amerikan Devrimi  ve 1923 Türk Devrimi  sömürgeciliğe karşı  bir bağımsızlık savaşı vermiş  ve bunun  sonucunda köhnemiş yapılar kökten değişmiştir.    

    Ezcümle; 21. Yüzyılda yani günümüzde ‘Devrimler Çağı’ kapanmış gibi gözüksede, İnsanın  dünyayı değiştirme ütopyası hep var olacaktır!..

   Size bu haftaki yazımda Lüleburgaz’ın yetiştirdiği  ender kişilerden edebiyatçı,araştırmacı yazar  Bahri Berberoğulları Hocamız  hakkında birkaç kelam etmek istiyorum.Bahri  abi,gerek kişilik bakımından gerekse aldığı eğitim,sosyal,kültürel yönüyle,bitmek tükenmek bilmeyen azmiyle  müthiş bir insan.İlk önce Kepirtepe Öğretmen Okulunu dışardan bitirerek öğretmenlik hakkını kazanıyor.Trakya’nın birçok yerinde ilkokul öğretmenliği yapıyor.Ardından askere er öğretmen olarak gidiyor.Askerlik hizmetinden sonra Ankara’nın ilçeleri Haymana ve Polatlı’da görev yaparken Ankara Üniversitesi Dil Tarih,Coğrafya Fakültesi Eski Türk Dili Edebiyat Bölümünü bitiriyor.Sonradan Lüleburgaz Kız Meslek Lisesinde Edebiyat öğretmenliği,kırtasiyecilik ,gazetecilik derken dolu dolu kocaman bir ömür  geçiriyor.Doğum büyüdüğü ve çok sevdiği  Lüleburgaz’ın tarihi dokusuna,tarihi eserlerine  çok kıymet verip var olanları yaşatmak, unutulanları,eksik kalanları gelecek kuşaklara tekrar kazandırmak için azami gayret sarfediyor.Bunun için akademik çevrelerden,yerel yönetimlerden tanıdığı dostlarından aldığı  teknik destekler sayesinde tarihi araştırmalarına ve  akademik çalışmalarına aralıksız devam ediyor.

    Hocamızın bir yönü de iyi bir hatiplik ve yazarlıktır.Lüleburgaz tarihini anlatan “Rumeli’de 653 Yıllık Vatan Lüleburgaz Ve Gazi Kadı Ali Bey Camii ile şehrin tam ortasında eski hükümet konağının yanındaki  Zindan Baba türbesinin hayli enteresan hikayesini anlatan “Zindan Baba”kitaplarının da yazarıdır.Yaşı seksen eşiğini aşmasına  rağmen gayet dinç,sağlıklı ve müthiş bir hafızası var.Tarihe karşı olğanüstü bir merakı ve bilgisi var.Hocam için yaşayan bir canlı tarih desek yanlış olmaz.Geçtiğimiz  Ekim ayının onbirinde Türklerin Rumeliye yerleşip kalıcı hale gelmesinde tarihi bir önem taşıyan Sırpsındığı Savaşının kazanılmasının 663.yılı nedeniyle  kendisinin  hazırladığı bir konferans için,ailesi ve yakın bir dostuyla birlikte serhat şehrimiz  Edirne’ye gittik.Hocamız konferansını  tarihi Edirne Kent Müzesinin küçük mütevazi salonunda verdi.Toplantıya Hocamın Lüleburgaz’dan ailesi,dostları,Edirne’den akademik çevreden dostları,öğrenciler,tarihe meraklı dinleyiciler ve yerel,ulusal basın katıldı.Müzenin kadirşinas,güleryüzlü personeli, konuklarını çok güzel ağırladı.Hocamızın  bir saati geçen konferansının büyük bir kısmı belleğindeki tarihi bilgilerini salonu dolduran dinleyecilere gayet akıcı ve öğretici bir şekilde  anlatmakla geçti.Ardında Sırpsındığı zaferiyle ilgili görselleri hazırladığı belgeleri  taktim etti.Konferansın sonunda oradaki ben dahil herkes tarih kitaplarında  Türklerin  haçlı ordularına karşı kazandığı sıradan bir zafer gibi algılanmasının  ne kadar eksik bir bilgi olduğunu tescil edilmiş oldu.Konferans sonrasında dışarıya çıktığımızda bizi ince ince çiseleyen sonbahar yağmurunun serin esintisi karşıladı. Hemen karşımızda tadilatta olan   Selimiye Camiine çok kısa bir ziyaret yapıldı.Ardından da  tezgahlarında  Edirne’nin enfes lokumlarıyla,şekerlemeleriyle,hediyelik eşyalarıyla  sergilenmiş Arasta kapalı çarşısı gezildi.Yunan ve Bulgar turistlerin bolca alışveriş yaptığı çarşıdan biz de ufak tefek hediyelik aldık.Çarşı gezisini sonlandırıp  Lüleburgaz’a   dönüş için Kent Müzesinin önündeki arabaya gelirken yolumuzun üzerindeki simit fırınını  gördük.Vakit  neredeyse saat 15.00’e geliyor,karnımızda  çok acıkmıştı.Odun fırınının camından gözüken nar gibi pişmiş simitlerden,poğaçalardan   alarak az ilerdeki çay ocağının önündeki bir masaya oturduk.Balkanlardan esen serin havanın  ve ara ara atıştıran yağmurun inadına  rağmen  içimizi ısıtan sıcak çayla bol susamlı simitlerle,poğaçalarla  açlığımızı gidermeye çalıştık.İşte o esnada Ulu Çınar,derin bir iç çekerek:

   “Edirne’ye gelipte ciğer yiyemeden geri dönmek...Bunları da  mı yaşyacaktık?..”

   O böyle  duygusal  konuşunca   yanındaki bizler   ne diyeceğimizi bilemedik.Çünkü ahvalimizin  geldiği  son durum bundan daha iyi betimlenemezdi.Yaşam tarzımız olumsuz yönde   yüz seksen derece değişti.Artık istediğimizi alamayacak,istediğimizi yiyemeyecek duruma geldik maalesef.Aslında Hocamızın  serzenişi,  tava ciğeriyle ün salmış Edirne’mize  gelip de ciğer yerine simitle karnımızı doyurmaya mecbur kalışımızın hazin  öyküsü...Kahvaltımız bittikten sonra sessizce arabanın yanına gelerek  Lüleburgaz ‘a gelmek için yola koyulduk.

    11 Kasım’da Azerbaycan’dan dönen kargo uçağı düştü 20 asker yaşamını yitirdi. 1968 yapımı uçak 2012 yılında 2.el olarak Suudi Arabistan’dan alınmıştı. 12 Kasım’da Almanya’dan Türkiye’ye gelen tatile gelen dört kişilik aile zehirlenerek yok oldu. Hayat ve ölüm dışında her şeyin pahalı olduğu, milyonların insanca gıdaya,insanca sağlığa,sağlıklı bir konuta ulaşamadığı ve tatile gitme olanağı bulamadığı bir ülke Türkiye.  Türkiye’de çalışanların yarısı asgari ücretle çalışmaya ve yaşamaya mahkum edildiği, hayatta kalmanın yolunun en ucuz, en kötü ve en sağlıksız ürünleri tüketmekten geçtiği bir ülke burası. İş cinayetlerinde üçer beşer emekçinin öldüğü, katillerin cezalandırılmadığı, ölümlerinin hesabının sorulmadığı ülke Türkiye. Türkiye iş kazalarında (cinayetlerinde) Avrupa’da birinci, Dünya’da üçüncü!Yedi milyon genç ne okulda ne işte,evde mahkum. Çeteler,mafya ve uyuşturucular buradan besleniyorlar. Dünyada gelir  dağılımın en kötü olduğu ülkelerin başında gelen Türkiye,ayni zamanda vergi yükünün halkın sırtına yıkıldığı, sermayenin vergi ödemediği bir ülke.      Türkiye sırf bu bezirgan saltanatı sürsün diye dinciliğin ve milliyetçiliğin toplumun üzerine boca edildiği bir ülke. Bir Ortaçağ kurumu olan tarikat ve cemaatların cirit attığı ,yoksul halk çocuklarının cehalete  sürüklenerek  köleleştirildiği,halkın sadaka mekanizmasıyla onurunun, gururunun yok edildiği  bir ülke Türkiye!  Emperyalizmin “soğuk savaş” döneminin bir imalatı olan Siyasal İslamcı AKP,  200 yıllık modernleşme birikimi ve 1950’den beri çok partili demokrasi deneyimi olan , 80 milyonluk koskoca ülkeyi, Neo-Liberalizm ile dinciliğin ölümcül sentezi ile tarumar ederek anayasasızlığı Anayasa; seçimsizliği(Seçimleri formalite haline getirerek) seçim olarak halkın önüne koyuyor!  4000 sayfalık baştan sona içi boş ve politik bir iddianame (iddianame siyaset yapmayı suç sayıyor!) ile CHP’nin cumhurbaşkanı adayını hapiste tutuyor ve 1923 Cumhuriyet Devrimi ile Modern Türkiye’yi kuran CHP’yi kapatmak istiyor. Başta laiklik olmak üzere Cumhuriyet’in tüm kazanımları bir bir tasfiye edilirken, şimdi de demokrasinin asgari normu olan halkın seçme ve seçilme hakkına göz dikilmiş bulunuyor. Sandığın formaliteden ibaret hale getirilme arayışı ile birlikte temel yurttaşlık hakkı yok edilmek isteniyor.       Türkiye’yi ucuz hayatlar ve ölümler ülkesi olmaktan çıkarmanın yolu; dinci gericiliğin ve milliyetçiliğin emek sömürüsünün üzerini örten bir örtü olduğunu ortaya koymak, Neo-Liberalizm ile dinciliğin ölümcül sentezini dağıtmak, emeği, laikliği, aydınlanmayı ve Cumhuriyeti savunmaktan geçiyor. Anayasasız ve seçimsiz bir rejim arayışına karşı; cepheden esaslı bir karşı çıkışla durmadan ne ucuz hayatlar ne ucuz ölümler ülkesi olmaktan kurtulunur  ne insanca gıdaya,sağlığa, konuta sahip olunur ne emek  ne de Cumhuriyet savunulur…

Memleketimin başı sağolsun.

Geçtiğimiz günlerde toprağa verdiğimiz o güzel pırıl pırıl evlatlarımıza, Allah’tan rahmet, yakınlarına başsağlığı ve sabırlar diliyorum.

Haberlerde sayı olarak verilen, bizlerin de birkaç gün ağladığımız, üzüldüğümüz konuştuğumuz günler sayılıdır. Oysaki aile ocağının ciğeri yanar, kavrulur. Günler, aylar, yıllar geçtikçe özlemi artar. Kokusunu özler yavrusunun, eşinin, babasının…

Yıllar öncesi bulunduğumuz yerde gece helikopterlerin sesini duyduğumda içimi bir huzursuzluk kaplardı. İçim daralır hüzünlenirdim.

Elimi kalbimin üstüne koyar, onlar için dua ederdim. Gece helikopterin uçması demek sınırda çatışma var demekti.
Günün ağarmasıyla birlikte sınırda yaralı ya da şehit olduğunu bilirdik, orada yaşayanlar olarak.
Yaralılar hastaneye yetiştirilebilecek mi? diye endişelenirdik.

Şehit olduysa ailesine nasıl haber verilecekti?

Bu haberi alan aileler bu durumu nasıl atlatacak ? diye düşünürdüm.
Hangi arkadaşımın evine ateş düştü? diye günlerce tüm konuştuğumuz konular bu olurdu.
Bekar mıydı acaba?

Bekar ise sevdiği vardı mutlaka.
Ya da verilmiş sözü vardı.
Nişanlıydı belki de tezkeresini aldığında memleketine döndüğünde mutlu olmak ve bir ömür boyu yaşamak için evlilik hayalleri vardı.

Evli miydi çocukları var mıydı?
O anne çocuklarına bu durumu nasıl anlatacak?

O çocukların hep bir yanı eksik, hafta sonu olsun istemeyecekler. Bayramlar gelsin istemeyecekler. Özel günlerde sevineceği yerde gözleri yaşlı ve buruk olacaklardır.

 Hayat devam ederken acıyı yaşayanlara hayat daha uzun ve yıkıcı olur.

Anne ayakta kalmaya çalışırken yavrularına sarılır, ağlar. Onlara baba yokluğunu hissettirmemek için nasıl dimdik ve güçlü duracaktı, durmaya çalışacaktı...

Ateş düştüğü yeri kavurur.

Rabbim kabirleri nur ile dolsun.

Mekanları ferah olsun.

 

Ulu Önder Mustafa Kemal ATATÜRK Türkçe dahil sekiz dil biliyordu Almanca,Fransızca ,Farsça Bulgarca ,Rusça ,İngilizce ,Arapça Düşün sen şimdi zamanım yok diyorsun…
Bahane yaratıyorsun o yüzden hiç üzülmeyin..
Bu halimizi görse hepimize hayırdır siz ne yapıyorsunuz.Nedir bu haliniz diye sormaz mıydı???Kaşlarını çatmaz mıydı??
Arkasını dönüp gitmez miydi bize!! Fikri hür ,vicdanını hür ,irfanı hür nesiller yetiştirin derdi. Biz ezberci ,suskun umursamaz, bir kuşak yetiştirdik.Din vicdan da dır derdi.Biz vicdanını unuttuk.irfan yuvalarını çoğaltın derdi biz apartman dairelerini yükselttik.Her yere işsiz ordusu,üniversite mezunu genç bıraktık.Güzelim bir ülke kurdu emanet etti biz ne yaptık?? Köylü milletin efendisidir dedi.Biz köyleri terk ettik ,efendiliğimizi unuttuk.Öğretmenlere, geleceği siz kuracaksınız ,çocukların umudunu ,siz yeşerteceksiniz dedi.Biz çocukları test kitaplarına gömdük.O yüzden 10 Kasım’da ,ağlayan gözler değil ,utanabilen yürekler lazım .Şimdi, tekrar tekrar okuyup ,ayağa kalkma vakti.Verdiği öğütlere sarılma vakti

    Köyde geçen çocukluğumda  ona “tete(teyze)”diye hitap ettiğim ve çok sevdiğim bir kadın vardı.Aklım erinceye  kadar onu öz teyze olarak bildiğim  melek gibi  bu  kadının   benim hayatımda apayrı bir yeri vardır.İşin aslı,öz teyzem  genç yaşta doğumdan ölünce teyzemin  eşiyle evlenir.Üstelik, yetim kalan iki çocuğunu  kendi öz evladı  gibi sahiplenir.Onlara annelerinin yokluğunu hiç hissettirmez.Sonradan onun da iki kızı bir erkek evladı dünyaya gelir.Başta annem olmak üzre ölen teyzemin  geride kalan bütün aile fertlerini kendi akrabası gibi kabul eder çok sever sayardı.Biz de onu aynı  duygularla sever,hiç bir şeyden ayırmazdık.

    Hani varya bazı insanları betimlerken yanlış bir sözcük kullanmamak için  kılı kırk yarıyorsunuz.İşte bu Akız teyzemi sizlere tanıtırken  onu tarif edecek sözcükler  bulmakta gerçekten zorlanıyorum.Bir insan bu kadar mı iyi olabilir?..Bunun hiç mi ona ters gelen  bir meselesi veya hazetmediği birisi  olmaz?Çevresinde onunla iyi geçinemeyen,ondan hoşlanmayan birisi hiç tanımadım ki.O her zaman herkese yapıcı yaklaşır;onaylamadığı bir durum bile olsa karşısındakiyle  kesinlikle ters düşmez,sorunu çözmek için  elinden geleni yapmaktan geri durmazdı.Asıl adı Emine olan bu teyze  kadınlarla konuşurken  “Akız” sözcüğünü çok kullandığı için  yeğenleri olarak biz ona “Akız  teyze “veya köy diliyle “Akız tete”diye hitap ederdik.Akız tete,uzun boylu,çakır gözlü,bir kaşı anadan doğma hafif kalkık güzel sayılabilecek bir kadındı.Onlar ölen teyzemin eşi olan eniştemler evlendiklerinde ben dünyada yoktum.Bu evliliklerinden arkası arkaya iki kız ve bir de oğlu oluyor.Kızlar on sekiz yaşına geldikten sonra çalışmak için  eşi vefat etmiş İstanbul’da yalnız yaşayan görümcesinin  yanına gidiyorlar.Orada çalışırken kendilerine birer eş bulup evleniyorlar.Yetmişli yılların başlarında, İngiltere ve Almanya   gibi sanayisi gelişmiş  ülkeler  ikinci dünya savaşında  büyük oranda yitirdikleri  işgücünü telafi etmek için devam ettirdikleri yabancı işçi alımı dolayısıyla damatlarının şansı yaver gidip  eşleriyle birlikte birisi Almanya’ya,diğeri de İngiltere’ye kapağı atarlar.Eniştem  aşırı sigara tüketiminden önce nefes darlığına,ardından da akciğer kanserine yakalanıp altmışını görmeden bu dünyadan göçer.Kızları  İstanbul’a gittikten birkaç yıl sonra oğlu da ilkokulu bitirir bitirmez o da İstanbul’un yolunu tutar.Eşinin ölümünden sonra  “Paşam”dediği tek dayanağı oğlu da yuvayı terk edince  köyde iyice yalnız  kalan Akız teyzemin çileli hayatı  ondan sonra  başlıyor...

     Akız  teyzemin  İngiltere’ye yerleşen  kızının çocukları  olmaz.Onlar da yıllar sonra erkek kardeşinin üç oğlundan birisini evlatlık edinirler.Almanya’ya  yerleşen kızının Türkiye’de iken iki kızı,oraya yerleştikten sonra da iki kızı olur.Karı koca ikisi de fabrikada çalışacakları için  kız çocuklarını köyde bizim  Akız teyzeye bırakırlar.Onlar da çocuklarının bakımını üstlenen annelerine arada bir para gönderirler.Akız teyze çok cabbar,çalışkan bir kadındır.Hemen yanından dere akan evinin bahçesinde  yaz sebzelerinden her çeşidini yetiştirir.O yıllar iklimler şimdilerdeki gibi kurak değildi.Kışlar çok yağışlı,yazlar ise ılıman geçerdi.Dereler durmadan akar,göller susuz kalmazdı.Her hanenin  bahçesinde muhakkak domates,biber,patlıcan  ve diğer yaz sebzeleri  yetiştirilirdi.Köylü her türlü gereksinmelerini  kendisi karşılardı.Karpuz,kavun türü şeyler hiç sulamadan sabah düşen çiğle büyürlerdi.Lakin  1986 yılında olan  Çernobil  Nükleer Santralının  patlamasından  sonra meralarımızda yıllarca  o tür ürünler yetişmez oldu.Köyümüzün diğer önemli geçim kaynağı bağcılıktı.Herkes gibi Akız teyzenin  de birkaç tane bağı vardı.Birbirini kaldıramayacak kadar küçük  iki torununun bakımlarının yanında hem bağçe eker,hem üzüm bağlarını bakar,hem de karpuz,kavun dahi yetiştirir onları satarak geçimini sağlardı.Torunlarının birisi beş yaşında diğeri ise yedi yaşındaydı.Mavi boncuk gözlü,saçları kıvır kıvır  olan büyüğünün  ismi Tülay,diğer esmer,tıknaz küçük olanının ismi ise Nedime’ydi.Bana “Dayı”diye hitap ediyorlardı.Ben de o zamanlar 15-16 yaşlarındayım.Biz dört kardeş,annem ve babamla  birlikte kalabalık bir aile sayılırdık.Teyzem ise tek başına yalnız bir kadındı.İstanbul’da yeğenleriyle birilikte  yaşayan görümcesi Ümmü abla da yeğenleri bir bir yuvadan uçup yalnız kalınca   o da tası tarağı toplayıp köye Akız teyzemin yanına gelmişti. Kır işlerine yetişemediği zaman ona  yardıma giderdik.Bunun karşılığında o da bize yardıma gelirdi.Biz bu yardımlaşmaya imece diyorduk.O yıllarda gerek akrabalar arasında gerekse komşular arasında müthiş bir dayanışma,yardımlaşma duygusuvardı.Hatır ve vefanın kıymet bilindiği,karşılık beklemeksizin iyiliğin yapıldığı çok güzel yıllardı.

    Akız teyzenin Almanya’da çalışan kızının sonradan iki tane daha kızı olur.Gurbet ellerde  para biriktirmek için her yolu deneyen gurbetçiler gibi bizim teyzenin kızı damadı da Alman devletin nüfus arttırımını teşvik için verdiği  yüksek oranlardaki çocuk parası için art arda  çocuk yapmaya başlamışlardı.Çocuklar  dünyaya geldikten  bir iki ay kadar  analarını emzirdikten sonra onları Türkiye’ye  Akız teyzeye   gönderiyorlardı.Öyleki, iki aylık,sütten ayrılmamış  bebeklerini bile yolladıklarını oluyordu.Akız teyzemin iki aylık bebekle yazın sıcağında ne zahmetler  çektiğini çok iyi bilirim.O tarla senin bu bağ benim kadıncağız torunlarını bakmaktan  bir gün olsun ak gün  görememişti. O kadar iş yüküne ve sıkıntıya  rağmen bir gün olsun off dediğini duymadık.Ona”Niye bu çocuklara  bakıyorsun?Bırak anası,babası baksın”diyenlere:

    “Akız,onların işleri var, çalışırlar,çocuklarına nasıl baksınlar?Hem sonra onlar bana yük değiller ki”diyerek kızına,torunlarına kesinlikle hiç laf söyletmezdi.Kızının  çocukları büyüyüp Almanya’ya gittikten sonra bu kez  oğlunun iki tane erkek çocuğunun bakımını üstlenmişti.Çünkü  oğlu ve karısı Edirne’de bir tekstil fabrikasında çalışıyorlardı.Akız teyze  çok yaşlanmış,artık  erkek torunlarını  köy içinde   kontrol edememeye başlamıştı.En sonunda oğlu ve gelini kadının haline acıyınca onu ve yaşlı halalarını  yanlarına  aldılar.Onun Edirne’ye oğlunun yanına gitmesiyle o çileli hayatı biraz olsun iyileşmişti.Görümcesi Ümmü abla da çok iyi bir kadındı.O da Akız teyze gibi talihsiz bir kadındı.Genç yaşında   kocası onu  bir çocukla bırakıp başka biriyle evlenir.Kızını tek başına büyütür.Kızı  büyüdükten sonra annesine ihanet eden babasının yanına sığınır.Çünkü adam yörenin en zengin,en saygın kişilerinden biridir.Yaşadığı kasabada bir un değirmeni,sıra sıra dükkanlar ve çok geniş verimli topraklara sahiptir.Onlarca çalışanı ve hizmetcisi vardır.Kısacası civarda ırgat olarak çalışanların çoğu ona çalışmaktadır.Akız teyze,görümcesiyle birlikte oğlunun yanında yıllarca onların çocuklarına baktılar.Oğlu ve gelini de onları hep el üstünde tuttu. Edirne’de kalırken biz de ailece sık sık evlerine uğrar  hal hatır sorardık.İkisi de beni çok severlerdi.Köydeki gibi  sıcak,samimi  ilişkilerimiz   hiç kesintiye uğramadan onlar bu dünyadan göçünceye kadar sürdü.

     Beni hayrete düşüren diğer  husus;inanılmaz derecede iyi kalpli,kadirşinas;hiç  kimse için en ufak bir  art niyet düşünmeyen;haktan,hakkaniyetten ayrılmayan,dini bütün  böyle muhteşem bir insanın  ölümünün çok trajedik olması...Hastalandıktan sonra  hastaneye kaldırılan bu kanatsız Melek’in aylarca komada kalıp feci bir şekilde ölmesi benim hayat dair düşüncelerimi allak bullak etti.Bana göre bu derece iyi  bir  acı çekerek ölmemeliydi.Çünkü Akız teyze, yaşamı boyunca bir kez bile olsa iyilikten,doğruluktan bir milim  sapmamıştı.Yakınlarının mutluluğu için kendi hayatını feda eden bir insana bu şekilde bir ölüm hiç yakışmamıştı.Ne yazık ki  bir daha eşine benzerine rastlayamayacağım  böylesi bir değeri aylar süren  trajik bir  bitkisel hayattan sonra ebediyete uğurlamıştık.Mekanın cennet,toprağın bol olsun,ışıklar içinde uyu Akız tete...

    Din  siyasal, sosyal,ekonomik ve kültürel gücü elde etmenin ve korumanın aracıdır. Din siyasal ve kültürel bir olgunun ötesinde siyasal bir kurumdur. Din kişilerin, toplumların kimliklerini ve dünya görüşlerini şekillendiren kurumların başında yer almaktadır. Tarih boyunca egemen sınıflar dini bir iktidar ve kontrol aracı olarak kullanmışlardır.  Tarih boyunca Kralın, sultanın ve imparatorun yanı başında mutlaka dini giysilerle bir din adamı bulunmuştur. Din ve din adamları Kralları, sultanları ve imparatorları meşrulaştıran araçlar olmuşlardır.  Din genellikle tarih boyunca egemen sınıfların hizmetinde olmuştur. Krallar,Sultanlar, İmparatorlar ve egemen sınıflar bu dünyada “cenneti” yaşarlarken, ezilen, sömürülen yoksullara ve yeryüzü lanetlilerine (!) başkaldırmamaları için öbür dünyadaki “cenneti” işaret etmişlerdir. “Din halkın afyonudur” sözü ile Karl Marks; ezilenlerin bu dünyadaki,sömürüye ve acılara ancak dine sığınarak katlanabildiklerini  ifade etmiştir!    
Din değişmeyen bir kurum değildir. Bunun göstergeleri dinlerin içinden çıkan mezheplerdir.  Mezhepler dinin yorumlanmasından ortaya çıkmıştır. Teoloji politiktir. Politik olmayan bir Teoloji de yoktur. Teoloji politikadan bağımsız düşünülemez.    

    Laiklik ve sekülerizm, dinin, siyasetin, hukukun,ekonominin, eğitimin, felsefenin ve bilimin kaynağı olmaktan çıkartılmasıdır. Akıl,felsefe ve bilim laik ve seküler bir toplumda özgürleşir. Demokrasi,insan hakları, hukukun üstünlüğü, bireysel özgürlükler,sivil toplum, aklın, felsefenin ve bilimin özgürleşmesi laiklik ve sekülerizm sayesindedir. Laiklik ve sekülerizm olmadan, demokrasi, hukuk ve özgürlük var olamaz. Laiklik ve sekülerizm din ve vicdan özgürlüğünün de güvencesidir. İnanç ve vicdan özgürlüğü tam anlamıyla laik ve seküler toplumda yaşam bulur. Dinin siyasete, ticarete ve sömürüye alet edilmesini  önler.Laiklik ve seküler bir toplumda devlet,siyaset, hukuk ve kamusal alan hiç bir şekilde dinin kontrolünde olamaz.  Bireyin, özgür olmasının ön koşulu dinin, devleti ve siyaseti yönetmemesidir. Modern uygarlığın temeli; rasyonalizm, bilim, akıl,laiklik, sekülerizm, hümanizm ve demokrasidir.        Laiklik, kamusal alanını dinden arındırılması, sekülerizm ise toplumsal alanda dinin belirleyici olmaktan çıkmasıdır. Tüm laik ve seküler toplumlarda egemenliğin kaynağı  gökyüzündeki  Tanrı değil, yeryüzündeki halktır. Laik ve seküler toplumlarda yasaların referansı “İnsan Haklarıdır”.Din ve mezhep kavgalarının, savaşlarının panzehiri laiklik ve sekülerizmdir. Laiklik ve sekülerizm, aklı, felsefeyi ve bilimi özgürleştirdiği için insanlık tarihinin en büyük ilerici atılımlarından biridir. Laiklik ve sekülerizm insanlığa, 1688 İngiliz,1776 Amerikan, 1789 Fransız,1917 Ekim, 1923 Türk Devrimi …gibi devrimler tarafından kazandırılmıştır.

 Ezcümle, laiklik ve sekülerizm olmadan sömürü sınırlanamaz ve yok edilemez. Laiklik ve sekülerizm demokrasinin ön koşuludur. Laiklik ve sekülerizm olmadan ne burjuva ne de sosyalist demokrasi mümkün!..

Su çok büyük nimettir.

 Su varlığı ile kıymetli, eşsiz ve mükemmeldir.

Afrika ülkelerindeki insanlar açlık ve susuzluk çekerken, bizim cennet ülkemiz her yönden zengin su kaynaklarına sahiptir. Yeter ki israf etmeyelim.  

Tanıdığım bazı kişiler de ise su içme isteği az olabiliyor. Günlük yaşamın koşturmacası ve telaşı içinde bir bardak suyu sadece susuzluğumuzu gidermek için içeriz. Oysa ki su, yeryüzündeki en saf elementlerden biri olarak, yalnızca bedenimizi değil, zihnimizi ve ruhumuzu da besleyen mucizevi olarak bizlere bahşedilmiştir.

Yıllar önce bana önerilen kitaplar arasında Uluslararası bir üne sahip Japon bilim insanı Masaru Emoto’nun “Sudaki Mucize” ve “Suyun Gizli Mesajı” kitapları ile buluştum. Yaptığı deneylerde, suya söylenen güzel sözlerin, duaların ve iyi niyetlerin kristal yapısını değiştirdiği görülmüştü. “Teşekkür ederim” denilen suyun kristalleri bir kar tanesi kadar estetik ve uyumlu iken, “Seni sevmiyorum” sözüyle yüklenen suyun kristalleri bozuk ve düzensizdi. Bu çalışmalar, suyun bir hafızası olabileceğini düşündürerek tüm dünyada merak uyandırdı.

Bedenimizin yaklaşık % 70’i sudan oluştuğunu biliyoruz. Bedenimizdeki suyumuzu sözlerimizle, düşüncelerimizle ve niyetlerimizle şekillendirdiğimizi bilmemiz önemlidir. İçtiğimiz her bardak suya, niyetlerimizi yükleyebiliriz.

Bir bardak suyunuzu elinize alın lütfen. Dilerseniz su dolu bardağınızı kalbinizin hizasına getirin ve suyunuzu göğsünüze temas ettirin. Suyunuza ister bakarak isterseniz gözlerinizi kapatarak derin bir nefes alın “Teşekkür ederim, iyi ki varsın. Varlığın çok kıymetli ve değerli.” Deyip içinizden ya da sesli iyi dileklerinizi ve niyetlerinizi söyleyin. İsteyen dua okuyabilir. “Bu su, tüm bedenime her hücreme sağlık, şifa getirsin.”, “Bu su kalbime, gönlüme huzur ferahlık versin. İçtiğim her yudum su bana neşe veriyor.” gibi cümlelerle niyetinizi yükleyin.  Tüm minnettarlığınızı suyunuza yüklediğinizde, bakalım suyunuzun nasıl tatlandığını fark edebilecek misiniz?  

Suyun moleküler yapısını değiştirmekten öte, kendi zihnimizi ve kalbimizi olumluya yönlendirmektir. Suya niyet yüklemek, hem şükrü hatırlatır hem de içtiğimiz suyun enerjisini yükseltir.

Sizlere naçizane küçük bir hatırlatmada bulunmak istiyorum. Lütfen tartışma ortamlarında bulunan suyunuzu içmeyi tercih etmeyiniz. Olumsuz söylem ve davranışların olduğu ortamlardaki su, hafızasına bunu kodladığından dolayı içeceğimiz su bize şişkinlik yapabilir.

Günlük rutinlerimizin arasından bir anlık kendimize emek vermek çok kıymetlidir. Bir bardak su, sadece su değildir; niyetle birleştiğinde, içimizde yepyeni bir yaşam enerjisinin kaynağı olabilir.

İçtiğimiz su tüm bedenimize, her hücremize sağlık şifa ile yayılsın…

   Kökleri Antik Yunan ve Roma İmparatorluğu’na kadar giden giden Cumhuriyet kavramının modern zamanlardaki anlamı monarşi ile yönetilmemeye ve monarşi karşıtı  bir rejimdir.
 Bu tanımın dışında Cumhuriyet “kamu işleri” “kamusal şeyler” anlamınada gelir. Bizde 1923’e kadar Cumhuriyetçiliğin ayağını basacağı bir zeminin olduğunu söylemek zordur. Tanzimat-Meşruiyet aydınları arasında Cumhuriyet fikrini ve Cumhuriyet rejimini savunan isimlere ve ekollere pek rastlanmaz. Jön Türkler’in ve İhtiyatçıların tahayyül edebildikleri siyasal rejim en fazla meşruti/anayasal monarşi alabilmiştir. Milli Mücadeleyi yöneten kadrolar arasında da durum aynidir. Mustafa Kemal Atatürk bir istisnadır. O monarşinin olmadığı bir Cumhuriyet rejimini tahayyül etmektedir. Mustafa Kemal olmasaydı bel ki Milli Mücadele kazanabilirdi ama Cumhuriyet kurulamazdı; çünkü Cumhuriyet kurmaya Milli Mücadeleyi yönetenlerin  formasyonları uygun değildi!  Bundan dolayı Cumhuriyet ve Türk Devrimi bir istisnadır.  Egemenliğin gökyüzünden yeryüzüne indirilmesinin, seküleşmenin, anayasacılığın, parlementonun, hukukla yönetmenin Osmanlı’ya kadar giden elbetle kökleri vardır. Ama Cumhuriyetçi radikalizmi Mustafa Kemal Atatürk var etmiştir.Hemde tek başına!  Öte yandan  1923 Cumhuriyeti bir burjuva Cumhuriyetidir.  1908’le birlikte 1923 bizim burjuva devriminin ikinci ayağını oluşturmaktadır. Tıp kı 1789 Fransız Devrimi gibi. Bütün burjuva devrimleri feodalizmi tasfiye etmiş ve yönlerini kapitalizme dönmüşlerdir. Bu Cumhuriyet’in tarihsel bir ilerleme olduğu ve Kemalistlerin tarihin tekerleğini ileriye çevirdiği gerçeğini değiştirmez!  Cumhuriyet; monarşiye karşı, kapitalizm feodaliteye karşı,uluslaşma ümmete karşı,sekülerizm ve laiklik şeriata karşı tartışmasız ilerleme anlamına gelir. Öte yandan Cumhuriyet kamusallığı dışlamaz. Cumhuriyet’in erken döneminde kurulan fabrikalar, medeni kanun, öğretim birliği yasası,demiryolları ve Köy Enstitüleri…bunun göstergeleri . İkinci Dünya Savaşı sonrası yönetici sınıflar “soğuk savaş” döneminde “yeşil kuşak” politikalar ile Türkiye’yi Batı’nin ileri karakolu ve Küçük Amerika yapma hayalleri, Cumhuriyet’in radikalizminin gözden kaybollaşmasını da beraberinde getirdi. Emperyalizme eklemlenme ve dinci gericiliğin önünü açma politikalar, Cumhuriyet’in kamusal niteliğini zayıflattı.  Ezcümle;Cumhuriyet 102 yılı geride bırakırken, bugün Türkiye’yi  dinciliğin ve ırkçı milliyetçiliğin yönetmesi  tesadüf değildir. Bunun bir tarih öncesi vardır.Sol düşmanlığı adına açılan kapıdan girenler önce hükümet sonra devlet olmuşlar ve 1923 Cumhuriyeti’ni tasfiye etmişlerdir. Bugün gerekli  ve acil olan, 1923 Cumhuriyet’inin (bu topraklarda mucize kabilinde bir istisna ve tarihsel sıçramadır) kazanımlarında içeren demokratik, kamucu, laik, sosyal ve ekolojik yeni bir Cumhuriyet inşa etmektir…
                                                           

Merkez İlçe İl Başkan Adayları neden aday olmadı?

Kırklareli Merkez İlçeden Gürcan Saatçı il Başkanı adayı olmak için Belediye Meclis üyeliğinden istifa etti.Ardından da kimse sahip çıkmayınca da aday olamadı.Çünkü Saatçı adaylık için Lüleburgaz ilçesinden söz aldı.Saatçı için bizim adayımız değil, aday olursa bizden 5-6 oy ancak alır.Merkez İlçe olarak biz kendisine söz vermedik bizim adayımız değil dedi.Lüleburgaz seçimlerini de kırmızı liste kazanınca Gürcan saatçı aday olmaktan vazgeçti.Kırmızı listenin kazanması Merkez ilçe İl Başkan  adaylarından Ünal Başkur ve Tayfun Okan Çobancık'ın da geri adım atmalarına neden oldu.Onlarda sonucu belli olan seçime girip siyasi risk almadı.Önceki yazılarımda belirtmiştim.Lüleburgaz seçimlerinin sonucu Kırklareli siyasetinde kartların yeniden karılmasına, bazı kişilerin siyasete devam yada tamam diyeceği bir seçim olmasına neden olacak diye.Lüleburgaz ilçesinde Kırmızı listenin kazanması Kırklareli Merkez ilçenin ve  merkez ilçe Başkan adaylarının bütün planlarını bozdu.Bunu merkez ilçe il Başkan adayları gördü ama Merkez ilçe yönetimi ne yazık ki göremedi.Merkez ilçe Lüleburgaz ilçesinde kırmızı listenin kazanması durumunda bir b planı yoktu.Ve o yüzden adayda bulamadılar adaysız da kaldılar.Birçok kişiye teklif gitti olmadı. Lüleburgaz seçim sonuçlarını görmeden Kırklareli merkez ilçe olarak iddialı söylemler söylemek yada adaylık açıklaması yaparak kamuoyu ile paylaşmak ya siyasi gaf yada siyasette öngörememedir.Merkez ilçe bu il Başkanlığı seçiminde bunun bedelini ödedi ve il Başkan adayı çıkaramadı.Ne yaptı ikinci bir hata daha yaptı.Lüleburgaz'lı bir adaya destek vererek kendi kendine çelişti.Biz size Kırklareli'li aday dedik ama bulamadık.Ama üzülmeyin siz biz Lüleburgaz'lı bir adayla anlaştık. O zaman adama sorarlar.Madem Lüleburgaz'lı bir adayla anlaşacaktın baştan söyle. Neden Kırklareli'den aday çıkarağız dedin, bizi kandırdın  diye dimi?.Merkez ilçe Başkanı 115 delegenin oyunun kendi tekelinde olduğu düşüncesi ile Lüleburgaz'lı bir adaya destek vermesi bana göre yapılan çok büyük bir hata oldu.

Yeşil Listenin Çöküşü

Kırklareli İl Kongresi Sarı renkli liste ile Aday Özgür Kaya ve Kırmızı liste ile aday olan mevcut Başkan Av.Bora Terzi arasında neredeyse herkesin sonucunu tahmin ettiği bir sonuç ile av.Bora Terzi ve ekibinin zaferi ile sonuçlandı.Seçimi Lüleburgaz-Kırklareli savaşına çevirenler bu seçimde ağır bir yenilgi aldı ve Lüleburgaz ilçesinin zaferi Kırklareli Merkez ilçenin de hüsranı oldu.Bu siyasette öngörememe ve siyaseti okuyamama sonucunda CHP Kırklareli il yönetimi seçimi hafızam beni yanıltmıyorsa Kırklareli CHP il Başkanlığı seçimlerinde 304-176 gibi tarihi bir farkla sonuçlanan bir seçim oldu.Kırklareli Merkez İlçe yönetimi CHP il yönetimine ve diğer organlara tek bir kişi sokamadı. 

Bir Teşekkürde Gençlere

CHP Merkez İlçe kongresinde tek bir pankart,afiş bayrak ve posterlerin olmamasını eleştirmiş ve "mevlüt mü? kongere mi yapıldı? belli değil demiştim.Ama il kongresi ise tam tersi oldu.Park alanı başta olmak üzere kongrenin yapıldığı alan CHP bayrak, afiş ve pankartlarla gelin gibi süslenmişti.Ne yalan söyleyim gurur duydum tabiki.İl Başkanlığı için kongre salonuna gelenler parkın etrafının ve salonun CHP'nin adına yakışır bir il kongresi olarak hazırlanmasını görünce şaşkınlıklarını gizyelemedi.Bende merak ettim?.Kime emekleri için teşekkür edelim diye?.Bu yapılan güzel işte kimi alkışayalım? Merkez ilçeyimi?.Yoksa İl yönetimini mi?.Bu alkışı hak eden  kim diye.Araştırdım.Öğrendim ki bu işin gerçek sahibi GENÇLERMİŞ.Hani herkes yatağında uyurken, gece sabaha kadar bu salonu ve parkın etrafını düzenleyen ekip koltuk sevdası olmayan, hiçbir çıkarı ve menfaat gözetmeden sadece kendi geceğini tehlikede gören ve bu düşünce ile partisine sahip çıkan gençler.Bu güzel eserin, salonun ve parkın etrafının bir gelin gibi süslenmesinde imzası olan Üniversite Komisyonu gençler 

TEŞEKKÜRLER...Üniversite Komisyonu Gençler, Lülenburgaz Halk Lis. Başkan ve ekibinin gençleri.

Tarih her zaman mücadele edenleri yazar.Sizin yaptığınız gibi.Partiniz adına yaptığınız bu onurlu davranış ve emeğiniz için, partinize sahip çıktığınız için tarihe not düşmek adına sözün bittiği yer dedikleri bu işte.

Atatük ne demiş. Gençler! Cesaretimizi kuvvetlendiren ve devam ettiren sizsiniz. Siz, almakta olduğunuz eğitim ve kültür ile insanlık meziyetinin, vatan sevgisinin, fikir özgürlüğünün en değerli simgesi olacaksınız. Ey yükselen yeni kuşak! Gelecek sizindir. Cumhuriyeti biz kurduk; onu yükseltecek ve devam ettirecek sizsiniz 

    Eşi pandemide ölen, İstanbul’da oğlu ile birlikte  yaşayan ve  ciddi  sağlık sorunları olan abimin  zaman zaman ziyaretine  gidiyorum.Son  yıllarda  hızla yoksullaşan  emekli bir vatandaş olarak elbette ekonomik diye trenle yolculuğu tercih ediyorum.Bir de altmış beş yaş indirimi de olunca değmeyin keyfime...Yine bir ziyaret için indirimli biletimi birkaç gün önceden aldım.Treni  kaçırmamak için kalkış saatine en az  bir saat kala evden çıkıp,epey bir yürüdükten sonra o hatta çalışan  bir minibüse binerek kısa sürede istasyona vardım.Valizimi bekleme salonuna bırakarak vakit geçsin diye istasyonun önünde volta atmaya  başladım.

   Aylardan Haziranın ilk haftası...İstasyonun çevresindeki dev çınar,çam ağaçları, dallarında cıvıl cıvıl öten binlerce kuşa  tüm  cömertliklerini sunuyorlardı.Sabahın erken saatleri olmasına rağmen güneş ortalığı  kasıp kavuruyordu.Yaz sıcağını iliklerine kadar hissetmiş toprakta  gezinen karıncalar,böcekler  öyle ummalı çalışıyorlardı ki sanki yarın düğün dernekleri olacak gibi telaşlıydılar. Ben de bu anın tadını çıkarmak için tren gelinceye kadar  gür otlarla örtülü toprağa oturup onları izlemeye başladım.Karıncalar  aynı masallarda anlatılanlar gibi yine iş başındaydılar.Kendilerine açtıkları yolda kafileler halinde oradan oraya ağırlıklarının üç dört katı fazla yük taşıyorlardı.Birlikte hareket ettikleri için önüne gelen engelleri aşıp gidecekleri yere varıyorlardı.Gruptan ayrılanlar  etrafta bir müddet  aval aval dolaştıktan sonra  sonunda onlar da  kafileye dahil oluyorlardı.Her şey doğanın kendi içinde oluşturduğu  ekosistem içinde diyalettik bir şekilde ilerliyordu.Ben doğanın büyük bir uyum içinde işlerini nasıl döndürdüğünü düşünürken  Edirne istikametinden gelen İstanbul  treni, bir yılan başı gibi  kafa ışıklarıyla gür kayın ağaçları  arasından  göründü.

   Hafta sonu olduğu  için epey kalabalık trenin  iki basamaklı yüksek merdivenlerinden telaşla inen binenleri bir süre bekledikten sonra sakince çıkarak  yolculuk edeceğim 2 no’lu  vagonuma girdim.Oturacağım  koltuğu da buldum.Yalnız, cam boyundaki benim oturacağım koltukta benden genç,ellili yaşlarda  gür kırçıl saçlı,bıyıklı biri oturuyor.Selam verdim.Tam,Bu benim koltuğum diyeceğim”adam hiç ikiletmeden gayet kibarca kalkıp bana yer verdi.Tanıştık.İç Anadolu’nun tarım ve hayvancılıkla geçimini sağlayan,Tuz gölüne sınırı olan bir ildenmiş.O da  geçimini   hayvancılıkla sağlıyormuş.Üç erkek çocuğu varmış.En  büyüğü ilinde yeni yapılan cezaevinde infaz koruma memuru yani gardiyan,ikinci oğlu sanayide bir kaportacının yanında çalışıyormuş.Tekne kazıntısı olan en küçük oğlu da Edirne’de askermiş.Zaten  o da asker oğlunu ziyaret etmekten geliyormuş.O da bana nereli olduğumu,ne işle meşgul olduğumu sordu.Fazla detaya girmeden emekli olduğumu,emekli olduktan sonra bir süre taşeron işçiliği yaptığımı,sonra da yakın zamana kadar kendi başıma çelik konstrüksiyon işleri yaptığımı söyledim.Benimle konuşmaya çok istekli görünüyordu.

 ”Şimdi ne yapıyorsun?”dedi çekinerek.

“Yazları köyümde bağ bahçe işleriyle meşgul oluyorum”dedim.

“Onlar haricinde  başka bir uğraşın varmı?”diye üsteledi.Pek adetim değildir yeni tanıştığım insanlara açılmak ama o istedi,kıramadım.

“Kitap yazıyorum”dedim  pencereden  Ergene Ovasının   insanın yüreğini burkan o halini bakarak.

“Yaa!dedi demek ki yazarsın”

“Estağfurullah!kitap yazıyoruz ama ben kendimi daha henüz “Yazar”olarak görmüyorum”diye yanıt verdim.Kitap yazdığımı  öğrenince adam bana karşı daha bir saygılı davranmaya başladı.

“Hocam pekiyi,hangi konularda kitap yazıyorsunuz?”dedi merakla.Ben de simsiyah batak gibi akan Ergene’yi göstererek:

“İşte bu ayıbı yazıyorum.Bu suyla sulanan zehirli topraklarda yetişen ürünlerini tüketen ve kansere yakalanan insanların dramatik hikayelerini  yazıyorum.Taşeron işçilerini;geçim derdinden köyünü terketmek zorunda köylüleri,önyargılarla işlenen kadın cinayetlerini;büyükler için yazdığım kitapların yanında çocuklar için kitap,doğa,insan ve hayvan sevgisi anlatan çocuk kitapları da yazıyorum”dedim.

   Ben kitaplarıma konu olan olayları anlatırken  İç Anadolu’lu hemşerim pür dikkat beni dinliyordu.Bu kez ben kendisine:

“Sizin orada işler nasıl gidiyor?İş güç falan...”diye sordum.

“Ne olsun hocam,memleketin halini görüyorsun.Yem,gübre,şeker gibi bazı  işyerleri birbiri ardına  özelleştikten bir müddet göstermelik çalıştırdılar  sonra  her nedense  kapanıp gittiler.Tekstil  fabrikaları da kapılarına kilit vurup  makinelerini  yabancı melmeketlere  taşıdılar.Anlayacağın işsizlik dizboyu...”Ben bir şeyler söyleyecek oldum,sonradan vazgeçtim.Bir ara aramızda bir sessizlik oldu.Belliki adam gidişattan pek memnun değil.Sonra hiç beklenmedik bir şekilde iştahlı iştahlı:

 “Ama hocam ilimize bir cezaevi yaptılar ki bir göreceksin,koskocaman...İçinde yok yok,aynı bir fabrika gibi...”

   Adam böyle konuşunca  o an  aklıma ,”Bu cezaevinde  ne üretiliyor?”diye  sormak geldi.Ama işsizlikten kırılan bölgede  büyük bir istahdam alanı yaratıldığını;ülkenin her yerinden gelen mahkum ziyaretçileri sayesinde esnaf da rahat bir nefes aldığını  anlatmaya devam edince şevkini kırmamak için sakince dinlemeyi tercih ettim.Üstelik lise mezunu olan asker oğlunun da askerden sonra abisi gibi infaz koruma memuru olacağını söyleyince adama ne diyebilirdim.”Hayırlısı olsun,kesin mi?”dedim.”Kesin” dedi.İşi iktidardaki partinin bölgeden çıkardığı ve sonradan bakan yaptığı kanaldan bağladığını söyledi.O ana  kadar konuşmayacağıma dair kendi kendime söz vermişken tutamadım.Şom ağzımı açarak:

 “Hemşerim,ülkenin her yerinde kapanan fabrikalar yerine niye devasa cezaevleri  açıldığını hiç düşündün mü?İlinde özellleştirme adı altında ikdidar yandaşlarına araç mezat satılan fabrikaların kapanmaması için mücadele etseydiniz de o fabrikalar kapanmasaydı  daha iyi olmaz mıydı”diye sordum.Adam anlamsız anlamsız yüzüme baktı.Çaresiz bir şekilde:

 “Ama nasıl karşı gelebilirdik ki?Özellleştirmeleri yapanlar yıllardır oy verdiğimiz bizimkilerdi...”deyince “Haklısın hemşerim.Aynı,ağacı kesen baltanın sapı da kendisinden olduğu gibi  değil mi?”dedim.Acı bir gülümsemeyle.”Evet”dedi.Bu konuşmamızdan sonra İstanbul’a kadar pek konuşmadık.Yalnız trenden inerken gülerek:

“Hocam kitaplarınıza nasıl ulaşabilrim?Bana hangi kitabınızı tavsiye edersiniz ”diye sordu.Ben de  ismimi gogol amcaya sorduğunda kitaplarımı  internetteki  bütün satış sitelerinde  bulabileceğini söyledim.Ona,Neoliberalizm de denilen  Yeni Dünya Düzeninin dünyada ve ülkemizde ekonomide yarattığı tahribatın sonuçlarını işlediğim  ÖTEKİLER”Taşeron İşçiler”olan ilk kitabımı tavsiye ettim. Birkaç ay sonra tanımadığım bir telefon aldım.Arayan trende tanıştığım yol arkadaşımdı.Kitaplarımdan birini okuyup çok beğenmiş,yalnız hala tereddüt içinde:

“Hocam  kitabınızı okudum ,müthişti,çok güzel yazmışsınız,kaleminize sağlık.Bir şey soracam, kitabını bizimkilere de göstereyim mi dedi?”Ben de:

“Değil göstermek,okumalarını ısrarla tavsiye et ki yaptıkları  işlerin nelere yol açtıklarını görsünler...”

  Değerli okuyucu yazının sonucu merak ediyorsundur.O arkadaşla hala telefonlaşıyoruz.Benim bütün kitaplarımı internetten alıp okumuş ve büyük bir değişim yaşamış.Şimdilerde yıllardır oy verdiği partiyi terkedip  muhalefetin en radikal bir taraftarı olup çıkmış.Acaba diyorum ona kitaplarımı önermekle iyi mi yaptım yoksa kötü mü.. ?Ya şimdi muhalif fikirleri yüzünden o çok övgüler düzdüğü cezaevine düşerse..!Eee artık orasını da o düşünsün canım(!)kalın sağlıcakla.

Hemen her evde akşamları  aynı sahne yaşanıyor. Market poşeti küçülüyor, fiyatlar büyüyor. Sofrada bir sessizlik… Sanki herkes birbirinin gözünden kaçırıyor açlığı. İşte tam da bu sessizliğin içinden çıktı “boş tencere” eylemi. Çünkü bazen insan konuşamaz, ama tencere konuşur.

CHP’nin başlattığı bu eylem, aslında hepimizin hikayesini anlatıyor. Artık o tencerenin içinde sadece yemek değil; umut da, sabır da tükenmiş durumda. Çocuklarına bir tabak daha koyamayan anneler, ay sonunu getiremeyen babalar, zam haberleriyle boğuşan emekliler… Hepsi o tencerenin metalinde yankılanıyor.

CHP’nin “boş tencere” eylemi, aslında yıllardır biriken öfkenin, çaresizliğin ve adaletsizliğin dışa vurumu. Bu eylem, sadece bir parti gösterisi değil; halkın cebine, sofrasına, yaşamına kast eden politikaların doğrudan teşhiri. Bugün o tencereler boşsa, bunun nedeni yanlış ekonomi değil, bilinçli bir tercih: Rantın, yandaşın, israfın tercih edilmesi!

Bir zamanlar gülerek yemek pişen mutfaklarda şimdi kaygı kaynıyor. Market raflarına uzanan eller, etiket görünce geri çekiliyor. “Boş tencere” işte o anın sembolü. Ne siyaset konuşuyor orada, ne ideoloji… Sadece açlık, yorgunluk ve suskunluk.

Sokakta çınlayan o metal sesi, iktidarın artık halkın mutfağına kadar dayanmış krizini haykırıyor. Her gün yeni bir zamla uyanan milyonlar, maaşının yarısıyla bile pazara gidemeyen emekçiler, çocuklarına süt alamayan anneler… İşte o boş tencereler onların dili oldu. Çünkü halkın artık konuşacak halleri kalmadı; sadece çınlatacak tencereleri var.

CHP’nin yaptığı bu eylem, bir partinin gösterisi değil; halkın “Yeter artık!” dediği bir çığlıktır. Halkın tenceresi boş olabilir, ama sesi dolu. Çünkü herkes biliyor: Bu düzen böyle gitmez. İnsan onuruyla yaşamak, sofrada bir tabak fazla görmek istiyor.

İktidar yıllardır rakamlarla oynayarak istatistikleri süslüyor, ama gerçek değişmiyor: Mutfaklarda ateş yok. Ekonomiyi “büyütüyoruz” diyenler, aslında sadece yoksulluğu büyütüyor. Halkın sırtına bindirilen vergi yükü, eriyen alım gücü ve çare diye sunulan geçici destekler; hepsi birer pansuman. Oysa ülke, ekonomik olarak kan kaybediyor.

CHP’nin “boş tencere” eylemi bu açıdan bir uyarı değil, bir hesap hatırlatmasıdır. Çünkü boş tencere sadece açlığın değil, adaletsizliğin, liyakatsizliğin ve çürümüş düzenin sembolüdür. 

Ama bu sessizlik kalıcı değil. Belki bir gün o tencere yeniden dolacak. Yine mis gibi yemek kokuları yayılacak evlere. Ama o güne kadar, her çınlayan tencere sesi bize bir şeyi hatırlatacak: Bir milletin karnını doyurmadan, hiçbir iktidar ayakta kalamaz!

İktidar artık şunu duymalı: Halkın sabrı kadar tencerenin dibi de tükeniyor. Ve o tencere bir gün kaynayacak; içinden de hesap sormak isteyen bir halkın iradesi taşacak. Boş tencere bugün bir simgeyse, yarın bir sandık sesiyle birleştiğinde çok daha gür çıkacak. Çünkü hiçbir iktidar, halkın mutfağındaki yangını görmezden gelerek ayakta kalamaz!!!

10 Ekim 2015 yılının bir Ekim sabahı Ankara Garı’nın önünde, “Emek, Barış ve Demokrasi” mitingi için toplanan binlerce insan vardı.
Ama o sabah saat 10.04’te iki büyük patlama duyuldu.
Karanlık, tam da barışın kalbine yerleşti.

Yüzlerce yaralı, 100’den fazla can kaybı…
O gün, Türkiye tarihinin en büyük terör saldırılarından biri yaşandı.

O insanlar slogan değil, umut taşıyordu.
Ellerinde pankartlar, dillerinde sadece tek bir kelime vardı: Barış.
Oysa birkaç saniye içinde o kelime, kan ve dumanın arasında kayboldu.

Bir ülke, kendi başkentinde, kendi vatandaşlarının gözleri önünde paramparça oldu.

Aradan yıllar geçti.
Fakat 10 Ekim unutulmadı.
Her yıl aynı yerde, aynı saatte karanfiller bırakılıyor, isimler tek tek okunuyor.
Aileler hâlâ adalet arıyor, çünkü acı kadar adaletsizlik de yakıyor insanı.

Soruşturmalardaki eksiklikler, cezalandırılmayan sorumlular, cevapsız kalan sorular…
Tüm bunlar sadece öfkeyi değil, derin bir güvensizliği de büyütüyor.

10 Ekim, yalnızca bir saldırının tarihi değil;
barışın, birlikte yaşama arzusunun, insanca bir ülke hayalinin hedef alındığı gündür.

O gün kaybettiklerimizi hatırlamak, onların bıraktığı mücadeleyi sürdürmek demektir.
Çünkü barış istemek suç değildir — bir toplumun en temel hakkıdır.

Bugün Ankara Garı önünde sessiz bir kalabalık yine toplanacak.
Karanfiller bırakılacak, gözyaşları dökülecek.
Ama en önemlisi, unutulmayacak.

Çünkü unutmak, ikinci bir ölüm olur.
Ve bu ülke, barış isteyen insanlarını bir kez daha kaybetmeye tahammül edemez.

Aileler, ellerinde kaybettiklerinin resimleriyle “unutmayacağız” derken, aslında hepimize bir şey söylüyorlar:
Adalet olmadan barış da olmaz.

Katliamın ardından açılan davalar, eksik kalan soruşturmalar, cevapsız kalan sorular…
Kim korumadı, kim önlemedi, kim görmezden geldi?

Bu soruların etrafında yıllardır dönüp duruyoruz.
Ve her yanıt geciktikçe, toplumun güven duygusu biraz daha eksiliyor.
Çünkü bazı sorular sadece yanıt beklemez;
bir toplumu diri tutar.
10 Ekim’i hatırlamaksa o diri kalma iradesinin adıdır.

Merhaba sevgili okurum nasılsınız,

Yaklaşık birkaç önceki yazımda sizlere duygular‘dan bahsetmiştim. Dilerseniz o yazımı okuduktan sonra bu yazıma devam edebilirsiniz. Bugün sizlerle duygularla başa çıkma yönteminde benim kendi hayatıma kattığım ve faydasını gördüğüm etkili bir teknikten bahsetmek istiyorum. Günlük geçirdiğimiz her türlü rutinimizde duygularımız bizi yönetiyor. Bunun farkında mısınız? Ya da farkında olanlar var mı? Olumlu pozitif duygular içindeyseniz bu duygu durumunuzun katlanarak artmasını diliyorum.

Tabii ki her zaman olumlu veya olumsuz duygular içinde kalmıyoruz, kalamıyoruz. Geçişler olması olağan bir durumdur. Bizler evde, iş yerinde ve sosyal yaşantımızda iletişim içinde olduğumuz kişilerle yaşadığımız olaylarda bizleri etkileyen aksaklıklarda ve durumlarda kızgınlık, öfke, kırgınlık, umutsuzluk, üzüntü, kaygı, endişeli olma duyguları ağır basıyor olabilir. Bu duygulardan kaynaklı karnımızda ağrı, boğazımızda düğümlenme, nefesimizde daralma, kalbimizde sıkışıklık ve ağrı hissi olabilme ihtimali çok yüksektir. Tam da bu noktada kadim bilgeliğin modern yaşamla buluştuğu etkili bir teknik devreye giriyor: Timus bezine hafif, sakin ve ritmik vuruşlar.

Timus bezi, göğüs kemiğimizin hemen arkasında, kalp hizasında yer alan minik ama etkisi büyük bir bezdir. Bağışıklık sistemimizin güçlenmesinde önemli rol oynar ve enerji bedenimizle de yakından ilişkilidir. Stres ve olumsuz duygular karşısında bu bölgeyi uyararak hem bedensel hem de ruhsal dengeyi yeniden sağlayabilirsiniz. Hafif dokunuşlar kişinin bedenle ve nefesle bağlantısını güçlendirir. An’da kalmayı kolaylaştırır, zihinsel dağınıklığı toplar.

Kendi bedenimize temas ettiğimizde; kendimizi duyma, kabul etme ve ilgi gösterme eylemidir. Kısacası Öz-şefkatin fiziki bir ifadesi diyebiliriz.

 Timus bezine vuruş, özellikle korku, öfke, üzüntü gibi bastırılmış duyguların boşalmasına alan açar. "Ben güçlüyüm, bu duyguyla baş edebilirim." mesajını bilinçdışına gönderir.

  Stresli anlarda, duygularımızı yönetemediğimizde timus bezine yapılan vuruşlar sinir sistemini sakinleştirir, bedene "Tehdit yok." sinyali gönderir. Bu da kortizol seviyesini düşürerek gevşemeyi destekler.

Timus bezine vuruşları, derin bir nefes aldıktan sonra göğsünüzün ortasına, hafif tempolu parmak vuruşları yapıyorsunuz. Bunu yaparken kendinize içinizden “Güvendeyim, yeterliyim, huzurdayım, değerliyim, kıymetliyim.” Gibi olumlu cümleler tekrar ediniz, lütfen. Bu vuruşları birkaç dakika yaptığınızda hem bedeninizdeki sıkışmayı gevşetecek hem de zihinsel olarak rahatlamanızı sağlayacaktır. Bu vuruşları yaptığımızda bir daha aynı duruma artık sinirlenmeyeceğiz diye bir durum söz konusu değildir. Olumsuz duygulara teslim olmak yerine onları dönüştürmenin basit, doğal ve yan etkisiz yollarından biridir. Bedenimize “Ben buradayım, güçlüyüm ve devam edebilirim” mesajını vermiş oluyoruz.

Bunun için kendimize çok emek vermemiz gerektiğini önemle vurgulamak isterim.

COŞKU AZ, KATILIM DÜŞÜKTÜ

Kırklareli merkez ilçe seçimi de tek liste  ile yapıldı.Merkez ilçe seçiminin tarihsel sürecindeki geleneğinde olmayan bir seçimin sonuçlarını da gözlemlemek ve tarihe not düşmek ve irdelenmesi gerektiğinin son derece önemli olduğunu düşünüyorum.CHP Kırklareli mahalle delege seçimleri de Yeşil ile Kırmızı iki listenin yarışı ile başladı.Daha sonraki süreçte kırmızı liste yarıştan çekildi.Çekilme gerekçesini de kamuoyu ile paylaştığı için detaya girmeye gerek olmadığını düşünüyorum.Merkez ilçe seçimi bu nedenle tek liste ile ve tek adayla yapıldı.Özel bir kafede yapılan bu seçimin ilçe kongesimi? yoksa mevlüt mü yapılıyor kongre salonuna gelenler gibi bizde anlayamadık.Seçime tek aday ve yeşil liste ile giren ve seçilen mevcut Başkan Ozan Yetkin Hazar güven tazeledi.Hazar  ve yönetimi tarafından özel bir kafede yapılan seçim CHP tarihinde ender görülen ve yapılan bir kongre olarak tarihe geçti.Neden mi.?.Kırklareli'de CHP il-ilçe kongrelerini yaşayanlar bilir ki kongreler her zaman çok adaylı seçimlerle olmuş ve tek adaylı kongre bile bile olsa kongre salonu ve civarı afiş, pankart ve bayraklarla gelin gibi süslenir CHP Marşlarınla da coşku doruğa çıkardı.CHP Kırklareli Merkez İlçe kongresinde maalesef bunların hiçbiri yoktu.
İlçe kongresinde alışagelmişin dışında katılımda çok düşüktü.Coşku heyecan yoktu.Halk arasısnda bir söz vardır."Kendileri çaldılar, kendileri oynadılar" diye.Öyle de oldu.Kongre muhaliflerin listelere konulmadığı birlik ve beraberliğin gözardı edildiği bir ilçe kongre olması açısından üzücüydü.Delegeler noter gibi gelerek listeyi sandığa attı ve seçimi bitirdi.Şirket genel kurulu gibi aynı sülalerin aynı soy isimlerin olduğu Yeşil liste seçimi kazandı.Oldumu derseniz?.Tabiki ki bize göre olmadı. Ama takdir Merkez ilçe CHP üyelerinin tabiki.Merkez ilçe kongresinde CHP ile ilgili tek bir bayrak afiş pankartın olmadığı heyecansız, coşkusuz ve tek bizim liste mantığı ile yapılan seçim bu yüzden ilginç bir yapılan seçim  oldu.Seçime de katılım az oldu ve düşük bir oy oranı ile mevcut Başkan güven tazeledi ve Kırklareli Merkez İlçe kongreside bu tespitlerimizle tarihteki yerini aldı.
CHP DE KADININ ADI YOK
CHP Merkez ilçe dahil  7 ilçede tamamlanan kongrelerin ardından tek bir kadın ilçe Başkanının olmaması CHP Kırklareli il örgütüne yakışmadı.Pehlivanköy kadın ilçe Başkanı Nil Nermin Demirel'in aday olmaması ve Babaeski ilçe kongresinde aday olan kadın adayın  da  seçimi kaybetmesi ile CHP de tek kadın ilçe Başkanı olmadan ilçe kongreleri maalesef  tamamlandı.Eğitim oranında neredeyse yüzde yüzü bulduğu, Atatürkçü, demokrat ve CHP nin kalelerinden biiri olan Kırklareli de bu ilçe kongrelerinde yaşanan durum hepimiz adına üzüntü vericidir.Bu sonuçlar Kırklareli'mize yakışmadı.Tarihte kadın vekil çıkaramayan il olarak onun utancını yaşarken tek bir ilçe il Başkanı da çıkaramamazın nedenlerini hepimizin sorgulaması gerektiğini düşünüyorum.Ben kendi adıma utanıyorum.Siyaset yapmadık hiçbir yerede aday olmadık.Ama siyaset yapanlar  bu utancı taşırmı bilemeyiz. Ama bizce esas utanması gerekenlerinde biraz kendileri ile hesaplaşması gerektiği günler gelmedi mi diye de düşünüyorum.Bu utanç ve sorumlulukta biz erkekler hepimiz pay sahibi değilmiyiz?.CHP Kadın il-ilçe Gençlik il-ilçe kolları var diyeceksiniz.Ama pratikte bu işler öyle demekle yürümez.CHP de bir değişimde kadın ve gençlik kollarında olmalı.Çünkü CHP Kadın ve Gençlik kolları partinin yan kolları değil, o partinin öz kollarıdır. Merkez ilçe Başkan ve yöentiicileri  gibi partinin bir parçası olarak sözde değil özde olmalıdır.Kadınları ve Gençlerin görevlerinin "afiş asmak,sandalye taşımak, evlere broşür, afiş, bildiri dağıtmak görevleri" anlayışın hakim olmaması gerekir.CHP de bu zihniyetin değişmesi ve Kadınlar ve Gençler de  siyaset üreterek ülke sorunlarına katkı sunmaları görevlileri olduğunun farkında olmalılar.
LÜLEBURGAZ SEÇİMLERİ EZBER BOZDU
CHP ilçe kongrelerinin finali Lüleburgaz ilçe kongresi ile sona erdi.CHP de tüm gözlerin çevrildiği ve mahalle  delege seçimlerinde kıran kırana bir yarışın sahne olduğu Lüleburgaz ilçe seçimlerinde beyaz ve kırmızı iki listenin yarışmasının ardından tamamlandı.Beyaz listeye mevcut 2, biri de  eski 3 vekil destek verirken , Mevcut ve önceki dönem bazı Belediye Başkanları, il Başkanları, İlçe Başkanları,Bazı il genel, Belediye Meclis ve Kristal İş Genel Başkanının açık destek  verdiği beyaz liste ile seçime girerken, mevcut İl Başkanı, Lüleburgaz mevcut ve eski  İlçe Başkanı,bazı İl Genel ve Belediye Meclis üyeleri de kırmızı listeye destek vererek bir seçim heyecanı yaşandı. Lüleburgaz ilçe seçim sonucu siyasi beklenti içinde olanların geleceğini yakından ilgilendiren seçim olması açısından oldukça önemliydi.Herkes  kırmızı listenin kazanması durumunda Özgür Özel ile başlayan değişimin devamı olacağı ve CHP de  kartların yeniden karılmasına neden olması açısından oldukça önem taşıdı.Aksi durumda yani beyaz listenin  kazanması durumunda ise, statükonun korunarak yıllardır tabanın tepkisine yol açan siyasilerin yeniden koltuklarının devamı demek olacağını, mevki ve makamalarında yine aynı kişiler tarafından paylaşacağı görüşün hakim olması açısından oldukça önem taşıyan ilginç  bir kongre oldu.Lüleburgaz delegeleri taşıdığı o sorumluluk ile sandığa gitti ve oyunu kullandı.Sandıklar açılıp seçim sonucu belli olduğunda kırmızı listenin seçimi farklı kazandığı görüldü.Ve gergin başlayan kongre kırmızı listenin kazanması ile yerini mutluluğa çevirdi.
CHP Lüleburgaz ilçe  kongresinde kırmızı listenin seçimi  kazandığı belli olunca  bizler bunu Beyaz listede yer alan tüm siyasilere mesaj olarak okuduk.Lüleburgaz delegelerinin kullandıkları oylar ve yaptıkları tercihler ile beyaz  listede yer alan siyasilere,  "CHP Lüleburgaz ilçesi delegeleri olarak  biz delegeler bu güne kadar yaptığınız hizmetler için her birinize ayrı ayrı  teşekkür ederiz.Artık evinize dönün.Bizler kırmızı listeye oy vererek değişime evet dedik ve siyasette de artık yeni yüzler görmek istiyoruz.Liyakatlı kişileri siyaset sahnesinde görmek istiyoruz.Değişime EVET statükoya HAYIR  diye okuduk.Ama kaybeden beyaz listede yer alanlar delegenin verdiği bu  seçim sonucunu nasıl okudu bilemeyiz.

CHP LÜLEBURGAZ İLÇE KONGRESİ CHP ÖRGÜTÜNE "DEĞİŞİM " MESAJI VERDİ

Son günlerde yapılan tüm anketlerde CHP ülke genelinde birinci parti olma özelliğini korurken, AKP ile  aradaki makası açıp yükselişe geçmişken Trakya'da ise CHP li bazı kişilerin ne yazık ki "ön seçim değil, kendime seçim"anlayışından kurtulaması gerekir.Yok eğer bildiklerini okumaya devam ederlerse, 31 Mart yerel seçimlerinden ders alamamışlarsa önümüzde  yapıacak yerel ve genel seçimlerde   Kırklareli genelinde kaybedilen Belediyelere yenileri eklenecek, 3 vekil sayımızdan 2 vekil CHP de iken kongrelerde yürütülen "ben varsam parti var" mantığını yerel ve genel seçimlere taşırsa vekil sayısıda 1 olursa kimse şaşırmasın.
31 Mart Kırklareli yerel seçim sonuçlarının iyice irdelenerek herkes kendisi ile ve partisi ile yüzleşmelidir.Unutmayalım Kurtuluş yok tek başına, Ya hep beraber ya Hiçbirimiz.

    Açlık sınırının çok altında emekli maaşına mahkum edilen emeklilerden biri olan  Nazmi Bey,çıktığı mahalle kahvesinde komşusu Aziz Bey’le sohbet ederken,onun, bir emekli derneğinin  üyelerine çok uygun olanaklarla  sağladığı  tatile gideceğini söyler.Fiatı duyan Nazmi Bey’in  iştahı kabarır.”Oooo! çok hesaplıymış yahu.İyi o zaman, hanımla ben de gelirim”diyor.Şimdi diyeceksiniz,”Açlık sınırının altında yaşayan bir emekli nasıl tatil yapar?”Orasını da fazla merak etmeyin canım.Diyelim ki adama piyongadan para çıktı veya kaynanasından miras kaldı bize ne... Derneğin  kıdemli  üyelerinden  ve aynı zamanda şube yönetim kurulu üyesi olan Aziz Bey:

    “Olur tabii  ki komşum niye olmasın ama önce derneğe üye olman gerekiyor.Ondan sonra seni sıraya koyacağız.Sıranı beklemen gerekecek, çünkü çok talep var.”diyor.Yıllardır tatili rüyasında bile göremeyen  Nazmi Bey komşusunun   aracılığıyla derneğe üye olur.Şansı yaver gidip Aziz başkan, gelmeyen birinin yerine Nazmi Bey’e biraz torpil geçip onu yeni  kafileye yazar.Gerçi ona  sıra Eylül ayının ikinci yarısında  gelse de yine şanslı biri sayılır.Yaşı yetmiş beşe merdiven dayamış Nazmi Bey ve eşi  emekli oldukları  otuz küsur yıldan bu yana  çocukların okulları,evlenmeleri derken kendilerine bir gün bile zaman ayıramamışlardı.Yıllar su gibi akıp hiç anlamadan geçmişti.Ömürlerinin ikinci baharlarında  böyle bir tatile öyle ihtiyaçları vardı ki hiç sormayın,bayramlık çocuklar gibi seviniyorlar.Akşamdan bütün hazırlıklarını yapıp sabah erken saatlerde derneğin tuttuğu minibüsle kafileleyle birlikte gülüş cümbüş yola koyulurlar.Yaşadıkları şehir ile tatil beldesi arasındaki yaklaşık  on saat kadar süren neşeli bir yolculuktan sonra nihayet  derneğin sosyal tesislerine varırlar.Arabadan iner inmez kendilerini davul zurnayla karşılıyorlar.Böyle bir karşılamayı ancak yıllar önce hanımının köyünde şahit olan Nazmi Bey’in çok hoşuna gider.Müracaatta kayıt için gerekli işlemleri yaptırdıktan sonra kendilerine tahsis  edilen apart daireye yerleşirler.

  Marmara Denizi’ne kıyısı olan,zeytin,nar  ve incir ağaçlarıyla kaplı müstesna bir tatil merkezi olan yarımada şeklindeki ilçe,envahi çiçeklerle,dalından sarkan meyve ağaçları,cıvıl cıvıl öten kuş sesleri ve dinginliğiyle insanı büyüleyen bir konumdadır.Hemen üstünü değiştirip tatil moduna giren Nazmi Bey,başını pencereden çıkartıp mis gibi kokan havayı genizlerine çekerken:

    “Abooo!Burası  ne kadar güzel bir yermiş hanım,gel sen de bir bak hele.Baksana burası adeta cennetten kopmuş bir parça gibi”

   Eylül  ayınınn mahçup güneşinin ısıttığı ılıman havada  altına dizden aşağı mavi şort,üstüne de gri renkli   penyesini giyip kendini dışarıya atar.Aynı zamanda eğitim amaçlı da kullanılan tesisin  her bir tarafı taze gür çimenlerle bezenmiş,içinde  palmiye ağaçların olduğu bakımlı bahçenin içinde ortalığı kolaçan etmeye başlar.Az sonra ona hanımı da  katılır.Öğle yemeklerini yedikten sonra herkes gibi onlar da deniz kıyısında asırdan örülmüş şemsiyelerin altındaki plastik şezlonglara uzanırlar.Birlikte geldikleri  kafiledeki kendinden daha genç tanıdıkları hemen yanındaki tahta iskeleden denize atladıklarını görünce o da özenir.”Onlar yapar da ben niye yapmayayım!”diyerek  üstündeki penyeyi çıkararak kendini iskeleden Marmara Denizi’nin  serin sularına bırakır.Yüzme bilse de  su soğuk olduğu için denizde fazla kalmayıp dışarı çıkar.Çıktıktan sonra iskelede güneşlenirken üşüdüğünden öksüreceği tutar.”Apşuu!Apşuu!” diye öyle derinden öksürüyor ki  ağzındaki takma dişleri dışarıya fırlayıp denize düşer.Dişleri aniden  sudan fırlayan balık gibi  denize düşen Nazmi Bey  telaşla:

 ”Eyvah!düştü be,gitti be!”diye bağırmaya başlar.Bunu duyan orada bulunan kafile arkadaşları hemen duruma el koyarlar.İçlerinden en iyi yüzme bilenler Nazmi Bey’in takma dişlerini düştüğü iskelenen altında kayıp dişleri aramaya seferber olurlar.Suya dalan herkes sudan çıkardıkları dişlere benzeyen taşları  “Bu mu?Şu mu?”diye  Nazmi Bey’e uzatırken bunları seyreden kıyıdaki diğer emekliler de bu serenomiye  dahil olurlar.İskeleye yan yatmış dişlerinin bulunmasını sabırla bekleyen Nazmi Bey’e  çevresini saran tanıdıkları:

 “Dişlerin altından mıydı ?..Yahu insan dişlerine nasıl sahip çıkmaz!..Dişlerin düşerken sen ne yapıyordun ?”gibi sorularla onu makaraya sarmaya başlarlar.Ama o arada gönüllü dalgıçlar suya dalıp dalıp hummalı bir şekilde dişleri  aramaya devam ediyorlar.Birisi oradan bağırıyor:

   “Bugün  akşam yemeği menüsünü asmışlar menüde  kuzu şiş varmış ama Nazmi Bey yiyemeyecek...”Bir diğeri:

  “O zaman  aşçıya söyleyin de  menüyü değiştirsin.Kuzu şiş yerine  çorbayı bolca yapsın”Bir başkası:

   “Bu böyle olmaz!Akut’a,Sahil Güvenlik’e haber verelim gelip onlar da  aramalara katılsınlar”gibi çevreden  takılmalar,espriler  devam ederken sahildeki herkes işini gücünü bırakıp onun derdine düşer.Aradan bir saatten fazla geçtikten  sonra en nihayet  takma dişleri arayanlardan biri Arşimed’in hamamda suyun kaldırma kuvvetini  bulduğu gibi bağırmaya başlar.

   “Buldum!Buldum!Ben buldum!”diyerek Nazmi Bey’in hayat güvencesi olan takma dişlerini havaya kaldırarak herkesin alkışları arasında ona teslim eder.Ve böylece dişlerine kavuşan zavallı Nazmi Bey  dişlerini bulan kafile arkadaşına  sarılarak onu yanaklarından öper.İşi aslı,her zaman yanında taşıdığı dişlerini yapıştırma ilacını telaştan evde unutan Nazmi Bey, hemen şehir merkezine gidip kendine bir diş yapıştırıcı alır.İşi sağlama alan   Nazmi Bey tatil bitimine kadar bir daha öyle bir sorun yaşamaz  ve mutlu bir şekilde yaşadığı şehre döner.

Türkiye İslam dünyasındaki tek laik-seküler ülke niteliğini kaybetti ve Ortadoğulaştı.Özcesi Baykal ve Kılıçdaroğlu tarafından yönetilen CHP,”Saray”ın CHP’sine dönüştü. Siyasal İslamcı AKP ve Erdoğan karşısında 12.kez kaybeden Kılıçdaroğlu, 2023 Cumhurbaşkanlığı seçimlerini de kaybedince 2023 Kasım tarihindeki Kurultayda İmamoğlu-Özel’in liderliğini yaptığı 1970 kuşağı’na yenildi.İmamoğlu-Özel’in liderliğinde yenilenen CHP 2024 31Mart yerel seçimlerinde başarılı oldu ve 43 yıl sonra %37,5 oyla birinci parti oldu. Başlangıç da İmamoğlu-Özel AKP ve Erdoğan’ın Siyasal İslamcı kimliğini unuttu ve  “yumuşama” “normalleşme” siyaseti izlemeye başladı. 31Mart 2024 Yerel Seçimlerinde bozguna uğrayan Siyasal İslamcı AKP ve Erdoğan, şoku atlatıp, ilk fırsatta , 30 Ekim 2024 tarihinde  Esenyurt Belediye Başkanı Ahmet Özer’i  tutuklayarak CHP’ye saldırmaya başladı. Bu saldırılar 19 Mart,2 Eylül 2025  tarihteki  darbeler ile devam   etti. Yerel seçimleri kazan CHP, İmamoğlu’nun tutuklanmasından sonra başka bir kimliğe büründü. İktidarın beklemediği bir durumdu bu. Bir kaç miting yapar, soru önergesi vererek yetinirler  diye düşündü, Cumhur ittifakı. Yenilen CHP, doğru ve gerçekçi bir tutumla demokrasi kazanabilmek için halka başvurdu. Halk bu çağrıyı boşa çıkarmadı ve meydanları doldurdu. CHP’ye yönelik saldırılarda  kimi eski CHP’lilere rol verildi. ‘Ağacın kurdu’ meselesi… Cumhuriyet kuran CHP, içinden içinden sağcılar ve solcular çıkarmış, (Toprak reformuna karşıtlıktan Demokratik Parti doğmuş, 12 Mart Muhtırası başbakanı Nihat Erim CHP Milletvekili, CHP’den kopan Güven Partisi…) hizip mücadeleleri ile nam salmış bir parti. CHP içindeki Truva atları ve bu süreçte sessiz kalan Kılıçdaroğlu, siyasal islamcıların kurmak istedikleri  teokratik totaliter rejime büyük katkı sağladıkları tartışma götürmez bir gerçek! Bugün Siyasal İslamcı AKP ve Erdoğan, otoriterlikten öte teokratik bir rejim kurmanın önünde tek engel,1923 Türk Devrimi ile Modern Türkiye’yi kuran CHP olduğunu biliyor.  CHP’yi tasfiye etmeden teokratik bir totaliter rejim kurmak asla mümkün değil. 200 yıllık Osmanlı-Türk Modernleşmesi’nin birikimini taşıyan Cumhuriyetçi Güçler, (Milliyetçi Sağ, Merkez Sağ,Merkez Sol,Sosyalist Sol) CHP’nin önderliğinde gerçekleşen direnişlere destek vererek Türkiye’nin  bir İran,bir Pakistan, bir Türkmenistan, bir Afganistan ya da sonu gelmez mezhep- etnik kavgaların hüküm sürdüğü bir Lübnan olmasını engellemeye çalışıyorlar. Başka bir söylemle, Türkiye’nin yeni bir Ortaçağa sürüklenmesine başkaldırıyorlar!.    

  Yenilenen CHP’ye saldırıların arka planında, CHP’nin  siyaset yapıp,seçim kazanması, kitleleri sokağa çağırması, 200 Osmanlı-Türk Modernleşmesi’nin zirvesi olan  Laik Cumhuriyet’e sahip çıkması ve siyasal islamcıların kurmak istedikleri teokratik totaliter rejim( Epey mesafe aldıkları da gerçek) önünden en engel  olan Cumhuriyetçi Güçlere      rehberlik etmesi vardır…

İl Başkanı Merkezden mi? İlçelerden mi Olmalı.?

İl Başkanlığı merkezden mi? ilçelerden mi olmalı? diye tartışması da bana göre çok anlamsız.Birileri de çıkar Merkez İlçe Başkanı da merkezden olmalı, Beldelerden olmamalı derlerse ne cevap vereceksiniz?.Kırklareli İl Başkanı düne kadar hep merkezdendi.Lüleburgaz ilçesine nasıl gitti İl Başkanlığı hatırlayın.Birisinin adayı kazanmasın diye Lüleburgaz adayına destek vererek İl Başkanlığını Lüleburgaz ilçemize kimler ve neden verdi sorusunu da İl Başkanlığını verenlere sormanız gerekir.Size verilecek cevap muhtemelen o zaman siyaset ve koltuk hesabımız öyleydi ama şimdi menfatimiz böylemi diyeceksiniz?.Bence İl Başkanlığının nereden olmasının önemi yok.Liyakata bakın yeter.Mevcut il Başkanımız  başta Çarşamba toplantıları, partimizin basın açıklamaları ve  her türlü parti etkinliğinde ve açıklamalarında hep vardı.

31 Mart seçimlerindeki başarıszılığı sadece il Başkanında yüklemekte çok büyük haksızlık olur.Sandık konuldu ön seçim yapıld.Adayları üyelere belirledi seçimler kaybedildi.Bunun faturası sadece il Başkanın değil, kayebedilen yerde ilçe, Belde Başkanlarıdır.Sorumluluk bireysel olmaz.Ama herşeye rağmen  İl Başkanı Merkezden olsun diyenler o süreçte  nerelerdeydi bakmak araştırmak gerekri İl Başkanı başta Çarşamba toplantılar olmak üzer  partiinin her türlü etkinliğinde vardı ama İl-ilçe yönetimlerinde olanlar meydanlarda etkinliklerde yoktu ve bizde sorarsız siz  neredeydiniz ve şimdi il Başkanı Merkezden olsun tartışmasını yapıyorsunuz.Bence bunların sorgulanmaması gerekmez mi.?
Şimdi o kişiler Amerikayı yeniden keşfetmek gibi seçim vaadi olarak İl Başkanı merkezden olacak tezini savunarak perde arkasında benim şu kadar delegem var delegele ağaları olarak İl Başkanlığı pazarlığına başladılar bile.
Siyasette başarı söylemle değil, EYLEMLE olur.Genel Başkan Özgür Özel tam bir lider ve söylemez.YAPAR.
Küskünlük yok, Kızmak darılmak yok.Siyasetçiler eleştirilir.Akıllı siyasetçi eleştirelerden ders alır.Nokta.
 

Hayır demek, iletişimde olduğumuz kişilerle yaşadığımız diyaloglarda her zaman herkese evet ya da hayır demiyoruz ve diyemiyoruz değil mi? Bununla beraber çoğu zaman karşımızdaki kişilere evet diyoruz. “İşini yapayım da sevinsin, mutlu olsun. Kırılmasın, gücenmesin, şimdi hayır dersem küser mi? darılır mı? Ayy benimle bir daha konuşmaz zeten alıngan ve kırılgan üzülmesin.” Der. Bir çok olumlu, olumsuz düşünceler aklımızdan geçer. Beklentili ya da beklentisiz yaşadığımız toplumda gördüklerimizden öğrendiğimiz ve öğretilen davranış biçimimiz bizlere böyle davranış kalıpları geliştirmemize neden olmuştur. Elbette önceliğimiz olan büyütme süreçlerindeki evlatlarımız, yaşı oldukça büyük, desteğe ihtiyacı olan büyüklerimize saygımız sonsuzdur. Elimizden geldiğince olanaklarımız dahilinde onlara yardımcı olmalıyız.  

Eşimize, belirli bir yaşa gelmiş evlatlarımıza, çalışma arkadaşlarımıza, akrabalarımıza, komşularımıza, yakın çevremize “hayır “diyebilmek neden önemli?   “HAYIR diyebilmek” kendi, sınırlarımızı ve ihtiyaçlarımızı koruyabilme becerisidir.  

Hayır diyebilmek aslında kendimize gösterdiğimiz saygıdan da gelir. Çoğu zaman başkalarının istekleri benim isteklerimin ve ihtiyaçlarımın önüne geçiyorsa, önceliğimi onlar alıyorsa ve ben o kişiye ya da kişilere “Hayır” diyemiyorsam kendime olan saygımı gözden geçirmeliyimdir.

Hayır demiş olsak en kötü ne olur?

Sadece başkaları için yaşadığımızda ilerleyen yaşlarımızda yoruluruz, ve kendimize kızgınlığımız artabilir. Neden önceliğimi kendime vermedim, kendimi ve ihtiyaçlarımı görmezden geldim, diyebilme ihtimalimiz yüksek olur.

Hayır diyebilmek, bireyin kendi benliğini tanıdığına, kendine değer verdiğine ve başkalarını memnun etmek uğruna kendini yok saymadığına işaret eder.

Bunu bir bencillik gibi görmemeliyiz. Birey olarak ben kendime vakit ayırırsam sevdiğim, beni mutlu, huzurlu yapan hobilerime yönelirsem hayatta keyifli ve neşeli olurum. Bu neşeli olma durumum ailemden başlayarak kendime duyduğum saygıdan kaynaklı kendimi iyi hisseder onlarla daha sevgi dolu vakit geçiririm. Evimde ve işimde daha iç motivasyonum yüksek verimli çalışırım.

Yakın çevremize hayır diyemememizin altında, çoğu zaman kırmaktan korkarız, dışlanmaktan çekiniriz, suçluluk duygusu, reddedilme korkusu veya sevilmeme endişesiyle ilgilidir. Ve bazen sırf iyi insan görünmek uğruna kendimizi yok sayarız. Oysa sağlıklı ilişkilerde hayır demek, güveni sarsmaz; aksine ilişkiye açıklık ve gerçeklik katar.

-Başkalarının isteklerini yerine getirmek için kaç kez kendi ihtiyaçlarınızı erteledik?

- Kaç kez bir “evet” yüzünden yorgun düştünüz, pişman oldunuz?

Hayır diyebilmek, sadece bir reddetme eylemi değil; kendi yaşamımıza, değerlerimize ve sağlığımıza sahip çıkmatır. Toplum olarak “iyi insan”ı fedakârlıkla eşleştiriyoruz. Oysa iyi insan, her talebi karşılayan değil; gerektiğinde durabilen, sınır koyabilen, kendiyle barışık olandır. Çünkü hayır diyemeyen kişi, zamanla kendi içinde bir öfke biriktirir. Bu öfke ise en çok sevdiklerimize yansır. Hayır demek, “Ben buradayım, benim de ihtiyaçlarım, değerlerim var” diyebilmektir. Hayır diyebilmek, cesaret ister.

1923 Türk Devrimi  ile kurulan modern Türkiye, İslam dünyasında ortaçağdan çıkışın ( aklın,bilimin ve felsefenin dinden bağımsızlaşması, özgürleşmesi) ve 3 bin yıldır( Hitit,Bizans, Osmanlı) kul kültürünün egemen olduğu topraklarda özgür yurttaş yaratma eyleminidir. 1923 Türk Devrimi  tarihsel anlamda gecikmiş  bir burjuva devrimidir.  200 yıllık Osmanlı-Türk modernleşmesi birikiminin zirvesidir. Tarihsel anlamda hiç kuşkusuz ilericidir.  Bizim  1789’umuzdur ve İslam dünyasında bir ilktir!. 1923 Türk Devrimi ‘ni gerçekleştiren Atatürtk’ün önderliğinde Kemalistler, tarihin tekerleğini ileriye doğru çevirmişlerdir. Net var ki 1923 Türk Devrimi, 1688 İngiliz, 1783 Amerikan Devrimi ve1789 Fransız Devrimi kadar radikal olmadığından  Toprak reformu yapılamadı, feodalizm ve onun kurumları tam anlamıyla tasfiye edilemedi. 1946 yılında başlayan “soğuk savaş” döneminde Komünizme karşı panzehir olarak “yeşil kuşak” politikaları yürürlüğe kondu. (1945 tarihinde Toprak reformuna muhalefetten doğan Demokrat Parti 1950’de iktidara geldi.  Bu dönem Cumhuriyet Devrimi ile yeraltına çekilen birer  Ortaçağ kurumu olan Cemaat ve tarikatların tekrar yeryüzüne çıktığı bir dönemdir.)Türkiye’de Siyasal İslam’ın temelleri bu dönemde atıldı. Türkiye’de Siyasal (politik) İslam emperyalizmin “soğuk savaş” döneminin bir imalatıdır. Siyasal İslam’ın kökleri 200 yıl önce başlayan Osmanlı-Türk Modernleşmesi karşıtlığına kadar gider.  Emperyalizmin “soğuk savaş” dönemi imalatı olan Siyasal İslamcı AKP 2002 yılında iktidara taşındı. Yaklaşık çeyrek yüzyıldır iktidar olan Siyasal İslamcı AKP ve Erdoğan,Türkiye’yi Cumhuriyet tarihinin iki katı kadar borçlandırdı, Cumhuriyet’in  ekonomik birikimini özelleştirme politikalarıyla  yok ettiler. Neo-Liberalizm ile dinciliğin ölümcül sentezi gerçekleştirdiler. Bunun sonucu, nüfusun  %20’nin elinde gelirin ve servetin %80’i toplandı. Toplumun %80’i açlık ve yoksulluk sınırının altında yaşam sürüyor. Türkiye dünyanın en kötü gelir dağılımına sahip ülkelerin başında yer alıyor. Siyasal İslamcılar ÇUŞ’larla( Çok Uluslu Şirketler) beraber Türkiye’nin yeraltı ve yerüstü zenginliklerini adeta yağmalıyorlar. Türkiye’ye darülharp(Müslüman olmayanların ülkesi)   muamelesi yapıyorlar! Anadolu Müslümanlığını selefileştirmeye çalışıyorlar. Öte yandan Siyasal İslamcı AKP ve Erdoğan, çeyrek yüzyıllık iktidarlarında  200 Osmanlı -Türk Modernleşmesi’nin zirvesi olan 1923 Laik Cumhuriyet Devrimi’nin tüm kazanımlarını tasfiye ettiler. Ama tasfiye ettikleri Laik Cumhuriyet yerine  teokratik bir İslam Cumhuriyeti’de kurabilmiş değiller. Bu konuda epey bir mesafede aldıkları da gerçek. 31 Mart 2024’de yerel seçimleri kaybeden Siyasal İslamcılar, toplumsal desteklerini yitirdiler ve artık rıza üretemiyorlar. Rıza üretemeyen,rıza dayatmasında bulunan  Siyasal İslamcılar ve Erdoğan , ilelebet iktidarda kalabilmek ve seçimleri göstermelik hale getirebilmek için 19 Mart ve 2 Eylül darbelerini gerçekleştirdiler. Anlaşılan bu süreç 15 Eylül’de modern Türkiye’yi kuran CHP’ye kayyum atanmasıyla devam edecek. Ardındanda baskın bir seçime hazırlanıyor, Siyasal İslamcılar. Öte yandan Siyasal İslamcı AKP ve Erdoğan iktidarında, Anayasa ve yasalar sadece ve sadece muhalifleri cezalandırma aparatına dönüşmüş durumda. Bunun en büyük göstergeleri CHP’li belediye başkanlarının tutuklanması. Yasalar Siyasal İslamcılar işlemiyor. Siyasal İslamcılar “suç” işleme özgürlüğüne sahip!  Türkiye her gün, Siyasal İslamcıların iktidarında bir Ortadoğu ülkesine dönüşüyor.         Ezcümle; Türkiye’nin teokratik otoriterlikten de öte teokratik totaliter(Demokratik hakların ve özgürlüklerin ortadan kalktığı,zulme dayalı yönetim )  bir rejime, yani yeni bir ortaçağa süreklenmesini durdurmak için Siyasal İslamcı AKP ve Erdoğan’a karşı ivedi olarak YENİDEN KURTULUŞA şiddetle ihtiyacı var. 200 yıllık Osmanlı-Türk Modernleşmesi’nin birikimini taşıyan Cumhuriyetçi güçler,  (Milliyetçiler,Merkez Sağ, Merkez Sol ve Sosyalistler) “YENİDEN KURTULUŞU” gerçekleştirecek ve 1923 Laik Cumhuriyet’in kazanımlarınıda içeren  demokratik, laik, sosyal ve ekolojik yeni bir Cumhuriyet’in “YENİDEN KURULUŞUNU”gerçekleştirecektir…

   Çocuk denilecek yaşlarda işçilik hayatına başlayan Rıza Bey emeklilik şartlarına yerine getirdiği için daha yaşı kırka basar basmaz en son çalıştığı işyerinden zorunlu emekli edilir.Ancak kendisine bağlanan tekaüt aylığı çalışırken aldığı aylığın yarısı bile değildir.Fabrikaya başlamadan önce köyünde çiftçilik yapan,davar güden Rıza Bey tabiri caizse sopayı bırakıp  işçiliğe başlayanlardandır.Doğru dürüst ne bir mesleği vardır, ne bir  diploması ne de  herhangi bir  yeterlilik belgesi mevcuttur,yani bildiğimiz kalifiyesiz bir eleman...Zaten bugüne kadar çalıştığı işyerlerin çoğunda meydancı veya getir götür işlerini yapan vasat biri olarak çalışmış; yirmi beş yıllık çalışma hayatında hiç bir mesleki beceri kapamamıştı.Hiç beklenmediği  bir anda emeklilikle karşılaşınca sudan çıkmış balığa döner.Kimi ilkokula,kimisi liseye giden üç çocuk babası Rıza Bey çalışmadığı 8-10 aylık süre içinde  işten ayrılırken aldığı tazminat parasının yavaş yavaş suyunu çektiğini  görünce panikler,gece uykuları kaçar.

     Emekli olduktan sonra yerleştiği Marmara Denizi kıyısındaki büyük kentin sahilinde bir gün  avare avare dolaşırken karnı acıkır.Az ilerdeki yol ağzında bir simitçi gözüne ilişir.Üç tekerlekli gösterişli simit arabasının yanına varıp simitçiden parası peşin verip bir simit alır.Simitçi, bizim Rıza Bey’in uzattığı bütünlük paranın üstünü vermek için beline bağlı para torbasına elini sokarak avucuna  bir tomar para alır.Paraları gören Rıza Bey’in gözleri faltaşı gibi dışarı fırlar.Bu manzara karşısında dayanamaz sorar:

     “Oooo hemşerim işler tıkırında galiba, bu simit işinde para var anlaşılan”diyerek onun ağzını arar.Simitçi Rıza Bey’e paranın üstünü uzatırken,

    “Allah bereket versin  beyim,görünürde çok güzel para kazanıyoruz ama işler senin gördüğün gibi değil”

      “Nasıl yani?”diyor Rıza Bey dikkat kesilerek.Aynı kasabadan  hemşeri çıkan simitçi ona  işin raconunu en ince detayına kadar anlatır.Simitçiyi pür dikkat dinleyen tombul yanaklı şişko göbekli Rıza Bey:

      “Pekii ben bu işi yapmaya kalksam ne yapmalıyım?Bana yol yordam gösterirmisin”diyerek hemşerisinden açık açık yardım talep eder.Rıza Bey’in naçar haline acıyan simitçi ona yardım elini uzatır ve onu patronuyla tanıştırır.O sahil şehrinin simit piyasasının çoğunu ele geçiren ve valilik kalem müdürünün yeğeni olan;aynı zamanda iktidardaki partinin il yönetiminde bulunan simitçi patronu Rıza Bey’e valiliğin hemen önündeki sabit simit arabasını kiralar.Yalnız ona,”Her akşam gelip benim paramı vereceksin,bir de  zabıtalarla iyi geçineceksin!Sakın onlarla dalaşma!”diye de sıkı sıkı tembihler.

   “Sanki piyongadan büyük ikramiye çıkmış gibi sevinen genç tekaüt Rıza Bey  büyük bir moralle evinin yolunu tutar.Ertesi sabah daha gün doğmadan kalkıp hiç oyalanmadan soluğu  simit fırınında  alır.Simitleri kavradığı gibi doğru valiliğin önündeki simit tezğahına gider.İlk  günü en az beş yüz simit satar.Ertesi gün altı yüz derken birkaç gün içinde sattığı simit  adedi sekiz yüzü bulur.Günlük kirasını verdikten sonra  kendisine de   müthiş para kalır.Her gün akşam üzeri önlüğünün cepleri parayla dolar.Günlük kazancını aylığa vurduğunda neredeyse tekaüt aylığının iki katı kadardır.Ama simitler de bol susamlı ve taş fırın olduğu için albenisi var,yeni gelen Vali bile ondan hergün on simit alıyor.Ayrıca valinin emri gereği hergün fakir bir mahallenin parkında iki yüz adet simidi de halka bedava dağıtıyor.Tabii ay sonu parasını valilikten alıyor.

     İşler tıkırında giderken birgün yanından geçen zabıta çavuşunun dikkatini çeker.Zabıta çavuşu:

    “Hayırlı işler simitçi,sen ne zaman başladın buraya beya?Ben seni nasıl hiç görmedim;halbuki böyle şeyler  bizim gözümüzden bir şey kaçmaz ama her neyse”deyip hiç müsaade falan istemeden elini tezğahın içine  uzatarak on adet simitle  iki kutu karper peynir alır.

    “Bunları bana sarsana!”deyip bir de emir vererek parasını vermeden çekip gider.Aynı zabıta ertesi günü tekrar gelir,aynı miktarda simit  ve  peynir alarak yine hiç para vermez,”Benimle iyi geçin! yoksa sana burada ekmek yedirtmem”der gibi bir de ters ters bakar.Zabıta çavuşunun avanta alma işi  her gün kesintisiz devam ediyor. Bu nahoş durum çömez simitçi Rıza Bey’in zoruna gidiyor.Patronuna söylese zaten adam ona, “Zabıtalarla iyi geçin”dememiş miydi?..Kime söylese de buna engel olsa.Valiye çıksa vali ona ne yapacak?Hem sonra bir garip simitçiyle niye ilgilensin ki...Zaten kendisi her gün on simit alıp bir de iki yüz adet simiti  mahallede halka bedava dağıttırıp parasını ödemiyor mu ödüyor.O kapı da kapanınca,”Demek ki bu işin raconu da buymuş”çaresiz  kaderine boyun eğip sesini keser.

    Simitten iyi para kazanmasına rağmen evin giderleri,çocukların okul masrafları,hanımının sosyal etkinlikleri derken ev eşrafından hiç kimse yaşantısından taviz vermediği için emekli aylığıyla birlikte aylık kazancı ay sonunda neredeyse giderleriyle birlikte ucu ucanadır.Bu yüzden, gündüz simit işinden sonra  geceleri yapılmakta olan yeni huzurevinin inşaatında gece bekçiliği de yapmaktadır.İşte burada şansı yaver gidip huzurevi inşaatını sık sık denetlemeye  gelen vali beyle  yüz göz olmaya başlayarak samimiyeti iyice pekiştirir.İnşaatta valinin gözü kulağı olarak onun güvenini kazanır.Ondan sonra kim tutar bizim simitçiyi...

       Aradan uzun bir süre geçmesine rağmen zabıta çavuşunun simitçiden avanta alma olayı aralıksız devam eder.Artık sabrı kalmayan Rıza Bey bir gün gözünü karartıp  her sabah işe yürüyerek gelen valinin önüne çıkıp meramını anlatmaya karar verir.Başında, yan dönmüş,yaz festivallerinden kalma pörsümüş şapkası; iri  tombiş cüssesiyle adeta bir  ördek gibi sağa sola  sallanarak “pat”diye valinin önüne çıkar.Ellerini aynı padişahın huzuruna çıkan kulları gibi önünde kavuşturup:

    “Sayın Valim size bir maruzatım var, arz edebilir miyim efendim?”diyor ürkek ürkek.Simitçiyi huzurevinin inşaatından tanıyan ve çok yardımlarını görmüş Vali Bey,simitçiyi şöyle bir süzdükten sonra:

     “Buyur bakalım simitçi,ne sıkıntın var”der.Simitçi,yolda çakı bulmuş çocuk gibi sevinerek:

     “Hiç sorma sayın Valim,zabıtalarla başım belada.Hele bir tanesi var  hiç göz açtırmıyor,beni yedi kuruttu.Bana burada ekmek yedirmeyecek anlaşılan efendim.”Tane tane vurgulu konuşan çok saygılı simitçinin durumuna üzülen Vali:

    “Sen bu tezgah için belediyeye  işgaliye bedeli olarak ne veriyorsun?”Hazır cevap simitçi hemen:

    “Aylık 90 lira veriyorum efendim.”Iıımm”diye başını sallayan Vali,sen onu 150 tl yap,bir şey olursa bana gelirsin”diyor.Ona rağmen pek ikna olmayan bizim uyanık simitçi işi iyice garantiye almak için:

    “Ama sayın Valim...”deyip konuşmaya kalkınca Vali deniz sahiline beş yüz metre mesafedeki valiliğin etrafındaki araziyi işaret ederek:

   “Sen ne diyorsun simitçi!Şu gördüğün elli beş dekar arazi valiliğin tapulu arazisidir,belediye buraya karışamaz.Sen benim dediğimi yap gerisine karışma”deyip içeri girer.Simitçi, valinin ona verdiği güvence ve akıldan sonra dediklerini en kısa zamanda yerine getirip rahatlar.Ertesi günü yine aynı zabıta yanına gelip simit tezgahına elini uzatmaya kalkınca bizim ki horoz gibi kabararak:

    “Hoşt!Çek şu elini tegahımdan!elini kırarım vallah!”deyip adama bir fırça...Ne olduğunu anlayamayan zabıta simitçiyi tehdit etmeye kalkar ama yüksek  makamlardan  destek ve güvenceye alan simitçi daha da şahlanır:

    “ Bana bak!Bundan sonra seni tezgahımın başında görürsem o üzerindeki rütbeleri söktürür, seni bu şehrin sokaklarında sütçü beygiri gibi dolaştırırım.”diyerek havasını basıyor.Babucun pahalı olduğunu anlayan zabıta çavuşu:

     ”Bu kadar  kime güveniyorsun bakalım yakında anlayacağız.Bu iş burda bitmez,sana göstereceğim.”diye kurusıkı atıp tutsa da sonunda  kuyruğunu kıstırıp içinden söylene söylene tezgahın yanından uzaklaşır.

    Rüşvet çarkına çomak sokmayı becererek, büyük bir belayı başından savan gariban simitçi Rıza Bey valiliğin önündeki simit tezgahından on altı yıl ekmek yedikten sonra geride nice enteresan hatıralar bırakıp  sakin emeklilik hayatına geri  döner.Hikayenin geri kalanını  artık üzerinde çalıştığım”Bir Simitçi’ nin Hatıra Defteri ”kitabından okursunuz,kalın sağlıcakla.

Bu fanteziye göre küresel ekonomik büyüme, sanayi öncesi dönemde yüzde 0,1,düzeyindeydi. 20. yüzyılda yüzde 2,8 çıktı. YK sayesinde günümüzde yıllık yüzde 25-30 seviyesine çıkacakmış! Bu büyüme, nüfus artışına bağlı tarihi büyüme yerine, YK’dan kaynaklanacakmış. Benzer büyüme patlaması iddası internet yaygınlaşırkende gündeme gelmişti. İnternet ekonomik büyümeyi önemli ölçüde artırmadı ama sermaye transferlerinde ve sermaye yoğunlaşmasında önemli bir sıçrama yarattı. Yapay Zeka daha toplumu değiştirmeye başlamadan yeni dev şirketler akıl almaz servetler, siyaset ve güvenlik alanında etkili Musk,Thiel,Altman gibi kapitalistler üretmeye başladı. Bu patlayıcı ekonomik büyüme yaşanırken insanların yerini YZ alırken karların gerçekleşmesini sağlayacak tüketici talebi nereden gelecek? Sorusu yanıt bekliyor! Yeni egemen sermayenin sözcüleri YK endeksli patlayıcı ekonomik büyüme fantezisini satarken bir gerçeğide özenle gözlerden uzak tutmaya çalışıyorlar: Bu patlayıcı büyüme, bataryalar için lityum, çipler için silikon ve elektronikler için nadir toprak elementleri gibi teknolojik açıdan kritik, çıkarılması çevre kirlenmesi açısından yıkım olan minerallere olan talebi de patlatacak…  Bu ekonomik büyüme daha fazla su,elektrik,metal, mineral tüketimi; daha çok toprağın, ormanın, ekosistemin bu gereksinmeleri karşılamak için tahrip olması anlamına gelecek. Bu kuraklığı, çölleşmeyi,küresel ısınmayı,iklim değişikliğini derinleştirecek  ve gıda üretimini düşürecektir.YK kaynaklı patlayıcı model bu kaynakları hızla tüketirken ciddi kıtlıklara yol açacak ve ekonomik-ekolojik-doğal darboğazlar yaratacak. Kapitalizm “artı değer” üretimine dayanır. Artı değer üretimi emek sömüsünü zorunlu kılar. YK güdümlü “büyüme patlaması” fantezisi,işçilerden kurtulmuş bir Kapitalizmi  getirir. Bu ise YK alanına sermaye ve yatırm çekme gibi tehlikeli sektörü iyice meşrulaştırır. Ezcümle: Gezegendeki uygarlığımız binlerce yıl süren iklim istikrarı üzerine yükseldi. Kapitalist Üretim Tarzı’nda ve özellikle Kapitalizmin gerçekleştirdiği “sanayi devrimi”(1750) den sonra arttan sera gazı yoğunluğu Küresel ısınma ve iklim değişikliği üzerinde tahribatı tarihte eşi benzeri görülmemiş bir düzeye ulaştırdı. Bu ekolojik krizin de ötesinde ekolojik bir yıkım! Bu gidişatı ivedi olarak durdurmanın yolu büyümeyi ve tüketimi azaltmaktan geçiyor. Aşırı üretim ve tüketim gezegendeki  uygarlığın ve yaşamın sonunu getirecek. Kapitalizm sınırsız büyüme,(kaynakların sınırlı olduğu bir gezegende) genişleme ve yayılma dinamiğine sahip bir üretim tarzı. Sosyal kötülükler, ( işsizlik, yoksulluk, sefalet, gelir dağılımı adaletsizliği,savaşlar…) Küresel Isınma ve İklim Değişikliği Kapitalizm doğasında var olan bu işleyişinden kaynaklanıyor. İnternet-YK,(İnternet ve YK karşıtlığı çıkarılamaz!) insanlığı bu işleyişden kurtarmadığı gibi daha da derinleştiriyor. Kapitalizm ehlileştirilemediği gibi yeşil bir kapitalizm de asla mümkün değil. Türümüz Homo Sapiens’in de içinde yer aldığı gezegendeki yaşamın sürmesi için tek seçenek doğanın ve insanın sömürülmediği yeni bir uygarlık. Yani “Eko-Sosyalizm” Üstelik, türümüz Homo Sapiens( irade sahibi tek tür) bunu ivedi olarak yapmak zorunda.

Yoksa geriye kurtarılacak çok fazla bir şey de kalmayabilir…!

  Mevlana’nın çok anlamlı bir sözü vardır:”Dertli insan, içi duman dolu oda gibidir.Onu dinlemek,o odaya bir pencere açmak gibidir”diyor.

    Yirmili yaşların ortalarında,serhat şehri Edirne’de bir tekstil fabrikasında çalışıyordum.Onunla zaman zaman  işçi servisinde karşılaştığım,kısa kısa sohbetler yaptığımız benden sekiz on yaş büyük,alçak boylu,çelimsiz bir adamdı.Her zaman düşünceli ve  kederli hali onun çok huzursuz olduğunu ayan beyan ortaya koyuyordu.Bana bir şeyler anlatmak istiyordu  ama beni iyice tanımadığından güvenemediği için olsa gerek  tam olarak açılamıyordu.Zamanla samimiyetimiz daha da gelişti.Onun  yeğeni benim liseden okul arkadaşım çıkınca bana daha fazla ehemmiyet vermeye başladı.İsmi Hikmet olan iş arkadaşımı köyde başkasına çobanlık yaparken kapağı yurt dışına atma hevesiyle  Almanya’da yaşayan bir gurbetçinin evde kalmış kızıyla başgöz ederler.O evlilikten biri kız diğeri erkek iki çocuğu olur.Lakin işler onun istediği gibi olmaz ve Almanya hayalleri suya düşer.Kayınpederi,  sopayı bırakıp fabrika işçiliğine başlayan damadına kızı ve torunları rahat etsinler diye koltuk çıkarak onlara  Edirne'de bir arsa alır.O da elinde avucunda ne varsa toplayıp kiradan kurtulmak için o arsaya bir gecekondu yapar.Şansızlık bu ya aynı arsada gecekondusu olan  komşusuyla temel yüzünden anlaşmazlığa düşerler.Anlaşmazlıklar büyüyüp iş kavgaya dönüşünce birbirleriyle  karakolluk,mahkemelik olurlar.

    Hikmet abi, benim fabrikanın atölyesinde çalıştıdığımı bildiği için akşam iş çıkışında servisler kalkmadan önce yanıma geldi.Yine çok kasvetli görünüyordu.Bana bir şey söylemek istiyor ama bir türlü açılamıyordu.Atölyedeki çalışma arkadaşlarımdan  çekindiğini görünce daha rahat konuşmak için  çalıştığım torna tezgahını kapatıp onu atölyeden dışarıya çıkardım.

    “Buyur abi,benden bir isteğin mi var? Sana nasıl yardımcı olabilirim”dedim.Bu utana sıkıla:

   “Ustam,bana bir şiş yaparmısın?”dedi ciddi ciddi.

 “Hayr olsun,şişi ne yapacaksın abi?”dedim merakla.

 “O şerefsizi şişleyeceğim,yetti artık,canıma tak etti!” dedi  kararlı bir şekilde.O an ona ne yanıt vereceğimi şaşırmış bir vaziyette:

   “Abi sen dediğinin farkında mısın?Ne saçmalıyorsun,olur mu öyle şey”dedim.O hala “Öldüreceğim o şerefsizi!”deyince ona:

  “Şimdi sen sakin ol.Servisine bin evine git.Biraz acele et yoksa  arabaları kaçıracaksın.Hiç kimseye de “O şerefsizi öldüreceğim” gibi şeyler söyleme. Yarın ikimizin de hafta tatili, her zaman çıktığımız kahveye gel.Bu konuyu  etraflıca   konuşuruz”dedim.

   Ertesi günü sözleştiğimiz kahveye benden önce gelmiş,onu daha   telaşlı bir bekleyiş içinde buldum.Daha çayları söylemeye fırsat olmadan bana:

   “Hani nerede?Şişi yaptım mı ustam?”diye sorunca

   “Dur!acele etme abi,hele bi çayları içelim”dedim sakince.Çaylar geldi,aheste aheste içmeye başladık.Bu hem çayını içiyor hem de   ona yaptığımı sandığı şişi ne zaman vereceğimin hesabında...Çaylar içildi ve ben vakit kaybetmeden konuya girdim.Ona ailece  başımızdan  geçen babamın o talihsiz olayını ve geride kalan bizlerin  ne acılar,yokluklar,özlemler içinde yaşadığımızı bir bir anlattım.(Dramalı Hasan’ın Namus Davası kitabımda buna geniş yer vermiştim )Beni büyük bir saygı ve hayretle dinleyen Hikmet abi,  anlattıklarımdan sonra yüzünde bir yumuşama,hareketlerinde bir sakinlik baş göstermeye  başlamıştı.Özetle söylediğim şuydu:Davalı olduğun o adamı öldürmekle  sorunun çözülmez,daha da  karmaşık bir hale getirirsin.O işi  yaptığın an “Keşke yapmasaydım”diye büyük pişmanlık duyacaksın.Sen hapse girince karın ve çocukların sahipsiz kalacak.Sen içerdeyken onlara  kim bakacak?Çok ceza alacağın için karın seni rahatlıkla boşayabilecek.Çocukların babasız büyüyünce oğlun serseri,ayyaş,kızın ise belki kötü yola bile düşebilir.Boş yere katil olduğun,onları yüzüstü bıraktığın için senden nefret edecekler.Eğer ölmez,yıllar sonra  sağlığın gitmiş bir ihtiyar olarak dışarı çıktığında   bir daha sana baba demeyecekler.Bunları göze alabilir misin?Ona göre iyi düşün!”dedim.Benim anlattıklarımı uslu bir çocuk gibi dinleyen Hikmet abi, bir an durdu,derin derin düşünmeye başladı,sonra:

    “Sahiden söylediklerin olur mu?”dedi saf saf.Ben de:

   “Tabi ki olur dedim.Çevremizde bir sürü örneği var, sen en iyisi o evi hemen sat.Husumetli olduğun o şahısla  karşılaşmayacağın uzak bir yere taşın ”dedim ikna edici bir tonda.

  “İyi  ama bana komşular korktu da kaçtı diyecekler”dedi

  “Abi,ben sana bizim başımızdan geçen hayat hikayemizi niye anlattım?Bundan bir ders çıkarasın diye...Başkalarının ne diyecekleri başına gelecek felaketten daha mı önemli!” dedim sert bir şekilde.

   Sonuca gelelim.Ben onunla  konuştuktan bir müddet sonra ne düşündüyse o evden başka yere taşındılar.Ben de şimdi yaşadığım şehirde iyi bir iş bularak buraya taşınmıştım.Demek ki benim anlattıklarım Hikmet abi üzerinde  hayli etki yaratmış olmalı ki  başını belaya sokmaktan vazgeçmişti.Yıllar sonra Edirne’ye gittiğimde okul arkadaşım olan yeğeniyle karşılaştım.Ona amcasını sordum.İyi olduğunu,çocuklarını okutup evlendirdiğini ve sonunda köye yerleştiğini öğrendim.Benim için bundan daha güzel bir haber olamazdı.Ondan dolayı, darda kalan tanıdıklarımızı,dostlarımızı maddi anlamda bir şey yapamazsak bile oturup onları dinleyelim,belki de bir faydamız dokunur” diyerek yazımı noktalamak istiyorum.Kalın sağlıcakla...

Cumhuriyet Halk Partisi CHP'de Genel Merkezin belirlediği seçim takvimine göre mahalle delege seçimleri ardından da ilçe ve il kongre süreçlerini kapsayan seçim takvimi başladı.
Genel merkezinin örgütlere gönderdiği seçim takvimi ve süreç ile ilgili seçim genelgesi doğrultusunda örgütler üye listeleri askıya astı.İtiraz sürelerini bekledi değerlendirdi ve seçim takvimimi tarih, gün ve mahalle listelerini ilan ederek seçim takvimini başlattı.
Kırklareli Merkez İlçe Başkanlığı da Genel Merkez gönderdiği ilk genelgeye göre belirlenen süre içerisinde yer alan ilk mahalle olan Karakaş mahallesi ile seçim startını verdi.Ancak Genel Merkezin örgütlere gönderdiği yine 04 Ağustos 2025 tarihli ikinci genelgede ise mahaller delege seçimlerinin 15 Ağustos tarih itibariyle başlatılmasını öngören genelgesini örgütlere gönderdi.CHP Genel Merkezinin bu talimatına rağmen Kırklareli Merkez İlçe Başkanlığı önceden aldığı kararı uygulayarak ilk mahalle olan Karakaş mahallesi ile mahalle delege seçimi 13 Ağustos tarihinde  yapıldı.Yine Merkez İlçe Başkanlığının belirlediği ve ilan ettiği listeye göre  14 Ağustosta yapılması gereken İstasyon mahalle seçimleri ise iptal edildi.İptal gerekçesi olarakta  Merkez İlçe Başkanlığı Genel  Genel tarafından örgütlere gönderilen genelge üzerine ertelendiğini duyurdu.Şimdi burada sorulması gereken soru şu. 4 Ağustosta gönderilen Genel Merkezin genelgesine göre ile İstasyon Mahallesi seçimi ertelenirken, Neden Karakaş mahallesi seçimi ise geçerli oldu?.Bu uygulama bize İstanbul seçimlerini hatırlattı.Nasıl ki İstanbul seçimlerinde aynı zarftan çıkan oylar geçerli, İmamoğlu'na verilen oylar ise geçersiz sayılarak seçim iptal edilmişti bu bu olay da bunun benzeri değilmi dimi?..Aynı genelgeye göre  Karakaş mahallesi seçimi geçerli İstasyon mahallesi iptal.Bu olayın takdirini kamuoyuna bırakıyoruz.Karar, kamuoyunun.CHP Genel Merkezinin, Kırklareli il ve ilçe Başkanlığının bir bildiği vardır diyeceğiz. Çünkü, biz hukukçu değiliz ama etik olmadığını da kamu adına söylemek zorundayız.Burada sorun seçimi kimin  kzandığı, kaybettiği değildir.Buradaki sorun etiklik ve ilkeselliktir.Çünkü; hukuk savaşı veren ve Adalet arayan mağdur parti CHP'nin hukuksuzluk yapma hakkı da lüksü de yoktur.
Türkiye'de son günlerde yaşanan bu özel durumda, AKP tarafından  CHP'ye ve CHP li Belediyelere uygulanan düşman hukuku karşısında, kişisel görüşüm, Cumhuriyet Halk Partisinde yapılan kasaba siyaseti olan delege seçimlerini zamansız buluyorum.Ülkede bu kadar sorun var iken, CHP delege seçimleri sonrası, belde, ilçe ve il seçimleri sonrası keşke olmasa ama, ister istemez kutuplaşmalar ve ayrışmalar olacaktır.AKP nin de isteği budur ve bu delege savaşları Partiye zarar verecektir.Ve bunun örneklerini de geçmiştede maalesef  yaşayarak gördük.
   CHP hiç bir zaman hatalarından ders almıyor. 13 yıldır Kılaçdaroğlu'nun Genel başkanlığında, Cumhuriyet Halk Partisinin yüzü bir kere gülmedi.Girilen yerel ve genel seçimler hep kaybedildi.CHP'nin oy oranı yüzde 24-25 bandında takıldı kaldı.Parti tabanı istemediği halde Genel Başkan istedi diye Ekmeledddin İhsanoğlu'na bile  oy verdi.Cumhurbaşkanlığı ve Genel seçimlerinde de 6 lı masa dediler, Millet İittifakı dediler tamam  bu kez oldu dedik yine olmadı Cumhurbaşkanlığı ve Genel seçimlerin kaybedilmesi sonrası  İBB Belediye Başkanı İmamoğlu'nun başlattığı DEĞİŞİM hareketi ile kurultayda Genel Başkan seçilen  Özgür Özel'in genel başkanlığında CHP girdiği 31 Mart yerel seçimlerinde süprız yaparak yıllar sonra yerelde Türkiye'de  birinci parti oluverdi. Ve şu an tüm anketlerde de , CHP, iktidar adayı olarak AKP ile puan farkını  açıyor.Buradan şunu anlıyoruz, demek ki değişim bir işe yarıyor. Seçmen yeni yüzler, genç ve kadın adaylar  istiyor.Eğer CHP de genel başkanı değiştirmeseydik yerel seçimler de yaşanan başarı ve ilan ettiği İmamoğlu'nun Cumhurbaşkanı adayı olmasaydı . Türkiye'de ki tablo şimdi nasıl olurdu acaba. bunu hiç düşündünüz mü? 
  Türkiye gündemi bu kadar yoğun iken, bu aşamada CHP'de delege, il, ilçe ve belde seçimlerinin de yapılmasının partiye yararı değil, zararı olduğunu düşünüyorum.Sandık her zaman doğru sonuç verseydi Kırklareli'de ön seçimde, başta Kırklarel merkez, Babaeski olmak üzere ön seçim yapılan hiçbir yerde CHP Belediye Başkanlığını ve seçimi kazanamadı. Kendine siyaset yapanlar, sülalerini,yakınlarını ve başka siyasi düşüncede olanların dahi partiye üye yapılıp oy kullandığı ön seçimlerde, CHP sandığından çıkanlar ne yazık ki halkın sandığından çıkamadı.Buna örnek Kırklareli Merkez, Babaeski,İğneada,Kofçaz,İnece vb. ilçe ve Beldelerde CHP nin sandığından çıkanlar ne yazık ki halkın sandığından çıkamadı. 31 Martta yapılan Kırklareli yerel seçimleri bunu çok açık bir şekilde bizlere gösterdi.Ama CHP nin ön seçim yapmadığı Lüleburgaz,Vize,Alpullu,Üsküp vb beldelerde seçimi almas da  bir tesadüf değil dimi?.31 Mart yerel seçimlerinde  sandık isteyip sandıktan çıkamayanlar ya partiden koptu,sandığa gelmedi yada  başka adayların peşine gitti.Kim kaybetti kendine siyaset ve koltuk mücadelesi verenler kaybetti.CHP kaybetti.CHP sandığından çıkanların seçimleri kaybettiği gibi, partiye de zarar verdiklerini, 31 Mart yerel seçimlerinde Kırklareli genelinde yaşadık ve gördük.
Kişisel görüşüm delege seçimlerin zamanının yanlış olduğunu düşünüyorum. Genel Başkan Özgür Özel'in bu süreci iyi yönettiğini ama, il ve ilçeler için de aynı şeyi söylemem mümkün değil diye düşünüyorum. Buna verebileceğim çok örnek var çünkü.Türkiye'de, şu günlerde siyaset yapmak artık cesaret işi oldu.Çünkü her sabah, şafak operasyonları Belediyelere bilmem kaçıncı dalga operasyonları haberleri  ile uyanıyoruz.Siyasette önümüzü göremiyoruz ve bu süreçte kendi iç kavgalarımız yani, renk savaşları ve delege kavgası ile uğraşmak yerine, partimiz için ne gerekiyorsa katkı ve destek vermeliyiz.Gün parti içi mücadele günü  değil AKP ile mücadele etme günüdür.Unutmamak lazım ki Faşizme karşı birleşmeyen ve mücadele etmeyenler faşizmin zindanlarında buluşur.
  Ülkede yaşanan bu kadar sorunlar ile mücadele eden bir tek Cumhuriyet Halk Partisinin olduğu, diğer partilerin hiç seslerini çıkarmadan oturmaları, yada aktif mücadele ile CHP gibi miting ve eylemler ile mücadele etme yerine salon  ülke siyasetine de zarar vermektedir.
Çözüm ortak mücadeledir.Tüm muhalefet partileri bir araya gelmeli, hazırlayacakları ortak bir manifesto ile tek adam rejimine karşı, parlementer sistem ve programları ile halkın karşısına çıkmalıdır.

Merhabalar, bugün sizlere “Uyanış Yolculuğum” adlı kitabımda yer alan bir bölümü paylaşıyorum.

Sevmek nedir? Sevmek, yaşamayı ve yaşatmayı değerli görmek, hayatın anlamıdır sevmek. Sevmek, gönlünü, ruhunu ve bedenini aşkla gönülden paylaşabilmektir. Yalnız insanı değil yaratılan her şeyi yaratandan ötürü sevmektir.

Gülün dikeni battı, canını yaktı diye ondaki güzelliği fark edip yine de sevebilmektir.

Bir çiçeğin güzelliğini gördüğünde bir kelebeğin naifliğini fark ettiğinde mutlu olabilmektir ve sevdiğimizin güzelliklerine odaklanmaktır.

Umut, hayal, mutluluk, yaşama enerjisi ve yaşam tutkusu hepsi saf sevgiden geçer. Kabul etmekle görmekle başlar. Sevgi, varlığına şükür etmekten geçer.

İyi dünyaya ve birlik bilincine sahip olmaktır sevgi. Güzelliklere ulaşmanın ve görebilmenin tek anahtarıdır. Sevilmenin yolu sevmeyi bilmekle başlar.

Sevdiğinin boynuna sımsıkı aşkla ve tutkuyla sevgiyle sarılacaksın, ruhunla kalbini sarıp sarmalayacaksın. Sen sevdiğine su gibi hayat oldun mu? Dans edercesine yaşadın mı sevgiyi?

Sen nasıl sevdin? Sevdiğini zerafetinle ve zerafetiyle mi? sevdin. Yoksa hayranlıkla mı sevdin?

Sadece seviyorum demek sevgiyi ne kadar gösterir. Davranışlarımızla, dokunuşlarımızla, küçük bir buse ile şefkatli bakışımızla verdiğimiz değerle, samimiyetimizle, sadakatimizle sevdiğimizin dünyasında var olabilmektir. Aynı yolda birbirine saygı duyarak, onu incitmeden sevebilme becerisidir.

Çok sevdiğin birinin senin çok canını acıtmasına rağmen onu çok sevmen söylenseydi ne yapardın? Kendini nasıl hissederdin? İçinden canını yakan kişiye neler söylerdin, acaba çok merak ediyorum?

 Sana unutamayacağın tohumlar etki izler mi bıraktı, yaşadıklarım yanına kar mı kalacak diye yaratana mı havale ederdin? Bana bunları yaşattı deyip kendini kurban rolüne sokarak koruma ve konfor alanında mı tutmaya çalışırdın?

Neden severiz ve neden sevilmeye ihtiyaç duyarız. İhtiyaç dedim çünkü eksik duygularımı beslediği için buna ihtiyacım olduğum için arzularımı tatmin etmek için o kişiden beklentilerimin karşılanması için bazı davranışlarına göz yumuyorumdur. Kararlı olsam ben bunu böyle davranmanı istemiyorum deyip dile getirsem anlar mıydı kalbim acıyor dediğimde bana kayıtsız kalabilir miydi?

Hayır kayıtsız kalamazdı, biraz da olsa düşünürdü hüzünlenirdi, belki de.

Fakat yaptığının hatalı olduğu konusunda kesinlikle ödün vermiyorsa yiğitçe çıkıp ben hatalıyım dese ne olurdu.

Toplum tarafında baskılanmış erkek yalan söylese de hatasını kabul etmez, özür dilemez. Kaç erkek gördünüz erdemli şekilde özür dileyip af dileyen, evet erdemli bir davranıştır.

Çünkü duygularını bir kenara bırakıp onu çok seven sevdiğine kendini ifade ettiğinde ve bu davranışı tekrar etmediğinde yeni bir güven ve aşk doğmaz mı? aralarında, bu konu ile ilgili siz ne düşünüyorsunuz?

Sevdiğin seni sevmiyor diye sevdiğinden vazgeçilir mi hiç? Vazgeçersen zaten o sevgi yalandır. Kalbinle seveceğini gözünle sevmişsindir.

Sevmek karşılık beklemeden özünle sevmektir.

Dostoyevski dediği gibi “Sevmek, güzel birinde aşkı aramak değil; o kişide bilmediğin bir zamanın beklenmedik bir anında kendini bulmaktır.”

Şimdi küçük bir çalışma yapmaya ne dersiniz? Hayatında var olan kişinin eşin, arkadaşın ya da sevgilin olabilir onun en az 10 olumlu yönlerini bulup yazdıktan sonra kağıdının en sonuna teşekkür ederim iyi ki varsın iyi ki hayatımdasın, şükürler olsun diye notunu aldığında siz de oluşan duyguları fark ediyor olabilirsiniz. Gün içinde aklınıza olumsuz düşünceler geldiğinde, bunları okuyor olmanız sizi rahatlatabilir.

Rabbim, sana emanetim, ben, sevdiklerim ilahi koruma altında, güvendeyiz.

Katkı olabilmesi dileğiyle…

       Ezcümle; Siyasal İslamcı AKP’nin ve Erdoğan’ın otoriterlikten de öte teokratik  totaliter bir rejim kurma girişimleri 200 yıllık Osmanlı-Türk Modernleşmesi’nin birikimine çarpıp dağılacaktır. Bu birikim,Türkiye’nin Ortadoğulaşmasına, Mollaların ( ruhban sınıfı) yönettiği bir İran, “Taliban”ın yönettiği bir Afganistan, İŞİD artıklarının yönettiği bir Suriye, sonu gelmez etnik, dinsel ve mezhepsel, boğalaşmaların, kavgaların hüküm sürdüğü bir Lübnan olmasına asla izin vermeyecektir!

 Bu dünyadaki  yaşamı, öbür dünya için imtihan yeri olarak görürler, esas olan öbür dünyadır. Gizemli bir yapıya sahip cemaatlar ve tarikatlarda yöneticiler, sivil toplum örgütlerinde olduğu gibi seçimle belirlenmezler. Bir çoğunda  yöneticilik babadan oğla geçer, yöneticilerinin çoğu peygamber soyundan geldiğini ileri sürerler. 1923 Türk Devrimi, 1789 Fransız Devrimi kadar radikal olamadı Toprak  reformu yaparak feodalizmi ve onun kurumları olan cemaat- tarikatları tasfiye edemedi.  Feodalizmin ve onun kurumları olan cemaatlar ile tarikatların  tasfiyesi  bir üst yapı olan “Köy Enstitüleri’den beklendi. (Cumhuriyet, kurduğu “Diyanet” vasıtasıyla bu kurumları denetleyeceğini düşündü.) Bu arabayı atın önüne konması anlamına gelir. Türk Devrimi,  30 Kasım 1925 tarihli kanunla Tekke ve Zaviyelerin kapattı. Kanun bugün de geçerli. Toprak reformu yapılamadığından, cemaat ve tarikatlar sosyolojik olarak varlıklarını  yeraltına  çekiler sürdürdüler.  1946 yılında “soğuk savaşı”n başlamasıyla “yeşil kuşak” politikaları yürürlüğe girdi. Bu durum  Cumhuriyet Devrimi ile yer altına çekilen tarikat ve cemaatların yeniden yeryüzüne çıkmalarına ve görünür hale gelmesini sağladı. Öte yandan, Laik Cumhuriyet’le kuruluş amaçları doğrultusunda uyumlu çalışan, cemaat ve tarikatları denetleyen  “diyanet”, 1946’dan sonra kuruluş amaçlarından uzaklaştı, bugün demokrasinin ön koşulu olan laikliğin altını oyan bir kuruma dönüştü.  Günümüzde  “diyanet” bir çok bakanlığı aşan bütçesi  ve yetkileri ile”Anadolu dindarlığını “selefileştirmeyi”  kendisine misyon edindi! 1950’den sonra sağ parti liderleri Menderes, Demirel, Özal, Çiller hatta Ecevit bile cemaat ve tarikatlarla ilişki kurdular. Kurdular ama onları devletin kurumlarının kalbine yerleştirmekten hep kaçındılar. Siyasal İslamcı AKP ve onun lideri Erdoğan, döneminde bu politika kökten değişti.AKP ve Erdoğan kadro eksikliğini ve karşılaştığı direnci aşabilmek için tarikatlarla  ve cemaatlarla stratejik, yapısal ortaklığa  yöneldi. Devletin kurumları, kaynakları bu yapılara açıldı. Sadece bu yapılar desteklenmedi, bazı kadrolar ve yetkiler doğrudan bu dini yapılara devredildi. Siyasal İslamcı AKP ve Erdoğan, sağ partilerin cesaret edemediği adımlar attı; cemaat kadrolarını devletin kalbine taşıdı! Gülen cemaatinin devlet kurumlarına sızdırılması,Laik Cumhuriyete ve modern devlet yapısına ağır darbe oldu. Yalnızca Gülen cemaati değil, Menzil ve İsmailağa Cemaati gibi diğer cemaatlerde devletinin başka kurumlarına nüfus etti. Örneğin Menzil tarikatının Sağlık Bakanlığı’nda oluşturduğu etki biliniyor.  Osmanlı Imparatorluğu’nda bir devlet ilkesi olan “Devlete talip olan tarikata, tarikata talip olan devlete talip olmaz” düzeni Erdoğan iktidarında yerle bir oldu. Ayrıca Osmanlı’da Tarikat ve cemaatlerin kamu kaynaklarından bu kadar semirmelerine, zenginleşmelerine  izin verilmezdi. Erdoğan iktidarında tarikat ve cemaatlar holdinge dönüştüler. Şeyhler CEO, müritler ise işçi (maraba) oldular. Menzil şeyhi ölünce oğulları arasında süren servet paylaşımı kavgaları kamuoyuna yansıdı. Cemaat ve tarikatlar kurdukları dernek ve vakıflarla,sivil toplum kisvesi büründüler. Milli Eğiti Bakanlı Yusuf Tekin,tarikat ve cemaatlerin kurduğu sözde sivil toplum örgütü olan dernek ve vakıflarla çeşitli anlaşmalar imzaladı! Artık cemaat ve tarikatlar öbür dünya işlerini(Uhrevi) bir tarafa bırakıp bu dünyanın işleriyle (Seküler) daha fazla ilgileniyorlar. Erdoğan’ın bu yapıları dini cemaatlar olarak değil, iktidarı sürdürmenin stratejik araçları olarak kullanması Türkiye siyasetinde yeni bir dönemdir. Toplumsal desteğini  iyice kaybeden Siyasal İslamcı AKP ve Erdoğan için tarikat ve cemaatlar vazgeçilmezdir. Üstelik bu yapılanlar Anayasaya ve siyasi partiler kanununa aykırıdır. Tarikat ve cemaatlar artık dini değil, siyasi birer aktördürler. Bütün bunların arka planında yatan gerçek,AKP ve Erdoğan’ın klasik sağ parti ve liderlerinden farklı olarak siyasal islamcı bir kimliğe sahip olmaları yatıyor. Tarikat ve cemaatlarla kurulan derin ideolojik ve kurumsal bağlar, devletin dini esaslarla yeniden şekillendirme amacının en büyük göstergeleri . Bu anlayış AKP’yi ve Erdoğan’ı diğer sağ parti ve liderlerinden ayırmaktadır.Laik ve modern devlet anlayışı köreliyor ve din devlet ayrımı yok sayılıyor. Ezcümle; tarikat ve cemaatlerin devletle organik ilişkiye girmesi Laik Cumhuriyet rejimi için ölümcül bir tehdittir. Devletten beslenen, karşılığında hiç bir şey üretmeyen bu yapılar devlet desteği olmadan varlıklarını sürdüremez hale gelmişlerdir.  Ya bu yapılar tasfiye edilecek ya da Cumhuriyet rejimi çöküşe sürüklenecektir.  İvedi olarak Cumhuriyeti yeniden laiklik,demokratik hukuki ve ekolojik temellere oturtmak  gerekiyor. Bunun ön koşulu ise siyasal islamcı AKP ve Erdoğan’ın iktidardan seçim yolu ile bir an önce gitmesidir…

TİS imza töreninde ne Sarayda yaşayan Erdoğan ne de Hak-İş ve Türk-İş Başkanları vardı! Şimdi 4 milyon kamu emekçisinin ve 2milyon kamu emeklisinin TİS süreci Ağustos ayında başladı. Kamu emekçilerini TİS’de yetkili sendika Memur-Sen temsil ediyor. Kamu İşçilerinin yaşadığı süreci şimdi 4 mil kamu emekçileri ile 2 milyon kamu emeklilerinin yaşaması sürpriz sayılmaz!  Çünkü Memur-Sen tıpkı Türk-İş ve Hak-İş gibi sermayenin, devletin ve AKP’nin has örgütlerindendir. Türkiye’nin egemenleri  emperyalistler arası savaş sonrası “Küçük Amerika olma” tercihi yaptı. 1947 yılında Cemiyet Kanununda bir değişiklik yapıldı ve sendikalaşmanın önü açıldı.Fakat grev ve Toplu Sözleşme hakları yoktu. 1952 yılında Türk-İş ( Türkiye İşçi Sendikaları Konfederasyonu ) kuruldu ve yöneticileri ABD tedrisatından geçirildi.1963 yılında dönemin azınlık hükümeti Çalışma Bakanı Bülent Ecevit, işçilere grev ve toplu iş sözleşmesi, patronlara da lokavt hakkı tanıdı. 1967 yılında Türk-Iş’ten ayrılan sendikalar Devrimci İşçi Sendikalar Konfederasyonunu DİSK’i kurdular.12 Eylül Amerikancı askeri darbesi DİSK’i yasakladı. Kutsal devletin ve sermayenin has örgütü Türk-Iş’e dokunulmadı. Türk-İş Genel Sekreteri Sadık Şide askeri cunta hükümetinde Çalışma  bakanı yapıldı. Daha sonra kurulan Hak-İş ve Memur-Sen, Türk-İş’in yolundan gittiler. Elbette gerçek sendika tanımına uyan sendika ve sendikacılar vardır. Örneğin KESK bunlardan biri. Bunlar istisna ve devede kulak bile değildir. Bizde sendikalar devletin ve sermayenin örgütleridir. Sendikacılık bir meslektir.  Sendikacılar grev ve direniş asla istemezler.Grev durumda sendika fonların  erimesini istemezler. Yaşam standartları müsteşar-milletvekili maaşlarının üstündedir. Ortalama işçi ücretinin 20-25 katı ücret alırlar. Ayrıca sendika fonlarını kullanmalarının yolu açıktır. Lüks makam aracı ve sürcüleri de vardır.  Türk-İş sendika başkanları hiç bir zaman insani ve toplum sorunlarıyla ilgilenmediler ve ilgilenmezlerde. Sendika aidatlarının işveren tarafında kaynağından kesilerek ilgili sendikalara aktarılması yabancılaşmayı ve bürokratikleşmeyi kolaylaştırıyor.  Bu da yozlaşmaya yol açıyor. Yozlaşmanın başlıca nedeni ise profesyonelliktir. Yani sendikacılığın bir “meslek” olarak görülmesidir. Bürokratik yozlaşmaya karşı Mars  iki önlem önermişti ; sendika yöneticilerine kalifiye bir işçi ücretinden daha fazla ücret ödememek ve iki dönemden fazla görev yapmamak, yani dönem kuralı. Bu iki önlemi KESK yaşama geçiriyor. Türkiye’de 30-40 yıldır sendikacalık yapanlar var. Türk-İş başkanı Ergün Atalay 43 yıldır sendikacı, o bir istisna değil. Osmanlı İmparatorluğunda padişahlarının tahta kalma süresi 17 yıl. Fakat bu durum sadece sendika başkanları için geçerli değil. 25-30 yıl milletvekilliği, oda, dernek başkanlığı yapanlar var. Memur sendikalarının aidatları devlet tarafından ödeniyor. Aidatları devlet tarafından ödenen sendika olur mu? İşin ilginci KESK dışında  hiç bir memur sendikasının bunu sorun yapmaması… Boşuna finanse eden yönetir demiyorlar. Ezcümle; Türkiye’de sendikalar sermayeden, devletten ve siyasi güç odaklarından bağımsız gerçek anlamda bir sınıf örgütü olsalardı, zenginliklerin ve servetin %80’i nüfusun %20 elinde toplanmaz, ülke dünyanın en kötü gelir dağılımına sahip ülkelerin başında yer almaz, doğası bu denli yağmalanmazdı. Çözüm ülkede tüm zenginliği üreten ama ürettiği zenginlikten yeterli pay alamayan emekçi halk sınıflarının sürece bilinçli müdahalesinden geçmektedir!

Var olduğumuz toplum yapısı içinde bizler, daha anne karnından başlayarak atalarımızdan aktarılan bazı kodlamalarla dünyaya geliriz. “Ben” olma yolunda ilerlediğimizi zannederken; aslında tüm davranışlarımızın, düşüncelerimizin, değerlerimizin, yargılarımızın ve bakış açılarımızın, büyüdüğümüz ve yetiştiğimiz toplumun bir yansıması olduğumuzu fark edebiliriz. Bu farkındalıkla birlikte, aslında kendi öz benliğimizden ne kadar uzaklaştığımızı, bize ait sandığımız birçok durumun, kimliklerin aslında bize ait olmadığını anladığımızda; şu sorular zihnimizi meşgul etmeye başlayabilir? Aslında gerçek “Ben kimim? Neyi sever, neyi beğenirim, neye kızar, neden hoşlanırım? Bana dayatılanların dışında, asıl özgür benliğim olarak ben kimim?

Bu sorgulamalarla birlikte kendimize doğru içsel bir yolculuğa çıkabiliriz. Her soruda kendi öz benliğimize biraz daha yaklaşabiliriz. Tüm herkesin beklentilerinden, bize öğretilen doğrulardan ya da yanlışlardan sıyrıldıkça, iç sesimizi daha net duymaya başlayabiliriz. Kendi öz cevherimizi, bizde olan potansiyeli ortaya çıkardıkça “Aa aslında ben bunu sevmiyormuşum. Bu benim doğrum değilmiş. Ben bunu yapmaktan hoşlanıyormuşum ya da hoşlanmıyormuşum.” diye kendi değerlerimizi keşfettikçe, bakış açımız farklı bir hal almaya başlayabilir. Yeter ki değişime, gelişime ve dönüşüme esnek olalım.

Artık “el alem” için değil de sadece kendimiz için faydalı işlerde bulunalım. İnanın, kendimiz için ahlaklı, samimi, doğru ve dürüst işlerde bulunduğumuzda; önce ailemizdeki bireyler bundan güzel şekilde etkilenip, duruşumuz ile birlikte bundan ilham alarak kendi hayatlarına da bu değerleri taşımaya başlayabilirler.
Zamanla bu olumlu değişim, yakın çevremize, mahallemize, toplumumuza yayılır.
Çünkü gerçek dönüşüm, önce bireyde başlar ve dalga dalga yayılır.
Artık başkalarının gözüyle değil de, kendi kalbimizin sesiyle ÖZ’ümüze yönelen olalım mı?

Kendimizle barışık, içten ve samimi yaşadığımızda, en güçlü toplumsal iyileşmenin kapısını da aralamış oluruz.

Peki sevgili okurum, sizler neler yaparken kendinizi iyi hissediyorsunuz?

Ne yapmış olsanız size iyi gelirdi?

Yapmış olduklarınız sizin değerlerinizi destekliyor mu?

Yapmış olduklarınızla kalbiniz hafif ise ne güzel…

Yola devam..

Sevgiyle, mutlu kalın….

    Bu gerçek yaşanmış olayı çok ünlü erkek sanatçımızın hem vokalistliğini  hem de aranjörlüğünü yapan bir sanatçı tanıdığımdan dinlemiştim.O ünlü sanatçının gerek yurtiçi gerekse yurtdışı konserlerine gittiklerinden  hayli enteresan kişilerle,olaylarla karşılaşır.Zaman zaman  ortak dostların olduğu mecliste bir araya geldiğimizde bize  o unutulmaz anılarından kısa kısa kesitler anlatır,biz de ağzımız açık büyük bir merakla onu dinlerdik.Onun da başkasından duyduğu ve bizimle paylaştığı;bana da ilginç gelen  bu olayı ben de sizlerle paylaşmak istiyorum.

   Olay, yurtdışında yabancı bir ülkede geçiyor.O ülkenin en yetkili genç Savunma  Bakan’ı  askeri birliklerin yakınında  sayfiye bir bölgede olan yazlıklarına ailece yaz  tatiline  çıkarlar. Bakanın sekiz- on yaşlarında iki tane de çocuğu vardır.Yazlık komşu olan ailelerin çocuklarının hoşça vakit geçirmek için aldıkları  köpekleri olunca bakanın  çocukları da  babalarından kendilerine köpek yavrusu bulmasını isterler.Bakan hemen telefonuna sarılarak en kısa zamanda yakındaki askeri birliğe denetlemeye geleceğini,o gelinceye kadar iyi  cins bir köpek yavrusu bulmalarını emreder.Savunma Bakanı’nın emrini alan askeri birlik alarma geçer ve bakan gelmeden önce köpek işini hallederler.Bakana başka birliklerden  iyi cins bir kurt köpeği yavrusu bulurlar.Ertesi günü askeri birliğe ailece gelen bakan usulden  birliği şöyle bir gezer ve çocuklarının da çok beğendiği köpek yavrusunu alarak yazlıklarına  dönerler.Çok sevimli,zeki kurt köpeği yavrusu yaz boyunca bakanın çocuklarının gözdesi olur.Köpekle üç ay boyunca doyasıya oynayan çocuklar tatil bitiminde eve dönerken köpeği de almak isterler.Lakin çok yalvarmalarına rağmen  kuralcı bakan baba, kaldıkları lojman uygun değil diye buna izin vermez.Dönüş hazırlıklarında  eşyalar arabaya yüklenirken onu da alacaklar diye sevinen  köpek yavrusu onu almadan arabanın hareket ettiğini görünce öylece donakalıyor.Hızla kalkan arabanın ardından bir müddet mahsun mahsun baktıktan sonra belki yetişirim diye var gücünle koşmaya başlıyor.Patileri kanayıncaya kadar koşmasına rağmen bakanın son modern siyah mersedesini bir türlü yakalayamaz.Kan ter içinde koşmaktan iyice yorulan yavru köpek bitkin bir şekilde yolun kenarına yığılıp kalır.İşte o esnada yoldan geçen bir jandarma timi bunu görür ve arabasına alırlar.Civardaki askeri birliklerin  korunmasıyla görevli tim bu kurt kırması yavruyu  özel askeri eğitim merkezine teslim ederler.Köpek bu merkezde  bomba imha ve uyuşturucu operasyonlarında kullanılmak için özel bir eğitimden geçer.Aradan birkaç yıl geçer.Onu tatilde yüzüstü bırakan bakan hala görevdedir.Bir açılış için gittiği bir yerde rakipleri ona bir suikast hazırlığı içindedirler.İçinde  kuvvetli patlayıcıların yerleştirildiği uzaktan kumandalı  bomba olan  güya tatlıcı görünümünde bir arabayı bakanın konuşacağı kürsüye yakın bir yere bırakırlar.Bakan hiç bir şeyden habersiz kürsüye gelip konuşmasını yaparken o esnada bakanın çevre güvenliğini sağlayan timdeki bir köpek hızla bombanın olduğu tatlıcı arabasının yanına gelerek koklamaya başlıyor.Köpeğin hareketlerinden  şüphelenen bomba arama uzmanları hemen duruma el koyarlar.Bakanı hızlıca kürsüden uzaklaştırıp köpeğin kokladığı arabada birazdan infilak edecek bombayı bularak etkkisiz hale getirirler.Bombayı bulan köpek o esnada babasının yanında duran kızı görünce koşarak onun yanına gider ve kuyruğunu sallayarak onu koklamaya başlar.Hayatını kurtaran bakana da “Beni niye bıraktınız?”babında anlamlı anlamlı bakar.İşte,bakanla  birlikte onlarca insan ölmesine neden  olacak o bombayı bulan o özel eğitimli köpek,  tatil dönüşü yüzüstü bıraktıkları sevimli yavruymuş.

İktidar, sıkıştığı  her dönemde, ülke ve toplum gerçeklerinin konuşulmaması için, ya gündemi değiştirerek, dikkatleri  başka yöne  çekmeye, yada yeni  ittifaklar ve düşmanlar yaratmayı metot haline getirdi. İktidar şimdi de ,‘terörsüz  Türkiye’ söylemi çerçevesinde, yeni ittifakları ve tartışma  konularını gündeme  soktu. Saray iktidarı muktedirlerinin, baştan beri laiklik ve Demokratik Cumhuriyete düşmanlığını, Demokrasiyi, amacına götüren ve uygun  yerde inilmesi gereken  bir tramvay gördüğünü biliyoruz. AKP başkanı, laik demokratik, hukuk devleti olan Cumhuriyetten kurtulmak için, Türk, Kürt ve Araplarla  ‘ümmet Birliğinin’ sağlayacaklarını, ve ortak olduklarını söylediği AKP, MHP ve DEM partisiyle bu yolda yürüyeceklerini açıkladı. Açıklanan bu sözde ‘ projenin’, 21 yy da, dünya genelinde, ülkemiz ve Ortadoğu gerçekliğinde, tam bir hayal proje olduğunu belirterek,  konuya yakından bakalım.:

       Biraz, Türkiye, dünya ve Ortadoğu gerçekliğini gören herkes biliyor ki, bu ‘proje’, iktidar cephesinin söylediği gibi, Türkiye gerçekliği dikkate alınarak, ayrıntıları düşünülerek hazırlanan, ‘yerli ve milli’ bir proje değildir. İthal projedir. ‘Türk, Kürt, Arap’ temelli ‘Ümmet birliği’ projesi, gerçekte, dünyayı ve özellikle, Türkiye de dahil, Ortadoğu’yu, BOP temelinde, yeniden şekillendirmek isteyen, ABD emperyalizmi ve İsrail siyonizmi tarafından, uzun zamandır planlanan, İsrail’in, genişlemesinin ve güvenliğinin sağlanması, Türkiye dahil, bölge ülkelerinin, Laik/seküler/milli ve üniter devlet yapılarının yıkılarak, millet değil, ümmetçi/şeriatçı rejimlerin kurulup yerleşmesi için hazırlanmış, bir projedir. Buradaki, ‘ümmet’, bütün müslümanları değil, sadece, Emevi - Vahabi  zihniyetinde, İran Şia’lığna karşı savaşacak bir ‘Sünni ümmet birlikteliği’ olarak planlanmaktadır. Oynanan oyun ve plan budur.

        Ümmet birliği projesinin, asıl sahipleri olan ABD ve  İsrail, uzun süre planlamaya bağlı olarak, Türkiye ve PKK dahil, bölge ülkelerine, projenin hayata geçmesi için, doğrudan ve  dolaylı görevler verildi. Ülkede tartışılan bu günkü gelişmeler, BOP temelinde, ABD’ce verilen görevden sonra başlamıştır. Böylece, bir sabah kalktığımızda baktık ki, İktidar ortakları, gece, ‘vahiy’inmiş gibi, onlarca yıldır düşman ve cani katiller olarak gördükleri Kürtleri ve örgütlerini, onlarca yıldır kimlikler üzerinden düşmanlaştırdıkları ve katliamlarına seyirci kaldıkları Alevileri, islamı Araplaşma olarak gördükleri Arapları, canımızsınız, ciğerimizsiniz diye kucakladıklarını açıkladılar. Övgüler sıralamalara başladılar.

         Milliyetçilik ve ümmetçilik, temelde birbirlerinden farklıdır. Miliyetçilik, bir etnik yapıya ve adı olan bir millete aittir. Sınırları belli vatanları vardır. Enternasyonal değil, nasyonaldir. Türk, Kürt, Arap, Alman vb gibi. Oysa, Yahudlik hariç, Hırıstıyanlık ve İslamiyet evrenseldir. Yani sabit  sınırı yoktur. Bütün dünya, Müslüman veya Hırıstıyan olabilir. Ancak, bütün dünya, Türk  Rus, yada, Fransız olamaz. Ümmet eşittir millet değildir. Ümmetçilk, milliyetçiliğin inkarıdır. Aynı potada  birleştiririz demek, sosyololik olarak imkansızdır, zırvalıktır. Bu nedenle ,iktidarın söylediği üç millete ait, ümmet birliği olayı bir hayaldir. Buna  olur demek, sadece proje sahiplerinin sinsi planlarına hizmet eder. Çünkü, ümmetçilik, feodal din kurallarının olduğu ortaçağ döneminin ürünüdür. Tarihsel ve  sosyolojik olarak, bireyin vatandaşlık bilincine sahip olduğu milliyetçilik çağında,  bir çok etnik kökenden gelen millet unsurlarını, vatandaşlıktan soyutlayıp, kul-tebaa haline getirip, tek din etrafında ümmet yapamazsınız. ABD’li ajanların  ‘Osmanlı Milleti’ sözleri, saçma sapan ve milliyetçiliğin tarihsel gelişiminin inkardır. BOP’un başarılı olması için, ABD temsilcisi CIA ajanı Tom Barrack’ın, sömürge valisi gibi Ortadoğu’da  dolaşıp, işbirlikçi kukla iktidarlarına, bu konuda haysiyet kırıcı talimatlar vermesi, ulus devletlerin, İsrail için tehdit olduğunu söylemesi bile, projenin aslında  emperyalist/Siyonist planı olduğunu açıkça ortaya  koyuyor.  

       İktidar ortakları, projenin gerçekleşmesi için, bir yandan ülkede, Alevilere, Kürtlere, muhalif demokrat cumhuriyetçilere, belediye başkanlarına, gazetecilere karşı, her türlü hukuksuzluğu, gözaltı ve tutuklamaları, baskıları sürdürürken, diğer yandan da, Aleviye, Kürde  sen bizimsin, biz biriz diyerek samimiyetsizlikler sergiliyorlar. Yani samimi değiller. Örn. MHP başkanı, C.başkanı yardımcılarından, biri Kürt, diğeri Alevi olsun diyor. Devlet  makamlarının, temsil kotalarını, din, mezhep, etnik, tarikat, cemaat vb üzerinden değerlendirmeye  açmak, felakettir. Cünkü, bu durum, toplumsal kutuplaşmayı azaltmaz, tersine  derinleştirir, kaos yaratır. Lübnan, Yogoslavya, Irak, Suriye örnekleri ortada. Yani yaptıkları, aslında ülkeyi ve toplumu kaosa sürüklemektir. Aleviler, bu kaos planına alet edilmek isteniyor. 12 Eylül öncesi ve sonrasında, Alevilerin, Maraş, Sivas, Çorum, Malatya, Gazi katliamlarında, devletin, ‘derin devlet’ elamanlarının yanında, bizzat, MHP’li ülkücü militanlar vardı. Bu yüzden, Aleviler, katliam sevicilerinin, pazarlık konusu olmayacaktır. Örn. Şimdi, c.başkanı yardımcısı  Kürt kökenli. Ülkeye demokrasi ve hukuku mu getirdi. Hayır. AKP başkanı ise, ‘Alevi de bizim  Kürt de bizim’  diyor, ama kelime oyunundan öteye gitmiyor. Çünkü, 23 yıllık tek parti rejiminde, 81 il’in, hiç birinde, Alevi vali, emniyet müdürü, rektör, elçi, yüksek yargıç veya üst düzey yetkilisi kasıtlı olarak yoktur. Seçim dönemlerinde, alevi inançlarıyla alay ediliyor, Cem evleri, ibadethane kabul edilmiyor. Alevinin vergisi alıyorlar, ama, milyarları Diyanete harcıyorlar, asimile etmek için her yolu deniyorlar. Alevi köylerine zorla cami yapılıyor. Okullarda, Emevi, Selefi - Vahabi zihniyetinin artıklarınca,  aleviler aşağılanıyor. Sonra da, ABD’nin BOP’u gerçekleşsin diye, samimiyetsizce,  ‘siz de bizimsiniz’ deniyor. Aleviler, dün, Emeviler dahil, şeriatçı zulüm rejimlerine, nasıl boyun  eğmedilerse, şimdi de boyun eğmeyecekler.

        Terörsüz Türkiye’nin gerçekleşmesi, kan ve  göz yaşının dinmesi, savaşa harcanan kaynakların, toplumun refahı  ve kalkınması için harcanması, toplumun kimlikler üzerinden bölünmesinin önlenmesi ve toplumsal barışın  sağlanması, hepimizin dileğidir. Ancak, iktidar, Terörsüz  Türkiye yaratılmasının yolunun, Üniter ulus devletin tasviye edilerek ümmetçiliğe geçilmesini, laikliğin, demokrasinin, hukukun, özgür  ve eşit vatandaşlık haklarının rafa kaldırılmasını, her kesimin, siyasi parti ve kurumların, teslim olup, sarayın dinci ‘tek adam’ rejiminin  arkasında hizalanmasını, yeni anayasada AKP başkanına ömür boyu başkanlık saltanatının sağlanmasını, vatandaşlığın yerine ‘Türk-Kürt-Arap’ ümmetçiliğinin, dolayısıyla şeriat rejiminin kabul edilmesini, kısacası hukuksuzluğun hukuk sayılarak saray rejimine, hiç sorgulanmadan mutlak itaat edilmesini anlıyor ve bunu kabule zorluyor. Sırtını ABD ve AB emperyalistlerine dayayan iktidar, her türlü hukuksuzluğu, zalimliği ve zorbalığı, gözaltı ve tutuklamaları kendine hak görüyor. Gelişmeler açık değil, Bilgiler saklı gizli oyun kurucularca planlanıyor. Puslu hava güvensizlık yaratıyor. Böyle olunca ‘terörsüz Türkiye’, hukuksuz Türkiye oluyor. Bu asla kabul edilemez.

        Terörsüz Türkiye, Ortaçağ ümmetçiliğine geri dönüşle değil, ülkedeki,  her inançtan, etnik kökenden, farklı sosyal kesimlerden, kısaca ülkedeki her kesimin, hakkını, hukukunu ve  adaleti gözeten, ayrımsız,  eşit yurttaşlık haklarını sağlayan, laik, demokratik sosyal ve  hukuk temelli BAĞIMSIZ VE DEMOKRATİK TÜRKİYE’nin yaratılmasıyla  sağlanır. Gerçek demokrasinin ilke ve kuralları, her inananı, inanmayanı, her etnik ve dini yapıyı, her cinsiyeti, her rengi  eşit ve güçlü olarak kapsar ve yaşatır. Böylece, alevi için, Kürt-Türk-Arap için, inanan, inanmayan için farklı kesimler için ayrı ayrı demokrasi aramaya gerek kalmaz. Yeter ki, kafanızın arkasında, emperyalizmin ve siyonizmin işbirlikçiliği olmasın. Oysa, ümmetçi toplumda çatışmalar, etnik ve  dinci faşist rejimlerin doğmasına yol açar. Çağdaş uygarlıktan, ortaçağ karanlığına dönülmesine, İnsanın kul olmasına, demokrasinin şeriat yobazlığına ve  dinci saltanata dönüşmesine izin verilemez.Daha çok demokrasi ve özgürlük

   Yazarlar,  yazdıkları eserlerde çoğunlukla  kendi hayatlarından kesitler aktararak  bunu okuyucularıyla paylaştıklarında hem rahatlıyorlar hem de mutlu oluyorlar.Onları yazmaya sevk eden en önemli  neden, yaşadıklarını  bir türlü kabullenememeleri,isyanlarını yazıya dökerek kitlelerle ulaştırma arzusudur.Aynı şeyleri  bir başkası yaşadığında yazarın yazdıklarından bir hisse kaparak tepkisinin  daha farklı olması içindir.

    Kısacık hikayemize gelirsek:Taşeron işçiliğinde  ilk deneyimimdi.Gittiğimiz fabrikalarda  nasıl hareket edeceğimi;hareket alanımızın nereye kadar olduğunu daha henüz bilmiyordum.Çünkü otuz yıla yakın işçilik hayatımda taşeronda hiç çalışmamıştım.Hep düzenli, uzun süreli,kurallı,sendikalı işyerlerinde çalışmış;gerek işveren tarafından gerekse başka işçi arkadaşlarımdan insan onuruna yakışmayan hiçbir  davranışla karşılaşmamıştım.Ağır sanayi katagorisindeki bu işyerinde çalışırken yoğun ve yorucu iş sebebiyle bir iş kazası geçirdim.El parmaklarımdan bir tanesine demir düşüp parmak  tırnak bölgesinden feci şekilde ezilmişti.Kan içinde kalan parmağımı sarmak için üstümdeki giysiden bir parça koparıp tampon yaparak hiç vakit kaybetmeden fabrikanın revirine gittim.Revirdeki genç sağlıkçı hemen pansuman düzeni alarak tam müdahale edecekken üzerimdeki taşeron firmasının formasını görünce yılan görmüş:

    “Aaa ustam!Biz taşerona bakmıyoruz”diyerek kendini çekti.Can havliyle kıvranan ben böyle bir durum karşısında  şok oldum.

   “Ne demek taşerona bakmıyorum?Biz de bu fabrika için çalışıyoruz lütfen gerekeni yaparmısın”diye üsteledim.Fakat sağlıkçı kararlı bir şekilde:

   “Kusura bakma Ustam,burada uygulama böyle”dedi.İşte o an, taşeron işçiliğinin ne menem bir şey olduğunu  iliklerime kadar hissettim.Öyle sanıyorum ki bu genç sağlıkçı belki de sendikasının almış olduğu karar doğrultusunda taşeron işçiye bakmıyor,kendince doğru bir iş yaptığını zannediyordu.Halbuki sağlık hizmetinin sendikalısı,taşeronu olmadığını idrak edememiş olmalı.Savaşta bile olsa, sana sığınan,yardım isteyen düşman askerine bile bu yapılamayacağı bilmeliydi.Bu davranış karşısında her zaman asi,isyankar bir kişiliğe sahip  olan ben o an sanki basiretim bağlanmış,öylece donakalmıştım.Halbuki o işyerinde örgütlü sendikanın genel başkanıyla uzun yıllara dayanan  bir hukukumuz vardı.Kadim dostum olan başkanı arayıp duruma müdahale ettirebilirdim.Sonradan kendi kendime:”Bu sağlıkçı   onur kırıcı davranışını “ben” olduğum için yapmıyor,taşeron işçisi olduğum için yapıyor” Hem sonra başkanı arasaydım  eleman yaptığından dolayı  işinden bile olurdu.Belki de başkan, sendikasının  kararları harfiyen uygulayan  üyesi olan bu genç sağlıkçıyı korur,kırk yıllık hukukumuzu çiğnemek zorunda kalabilirdi.Hal böyle olunca gayet sakin, vakur bir şekilde:

    “Hiç olmassa buzdolabından biraz buz ver de kanı durdurayım”dedim.İstemeyerek de olsa  buzu verdi Allah için, adamın hakkını yemeyeyim.Yaralı  parmağıma  tuttuğum buz parçasıyla taşeron firmasının konteynırına geldim.Şirket yetkilisi mühendise durumu anlatım ve beni hemen en yakın sağlık kuruluşuna götürmesini söyledim.Ben,şirket yetkilisinden:”Sana revirde nasıl bakmazlarmış?Ben şimdi onlara haddini bildirirm!”gibisinden bir çıkış beklerken o panik içinde:

    “Aman ustam,kimse duymasın!Eğer fabrika yetkilileri duyarsa iş kazası oldu diye bize bir daha burada iş vermezler.”Koyun can derdinde,kasap et derdinde!..Etekleri tutuşan mühendis, ne  patlayan parmağıma  baktı,ne de bir sağlık kuruluşuna gitmem için “yok” diye  araç tahsis etmedi.Kendi çabalarımla  geçikmeli olarak gittiğim hastanede müdahale edilerek uzun bir süre çalışamamıştım.Çoğumuzun iç yüzünü bilmediği taşeron işçiliği böyle bir şeymiş meğerse.Onu da yaşayarak öğrenmiş olduk.

    İşte bizim eserlerimiz  böyle enteresan hikayelerden  oluşuyor.Ve biz de toplumsal sorumluluğumuz gereği  bunları yazarak  siz değerli okuyuculara  ulaştırmaya çalışıyoruz. Kalın sağlıcakla...

TAŞERONA  BAKMIYORUZ  USTAM!..

   Yazarlar,  yazdıkları eserlerde çoğunlukla  kendi hayatlarından kesitler aktararak  bunu okuyucularıyla paylaştıklarında hem rahatlıyorlar hem de mutlu oluyorlar.Onları yazmaya sevk eden en önemli  neden, yaşadıklarını  bir türlü kabullenememeleri,isyanlarını yazıya dökerek kitlelerle ulaştırma arzusudur.Aynı şeyleri  bir başkası yaşadığında yazarın yazdıklarından bir hisse kaparak tepkisinin  daha farklı olması içindir.

    Kısacık hikayemize gelirsek:Taşeron işçiliğinde  ilk deneyimimdi.Gittiğimiz fabrikalarda  nasıl hareket edeceğimi;hareket alanımızın nereye kadar olduğunu daha henüz bilmiyordum.Çünkü otuz yıla yakın işçilik hayatımda taşeronda hiç çalışmamıştım.Hep düzenli, uzun süreli,kurallı,sendikalı işyerlerinde çalışmış;gerek işveren tarafından gerekse başka işçi arkadaşlarımdan insan onuruna yakışmayan hiçbir  davranışla karşılaşmamıştım.Ağır sanayi katagorisindeki bu işyerinde çalışırken yoğun ve yorucu iş sebebiyle bir iş kazası geçirdim.El parmaklarımdan bir tanesine demir düşüp parmak  tırnak bölgesinden feci şekilde ezilmişti.Kan içinde kalan parmağımı sarmak için üstümdeki giysiden bir parça koparıp tampon yaparak hiç vakit kaybetmeden fabrikanın revirine gittim.Revirdeki genç sağlıkçı hemen pansuman düzeni alarak tam müdahale edecekken üzerimdeki taşeron firmasının formasını görünce yılan görmüş:

    “Aaa ustam!Biz taşerona bakmıyoruz”diyerek kendini çekti.Can havliyle kıvranan ben böyle bir durum karşısında  şok oldum.

   “Ne demek taşerona bakmıyorum?Biz de bu fabrika için çalışıyoruz lütfen gerekeni yaparmısın”diye üsteledim.Fakat sağlıkçı kararlı bir şekilde:

   “Kusura bakma Ustam,burada uygulama böyle”dedi.İşte o an, taşeron işçiliğinin ne menem bir şey olduğunu  iliklerime kadar hissettim.Öyle sanıyorum ki bu genç sağlıkçı belki de sendikasının almış olduğu karar doğrultusunda taşeron işçiye bakmıyor,kendince doğru bir iş yaptığını zannediyordu.Halbuki sağlık hizmetinin sendikalısı,taşeronu olmadığını idrak edememiş olmalı.Savaşta bile olsa, sana sığınan,yardım isteyen düşman askerine bile bu yapılamayacağı bilmeliydi.Bu davranış karşısında her zaman asi,isyankar bir kişiliğe sahip  olan ben o an sanki basiretim bağlanmış,öylece donakalmıştım.Halbuki o işyerinde örgütlü sendikanın genel başkanıyla uzun yıllara dayanan  bir hukukumuz vardı.Kadim dostum olan başkanı arayıp duruma müdahale ettirebilirdim.Sonradan kendi kendime:”Bu sağlıkçı   onur kırıcı davranışını “ben” olduğum için yapmıyor,taşeron işçisi olduğum için yapıyor” Hem sonra başkanı arasaydım  eleman yaptığından dolayı  işinden bile olurdu.Belki de başkan, sendikasının  kararları harfiyen uygulayan  üyesi olan bu genç sağlıkçıyı korur,kırk yıllık hukukumuzu çiğnemek zorunda kalabilirdi.Hal böyle olunca gayet sakin, vakur bir şekilde:

    “Hiç olmassa buzdolabından biraz buz ver de kanı durdurayım”dedim.İstemeyerek de olsa  buzu verdi Allah için, adamın hakkını yemeyeyim.Yaralı  parmağıma  tuttuğum buz parçasıyla taşeron firmasının konteynırına geldim.Şirket yetkilisi mühendise durumu anlatım ve beni hemen en yakın sağlık kuruluşuna götürmesini söyledim.Ben,şirket yetkilisinden:”Sana revirde nasıl bakmazlarmış?Ben şimdi onlara haddini bildirirm!”gibisinden bir çıkış beklerken o panik içinde:

    “Aman ustam,kimse duymasın!Eğer fabrika yetkilileri duyarsa iş kazası oldu diye bize bir daha burada iş vermezler.”Koyun can derdinde,kasap et derdinde!..Etekleri tutuşan mühendis, ne  patlayan parmağıma  baktı,ne de bir sağlık kuruluşuna gitmem için “yok” diye  araç tahsis etmedi.Kendi çabalarımla  geçikmeli olarak gittiğim hastanede müdahale edilerek uzun bir süre çalışamamıştım.Çoğumuzun iç yüzünü bilmediği taşeron işçiliği böyle bir şeymiş meğerse.Onu da yaşayarak öğrenmiş olduk.

    İşte bizim eserlerimiz  böyle enteresan hikayelerden  oluşuyor.Ve biz de toplumsal sorumluluğumuz gereği  bunları yazarak  siz değerli okuyuculara  ulaştırmaya çalışıyoruz. Kalın sağlıcakla...