——————————
Yeliz Deniz Boguçanin
Güven, bir insanın başka bir insana verdiği en sessiz armağandır. Ne bir senet ister ne bir tanık; yalnızca "sen beni incitmezsin" diyen ince bir inançtır bu. Bir köprüye benzer: üzerinden geçerken ayağımızın altındaki tahtaları saymayız, çünkü saymaya başladığımız an köprü çoktan çökmüştür.
Güven, yıllarla örülür, bir anda dökülür. Bir çocuğun elini babasının avucuna bırakışındaki o koşulsuz teslimiyet, belki de bu duygunun en saf hâlidir. Sonra büyürüz, yaralanırız, ellerimizi ceplerimize saklamayı öğreniriz. Oysa güvenmek, yara almayı göze almaktır. Hiç incinmemiş bir kalp, aslında hiç sevmemiş bir kalptir.
Eski dağ köylerinde bir söz vardır: "Ekmeği paylaşanın sözü de paylaşılır." Bir sofranın etrafında kurulan bağ, yazılı hiçbir sözleşmeden sağlamdır. Çünkü güven, kâğıtta değil, bakışta yaşar. Bir insanın gözlerine bakıp doğruyu söylediğini anlamak, kitaplarda öğretilmeyen bir bilgeliktir.
Güven kırıldığında geriye yalnızca bir yankı kalır. Aynı kelimeler söylenir, aynı gülüşler gülünür, ama içlerinde o eski sıcaklık yoktur. Kırılmış bir ayna yapıştırılabilir belki; fakat yüzümüzü ona her tuttuğumuzda çatlakları görürüz. Bu yüzden güven, kazanılması en uzun, kaybedilmesi en kısa olan değerdir.
Yine de güvenmekten vazgeçmemeli insan. Çünkü güvensizlik, dört duvarlı bir hücredir; kapısı içeriden kilitlidir ve anahtarı bizdedir. Güvenmek cesaret ister, ama o cesaretin ardında bir ömür boyu sürecek yoldaşlık, bir dostluk, bir sevda bekler.
Güven, sonunda şunu söyler: "Seni tanıyorum, bildiğim kadarıyla iyisin, gerisini yüreğime bırakıyorum."